hiperbilirubinemia
Hiperbilirubinemia to stan podwyższonego poziomu bilirubiny we krwi, przekraczający wartość 1-1,2 mg/dl (17-20 μmol/l). Bilirubina jest produktem rozpadu hemoglobiny, powstającym głównie podczas degradacji starych erytrocytów. W warunkach fizjologicznych jest wychwytywana przez hepatocyty, gdzie ulega sprzęganiu z kwasem glukuronowym, a następnie wydalana z żółcią do przewodu pokarmowego.
Ze względu na mechanizm powstawania wyróżniamy hiperbilirubinemię przedwątrobową (hemolityczną), wątrobową i pozawątrobową (zastoinową). Hiperbilirubinemia przedwątrobowa związana jest z nadmiernym rozpadem erytrocytów, wątrobowa wynika z zaburzenia funkcji hepatocytów, a pozawątrobowa spowodowana jest przeszkodą w odpływie żółci.
Klinicznie hiperbilirubinemia manifestuje się żółtaczką, która pojawia się przy stężeniu bilirubiny powyżej 2-3 mg/dl (34-51 μmol/l). Diagnostyka obejmuje oznaczenie stężenia bilirubiny całkowitej oraz jej frakcji bezpośredniej (sprzężonej) i pośredniej (niesprzężonej), co pozwala na różnicowanie przyczyn. Leczenie ukierunkowane jest na przyczynę hiperbilirubinemii i może obejmować postępowanie zachowawcze lub interwencję chirurgiczną.
U noworodków hiperbilirubinemia występuje szczególnie często z powodu niedojrzałości wątroby, zwiększonego obrotu erytrocytów oraz obniżonej aktywności glukuronylotransferazy. Wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (kernicterus) – stanu uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego przez bilirubinę niesprzężoną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – SimvaHexal 10
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, niesie ryzyko miopatii, której objawy obejmują ból mięśni, osłabienie oraz wzrost aktywności kinazy kreatynowej (CK) powyżej 10-krotnej górnej granicy normy (GGN). W ciężkich przypadkach może dojść do rabdomiolizy z ostrą niewydolnością nerek. Ryzyko to jest dawkozależne: częstość miopatii wynosiła 0,03% przy dawce 20 mg, 0,08% przy 40 mg i 0,61% przy 80 mg, a u pacjentów po zawale serca przy dawce 80 mg wzrasta do około 1%. Zaleca się stosowanie dawki 80 mg wyłącznie u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, którzy nie osiągnęli celów leczenia mniejszymi dawkami. Przed zastosowaniem dawki 80 mg wskazane jest wykonanie badania genetycznego w kierunku allelu SLCO1B1 c.521T>C, gdyż homozygoty CC mają ryzyko miopatii sięgające 15% rocznie. Monitorowanie aktywności CK jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka, a leczenie należy przerwać przy CK >5 x GGN lub ciężkich objawach mięśniowych.
aminotransferaza, białko transportujące aniony organiczne, ból mięśni, choroba śródmiąższowa płuc, czynnik predysponujący, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, martwicza miopatia immunologiczna, mioglobinuria, miopatia i rabdomioliza, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, powikłania sercowo-naczyniowe, rabdomioliza, uszkodzenie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Bromowodorek dekstrometorfanu – Przeciwwskazania stosowania
Bromowodorek dekstrometorfanu, obecny w preparatach takich jak Gripblocker Express (12 mg) i Gripex Noc (15 mg), jest stosowany w leczeniu objawowym przeziębienia i grypy, zwłaszcza przy suchym kaszlu. Jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na dekstrometorfan lub inne składniki preparatu, a także u osób przyjmujących inhibitory monoaminooksydazy (MAO) lub w okresie do 2 tygodni po ich odstawieniu ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Dodatkowo, preparaty te nie powinny być stosowane u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (w tym wirusowym zapaleniem wątroby), ciężką chorobą nerek, a także u osób z ciężkim lub niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca i niestabilną chorobą wieńcową, ze względu na obecność pseudoefedryny w składzie. Przeciwwskazania obejmują także wrodzony niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, dziedziczną konstytucyjną hiperbilirubinemię (np. chorobę Gilberta), astmę oskrzelową, chorobę alkoholową oraz jednoczesne stosowanie innych leków zawierających paracetamol lub zydowudynę (w przypadku Gripex Noc).
