klirens kreatyniny
Klirens kreatyniny to parametr laboratoryjny oceniający sprawność funkcjonowania nerek poprzez pomiar szybkości, z jaką kreatynina jest usuwana z krwi i wydalana z moczem. Jest to jeden z najważniejszych wskaźników funkcji nerek, pozwalający na ocenę filtracji kłębuszkowej (GFR).
Badanie klirensu kreatyniny może być wykonywane na podstawie dobowej zbiórki moczu lub szacowane ze stężenia kreatyniny w surowicy przy użyciu wzorów, takich jak MDRD, Cockcrofta-Gaulta czy CKD-EPI. Wartości prawidłowe wynoszą 97-137 ml/min u mężczyzn i 88-128 ml/min u kobiet, choć mogą się różnić w zależności od stosowanej metody.
Obniżenie klirensu kreatyniny wskazuje na upośledzenie funkcji nerek i może występować w przewlekłej chorobie nerek, ostrej niewydolności nerek, nefropatii cukrzycowej, nefropatii nadciśnieniowej oraz innych schorzeniach nefrologicznych. Parametr ten jest kluczowy przy dostosowywaniu dawek leków wydalanych przez nerki oraz monitorowaniu progresji chorób nerek.
Warto pamiętać, że na wynik klirensu kreatyniny mogą wpływać czynniki takie jak wiek, płeć, masa mięśniowa, stan nawodnienia, dieta bogata w białko czy niektóre leki. Dlatego interpretacja wyników powinna zawsze uwzględniać stan kliniczny pacjenta oraz inne parametry laboratoryjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva 5 mg + 100 mg
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva posiada szereg przeciwwskazań wynikających z właściwości obu substancji czynnych oraz ich połączenia. Rozuwastatyna jest przeciwwskazana u pacjentów z czynną chorobą wątroby, definiowaną jako utrzymujące się podwyższenie aminotransferaz przekraczające 3-krotnie górną granicę normy, oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) ze względu na ryzyko kumulacji leku. Dodatkowo, rozuwastatyna nie powinna być stosowana u pacjentów z miopatią, w trakcie jednoczesnego leczenia cyklosporyną, u kobiet w ciąży i karmiących piersią oraz u osób z nadwrażliwością na tę substancję. Kwas acetylosalicylowy jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ASA lub NLPZ, szczególnie u osób z astmą aspirynową, mastocytozą, nawracającą chorobą wrzodową, skazą krwotoczną, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, niewyrównaną niewydolnością serca oraz u kobiet w III trymestrze ciąży przy dawkach >150 mg/dobę. Ponadto, jednoczesne stosowanie metotreksatu w dawkach >15 mg/tydzień jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności.
aminotransferazy, astma aspirynowa, choroba wątroby, choroba wrzodowa, cyklosporyna, działanie przeciwpłytkowe, klirens kreatyniny, krwotok naczyniowo-mózgowy, krwotok żołądkowo-jelitowy, małopłytkowość, mastocytoza, metotreksat, miopatia, nadwrażliwość krzyżowa, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, NLPZ, polipy nosa, przewód tętniczy, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, retencja sodu, skaza krwotoczna, wstrząs krążeniowy, zaburzenia krzepnięcia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Auglavin PPH 500 mg + 125 mg
Auglavin PPH to preparat zawierający amoksycylinę trójwodną (500 mg) oraz potasu klawulanian (125 mg) w formie proszku do sporządzania zawiesiny doustnej. Dawkowanie leku powinno być dostosowane do wieku, masy ciała, czynności nerek oraz ciężkości i lokalizacji zakażenia, a także wrażliwości patogenów. Standardowa dawka dla dorosłych i dzieci o masie ≥40 kg to 1500 mg amoksycyliny i 375 mg kwasu klawulanowego na dobę, podawane w trzech dawkach. U dzieci <40 kg dawka wynosi od 20 mg + 5 mg/kg mc. do 60 mg + 15 mg/kg mc. na dobę, również w trzech dawkach podzielonych. W przypadku konieczności zwiększenia dawki amoksycyliny zaleca się wybór innej postaci leku, aby uniknąć nadmiernego podawania kwasu klawulanowego. Czas terapii ustala się indywidualnie, nie przekraczając 14 dni bez ponownej oceny klinicznej.
amoksycylina trójwodna, Auglavin, ciężkość zakażenia, czynność nerek, działanie niepożądane, hemodializa, klirens kreatyniny, kwas klawulanowy, lek przeciwbakteryjny, patogen, podawanie doustne, podeszły wiek, potas klawulanianu, przewód pokarmowy, terapia pozajelitowa, wrażliwość na lek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie szpiku kostnego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Asolfena 10 mg
Lek Asolfena zawiera solifenacynę bursztynianu i jest dostępny w dawkach 5 mg oraz 10 mg w postaci tabletek powlekanych. Standardowe dawkowanie u dorosłych, w tym osób starszych, to 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg w przypadku niewystarczającej odpowiedzi terapeutycznej. U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek (klirens kreatyniny > 30 ml/min) oraz łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagana modyfikacja dawki. Natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens ≤ 30 ml/min), umiarkowanymi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh 7-9) oraz u osób stosujących silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, rytonawir) dawka nie powinna przekraczać 5 mg raz na dobę. Lek podaje się doustnie, tabletki należy połykać w całości, popijając wodą, niezależnie od posiłku.
