test Amesa
Test Amesa (znany również jako test Amesa-Salmonella) to metoda badawcza stosowana w toksykologii i farmakologii do oceny potencjału mutagennego substancji chemicznych. Został opracowany przez Bruce’a Amesa w latach 70. XX wieku i jest jednym z najczęściej stosowanych testów do wstępnej oceny rakotwórczości związków chemicznych.
Metoda wykorzystuje bakterie Salmonella typhimurium, które posiadają mutacje uniemożliwiające im syntezę histydyny. Badana substancja jest inkubowana z tymi bakteriami, a następnie ocenia się liczbę rewersji (powrotnych mutacji), które przywracają bakteriom zdolność do syntezy histydyny. Zwiększona liczba kolonii bakteryjnych na pożywce bez histydyny świadczy o mutagennych właściwościach badanej substancji.
Test Amesa jest często stosowany w badaniach przesiewowych leków, dodatków do żywności, pestycydów i innych substancji chemicznych. Jest on relatywnie tani, szybki i wykazuje wysoką korelację z potencjałem rakotwórczym substancji w organizmach wyższych, choć wymaga potwierdzenia innymi metodami. W praktyce klinicznej wyniki testu Amesa są istotne przy ocenie bezpieczeństwa stosowania leków i innych substancji.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Liść melisy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa liścia melisy (Melissa officinalis L., folium) wskazują na potencjalne hamowanie aktywności hormonu tyreotropowego (TSH) przez wodne wyciągi z tej rośliny, co zaobserwowano zarówno in vitro, jak i na modelach zwierzęcych. Zjawisko to zostało potwierdzone również dla produktu DexaCaps zawierającego liść melisy, jednak kliniczne implikacje tego efektu pozostają niejasne i wymagają dalszych badań, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji tarczycy. W zakresie genotoksyczności, brak jest danych dotyczących samego liścia melisy, natomiast złożone preparaty takie jak Iberogast Balance wykazały negatywne wyniki w testach AMES i mikrojądrowym u myszy. Nie przeprowadzono badań dotyczących toksyczności reprodukcyjnej ani potencjału rakotwórczego liścia melisy, co stanowi istotne ograniczenie w ocenie bezpieczeństwa długotrwałego stosowania.
ataksja, badanie in vitro, dekstrometorfan bromowodorek, genotoksyczność, hormon tyreotropowy, LD50, liść melisy, model zwierzęcy, mutagenność, potencjał rakotwórczy, preparat z liściem melisy, produkt leczniczy roślinny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na rozrodczość, upośledzenie oddychania, wyciąg z melisy, zaburzenie czynności tarczycy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polopiryna Max 500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwasu acetylosalicylowego, substancji czynnej Polopiryny MAX, nie wykazały działania rakotwórczego w długoterminowych testach na szczurach (0,5% w karmie przez 68 tygodni) oraz braku mutagenności w teście Amesa. Niemniej jednak, w hodowli ludzkich fibroblastów zaobserwowano aberracje chromosomalne, co wskazuje na potencjał genotoksyczny in vitro. Badania reprodukcyjne ujawniły działanie teratogenne, embrio- i fetotoksyczne, zaburzenia implantacji oraz negatywny wpływ na funkcje poznawcze potomstwa. Dodatkowo, kwas acetylosalicylowy hamował owulację u szczurów, co sugeruje ryzyko zaburzeń funkcji rozrodczych.
aberracja chromosomalna, błona śluzowa, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, fibroblast ludzki, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, kwas salicylowy, nefrotoksyczność, okno terapeutyczne, owrzodzenie, owulacja, śpiączka, test Amesa, uszkodzenie nerki, zaburzenie implantacji, zaburzenie poznawcze, zatrucie ostre - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lignox 50 mg/g
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące lidokainy chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Lignox (50 mg/g, żel), wykazały, że lek charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Standardowe testy farmakologiczne nie ujawniły istotnych zagrożeń dla układu nerwowego, sercowo-naczyniowego ani oddechowego. Toksyczność ostra po jednorazowym podaniu doustnym była niska, a badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały istotnych zmian biochemicznych, hematologicznych ani histopatologicznych. W modelach zwierzęcych zaobserwowano potencjalne działanie ototoksyczne, jednak jego znaczenie kliniczne przy miejscowym stosowaniu Lignox wymaga dalszej oceny. Kompleksowe testy genotoksyczności (m.in. test Amesa, aberracji chromosomowych, mikrojądrowy) nie potwierdziły działania mutagennego lidokainy.
6-dimetyloanilina, aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie ototoksyczne, działanie rakotwórcze, funkcja rozrodcza, lidokainy chlorowodorek, parametr biochemiczny, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka, substancja czynna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zomiren 0,5 mg
Przedkliniczne badania alprazolamu zawartego w leku Zomiren wykazały brak działania mutagennego i rakotwórczego. Test Amesa in vitro oraz test mikrojąder in vivo na szczurach przy dawce do 100 mg/kg mc. (500-krotnie wyższej niż maksymalna dawka u ludzi 10 mg/dobę) nie wykazały mutagenności ani aberracji chromosomowych. Dwuletnie badania rakotwórczości na szczurach (do 30 mg/kg mc./dobę, 150× dawka ludzka) i myszach (do 10 mg/kg mc./dobę, 50× dawka ludzka) nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów. Ponadto, badania na szczurach przy dawce do 5 mg/kg mc./dobę (25× dawka ludzka) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa w tym zakresie.
aberracja chromosomowa, alprazolam, badanie biologiczne, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, dawkowanie leku, drgawki, działanie rakotwórcze, kancerogenność, mutacja genowa, mutagenność, neowaskularyzacja rogówki, płodność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność przewlekła, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Verdye 5 mg/ml
Przeprowadzone badania toksyczności ostrej zieleni indocyjaninowej wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) po podaniu dożylnym wynosiły odpowiednio: 87 mg/kg masy ciała u szczurów, 60 mg/kg u myszy oraz 50-80 mg/kg u królików. Po podaniu dootrzewnowym u myszy LD50 wyniosła 650 mg/kg masy ciała. W trakcie tych badań nie zaobserwowano żadnych makroskopowych ani histopatologicznych zmian w tkankach zwierząt, co wskazuje na brak ostrej toksyczności na poziomie tkanek przy tych dawkach.