astma oskrzelowa, bromowodorek dekstrometorfanu, chlorowodorek pseudoefedryny, choroba alkoholowa, choroba Gilberta, choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby i nerek, ciężka choroba wątroby, hiperbilirubinemia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, maleinian chlorfeniraminy, nadciśnienie tętnicze, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niestabilna choroba wieńcowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, paracetamol, przewlekła choroba nerek, przeziębienie i grypa, suchy kaszel, wirusowe zapalenie wątroby, zespół serotoninowy, zydowudyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clofarabine Norameda 1 mg/ml
Klofarabina, będąca antymetabolitem nukleozydu puryn z grupy leków przeciwnowotworowych (kod ATC: L01BB06), wykazuje działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie polimerazy DNA, reduktazy rybonukleotydowej oraz indukcję apoptozy przez przerwanie integralności błony mitochondriów. Po wewnątrzkomórkowej fosforylacji do aktywnego klofarabina 5′-trifosforanu, lek wykazuje wysokie powinowactwo do kinazy deoksycytydynowej, co przekłada się na jego efektywność. Klofarabina charakteryzuje się zwiększoną stabilnością metaboliczną, opornością na deaminazę adenozynową oraz skutecznością wobec zarówno proliferujących, jak i nieaktywnych komórek hematologicznych i litych guzów. W badaniach klinicznych u dzieci z nawrotem lub oporną ALL, stosowano dawki do 70 mg/m² pc. na dobę, z dawką maksymalną tolerowaną 52 mg/m² pc. na dobę podawaną przez 5 dni w infuzji dożylnej co 2-6 tygodni.
aminotransferaza, apoptoza komórkowa, białaczka, białaczka ALL, błona mitochondrialna, całkowita remisja, cytochrom C, częściowa remisja, czynnik proapoptotyczny, deaminaza adenozynowa, działanie cytotoksyczne, fosforylacja, hiperbilirubinemia, HSCT, immunofenotyp ALL, infuzja dożylna, kinaza deoksycytydynowa, kinaza wewnątrzkomórkowa, klasyfikacja francusko-amerykańsko-angielska, komórka białaczkowa, komórka progenitorowa, komórka T, lek przeciwnowotworowy, polimeraza DNA, polimeraza DNA α, reduktaza rybonukleotydowa, rozpad fosforolityczny, synteza DNA, szpik kostny M1, szpik kostny M2, toksyczność ograniczająca dawkę, transplantacja krwiotwórczych komórek macierzystych, trifosforan deoksyrybonukleozydu, wysypka grudkowo-plamkowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bortezomib medac
Bortezomib, stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych, wymaga ścisłego przestrzegania zasad podawania, gdyż podanie dooponowe jest przeciwwskazane i może prowadzić do zgonu. Preparat w dawce 1 mg podaje się wyłącznie dożylnie, natomiast dawkę 3,5 mg można podawać dożylnie lub podskórnie. Terapia wiąże się z wysokim ryzykiem toksyczności hematologicznej, w tym małopłytkowości (spadek liczby płytek do ≤ 25 000/μl), neutropenii i niedokrwistości, co wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi i ewentualnego przetaczania płytek. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko krwawień oraz konieczność wstrzymania leczenia przy liczbie płytek poniżej 25 000/μl (lub ≤ 30 000/μl w schemacie z melfalanem i prednizonem). Profilaktyka przeciwwirusowa jest zalecana ze względu na zwiększone ryzyko reaktywacji wirusa półpaśca (14% vs 4% w porównaniu do schematu bez bortezomibu). U pacjentów z ryzykiem zakażenia HBV konieczne jest badanie przesiewowe i monitorowanie podczas terapii skojarzonej z rytuksymabem.
ból neuropatyczny, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, czynniki stymulujące kolonie, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperbilirubinemia, hiperestezja, hipoestezja, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP3A4, lek cytotoksyczny, małopłytkowość, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, niewydolność wątroby, ostra białaczka szpikowa, parestezje, podanie dooponowe, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, proliferacyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, reaktywacja wirusa półpaśca, śródmiąższowe zapalenie płuc, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność przewodu pokarmowego, wirus Johna Cunninghama, wydłużenie odstępu QT, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Campto 20 mg/ml
CAMPTO (irynotekan chlorowodorek trójwodny) w stężeniu 20 mg/ml jest wskazany wyłącznie dla dorosłych i podawany dożylnie w formie infuzji dożylnej, zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej. W monoterapii u pacjentów wcześniej leczonych zalecana dawka wynosi 350 mg/m² powierzchni ciała podawana co 3 tygodnie w infuzji trwającej 30-90 minut. W terapii skojarzonej z 5-fluorouracylem (5-FU) i kwasem folinowym (FA) stosuje się dawkę 180 mg/m² co 2 tygodnie, podając kolejno irynotekan, kwas folinowy i 5-FU. W przypadku skojarzenia z cetuksymabem, bewacyzumabem lub kapecytabiną, dawkowanie i sposób podawania należy dostosować zgodnie z Charakterystyką Produktu Leczniczego tych leków. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub wystąpienia istotnych działań niepożądanych, z możliwością modyfikacji dawki i opóźnień w podawaniu w zależności od toksyczności, zwłaszcza hematologicznej (neutropenia stopnia 4, neutropenia z gorączką, trombocytopenia, leukopenia) oraz niehematologicznej stopnia 3-4, zgodnie z kryteriami NCI-CTC.