Asolfena, ciężka niewydolność nerek, efekt terapeutyczny, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, nelfinawir, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, rytonawir, skala Childa-Pugha, solifenacyna bursztynianu, tabletka powlekana, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Peryndopryl – Przeciwwskazania stosowania
Peryndopryl, inhibitor ACE, jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz po zawale mięśnia sercowego, stosowany zarówno w monoterapii, jak i w preparatach złożonych (np. z amlodypiną lub indapamidem). Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na peryndopryl lub inne inhibitory ACE, historię obrzęku naczynioruchowego (w tym wrodzony lub idiopatyczny), a także stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko wad rozwojowych płodu (np. niedorozwój kości czaszki, niewydolność nerek, małowodzie). Ponadto, peryndopryl jest przeciwwskazany u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną czynną nerkę, gdyż może to prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Preparaty złożone wymagają uwzględnienia przeciwwskazań dotyczących pozostałych składników, takich jak ciężkie niedociśnienie, wstrząs czy encefalopatia wątrobowa.
afereza lipoprotein, aliskiren, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, cukrzyca, dializa, dializoterapia, diuretyk tiazydopodobny, encefalopatia wątrobowa, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipokaliemia, indapamid, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, małowodzie, metoda pozaustrojowa, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewyrównana niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność nerek, perfuzja narządowa, peryndopryl, preparat złożony, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, sakubitryl, trymestr ciąży, wrodzony obrzęk naczynioruchowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Memotropil
Memotropil 800 mg, zawierający piracetam, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdyż lek jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, co może wymagać dostosowania dawkowania. Ze względu na wpływ piracetamu na agregację płytek krwi, konieczna jest uważna obserwacja u pacjentów z ciężkim krwotokiem, ryzykiem krwawienia (w tym owrzodzeniem przewodu pokarmowego), zaburzeniami hemostazy, po krwotoku mózgowo-naczyniowym oraz u osób poddawanych ciężkim zabiegom chirurgicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów przyjmujących antykoagulanty lub leki antyagregacyjne, w tym kwas acetylosalicylowy w małych dawkach, z koniecznością regularnej kontroli parametrów krzepnięcia. U osób starszych zaleca się monitorowanie klirensu kreatyniny co 3-6 miesięcy w celu odpowiedniego dostosowania dawki.
agregacja płytek krwi, antykoagulant, badanie endoskopowe, ciężki krwotok, klirens kreatyniny, krwotok mózgowo-naczyniowy, kwas acetylosalicylowy, lecytyna sojowa, lek antyagregacyjny, mioklonia, nagłe przerwanie leczenia, napad drgawkowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, parametry krzepnięcia, piracetam, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, zaburzenia hemostazy, żółcień chinolinowa, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Corr 20 20 mg
Preparat Corr zawierający symwastatynę jest dostępny w dawkach 20 mg i 40 mg, z zakresem dawkowania od 5 do 80 mg na dobę, podawanym doustnie w pojedynczej dawce wieczorem. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie, rozpoczynając zwykle od 10-20 mg/dobę u dorosłych z hipercholesterolemią, z możliwością zwiększenia do 40 mg/dobę w przypadku konieczności redukcji LDL powyżej 45%. Maksymalna dawka 80 mg/dobę jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, przy czym modyfikacje dawkowania powinny odbywać się stopniowo, co najmniej co 4 tygodnie. U pacjentów z rodzinną hipercholesterolemią homozygotyczną zaleca się dawkę początkową 40 mg/dobę jako leczenie uzupełniające, a u dzieci i młodzieży (10-17 lat) z rodzinną heterozygotyczną hipercholesterolemią dawkę początkową 10 mg/dobę, z maksymalną dawką 40 mg/dobę. W przypadku współistniejącego leczenia z fibratami (oprócz gemfibrozylu), amiodaronem, amlodypiną, werapamilem, diltiazemem, elbaswirem lub grazoprewirem, dawka symwastatyny nie powinna przekraczać odpowiednio 10 mg lub 20 mg/dobę ze względu na zwiększone ryzyko miopatii.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, choroba niedokrwienna serca, ciężka hipercholesterolemia, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dieta niskocholesterolowa, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibraty, gemfibrozyl, grazoprewir, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, klirens kreatyniny, leki wiążące kwasy żółciowe, lomitapid, miopatia, powikłania sercowo-naczyniowe, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, rodzinna heterozygotyczna hipercholesterolemia, rodzinna hipercholesterolemia homozygotyczna, skala Tannera, symwastatyna, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, werapamil - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pentohexal 600 retard
Podczas terapii pentoksyfiliną konieczne jest ścisłe przestrzeganie zaleceń dawkowania oraz monitorowanie stanu klinicznego pacjenta, zwłaszcza u osób z zaburzeniami rytmu serca, niedociśnieniem tętniczym, miażdżycą naczyń wieńcowych, po zawale mięśnia sercowego lub zabiegach chirurgicznych. U pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby wskazana jest redukcja dawki i intensywny nadzór. Szczególną ostrożność należy zachować u chorych z toczniem rumieniowym układowym, kolagenozami, skłonnością do krwawień oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych, zwłaszcza antagonistów witaminy K, gdzie konieczne jest regularne monitorowanie INR. Interakcje z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, insuliną, cyprofloksacyną i teofiliną wymagają dokładnego nadzoru ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych i zmiany stężeń leków w surowicy.