Ocena potencjału genotoksycznego zieleni indocyjaninowej obejmowała standardowe testy, takie jak test Amesa, test mutacji genów w locus kinazy tymidynowej (TK+/-) w komórkach L5178Y oraz test aberracji chromosomowej w komórkach V79. Wszystkie testy dały wyniki negatywne, potwierdzając brak działania mutagennego. Pomimo braku badań dotyczących wpływu na reprodukcję, teratogenności i rakotwórczości, wieloletnie doświadczenie kliniczne nie wskazuje na ryzyko tych działań niepożądanych, co wspiera bezpieczeństwo stosowania zieleni indocyjaninowej w diagnostyce medycznej.
aberracja chromosomowa, dawka śmiertelna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, kinaza tymidynowa, LD50, mutacja genów, mutacja punktowa, podanie dootrzewnowe, potencjał genotoksyczny, profil toksykologiczny, ryzyko kancerogenne, ryzyko reprodukcyjne, substancja czynna, test Amesa, test genotoksyczności, toksyczność ostra, właściwość rakotwórcza, wpływ na reprodukcję, zieleń indocyjaninowa, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Normoton 500 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa metforminy chlorowodorku, substancji czynnej leku Normoton, oparta na szerokim spektrum badań laboratoryjnych i eksperymentalnych, nie wykazała istotnych efektów toksycznych ani zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego i ośrodkowego układu nerwowego. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym potwierdziły brak klinicznie istotnych zmian patologicznych w organach i tkankach, zarówno w kontekście ostrym, jak i przewlekłym, co świadczy o akceptowalnym profilu bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu leku. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test aberracji chromosomowych oraz test mikrojądrowy, dały wyniki negatywne, wykluczając mutagenne i genotoksyczne działanie substancji czynnej.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie karcynogenności, działanie mutagenne, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, metformina chlorowodorek, nowotwór, ośrodkowy układ nerwowy, parametr rozrodczy, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, układ sercowo-naczyniowy, zmiana patologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Septogard 1,5 mg/ml
Przeprowadzone badania przedkliniczne chlorowodorku benzydaminy w postaci aerozolu do jamy ustnej (Septogard, 1,5 mg/ml) wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Standardowe testy farmakologiczne nie ujawniły istotnych działań niepożądanych na układ nerwowy, sercowo-naczyniowy ani oddechowy w dawkach terapeutycznych. W badaniach toksyczności przewlekłej i podprzewlekłej nie stwierdzono toksyczności narządowej, co potwierdziły analizy biochemiczne, hematologiczne oraz histopatologiczne. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test aberracji chromosomowych oraz test mikrojądrowy, nie wykazały mutagenności ani genotoksyczności substancji. Długoterminowe badania kancerogenności na zwierzętach nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów.
aberracja chromosomowa, aerozol do jamy ustnej, badanie farmakologiczne, badanie hematologiczne, benzydamina, chlorowodorek benzydaminy, genotoksyczność, mutacja genowa, ocena histopatologiczna, parametry biochemiczne, płodność, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, reprodukcja i rozwój, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atazanavir Zentiva 300 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa atazanawiru wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności jest wątroba, gdzie obserwowano minimalne do umiarkowanych wzrosty stężenia bilirubiny i enzymów wątrobowych, wakuolizację hepatocytów oraz ich hipertrofię. U samic myszy stwierdzono pojedyncze obumieranie komórek wątrobowych przy ekspozycji 12-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 400 mg/dobę. U szczurów odnotowano nieznaczne do umiarkowanego zwiększenie cholesterolu i glukozy. W badaniach kardiotoksyczności in vitro atazanawir hamował kanał potasowy hERG o 15% przy stężeniu 30 μM (30-krotność Cmax wolnego leku u ludzi), wydłużając czas trwania potencjału czynnościowego o 13%. Wstępne badania u psów wykazały bradykardię zatokową oraz wydłużenie odstępów PR, QT i zespołu QRS, jednak długoterminowe badania nie potwierdziły tych zmian. Wpływ kliniczny tych obserwacji pozostaje niejasny, choć nie można wykluczyć ryzyka wydłużenia odstępu PR przy przedawkowaniu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mobilat (0,2 g + 1 g + 2 g)/100 g
Produkt leczniczy Mobilat zawiera trzy składniki aktywne: kwas salicylowy, mukopolisacharydowy polisiarczan oraz ekstrakt z kory nadnerczy. Kwas salicylowy szybko przenika przez skórę, jednak przy stosowaniu miejscowym zgodnie z zaleceniami nie osiąga się stężeń w surowicy przekraczających 30 mg/dl, co eliminuje ryzyko toksyczności. Brak jest jednoznacznych danych dotyczących mutagenności i kancerogenności kwasu salicylowego, natomiast badania teratogenności wskazują na potencjalne ryzyko przy regularnym stosowaniu u zwierząt, obejmujące zaburzenia zagnieżdżania zarodków oraz toksyczność wobec zarodków i płodów. Mukopolisacharydowy polisiarczan wykazuje toksyczność zarodkową przy dawce 32 mg/kg, objawiającą się zmniejszoną masą ciała, zwiększoną resorpcją zarodków i obniżoną przeżywalnością płodów, jednak bez działania teratogennego; nie stwierdzono mutagenności, a badania rakotwórczości nie zostały przeprowadzone.
aberracja chromosomalna, badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekstrakt z kory nadnerczy, hormon kory nadnerczy, kortykosteroid, kwas salicylowy, mukopolisacharydowy polisiarczan, podrażnienie miejsca podania, potencjał kancerogenny, powiększenie węzłów chłonnych, przenikanie przez skórę, stężenie ogólnoustrojowe, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy krwi, test Amesa, toksyczność przewlekła, toksyczność zarodkowa, zatrucie kwasem salicylowym - Leksykon substancji czynnych
Flawonoidy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Flawonoidy obecne w ekstraktach roślinnych, takich jak Ginkgoherb, Ginkoflav Med, Liść Brzozy oraz Tanakan, wykazują stosunkowo niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach stosowano dawki od 20 mg/kg m.c. do 500 mg/kg m.c., uzyskując współczynniki bezpieczeństwa do 16,8 u szczurów i 46,3 u psów. Niewielka toksyczność została zaobserwowana jedynie u psów przy najwyższych dawkach, natomiast u szczurów nie stwierdzono istotnych efektów toksycznych. Dane dotyczące toksyczności reprodukcyjnej i teratogenności są niejednoznaczne, z rozbieżnymi wynikami w badaniach na różnych modelach zwierzęcych, w tym obserwacjami efektów rozwojowych na zarodkach kurzych. Testy mutagenności wykazały zróżnicowane wyniki – od braku mutagenności w teście Amesa do pozytywnych wyników w testach mutacji genów u bakterii, natomiast badania karcinogenności wskazały na specyficzne dla gryzoni zmiany nowotworowe, które nie mają odniesienia do ryzyka dla ludzi.