5-fluorouracyl, bewacyzumab, cetuksymab, czas protrombinowy, dializa, hiperbilirubinemia, infuzja dożylna, irynotekan chlorowodorek trójwodny, kapecytabina, klasyfikacja WHO, klirens irynotekanu, koncentrat do sporządzania roztworu, kwas folinowy, leukoworyna, morfologia krwi z rozmazem, neutropenia, neutropenia z gorączką, progresja procesu nowotworowego, rak okrężnicy i odbytnicy, skala toksyczności NCI-CTC, stężenie bilirubiny, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sunitinib G.L. Pharma 25 mg
Przedawkowanie sunitynibu, dostępnego w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg w postaci kapsułek twardych (Sunitinib G.L. Pharma), stanowi poważne zagrożenie kliniczne, które wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Nie istnieje swoista odtrutka neutralizująca substancję czynną, dlatego leczenie opiera się na standardowych metodach wspomagających, takich jak wywołanie wymiotów czy płukanie żołądka, skutecznych jedynie w przypadku świeżego przedawkowania. Konieczne jest ścisłe monitorowanie funkcji nerek, wątroby, układu krwiotwórczego oraz sercowo-naczyniowego, gdyż przedawkowanie może nasilać typowe działania niepożądane leku, w tym ciężką neutropenię, małopłytkowość, zaburzenia elektrolitowe, wydłużenie odstępu QT, a także objawy ze strony przewodu pokarmowego i skóry (zespół ręka-stopa).
emetyk, enzymy wątrobowe, filtracja nerkowa, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, inhibitor kinazy tyrozynowej, kreatynina, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność serca, odstęp QT, odtrutka, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa, protokół postępowania, przedawkowanie sunitynibu, środki wspomagające, sunitinib, układ krwiotwórczy, zaburzenie elektrolitowe, zatrucie lekiem przeciwnowotworowym, zespół ręka-stopa - Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja blastocystis hominis, inaczej blastocystoza – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Blastocystis hominis to powszechny pierwotniak jelitowy, którego patogenność pozostaje kontrowersyjna. Infekcja może przebiegać bezobjawowo lub manifestować się objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak ból brzucha (100% przypadków), biegunka (78%), nudności (65,8%), utrata masy ciała (43,9%), wymioty i zaparcia (po 21,9%). Związek z zespołem jelita drażliwego (IBS) jest niejednoznaczny. Rzadkim powikłaniem jest reaktywne zapalenie stawów, prawdopodobnie o podłożu immunologicznym. U dzieci infekcja może prowadzić do niedożywienia i zaburzeń rozwojowych. Diagnostyka opiera się na wykryciu pasożyta w kale, a leczenie jest wskazane głównie u pacjentów z objawami lub immunosupresją. Terapie obejmują metronidazol (250-500 mg 2-3x/d przez 5-10 dni), kotrimoksazol (sulfametoksazol 800 mg + trimetoprim 160 mg 2x/d przez 7 dni) oraz nitazoksanid (500 mg 2x/d przez 3 dni), z różną skutecznością.
antybiotykoterapia, blastocystis hominis, blastocystoza, dieta bezlaktozowa, doustny roztwór nawadniający, droga fekalno-oralna, hiperbilirubinemia, infekcja jelitowa, kotrimoksazol, lek przeciwpasożytniczy, mechanizm immunologiczny, medycyna funkcjonalna, metronidazol, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, nitazoksanid, objawy żołądkowo-jelitowe, pasożyt jelitowy, pierwotniakowy pasożyt, probiotyk, próbka kału, przewód pokarmowy, reaktywne zapalenie stawów, trimetoprim-sulfametoksazol, wada wrodzona, zespół jelita drażliwego, żółtaczka jąder podkorowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lametta 2,5 mg
Letrozol, stosowany w dawce 2,5 mg w leczeniu nowotworów z przerzutami oraz w terapii uzupełniającej, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które występują u około 33% pacjentek w leczeniu przerzutowym oraz u około 80% w terapii uzupełniającej. Najczęstsze działania niepożądane to uderzenia gorąca (≥1/10), hipercholesterolemia (≥1/10), bóle stawów (≥1/10), uczucie zmęczenia (≥1/10), nasilone pocenie się (≥1/10) oraz nudności (≥1/100). Szczególnie istotne są powikłania kostne, takie jak osteoporoza i złamania kości (od 5,1% do 14,7% w zależności od terapii), oraz zdarzenia sercowo-naczyniowe, w tym udary mózgu, zakrzepica i zawały mięśnia sercowego. W porównaniu z tamoksyfenem, letrozol wykazuje wyższą częstość złamań kości (14,7% vs 11,4%) i osteoporozy (5,1% vs 2,7%), ale niższą częstość zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (3,2% vs 4,6%) oraz raka endometrium (0,4% vs 2,9%).