adrenalina, antagonista witaminy K, choroba tkanki łącznej, cyprofloksacyna, działanie hipoglikemizujące, glikokortykosteroid, klirens kreatyniny, kolagenoza mieszana, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwzakrzepowy, metyloprednizolon, miażdżyca naczyń wieńcowych, morfologia krwi, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, pentoksyfilina, płyn krystaloidowy, pobudzenie psychoruchowe, pokrzywka, reakcja skórna, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, skłonność do krwawień, teofilina, wskaźnik INR, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ostemax 70 comfort 70 mg
Preparat Ostemax 70 comfort zawiera 70 mg kwasu alendronowego (w postaci 91,36 mg alendronianu sodu trójwodnego) i posiada szereg przeciwwskazań, które należy bezwzględnie uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub laktozę (128,64 mg w tabletce), zaburzeniami motoryki przełyku (achalazja, stenoza przełyku), niemożnością utrzymania pozycji pionowej przez minimum 30 minut po podaniu, a także u osób z hipokalcemią, która musi być skorygowana przed leczeniem. Ponadto, stosowanie leku jest niewskazane u pacjentów z aktywnymi chorobami górnego odcinka przewodu pokarmowego, ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 35 ml/min), trudnościami w połykaniu, zaburzeniami poznawczymi uniemożliwiającymi przestrzeganie zaleceń oraz niedoborami witaminy D i wapnia do czasu ich wyrównania.
achalazja, alendronian sodu, atypowe złamanie kości udowej, choroba wrzodowa żołądka, demencja, dolny zwieracz przełyku, dysfagia, hipokalcemia, klirens kreatyniny, kwas alendronowy, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, niedobór witaminy D, nieprawidłowa budowa przełyku, niewydolność nerek, NLPZ, osteonekroza szczęki, perystaltyka, refluks żołądkowo-przełykowy, salicylan, stenoza przełyku, zaburzenie gospodarki wapniowej, zaburzenie motoryki przełyku, zaburzenie poznawcze, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceftriaxon AptaPharma 2 g
Dawkowanie ceftriaksonu powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, uwzględniając ciężkość zakażenia, lokalizację infekcji, wrażliwość patogenu oraz funkcję wątroby i nerek. U dorosłych dawki wahają się od 1 do 4 g raz na dobę, w zależności od wskazań klinicznych, np. 1-2 g na dobę w pozaszpitalnym zapaleniu płuc, 2 g na dobę w szpitalnym zapaleniu płuc, a 2-4 g na dobę w ciężkich zakażeniach, takich jak bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy wsierdzia. W potwierdzonej bakteriemii zaleca się stosowanie dawek z górnej granicy zakresu, a dawki powyżej 2 g mogą być podawane dwukrotnie na dobę. U dzieci dawkowanie jest zależne od masy ciała, z maksymalną dawką dobową 4 g, np. 50-80 mg/kg mc. raz na dobę w zakażeniach jamy brzusznej czy zapaleniu płuc, oraz 80-100 mg/kg mc. w cięższych zakażeniach ośrodkowego układu nerwowego. Ceftriakson jest przeciwwskazany u wcześniaków do 41 tygodnia wieku skorygowanego oraz u noworodków ≤28 dni, zwłaszcza gdy konieczne jest podawanie roztworów zawierających wapń ze względu na ryzyko wytrącania się soli wapniowej.