bezocze, działanie mutagenne, działanie teratogenne, flawonoid, funkcja rozrodcza, glikozyd flawonowy, guz tarczycy, hiperozyd, hipopigmentacja, indukcja enzymów wątrobowych, krwawienie podskórne, krwawienie z pochwy, miłorząb japoński, model zwierzęcy, mutacja genu, parametr rozrodczości, rak wątrobowokomórkowy, rozwój płodu, teratogenność i embriotoksyczność, test Amesa, test genotoksyczności, test mikrojąderek, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, wpływ genotoksyczny, wyciąg EGb761, wyciąg roślinny, wyciąg z miłorzębu japońskiego, zarodek kurzy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Salbutamol WZF 4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa salbutamolu wykazały, że dawka śmiertelna LD50 u myszy i szczurów przekracza 2000 mg/kg masy ciała, co wskazuje na niską toksyczność ostrą. Długoterminowe badania onkogenności na myszach, przy dawkach do 500 mg/kg przez 18 miesięcy, nie potwierdziły działania rakotwórczego, choć sporadycznie obserwowano mięśniaki gładkich mięśni krezki jelita przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Test Amesa nie wykazał mutagenności, a badania na szczurach potwierdziły brak negatywnego wpływu na płodność i funkcje rozrodcze. Te wyniki wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa salbutamolu w kontekście toksyczności, onkogenności, mutagenności oraz wpływu na rozrodczość.
badanie genotoksyczności, badanie histopatologiczne, badanie onkogenności, badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, lek sympatykomimetyczny, martwica mięśnia sercowego, mięśniak gładki krezki jelita, nagły zgon, potencjał mutagenny, test Amesa, toksyczność ostra, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fromilid 250 250 mg
Substancją czynną leku Fromilid jest klarytromycyna, której profil bezpieczeństwa oceniono w szerokim zakresie badań przedklinicznych obejmujących toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą, wpływ na rozrodczość, teratogenność oraz mutagenność. Toksyczność ostra wykazała bardzo niski potencjał toksyczny, z dawką śmiertelną przekraczającą 5 g/kg mc. (około 350-krotność maksymalnej dawki klinicznej). W badaniach podostrych i przewlekłych tolerancja klarytromycyny różniła się w zależności od gatunku: naczelne tolerowały dawki do 100 mg/kg mc./dobę (~7x dawka kliniczna) przez 14 dni, psy do 50 mg/kg mc./dobę (~3,5x) przez 14 dni, a szczury do 8 mg/kg mc./dobę (~0,6x) przez 6 miesięcy bez istotnych działań niepożądanych. Głównym narządem narażonym na toksyczność była wątroba, z odwracalnym wzrostem enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza alkaliczna, GGTP, LDH). Objawy toksyczności obejmowały wymioty, osłabienie, zmniejszone spożycie pokarmu, ślinotok i odwodnienie. Przy bardzo wysokich dawkach (400 mg/kg mc./dobę) odnotowano zgony u małp oraz zmętnienie rogówki u psów i małp.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badania przedkliniczne, cholestaza, dawka toksyczna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, klarytromycyna, nadaktywność, obrzęk rogówki, podanie dawki, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, rozwój embrionalny, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, uszkodzenie wątroby, wady układu krążenia, wczesne poronienie, zaczerwienienie spojówek, zmętnienie rogówki, γ-glutamylotransferaza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Krka 50 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły przewodu pokarmowego (jelito jako narząd docelowy), układu krwiotwórczego (minimalne do lekkiego zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych i zmiany w szpiku kostnym) oraz układu limfatycznego (zmniejszenie liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych). Zmiany te były odwracalne po przerwaniu leczenia. U małp obserwowano również zwiększoną mineralizację śródmiąższową nerek po podawaniu dazatynibu do 9 miesięcy. W badaniach hemostazy wykazano hamowanie agregacji płytek i wydłużenie czasu krwawienia u szczurów, jednak bez występowania samoistnych krwotoków. Potencjał kardiotoksyczny związany z wydłużeniem odstępu QT nie został potwierdzony in vivo u małp. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności w teście Amesa i brak genotoksyczności in vivo, choć stwierdzono efekt klastogenny in vitro na komórkach CHO.
agregacja płytek krwi, badanie niekliniczne, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, dysfagia, działanie toksyczne, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, immunosupresja, in vitro, in vivo, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał fototoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzeł chłonny, włókna Purkinjego, zapis EKG - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klimadynon 2,8 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Klimadynon, zawierającego suchy wyciąg z Cimicifuga racemosa, wykazały istotne zmiany wątroby u szczurów już przy dawce 50 mg/kg mc. (odpowiadającej 8 mg/kg u ludzi), znacznie przekraczającej dawkę kliniczną 0,11 mg/kg. Obserwowano zwiększenie masy wątroby, obrzęk mitochondrialny oraz powiększenie kanalików żółciowych, z odwracalnością zmian jedynie przy najniższych dawkach. W 6-miesięcznym badaniu toksyczności ustalono NOEL na poziomie 22,5 mg wyciągu natywnego/kg mc., co stanowi ważny punkt odniesienia dla oceny bezpieczeństwa. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego, co wskazuje na niskie ryzyko uszkodzeń DNA związanych z preparatem.
badania toksykologiczne, badanie chłoniaków, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hepatotoksyczność, mikroskop elektronowy, myszy transgeniczne, nieplanowana synteza DNA, NOEL, nowotwór gruczołu sutkowego, nowotwory hormonozależne, obrzęk mitochondrialny, pluskwica groniasta, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność, uszkodzenie wątroby, wyciąg etanolowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Deflegmin KIDS 15 mg/5 ml
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Deflegmin KIDS, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokim zakresem badań przedklinicznych. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym nie zaobserwowano działań niepożądanych przy dawkach NOAEL wynoszących odpowiednio: 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie). Badania toksyczności po podaniu dożylnym (3-godzinne infuzje) w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów nie wykazały ciężkich działań toksycznych ani zmian histopatologicznych. Ponadto, ambroksol nie wykazuje toksyczności narządowej, a obserwowane działania niepożądane miały charakter przemijający, co potwierdza jego bezpieczeństwo terapeutyczne.