ból nowotworowy, ból stawowy, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia, hiperplazja endometrium, leukopenia, łysienie, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, palec trzaskający, przemijający napad niedokrwienny, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, udar niedokrwienny mózgu, uderzenie gorąca, zaburzenie proliferacyjne endometrium, zaćma, zakażenie układu moczowego, zakrzepica tętnic, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jamy ustnej, zapalenie ścięgna, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie mózgowo-naczyniowe, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zdarzenie w obrębie kośćca, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zerwanie ścięgna, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Myleran 2 mg
Busulfan, zawarty w tabletkach Myleran (2 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od stosowanego schematu dawkowania. Najczęstszym efektem toksycznym jest mielosupresja manifestująca się leukopenią i małopłytkowością, będąca głównym ograniczeniem terapeutycznym. Rzadko obserwuje się niedokrwistość aplastyczną, zwłaszcza po długotrwałym stosowaniu dawek konwencjonalnych. Istotnym powikłaniem długoterminowym jest rozwój wtórnych nowotworów złośliwych, w tym białaczki, co wiąże się z mutagennym działaniem busulfanu. Toksyczność płucna różni się w zależności od dawki: duże dawki często wywołują idiopatyczne zapalenie płuc w ciągu 3 miesięcy od terapii kondycjonującej, natomiast długotrwałe stosowanie dawek konwencjonalnych może prowadzić do śródmiąższowego zapalenia płuc i włóknienia. Hepatotoksyczność obejmuje hiperbilirubinemię, żółtaczkę oraz chorobę weno-okluzyjną wątroby, szczególnie po dużych dawkach. Busulfan silnie wpływa na układ rozrodczy, powodując u kobiet zaburzenia czynności jajników i u mężczyzn azoospermię oraz atrofię jąder, co skutkuje niepłodnością.
azoospermia, białaczka wtórna, busulfan, choroba Addisona, cyklofosfamid, ginekomastia, hiperbilirubinemia, idiopatyczne zapalenie płuc, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, miastenia, mielosupresja, niedokrwistość aplastyczna, owrzodzenie jamy ustnej, porfiria nieostra, przeszczep komórek macierzystych, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, tamponada serca, włóknienie płuc, zaćma, zespół Sjögrena, zwłóknienie dróg żółciowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – AlergoTeva 5 mg
Desloratadyna w dawce 5 mg, stosowana w leczeniu alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa oraz przewlekłej pokrzywki idiopatycznej, wykazuje profil bezpieczeństwa z działaniami niepożądanymi występującymi u około 3% pacjentów częściej niż placebo. Najczęstsze objawy to zmęczenie (1,2%), suchość w jamie ustnej (0,8%) oraz ból głowy (0,6%). W populacji pediatrycznej (12-17 lat) ból głowy występował u 5,9% leczonych, co było porównywalne z 6,9% w grupie placebo. Istotnym sygnałem bezpieczeństwa jest zwiększone ryzyko napadów drgawkowych u dzieci i młodzieży (0-19 lat), ze skorygowanym bezwzględnym wzrostem częstości odpowiednio 37,5 (95% CI 10,5-64,5) na 100 000 osobolat w grupie 0-4 lat oraz 11,3 (95% CI 2,3-20,2) na 100 000 osobolat w grupie 5-19 lat. Dodatkowo zgłaszano rzadkie przypadki wydłużenia odstępu QT, arytmii, bradykardii oraz zaburzeń zachowania, w tym agresji i omamów.