antybiotykoterapia, bakteriemia, borelioza, ceftriakson, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, hemodializa, infuzja dożylna, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, neutropenia z gorączką, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka przedoperacyjna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rzeżączka, szpitalne zapalenie płuc, wstrzyknięcie dożylne, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wsierdzia, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gabacol 100 mg
Gabapentyna, podawana doustnie w dawkach 300-800 mg co 8 godzin, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w zakresie 4,02-8,71 μg/ml po 1,6-2,7 godzinach (tmax). Bezwzględna dostępność biologiczna kapsułki 300 mg wynosi około 60%, jednak wykazuje tendencję do zmniejszania się wraz ze wzrostem dawki, co wpływa na nieliniowość farmakokinetyki. Lek nie wiąże się z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji wynosi 57,7 l. Gabapentyna nie jest metabolizowana w organizmie, nie indukuje enzymów wątrobowych cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się wyłącznie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania 5-7 godzin, który nie zależy od dawki. U pacjentów z niewydolnością nerek oraz osób w podeszłym wieku klirens osoczowy i nerkowy gabapentyny jest zmniejszony i koreluje z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawkowania. Gabapentyna jest dializowalna podczas hemodializy.
białko osocza, cytochrom P450, dostępność biologiczna, ekspozycja AUC, farmakokinetyka gabapentyny, gabacol, gabapentyna, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, nieliniowość farmakokinetyczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza wątrobowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie doustne, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Meloxicam APTEO MED 7,5 mg
Meloxicam APTEO MED zawiera 7,5 mg meloksykamu w formie tabletek doustnych, z zalecaną dawką 1 tabletki (7,5 mg) na dobę, którą należy przyjmować jednorazowo podczas posiłku, popijając wodą lub innym płynem. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 7,5 mg, a stosowanie leku bez konsultacji lekarskiej nie powinno przekraczać 7 dni. U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny >25 mL/min) i wątroby nie jest konieczna redukcja dawki, jednak wymagana jest szczególna ostrożność i monitorowanie. Lek jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży poniżej 16 lat oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (niedializowanych) i ciężką niewydolnością wątroby.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dawkowanie leku, działanie niepożądane, dziecko i młodzież, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność nerek, łagodna niewydolność wątroby, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent dializowany, podeszły wiek, produkt leczniczy, tabletka doustna, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Duracef 250 mg/5 ml
Duracef (cefadroksyl) w postaci proszku do sporządzania zawiesiny doustnej (250 mg/5 ml lub 500 mg/5 ml) stosuje się w dawkach dostosowanych do rodzaju i nasilenia zakażenia, podawany raz lub dwa razy na dobę. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat i masie ciała >40 kg dawki wahają się od 1 g do 2 g na dobę, podawane w objętości 5-20 ml zawiesiny 500 mg/5 ml, w zależności od wskazania klinicznego (np. niepowikłane zakażenia dolnych dróg moczowych: 1-2 g/dobę; zapalenie szpiku: 2 g 2 razy na dobę). U dzieci dawka dobowa wynosi 25-50 mg/kg masy ciała, zwykle podzielona na dwie dawki co 12 godzin, z wyjątkiem niektórych zakażeń (np. zapalenie gardła), gdzie możliwe jest podanie jednorazowe. Leczenie powinno trwać co najmniej 48-72 godziny po ustąpieniu objawów, a w przypadku zakażeń paciorkowcami beta-hemolizującymi minimum 10 dni; ciężkie zakażenia, jak zapalenie szpiku, wymagają terapii 4-6 tygodni.
bezmocz, biodostępność, cefadroksyl, Duracef, hemodializa, klirens kreatyniny, liszaj, niewydolność nerek, paciorkowiec beta-hemolizujący, paciorkowiec grupy A, zakażenie dróg moczowych, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie gardła, zapalenie stawów, zapalenie szpiku, zawiesina doustna - Leksykon substancji czynnych
Cynaryzyna – Przeciwwskazania stosowania
Cynaryzyna, stosowana zarówno w monoterapii, jak i w preparatach złożonych z dimenhydraminą, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na cynaryzynę lub dimenhydraminę oraz inne leki przeciwhistaminowe o podobnej budowie. Ponadto, cynaryzyna jest przeciwwskazana u pacjentów z zaburzeniami układu pozapiramidowego, w tym chorobą Parkinsona, a preparaty złożone nie powinny być stosowane u osób z drgawkami, podejrzeniem podwyższonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 25 ml/min) oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na metabolizm przez enzymy cytochromu P450 i ryzyko kumulacji substancji czynnych. Dodatkowo, preparaty złożone są przeciwwskazane u pacjentów z jaskrą zamykającego się kąta, nadużywających alkoholu oraz z zatrzymaniem moczu związanym z chorobami cewki moczowej i gruczołu krokowego, ze względu na działanie antycholinergiczne i potencjalne nasilenie objawów.