ambroksolu chlorowodorek, badanie genotoksyczne, badanie genotoksyczności, badanie potencjału rakotwórczego, badanie reprodukcyjne, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo terapeutyczne, Deflegmin KIDS, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, mutagenność bakteryjna, No Observed Adverse Effect Level, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, substancja lecznicza, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczne działanie w narządach docelowych, toksyczność dla samic, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu dożylnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie płodności, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klacid 500 mg
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny wykazały, że dawka śmiertelna (LD50) przekracza 5 g/kg masy ciała przy podaniu doustnym u myszy i szczurów. W badaniach podostrych i przewlekłych tolerancja leku różniła się między gatunkami: naczelne tolerowały dawki do 100 mg/kg mc./dobę przez 14 dni i 35 mg/kg mc./dobę przez miesiąc bez działań niepożądanych, szczury tolerowały dawki do 75 mg/kg mc./dobę przez miesiąc, a psy wykazywały większą wrażliwość, tolerując dawki do 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni. Przy bardzo wysokich dawkach (400 mg/kg mc./dobę) u małp odnotowano zgony (2/10) oraz żółte zabarwienie kału, a u psów i małp zmętnienie i obrzęk rogówki. Głównym narządem docelowym toksyczności była wątroba, z podwyższeniem enzymów wątrobowych (ALP, ALT, AST, γ-GT, LDH), które zazwyczaj normalizowały się po odstawieniu leku. Dodatkowo obserwowano sporadyczne zmiany patologiczne w żołądku, grasicy, układzie limfatycznym i nerkach oraz objawy takie jak wymioty, osłabienie, ślinotok i odwodnienie.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dawka śmiertelna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, hepatotoksyczność, naczelne, obrzęk rogówki, płodność, poronienie, rozszczep podniebienia, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ limfatyczny, wątroba, wrodzona wada układu krążenia, zaczerwienienie spojówki, γ-glutamylotransferaza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dobutamin Sandoz 250 mg
Przedkliniczne badania dotyczące dobutaminy wykazały brak działania teratogennego u szczurów i królików, jednak podawanie dawek toksycznych dla samic ciężarnych skutkowało zaburzeniami reprodukcyjnymi, takimi jak zaburzenia zagnieżdżania zarodka oraz opóźnienie wzrostu przed- i pourodzeniowego potomstwa. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność samic i samców, co wskazuje na brak istotnego oddziaływania na podstawowe funkcje rozrodcze. Warto podkreślić, że obserwowane efekty rozwojowe pojawiały się wyłącznie przy dawkach toksycznych dla matki, co sugeruje zależność między toksycznością matczyną a niekorzystnymi skutkami dla potomstwa.
aberracja chromosomowa, dobutamina, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, modele zwierzęce, parametry płodności, potencjał kancerogenny, rakotwórczość, rozrodczość, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie zagnieżdżania zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluorocholine (18F) Synektik 1 GBq/mL
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa radiofarmaceutyku FLUOROCHOLINE (18F) SYNEKTIK opiera się głównie na badaniach toksyczności ostrej przeprowadzonych na szczurach, gdzie dożylne podanie nierozcieńczonego produktu w dawce 5 mL/kg masy ciała nie wykazało objawów toksyczności. Dawka ta znacznie przekracza maksymalną stosowaną u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa w zastosowaniach klinicznych. Jednakże brak jest danych dotyczących mutagenności (brak testów Amesa, aberracji chromosomowych i mikrojądrowych), wpływu na rozrodczość, teratogenności oraz długoterminowej rakotwórczości. Krótki okres półtrwania fluoru-18 (110 minut) oraz jednorazowy charakter podania ograniczają potencjalne ryzyko długotrwałego narażenia na promieniowanie jonizujące.
aberracja chromosomowa, anihilacja, badanie długoterminowe, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fluorocholina, genotoksyczność, ochrona radiologiczna, okres półtrwania, profil bezpieczeństwa, promieniowanie gamma, promieniowanie jonizujące, promieniowanie pozytonowe, radiofarmaceutyk, radionuklid, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, wpływ na rozrodczość - Leksykon substancji czynnych
Enoksaparyna sodowa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Enoksaparyna sodowa wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach toksykologicznych na zwierzętach laboratoryjnych, obejmujących 13-tygodniowe badania na szczurach i psach (dawka 15 mg/kg/dobę, podskórnie) oraz 26-tygodniowe badania na szczurach i małpach (dawka 10 mg/kg/dobę, podskórnie i dożylnie). Poza oczekiwanym działaniem przeciwzakrzepowym, nie zaobserwowano istotnych działań niepożądanych. Enoksaparyna nie wykazuje potencjału mutagennego ani genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, aberracje chromosomalne limfocytów ludzkich) oraz in vivo (test aberracji chromosomalnej komórek szpiku kostnego szczura). Badania teratogenności i toksyczności rozrodczej na ciężarnych szczurach i królikach (dawki do 30 mg/kg/dobę, podskórnie) oraz na szczurach pod kątem płodności (dawki do 20 mg/kg/dobę) nie wykazały negatywnego wpływu na rozwój płodu ani funkcje rozrodcze.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, komórki szpiku kostnego, lek przeciwzakrzepowy, mechanizm działania farmakologiczny, monitorowanie kliniczne, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, test Amesa, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Entecavir Ranbaxy 1 mg
Badania toksykologiczne entekawiru wykazały przemijające zapalenia okołonaczyniowe w OUN u psów przy narażeniu 10-19-krotnie wyższym niż u ludzi, efekt ten nie występował u innych gatunków, w tym małp przy narażeniu >100-krotnym. Nie stwierdzono obniżenia płodności u szczurów, jednak degeneracja jąder pojawiła się u gryzoni i psów przy narażeniu ≥26-krotnym. W badaniach rozwojowych u szczurów i królików dawki >21-krotne narażenia na entekawir wywołały toksyczność u ciężarnych, embriotoksyczność oraz wady kostne i resorpcje. U młodych szczurów podawanie leku (AUC ≥92-krotnie wyższe niż u ludzi) spowodowało umiarkowane osłabienie reakcji na bodziec akustyczny, bez znaczenia klinicznego. Entakawir przenikał do mleka i płodu.