W praktyce klinicznej należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku, z jaskrą otwartego kąta, epilepsją w wywiadzie oraz zaburzeniami rytmu serca, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, w tym objawów pozapiramidowych i arytmii. Stosowanie cynaryzyny u pacjentów z wczesnymi objawami choroby Parkinsona jest niewskazane, gdyż lek może maskować symptomy lub indukować parkinsonizm polekowy. Należy również unikać jednoczesnego stosowania innych leków przeciwhistaminowych oraz spożywania alkoholu, aby nie nasilać działania sedatywnego i ryzyka upośledzenia zdolności psychofizycznych. W preparatach cynaryzyny obecna jest laktoza (np. 100–115 mg laktozy jednowodnej na tabletkę), co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub niedoborem laktazy. W przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności nerek i wątroby konieczne może być dostosowanie dawki i ścisłe monitorowanie pacjenta.
choroba Parkinsona, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cynaryzyna i dimenhydramina, cytochrom P450, drgawki, działanie antycholinergiczne, działanie arytmogenne, działanie sedatywne, epilepsja, gruczoł krokowy, jaskra otwartego kąta, klirens kreatyniny, lek przeciwhistaminowy, marskość wątroby, nadużywanie alkoholu, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, parkinsonizm polekowy, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, przerost gruczołu krokowego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia układu pozapiramidowego, zatrzymanie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Paliperidone Teva 150 mg
Paliperidone Teva jest dostępny jako zawiesina do wstrzykiwań domięśniowych o przedłużonym uwalnianiu, stosowana głównie w leczeniu schizofrenii. Standardowy schemat inicjujący obejmuje podanie 150 mg w dniu 1 oraz 100 mg w dniu 8, obie dawki do mięśnia naramiennego, co umożliwia szybkie osiągnięcie stężenia terapeutycznego. Następnie dawka podtrzymująca wynosi 75 mg co miesiąc, z możliwością dostosowania w zakresie 25-150 mg w zależności od tolerancji i skuteczności. U pacjentów z nadwagą lub otyłością zaleca się stosowanie dawek z górnego zakresu. Wstrzyknięcia podtrzymujące można wykonywać do mięśnia naramiennego lub pośladkowego, z zaleceniem rotacji miejsc podania. Dla pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥50 do <80 ml/min) dawka początkowa to 100 mg i 75 mg w 1. i 8. dniu, a dawka podtrzymująca 50 mg miesięcznie (zakres 25-100 mg). Nie zaleca się stosowania u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min. U pacjentów w podeszłym wieku dawkowanie jest podobne do młodszych, z uwzględnieniem funkcji nerek.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, dawka inicjująca, dawka podtrzymująca, dawkowanie inicjujące, ekspozycja na paliperydon, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, lek przeciwpsychotyczny, mięsień naramienny, mięsień pośladkowy, objawy pozapiramidowe, paliperydon doustny, podanie domięśniowe, rysperydon o przedłużonym działaniu, schemat dawkowania, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Duokopt 20 mg/ml + 5 mg/ml
Preparat DUOKOPT, zawierający dorzolamid chlorowodorek (22,25 mg/ml, odpowiadający 20 mg dorzolamidu) oraz tymolol maleinian (6,83 mg/ml, odpowiadający 5 mg tymololu), jest stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu. Dorzolamid wykazuje specyficzną farmakokinetykę, charakteryzującą się gromadzeniem w erytrocytach poprzez selektywne wiązanie z anhydrazą węglanową II, co skutkuje niskimi stężeniami wolnego leku w osoczu nawet przy długotrwałym stosowaniu. Metabolit N-deetylo-dorzolamid, słabiej hamujący anhydrazę węglanową II, gromadzi się głównie w erytrocytach, wiążąc się z anhydrazą węglanową I. Eliminacja dorzolamidu odbywa się głównie przez nerki, z okresem półtrwania eliminacji z erytrocytów około 4 miesięcy w fazie wolnej eliminacji. Stan stacjonarny w osoczu osiągany jest po 13 tygodniach stosowania, przy czym stężenia wolnego leku i metabolitu pozostają minimalne, co ogranicza ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych, nawet u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min).
anhydraza węglanowa, anhydraza węglanowa I, anhydraza węglanowa II, białko osocza, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dorzolamidu chlorowodorek, DUOKOPT, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyt, gospodarka kwasowo-zasadowa, klirens kreatyniny, krople do oczu, N-deetylo-dorzolamid, stan stacjonarny, tymololu maleinian, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ramladio 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Ramladio, zawierający ramipryl i amlodypinę w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg, jest wskazany do stosowania u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, jednak nie powinien być stosowany jako lek inicjujący terapię. Zalecana dawka to jedna kapsułka na dobę, przy czym przed wprowadzeniem leku złożonego pacjent powinien być ustabilizowany na indywidualnych dawkach obu substancji czynnych. Dawkowanie ramiprylu wymaga dostosowania w zależności od klirensu kreatyniny: dla ≥60 ml/min dawka początkowa wynosi 2,5 mg/dobę, maksymalna 10 mg; dla 30-60 ml/min 2,5 mg/dobę, maksymalna 5 mg; dla 10-30 ml/min 1,25 mg/dobę, maksymalna 5 mg; u pacjentów dializowanych dawka początkowa to 1,25 mg/dobę, maksymalna 5 mg. Amlodypina nie wymaga modyfikacji dawki w niewydolności nerek, jednak należy zachować ostrożność u pacjentów dializowanych. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby stosowanie Ramladio wymaga szczególnej ostrożności, a dawka ramiprylu nie powinna przekraczać 2,5 mg/dobę, co nie jest możliwe do osiągnięcia przy użyciu tego produktu. U osób w podeszłym wieku zaleca się ostrożność, zwłaszcza przy zwiększaniu dawki ramiprylu, natomiast stosowanie u dzieci poniżej 18 lat jest niewskazane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
czynność nerek, działanie niepożądane, eliminacja amlodypiny, hemodializoterapia, interakcja lekowa, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek złożony, nadciśnienie tętnicze, niedobór elektrolitów, podeszły wiek, ramipryl i amlodypina, sok grejpfrutowy, stężenie potasu w surowicy, substancja czynna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Entekavir Adamed 1 mg
Entekawir, stosowany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmₐₓ) po 0,5-1,5 godziny. Biodostępność wynosi co najmniej 70%, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,1-1 mg. W stanie równowagi farmakokinetycznej (po 6-10 dniach) Cmₐₓ i Cmin dla dawki 0,5 mg wynoszą odpowiednio 4,2 i 0,3 ng/ml, a dla dawki 1 mg – 8,2 i 0,5 ng/ml. Entekawir wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~13%), nie ulega istotnemu metabolizmowi przez CYP450, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z około 75% dawki wydalanej w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi 128-149 godzin, a kumulacja przy dawkowaniu raz na dobę jest około 2-krotna. Podanie leku z posiłkiem tłuszczowym opóźnia wchłanianie i zmniejsza Cmₐₓ o 44-46% oraz AUC o 18-20%, co może mieć znaczenie u pacjentów opornych na terapię lamiwudyną.
analog nukleozydu, AUC, biodostępność leku, cyklosporyna A, cytochrom P450, dializa otrzewnowa, efektywny okres półtrwania, entekawir, farmakokinetyka leku, glukuronidy i siarczany, HBeAg, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lamiwudyna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, przeszczepienie wątroby, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, równowaga farmakokinetyczna, stężenie maksymalne w osoczu, takrolimus, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, wysokotłuszczowy posiłek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Masultab 200 mg
Amisulpryd (Masultab) stosowany w leczeniu zaburzeń psychotycznych wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od dominującej symptomatologii i stanu klinicznego pacjenta. W ostrych zaburzeniach psychotycznych zalecane dawki mieszczą się w zakresie 400-800 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 1200 mg/dobę, przy czym dawki powyżej 1200 mg nie są rekomendowane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa. W przypadku przewagi objawów negatywnych dawka powinna być znacznie niższa, od 50 do 300 mg/dobę. Dawki do 400 mg można podawać jednorazowo, natomiast wyższe dawki wymagają podziału na dawki mniejsze, co pozwala na utrzymanie stabilnego stężenia leku i zmniejszenie ryzyka działań niepożądanych. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością nerek konieczne jest odpowiednie zmniejszenie dawki, np. do 50% dawki standardowej przy klirensie kreatyniny 30-60 mL/min oraz do 33% przy klirensie 10-30 mL/min. W niewydolności wątroby modyfikacja dawki nie jest wymagana, gdyż amisulpryd jest eliminowany głównie przez nerki.
amisulpryd, ciężkie uszkodzenie nerek, dawka podzielona, dysfagia, działanie sedatywne, dzieci i młodzież, farmakoterapia, hipotonia, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy negatywne, objawy psychotyczne, obraz kliniczny, ostre zaburzenie psychotyczne, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, wywiad medyczny, zaburzenie psychotyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hascovir 400 mg/5 ml
Acyklowir, substancja czynna leku Hascovir (400 mg/5 ml, zawiesina doustna), wykazuje częściowe wchłanianie z przewodu pokarmowego, z proporcjonalnym wzrostem stężenia w osoczu wraz ze wzrostem dawki. Przy dawkowaniu doustnym 200 mg co 4 godziny, CSSmaks wynosi 3,1 μM (0,7 μg/ml), a CSSmin 1,8 μM (0,4 μg/ml), natomiast przy dawce 800 mg co 4 godziny wartości te wzrastają odpowiednio do 8 μM (1,8 μg/ml) i 4 μM (0,9 μg/ml). Po podaniu dożylnym u dorosłych okres półtrwania wynosi około 2,9 godziny, a stężenia maksymalne i minimalne są zależne od dawki (np. 10 mg/kg mc. – Cmax 92 μM, Cmin 10,2 μM). U noworodków i niemowląt okres półtrwania jest wydłużony do 3,8 godziny, a u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek do 19,5 godziny. Acyklowir przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, osiągając około 50% stężenia osoczowego, a jego wiązanie z białkami osocza jest niskie (9-33%), co ogranicza ryzyko interakcji lekowych.