badanie mikrojądrowe, badanie toksykologiczne, bodziec akustyczny, degeneracja jąder, degeneracja nasieniowodu, embriotoksyczność, entekawr, genotoksyczność, glejak mózgu, guz naczyniowy, kostnienie, naprawa DNA, ośrodkowy układ nerwowy, proliferacja pneumocytów, rak wątroby, rakotwórczość, resorpcja płodu, test Amesa, zapalenie okołonaczyniowe, zmiana chromosomalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valdispert 125 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Valdispert, zawierającego wyciąg suchy z korzenia kozłka lekarskiego (Valeriana officinalis L. s.l.), wykazały niski profil toksyczności zarówno w badaniach ostrej toksyczności, jak i po podaniu wielokrotnym przez okres 4-8 tygodni na modelach gryzoni. Test Amesa nie potwierdził działania genotoksycznego wyciągów, co wskazuje na brak mutagenności. Brak jest jednak danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego oraz wpływu na rozrodczość, co stanowi istotne ograniczenie w pełnej ocenie bezpieczeństwa preparatu.
depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie synergistyczne, genotoksyczność, haloperydol, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, korzeń kozłka lekarskiego, midazolam, olejek eteryczny, profil toksyczności, test Amesa, tiopental, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uszkodzenie oksydacyjne wątroby, Valeriana officinalis, wpływ na rozrodczość, wyciąg etanolowy, znaczenie kliniczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Erdomed 300 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa erdosteiny, substancji czynnej preparatu Erdomed 300 mg, wykazały niską toksyczność ostrej i przewlekłej ekspozycji. Wartości LD50 przekraczały 5000 mg/kg masy ciała po podaniu doustnym u myszy i szczurów oraz 3500 mg/kg po podaniu dożylnym u myszy. W badaniach podostrych nie stwierdzono zmian patologicznych przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę u szczurów i 100 mg/kg/dobę u psów (podanie doustne przez 4 tygodnie). Długoterminowe podawanie (26 tygodni) dawek do 1000 mg/kg/dobę u szczurów i 200 mg/kg/dobę u psów nie wykazało toksyczności, a jedynie najwyższe dawki u psów (400 mg/kg/dobę) powodowały niewielkie zmiany w wątrobie. Nie zaobserwowano negatywnego wpływu na kluczowe narządy, a działania niepożądane OUN pojawiały się jedynie przy ekstremalnie wysokich dawkach (5000 mg/kg doustnie, 3500 mg/kg dożylnie/dootrzewnowo). Erdosteina wykazała również dobrą tolerancję miejscową.
aberracja chromosomowa, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, LD50, mutacja punktowa, obraz histologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna aminokwasu, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność długookresowa, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność podostra, toksyczny wpływ na reprodukcję, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Deflegmin EFFECT 30 mg/5 ml
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Deflegmin EFFECT, wykazuje niski profil toksyczności potwierdzony szerokim zakresem badań przedklinicznych. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym nie zaobserwowano działań niepożądanych przy dawkach NOAEL: 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie). Podanie dożylne ambroksolu w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów przez 4 tygodnie nie wywołało ciężkich działań toksycznych ani zmian histopatologicznych. Badania reprodukcyjne wykazały brak embriotoksyczności i teratogenności przy dawkach do 3000 mg/kg mc./dobę u szczurów i 200 mg/kg mc./dobę u królików, a także brak zaburzeń płodności do 500 mg/kg mc./dobę u szczurów. W zakresie rozwoju około- i pourodzeniowego NOAEL wynosił 50 mg/kg mc./dobę, przy dawce 500 mg/kg mc./dobę odnotowano nieznaczną toksyczność manifestującą się opóźnionym przyrostem masy ciała i zmniejszoną liczebnością miotu.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, infuzja dożylna, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, poziom dawkowania, rozwój okołopourodzeniowy, ryzyko onkogenne, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję, zmiany histopatologiczne - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z liści rozmarynu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wyciąg z liści rozmarynu (Rosmarini folii extractum fluidum), stosowany m.in. w preparacie Doppelherz Energovital Tonik K, wykazuje relatywnie niską toksyczność ostrą. W badaniach przedklinicznych podanie jednorazowej dawki 2 g/kg m.c. śródnaskórkowo u gryzoni nie wywołało efektu letalnego ani anomalii morfologicznych. Profil genotoksyczny i kancerogenny ekstraktu jest korzystny – nie stwierdzono działania mutagennego ani kancerogennego, a dodatkowo wykazano działanie przeciwmutagenne. Jednakże, istnieją wstępne doniesienia o potencjalnym działaniu poronnym, co wymaga dalszych, bardziej rygorystycznych badań przedklinicznych, zwłaszcza w zakresie wpływu na płodność, rozwój płodu i przebieg ciąży.
działanie kancerogenne, działanie poronne, działanie przeciwmutagenne, efekt genotoksyczny, efekt letalny, efekt mutagenny, efekt teratogenny, ekstrakt etanolowy, ekstrakt z korzenia kozłka lekarskiego, ekstrakt z liści melisy, ekstrakt z liści rozmarynu, ekstrakt z owoców głogu, korzeń kozłka lekarskiego, liść melisy, nalewka z liści melisy, olejek eteryczny, owoc głogu, potencjał genotoksyczny, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wyciąg z liści rozmarynu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metcrean 850 mg
Metformina chlorowodorek, substancja czynna preparatu Metcrean (dostępnego w dawkach 500 mg, 850 mg i 1000 mg), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szeroko zakrojonymi badaniami przedklinicznymi. Standardowe testy farmakologiczne nie wykazały istotnego negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy w dawkach terapeutycznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły kumulacji ani opóźnionych efektów toksycznych, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania u pacjentów z cukrzycą typu 2. Testy genotoksyczności (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych, test mikrojądrowy) dały wyniki negatywne, wskazując na brak potencjału mutagennego i klastogennego metforminy.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, chlorowodorek metforminy, cukrzyca typu 2, działanie teratogenne, metformina, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, rozwój embrionalno-płodowy, substancja czynna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Betafact 500 IU 500 j.m./fiolkę
Produkt leczniczy Betafact, zawierający ludzki czynnik krzepnięcia IX, wykazuje farmakologiczne właściwości identyczne z endogennym czynnikiem IX, co stanowi podstawę do oceny jego bezpieczeństwa. Badania przedkliniczne nie wykazały działania mutagennego w teście Amesa, a tolerancja miejscowa na modelu króliczym potwierdziła dobrą akceptowalność po podaniu dożylnym, jak również po przypadkowym podaniu okołonaczyniowym i dotętniczym. Produkt dostępny jest w dawkach 250 j.m./5 ml, 500 j.m./10 ml oraz 1000 j.m./20 ml, z rekonstytucją do stężenia 50 j.m./ml i aktywnością swoistą około 110 j.m./mg białka, co świadczy o wysokiej czystości preparatu.