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, stężenie minimalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zawiesina doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crestor 10 mg
Leczenie rozuwastatyną (Crestor) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od celu terapeutycznego, wieku, funkcji nerek i wątroby oraz obecności czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Zalecana dawka początkowa u dorosłych z hipercholesterolemią wynosi 5-10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod ścisłą kontrolą lekarską. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych stosuje się dawkę 20 mg/dobę. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe wynoszą 5 mg (6-9 lat) i 5 mg (10-17 lat), z maksymalnymi dawkami odpowiednio 10 mg i 20 mg. U dzieci z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa to 5-10 mg, a maksymalna 20 mg/dobę. U pacjentów powyżej 70. roku życia oraz z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) zaleca się dawkę początkową 5 mg, przy czym dawka 40 mg jest przeciwwskazana u tych grup. Stosowanie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub aktywną chorobą wątroby jest przeciwwskazane.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wątroby, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, skala Tannera, statyna, typranawir, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosufy 40 mg
Rosufy (rozuwastatyna) stosuje się doustnie, z dawką początkową 5-10 mg raz na dobę, niezależnie od posiłków. Dawkowanie ustala się indywidualnie, uwzględniając wyjściowe stężenie cholesterolu, ryzyko sercowo-naczyniowe oraz tolerancję leku. W przypadku niedostatecznej odpowiedzi dawkę można zwiększyć po 4 tygodniach, maksymalnie do 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod ścisłym nadzorem specjalisty. W prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych zalecana dawka wynosi 20 mg/dobę. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe wahają się od 5 mg (wiek 6-17 lat) do maksymalnie 20 mg (wiek 10-17 lat), natomiast u dzieci z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka maksymalna to 20 mg/dobę. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 6 lat. U pacjentów powyżej 70 lat dawka początkowa to 5 mg, bez konieczności dalszych modyfikacji.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, czynnik ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, dieta zmniejszająca stężenie cholesterolu, ekspozycja ustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, prewencja zdarzeń sercowo-naczyniowych, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, skala Tannera, typranawir - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zanacodar Combi 80 mg + 25 mg
Preparat Zanacodar Combi, zawierający telmisartan 80 mg oraz hydrochlorotiazyd 25 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (99,67 mg/tabletkę) oraz u osób uczulonych na pochodne sulfonamidowe ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w II i III trymestrze ciąży z uwagi na potencjalne uszkodzenia płodu i ryzyko śmierci noworodka. Ponadto lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (zastój żółci, zaburzenia odpływu żółci) oraz u osób z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek, definiowanym jako klirens kreatyniny < 30 ml/min, ze względu na ryzyko kumulacji substancji czynnych i nasilenia działań niepożądanych.
aliskiren, anafilaksja, antagonista receptora angiotensyny II, filtracja kłębuszkowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipotensja, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek hipotensyjny, nadwrażliwość na substancje czynne, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, pochodna sulfonamidowa, reakcja krzyżowa, telmisartan, trymestr ciąży, upośledzenie funkcji nerek, zaburzenia odpływu żółci, zaburzenie czynności wątroby, zastój żółci, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Lewofloksacyna – Właściwości farmakokinetyczne
Lewofloksacyna podana doustnie charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (99-100%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje szeroką dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 100 l) i umiarkowane wiązanie z białkami osocza (30-40%), co sprzyja dobrej penetracji do błony śluzowej oskrzeli, płynu wyściełającego nabłonek dróg oddechowych, makrofagów pęcherzyków płucnych, tkanki płuc, skóry, gruczołu krokowego oraz moczu. Lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, co należy uwzględnić przy leczeniu zakażeń OUN. Po podaniu miejscowym do oka stężenia w filmie łzowym wynoszą 17,0 μg/ml po 4 godzinach i 6,6 μg/ml po 6 godzinach, a stężenia w osoczu są ponad 1000-krotnie niższe niż po podaniu doustnym. Okres półtrwania leku wynosi 6-8 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (>85% w formie niezmienionej), co wymaga modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek (np. przy ClCR <20 ml/min okres półtrwania wydłuża się do 35 godzin).