aktywność swoista, badanie przedkliniczne, czynnik krzepnięcia IX, droga parenteralna, działanie mutagenne, endogenny czynnik IX, heparyna, mutacja punktowa DNA, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie okołonaczyniowe, profil bezpieczeństwa leku, rekonstytucja, reprodukcja, test Amesa, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Etadron 25 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa eksemestanu, substancji czynnej leku Etadron, obejmowała szeroki zakres badań toksykologicznych, mutagenności, wpływu na reprodukcję oraz potencjału rakotwórczego. W badaniach na szczurach i psach po wielokrotnym podaniu dominowały efekty toksyczne związane z mechanizmem działania inhibitora aromatazy, głównie dotyczące narządów rozrodczych. Działania toksyczne na wątrobę, nerki i ośrodkowy układ nerwowy obserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalną ekspozycję u ludzi (25 mg/dobę). Testy genotoksyczności wykazały brak działania genotoksycznego in vivo, mimo że in vitro eksemestan wykazywał działanie klastogenne na limfocytach. W badaniach reprodukcyjnych stwierdzono embriotoksyczność u szczurów i królików przy dawkach odpowiadających 25 mg/dobę, bez obserwacji teratogenności, co wskazuje na przeciwwskazanie stosowania leku w ciąży.
badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie teratogenne, eksemestan, enzymy mikrosomalne wątroby, gruczolak nerki, hepatocyty szczurze, inhibitor aromatazy, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, przewlekła nefropatia, test Amesa, test jąderkowy, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Quator 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej leku Quator, nie wykazały istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. Ocena farmakologii bezpieczeństwa nie ujawniła negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani nerwowy. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa oraz badania aberracji chromosomowych in vitro i in vivo, dały wyniki negatywne, co wyklucza mutagenne i klastogenne działanie tadalafilu. Długoterminowe badania karcynogenności na gryzoniach nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym u psów, przy dawkach 25 mg/kg/dobę (3,7-18,6-krotna ekspozycja w porównaniu do jednorazowej dawki 20 mg u ludzi), zaobserwowano zanik nabłonka kanalików nasiennych i zmniejszenie spermatogenezy u niektórych zwierząt, co stanowi jedyny istotny efekt niepożądany przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne.
aberracja chromosomowa, AUC, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa, rozwój pourodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, test Amesa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie płodności, zmniejszenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Benzacne 100 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa benzoilu nadtlenku, substancji czynnej preparatu Benzacne, wykazały brak klasyfikacji tej substancji jako kancerogenu. Badania na modelach mysich, wykazujących wysoką podatność na rozwój nowotworów, wskazały na potencjalne działanie promujące rozrost guzów, jednak nie inicjujące karcinogenezę. Znaczenie tych obserwacji dla praktyki klinicznej u ludzi pozostaje nieustalone, co wymaga ostrożnej interpretacji i dalszych badań. W kontekście długoterminowej terapii dermatologicznej, wyniki te są istotne dla oceny ryzyka stosowania benzoilu nadtlenku.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clexane 4000 j.m. (40 mg)/0,4 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej obejmowały szerokie spektrum ocen toksykologicznych, mutagennych oraz wpływu na rozrodczość i rozwój. Toksyczność podostna i przewlekła oceniana u szczurów, psów i małp przy podawaniu podskórnym i dożylnym w dawkach do 15 mg/kg mc./dobę (13 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę (26 tygodni) nie wykazała działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka u myszy in vitro oraz testy aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich i komórek szpiku kostnego szczura, potwierdziły brak potencjału mutagennego i klastogennego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna, badanie przedkliniczne, dawkowanie, działanie mutagenne i klastogenne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, funkcja reprodukcyjna, genotoksyczność, lek przeciwzakrzepowy, płodność, rozwój płodu, szpik kostny, teratogenność, test Amesa, test postępującej mutacji, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Zentiva 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pazopanibu, przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, króliki, małpy), wykazały wieloukładową toksyczność obejmującą kości, zęby, narządy rozrodcze, tkanki hematologiczne, nerki i trzustkę, związane z mechanizmem hamowania VEGFR. Działania niepożądane pojawiały się przy stężeniach osoczowych niższych niż kliniczne. U młodych szczurów obserwowano zwiększoną wrażliwość, z efektami takimi jak zahamowanie wzrostu, łamliwość kości i przebudowa zębów już przy dawkach odpowiadających 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji (AUC). Embriotoksyczność i teratogenność stwierdzono u szczurów i królików przy ekspozycji ponad 300-krotnie mniejszej niż u ludzi, obejmując wady rozwojowe układu krążenia, resorpcje i zmniejszoną płodność. U samców szczurów odnotowano zmniejszenie masy jąder i najądrzy oraz zaburzenia parametrów nasienia przy 0,3-krotnej ekspozycji klinicznej (AUC).
aberracja chromosomalna, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, ciałko żółte, embriotoksyczność, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, inhibitor kinazy tyrozynowej, łamliwość kości, narząd rozrodczy, nieprawidłowy rozwój nerek, obumieranie zarodka, ognisko eozynofilii, pazopanib, płodność samca, potencjał genotoksyczny, przebudowa zębów, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, ruchomość plemników, stężenie plemników, strata przedimplantacyjna, szlak sygnalizacyjny VEGF, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, wczesna resorpcja, wpływ na rozrodczość, wytwarzanie plemników, zanik jajnika, zmniejszenie masy jąder, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tialorid 5 mg + 50 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Tialorid, zawierającego 5 mg amilorydu chlorowodorku oraz 50 mg hydrochlorotiazydu, obejmują badania toksyczności ostrej, karcynogenności, mutagenności oraz wpływu na reprodukcję. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla hydrochlorotiazydu wynosiła 2750 mg/kg masy ciała u szczurów (doustnie), natomiast dla amilorydu 56 mg/kg u myszy i 36-86 mg/kg u szczurów. Długoterminowe badania na zwierzętach nie wykazały działania karcynogennego dla obu substancji, przy dawkach odpowiednio do 600 mg/kg/dobę (myszy) i 100 mg/kg/dobę (szczury) dla hydrochlorotiazydu oraz 20-25-krotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi dla amilorydu przez okres do 104 tygodni. Hydrochlorotiazyd wykazał mieszane wyniki w testach mutagenności: negatywne w testach Amesa i in vivo, ale pozytywne w testach aberracji chromosomalnej i zmiany siostrzanej chromatydy in vitro. Amiloryd nie wykazywał działania mutagennego w testach na Salmonella typhimurium.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Enoxaparin sodium Ledraxen 4000 j.m.