biodostępność, ciecz wodnista oka, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka liniowa, film łzowy, inwersja chiralna, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lewofloksacyna, makrofagi pęcherzykowe, nabłonek dróg oddechowych, najmniejsze stężenie hamujące, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, prostata, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zakażenie OUN - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Telmycar
Produkt Telmycar, zawierający 80 mg telmisartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz u kobiet w ciąży. Telmisartan jest przeciwwskazany u pacjentek w ciąży oraz u osób z zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych i ciężką niewydolnością wątroby, ze względu na ryzyko zmniejszonego klirensu wątrobowego i potencjalnej śpiączki wątrobowej. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki istnieje ryzyko ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek, a stosowanie Telmycar jest przeciwwskazane przy klirensie kreatyniny < 30 ml/min. Konieczne jest monitorowanie elektrolitów, kreatyniny i kwasu moczowego, zwłaszcza u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek. Podwójne blokowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek i powinno być stosowane wyłącznie pod nadzorem specjalisty.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, dna moczanowa, hiperazotemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hormon adrenokortykotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra z zamkniętym kątem, kardiomiopatia niedokrwienna, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, nadczynność przytarczyc, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, oliguria, pierwotny hiperaldosteronizm, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, równowaga wodno-elektrolitowa, śpiączka wątrobowa, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zasadowica hipochloremiczna, zastawka dwudzielna, zastoinowa niewydolność serca, zastój żółci, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – AuroMirta ORO
Produkt leczniczy AuroMirta ORO, zawierający mirtazapinę w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18 roku życia, ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz wrogości. U dorosłych pacjentów poniżej 25 roku życia również obserwuje się podwyższone ryzyko samobójstw, co wymaga ścisłego monitorowania w początkowym okresie terapii i po zmianie dawki. W trakcie leczenia należy zwracać uwagę na objawy agranulocytozy, szczególnie u osób powyżej 65 roku życia, oraz na objawy żółtaczki, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Dawkowanie powinno być ostrożne u pacjentów z padaczką, zaburzeniami czynności wątroby (klirens mirtazapiny zmniejszony o 35%, stężenie w osoczu wzrasta o 55% po dawce 15 mg), nerek (klirens zmniejszony o 30-50%, stężenie wzrasta o 55-115% w zależności od stopnia niewydolności) oraz chorobami serca, niskim ciśnieniem krwi i cukrzycą, gdzie konieczne jest monitorowanie glikemii.
agranulocytoza, akatyzja, choroba afektywna dwubiegunowa, częstoskurcz komorowy, depresja szpiku kostnego, dławica piersiowa, faza maniakalna, granulocytopenia, hipertermia, hiponatremia, hipotensja, jaskra z wąskim kątem przesączania, klirens kreatyniny, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, lek przeciwdepresyjny, majaczenie, mania, mioklonia, mirtazapina, morfologia krwi, myśl samobójcza, napad padaczkowy, niestabilność autonomiczna, organiczny zespół mózgowy, przerost prostaty, remisja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SIADH, splątanie, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Targocid 400 mg
Teikoplanina, substancja czynna leku Targocid dostępnego w dawkach 200 mg i 400 mg, wykazuje istotne ryzyko nefrotoksyczności, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek nasycających (12 mg/kg dwa razy na dobę) oraz dawki podtrzymującej 12 mg/kg raz na dobę. W badaniu obserwacyjnym obejmującym 300 pacjentów z ciężkimi zakażeniami, wskaźnik potwierdzonej nefrotoksyczności wyniósł 11,0% w ciągu pierwszych 10 dni terapii, a skumulowany do 60 dni po zakończeniu leczenia osiągnął 20,6%. U pacjentów otrzymujących więcej niż 5 dawek nasycających nefrotoksyczność wzrastała do 27%. Przy niskich dawkach (6 mg/kg dwa razy na dobę, następnie 6 mg/kg raz na dobę) ryzyko nefrotoksyczności jest znacznie niższe i wynosi około 2%. Ponadto, działania niepożądane obejmują m.in. zwiększone stężenie kreatyniny, niewydolność nerek, reakcje skórne (wysypka, rumień, zespół Stevensa-Johnsona, DRESS), zaburzenia hematologiczne (leukopenia, agranulocytoza), reakcje anafilaktyczne oraz zaburzenia neurologiczne i słuchu.
agranulocytoza, AlAT, antybiotyk glikopeptydowy, AspAT, bilirubina, enzym wątrobowy, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, klirens kreatyniny, kreatynina we krwi, leukopenia, małopłytkowość, nefrotoksyczność, neutropenia, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, skurcz oskrzeli, teikoplanina, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie kości i stawów, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wsierdzia, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toksycznej nekrolizy naskórka