Przeprowadzone badania przedkliniczne enoksaparyny sodowej wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu w dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym, obejmujących szczury, psy i małpy, stosowanie dawki 10-15 mg/kg/dobę przez okres 13-26 tygodni drogą podskórną i dożylną nie wykazało działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Nie stwierdzono toksyczności narządowej ani systemowej, co potwierdza selektywność działania leku względem układu krzepnięcia. Kompleksowa ocena genotoksyczności, obejmująca test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka myszy oraz testy aberracji chromosomalnej in vitro i in vivo, nie wykazała potencjału mutagennego ani klastogennego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, badanie toksykologiczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, genotoksyczność, lek przeciwzakrzepowy, mutacja powrotna, organogeneza, potencjał mutagenny, szpik kostny, test Amesa, test postępującej mutacji, toksyczność narządowa, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność systemowa, toksyczność wielokrotnego podania, układ krzepnięcia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – DROTAMAX 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa drotaweryny, substancji czynnej preparatu Drotamax, obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych oraz oceny wpływu na rozród i rozwój potomstwa. Wyniki nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka, w tym brak wpływu na repolaryzację komór serca, co eliminuje ryzyko wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu serca. Testy genotoksyczności, takie jak test Amesa, test na komórkach chłoniaka mysiego oraz test mikrojądrowy, dały wyniki negatywne, wskazując na brak potencjału mutagennego i genotoksycznego. Badania na szczurach i królikach potwierdziły brak wpływu na płodność oraz rozwój zarodkowo-płodowy, wykluczając działanie teratogenne i embriotoksyczne.
badania farmakologiczne, badania genotoksyczności, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, badania toksykologiczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, drotaweryna, drotaweryna chlorowodorek, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, repolaryzacja komór serca, rozwój potomstwa, rozwój zarodkowo-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klacid Uno 500 mg
Klarytromycyna, substancja czynna leku Klacid Uno, wykazuje wysoką tolerancję w badaniach toksyczności ostrej, podprzewlekłej i przewlekłej na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych (myszy, szczury, psy, małpy). Dawka śmiertelna (LD50) przekracza 5 g/kg masy ciała przy jednorazowym podaniu doustnym. W badaniach podawania wielokrotnego tolerowane dawki wynosiły: u naczelnych 100 mg/kg/dobę przez 14 dni i 35 mg/kg/dobę przez miesiąc, u szczurów 75 mg/kg/dobę przez miesiąc, 35 mg/kg/dobę przez 3 miesiące oraz 8 mg/kg/dobę przez 6 miesięcy, a u psów odpowiednio 50, 10 i 4 mg/kg/dobę bez działań niepożądanych. Objawy toksyczności przy dawkach wyższych obejmowały wymioty, osłabienie, zmniejszenie przyrostu masy ciała, ślinotok i odwodnienie, a głównym narządem uszkodzenia była wątroba, co potwierdzały podwyższone enzymy wątrobowe (ALP, ALT, AST, γ-GT, LDH). Zmiany te były odwracalne po zaprzestaniu podawania leku. Dodatkowo, u psów i małp przy bardzo wysokich dawkach (400 mg/kg/dobę) obserwowano zmętnienie i obrzęk rogówki oraz sporadyczne żółte przebarwienia kału u małp.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dehydrogenaza mleczanowa, działanie cytotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, enzym wątrobowy, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, klarytromycyna, LD50, obrzęk rogówki, parametr biochemiczny, płytka Petriego, przekrwienie spojówek, rozszczep podniebienia, sonda żołądkowa, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, wada układu krążenia, wada wrodzona, wskaźnik reprodukcyjny, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amoxicillin Aurovitas 500 mg
Amoksycylina, substancja czynna leku Amoxicillin Aurovitas, została poddana kompleksowym badaniom przedklinicznym, które potwierdziły jej bezpieczeństwo stosowania w dawkach terapeutycznych. Badania farmakologiczne bezpieczeństwa nie wykazały istotnego negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Ocena toksyczności po podaniu wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt nie ujawniła znaczących efektów toksycznych na narządy krytyczne, co potwierdza brak przewlekłej toksyczności w dawkach odpowiadających stosowanym u ludzi.
aberracja chromosomowa, amoksycylina, antybiotyk beta-laktamowy, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, efekt toksyczny, narząd krytyczny, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, proces reprodukcyjny, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka, test Amesa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Hydrokortyzon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Hydrokortyzon, jako glikokortykosteroid, wykazuje niską toksyczność przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami, co potwierdzają badania przedkliniczne obejmujące toksyczność ostrą i przewlekłą, genotoksyczność oraz karcynogenność. Typowe objawy przedawkowania to hiperglikemia, wzrost cholesterolu, limfopenia, zahamowanie czynności szpiku, zmiany zanikowe w narządach limfatycznych oraz zmniejszenie przyrostu masy ciała. Długotrwałe podawanie może prowadzić do nadciśnienia wewnątrzgałkowego i rozkładu tkanki grasiczej. Dane dotyczące mutagenności są niejednoznaczne, jednak większość badań wskazuje na brak działania mutagennego, a badania rakotwórczości nie wykazały istotnego ryzyka u ludzi. W przypadku hydrokortyzonu 17-maślanu (Laticort) oraz innych form nie stwierdzono istotnych dowodów na karcynogenność ani mutagenność.
aberracje chromosomowe, dawka subteratogenna, działanie teratogenne, efekt karcynogenny, genotoksyczność, glikokortykosteroid, glukoneogeneza, hamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego, hiperglikemia, hydrokortyzon maślan, hydrokortyzon octan, hydrokortyzon sodu bursztynian, karcynogenność, kwas fusydynowy, limfocyty krwi obwodowej, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, natamycyna, neomycyna, neuroprzekaźnik, opatrunek okluzyjny, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, receptory glikokortykosteroidowe, resorpcja płodu, rozszczep podniebienia, stężenie glukozy, test Amesa, toksyczność ostra i przewlekła, wady szkieletowe, wpływ na reprodukcję, zahamowanie szpiku kostnego, zanik śledziony - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroksol Hasco Max 60 mg
Chlorowodorek ambroksolu wykazuje niski wskaźnik ostrej toksyczności, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku Ambroksol Hasco Max. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym ustalono wartości NOAEL: 150 mg/kg m.c./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg m.c./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg m.c./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg m.c./dobę u psów (52 tygodnie). Nie zaobserwowano toksycznego wpływu na narządy docelowe. Podanie dożylne w dawkach do 64 mg/kg m.c./dobę u szczurów i do 120 mg/kg m.c./dobę u psów nie wykazało ciężkiej toksyczności miejscowej ani ogólnoustrojowej, a wszelkie działania niepożądane miały charakter odwracalny.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie histopatologiczne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, genotoksyczność, NOAEL, ostra toksyczność, podanie doustne, potencjał karcynogenny, rozwój okołoporodowy, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ambroksolu, toksyczność dożylna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amiodaron hameln 50 mg/ml
Badania przedkliniczne amiodaronu wykazały istotne toksyczne działanie na płuca, wątrobę oraz tarczycę u zwierząt laboratoryjnych. W toksyczności przewlekłej obserwowano zwłóknienie i fosfolipidozę płuc u chomików, szczurów i psów, co wiąże się z mechanizmami stresu oksydacyjnego i zaburzeń energetycznych w komórkach. Hepatotoksyczność potwierdzono u szczurów. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa in vitro oraz badanie mikrojąder in vivo na komórkach szpiku myszy, wykazały brak działania mutagennego amiodaronu. Dwuletnie badania rakotwórczości u szczurów ujawniły wzrost liczby guzów pęcherzykowych tarczycy (gruczolaki i/lub raki), prawdopodobnie o mechanizmie epigenetycznym, natomiast u myszy stwierdzono jedynie rozrost pęcherzykowy tarczycy zależny od dawki.
alkohol benzylowy, amiodaron, badanie rakotwórczości, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, fosfolipidoza, guz pęcherzykowy tarczycy, hepatotoksyczność, hormon tarczycy, mechanizm epigenetyczny, potencjał genotoksyczny, rozrost pęcherzykowy tarczycy, stres oksydacyjny, szpik kostny, test Amesa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie chromosomu, wolny rodnik, zwłóknienie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tarcefoksym 2 g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Tarcefoksym, zawierającego cefotaksym w postaci soli sodowej, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Testy toksyczności na modelach zwierzęcych, przeprowadzone przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, nie ujawniły istotnych działań toksycznych. Szczególnie istotne badania dotyczące potencjalnego działania teratogennego nie wykazały zdolności cefotaksymu do wywoływania wad rozwojowych płodu, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży. Ponadto, testy mutagenności, w tym test Amesa oraz test jąderkowy, potwierdziły brak właściwości mutagennych cefotaksymu, co wskazuje na niskie ryzyko indukcji mutacji genetycznych.
badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, cefotaksym, ciąża, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, ekspozycja, mutacja genetyczna, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa leku, sól sodowa, substancja czynna, Tarcefoksym, test Amesa, test jąderkowy, toksyczność, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa płodu, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vinorelbine Zentiva 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa winorelbiny wykazały, że substancja indukuje uszkodzenia chromosomów, w tym aneuploidię i poliploidię, co wskazuje na potencjalne ryzyko mutagenne u ludzi, mimo braku mutagenności w teście Amesa. Badania rakotwórczości, przeprowadzone przy dożylnym podawaniu co 2 tygodnie, nie wykazały działania kancerogennego. W zakresie toksyczności rozrodczej, winorelbina wykazuje działanie teratogenne – dawka 1,0 mg/kg co 3 dni powodowała u szczurów zmniejszenie przyrostu masy ciała potomstwa utrzymujące się do 7 tygodni po urodzeniu, podczas gdy dawka 0,26 mg/kg nie wywoływała negatywnych efektów. Te dane są kluczowe przy ocenie ryzyka stosowania leku u kobiet w ciąży lub planujących ciążę.
alkaloid Vinca, aneuploidia, dawka 0, dawka 1, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, maksymalna tolerowana dawka, objaw przedawkowania, poliploidia, ryzyko teratogenne, spiralizacja winorelbiny, szpik kostny, test Amesa, toksyczność układu sercowo-naczyniowego, układ hematopoetyczny, uszkodzenie chromosomu, winorelbina, wpływ na rozród, zaburzenie repolaryzacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroxol Dr.Max 15 mg/5 ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne ambroksolu chlorowodorku wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, potwierdzony niską toksycznością ostrą oraz brakiem działań niepożądanych przy wielokrotnym podaniu doustnym w dawkach do 150 mg/kg mc/dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc/dobę u szczurów (52-78 tygodni), 40 mg/kg mc/dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc/dobę u psów (52 tygodnie). Nie stwierdzono toksyczności narządowej ani ciężkich działań niepożądanych podczas 3-godzinnej infuzji dożylnej w dawkach do 64 mg/kg mc/dobę u szczurów i 120 mg/kg mc/dobę u psów. Badania reprodukcyjne nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności przy dawkach do 3000 mg/kg mc/dobę u szczurów i 200 mg/kg mc/dobę u królików, a NOAEL dla rozwoju około- i pourodzeniowego wynosił 50 mg/kg mc/dobę u szczurów. Wysoka dawka 500 mg/kg mc/dobę wiązała się jedynie z nieznaczną toksycznością manifestującą się opóźnionym przyrostem masy ciała i zmniejszoną wielkością miotu.
aberracje chromosomowe, ambroksolu chlorowodorek, badania in vitro, badania in vivo, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, infuzja dożylna, NOAEL, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, zaburzenia płodności, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Senes Apteo Med 28 mg sennozydów/sasz.
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego SENES APTEO MED, zawierającego liść i owoc senesu, wykazały niski profil toksyczności ostrej po podaniu doustnym u myszy i szczurów. W badaniach toksyczności przewlekłej sennozydy podawane w dawkach do 500 mg/kg masy ciała u psów przez 4 tygodnie oraz 100 mg/kg u szczurów przez 6 miesięcy nie wywołały niespecyficznych efektów toksycznych. Wyniki te potwierdzają dobry profil bezpieczeństwa sennozydów w długoterminowych modelach zwierzęcych, co ma istotne znaczenie kliniczne dla stosowania leku w zalecanych dawkach terapeutycznych.