agresja, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, anafilaksja, arytmia, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, desloratadyna, drgawki, duszność, dyspepsja, fotowrażliwość, hiperbilirubinemia, kołatanie serca, mialgia, napad drgawkowy, nudności, obniżony nastrój, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pobudzenie psychoruchowe, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zaburzenia zachowania, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół suchego oka, zmęczenie, żółtaczka, zwiększone łaknienie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pancuronium Jelfa 2 mg/ml
Pancuronium Jelfa (2 mg/ml) jest lekiem zwiotczającym mięśnie szkieletowe stosowanym w anestezjologii i intensywnej terapii, jednak jego podanie wiąże się z istotnymi działaniami niepożądanymi, szczególnie dotyczącymi układu sercowo-naczyniowego. Do najczęstszych należą tachykardia, wzrost ciśnienia tętniczego oraz zwiększenie pojemności minutowej serca, co wymaga monitorowania hemodynamicznego, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu krążenia. Rzadziej obserwuje się komorowe zaburzenia rytmu serca i rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, co wskazuje na konieczność ciągłej kontroli EKG. Ponadto, lek może wywoływać reakcje anafilaktyczne, objawiające się nagłym spadkiem ciśnienia, przesiękami naczyniowymi, zaburzeniami rytmu i skurczem oskrzeli, a także częstsze niż w przypadku innych zwiotczających mięśnie reakcje skórne, takie jak wysypka, rumień i świąd.
bilirubina w surowicy, bromek pankuronium, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze krwi, hiperbilirubinemia, intensywna terapia, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, monitorowanie elektrokardiograficzne, nadmierne ślinienie, obniżenie ciśnienia tętniczego, Pancuronium Jelfa, parametry hemodynamiczne, pojemność minutowa serca, przesięk naczyniowy, reakcja alergiczna skórna, reakcja anafilaktyczna, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, skurcz oskrzeli, tachykardia, zaburzenia rytmu komorowe, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nintedanib STADA 100 mg
Nintedanib STADA, dostępny w kapsułkach miękkich o dawkach 100 mg i 150 mg, charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, w tym biegunka (bardzo często, ≥ 1/10), nudności (bardzo często), wymioty (często), ból brzucha (bardzo często), zmniejszone łaknienie (często) oraz zmniejszenie masy ciała (często). Podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AspAT, GGT – często) występuje istotnie częściej u pacjentów leczonych nintedanibem w porównaniu do placebo (np. w badaniu INPULSIS 13,6% vs 2,6%). Zdarzenia te mają charakter odwracalny i nie są związane z klinicznymi objawami uszkodzenia wątroby. Krwawienia, najczęściej z nosa, występują często, jednak ciężkie krwotoki są rzadkie. Białkomocz i niewydolność nerek pojawiają się niezbyt często, z rzadkimi przypadkami mikroangiopatii kłębuszkowej, które ustępują po przerwaniu leczenia.
ALT, AspAT, białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, GGT, hiperbilirubinemia, krwawienie, krwawienie z nosa, łysienie, małopłytkowość, mikroangiopatia kłębuszkowa, nadciśnienie, niewydolność nerek, nintedanib, nudności, odwodnienie, polekowe uszkodzenie wątroby, rozwarstwienie tętnicy, świąd, testy czynnościowe wątroby, uszkodzenie wątroby, wymioty, wysypka, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie krwotoczne, zmniejszenie masy ciała, zmniejszone łaknienie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sorafenib Stada 200 mg
Sorafenib Stada wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zarówno często występujące objawy, takie jak biegunka, zmęczenie, łysienie, zespół ręka-stopa oraz wysypka, jak i poważne powikłania zagrażające życiu, w tym zawał mięśnia sercowego, perforację przewodu pokarmowego, polekowe zapalenie wątroby, krwotoki oraz nadciśnienie tętnicze i przełom nadciśnieniowy. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania, z kategoriami od bardzo często (≥1/10) do częstości nieznanej. W badaniach klinicznych u pacjentów leczonych sorafenibem zaobserwowano m.in. limfopenię i neutropenię (często), hipofosfatemia (bardzo często, do 45% pacjentów), hipokalcemia (często, do 35,7%), a także wzrost aktywności lipazy i amylazy, co wymaga regularnego monitorowania parametrów laboratoryjnych i funkcji narządów. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko kardiologiczne, w tym zastoinową niewydolność serca, która wystąpiła u 1,9% pacjentów w badaniach klinicznych.
białkomocz, choroba refluksowa, dysfagia, encefalopatia, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, ginekomastia, hiperbilirubinemia, hipofosfatemia, hipoglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hiponatremia, leukoencefalopatia, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, limfopenia, lipaza i amylaza, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadmierne rogowacenie, neuropatia czuciowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, polekowe zapalenie wątroby, przełom nadciśnieniowy, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy, rak płaskonabłonkowy skóry, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rogowiak kolczystokomórkowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie erekcji, zapalenie błony śluzowej, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół ręka-stopa, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simvasterol
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy, zwłaszcza przy dawce 80 mg/dobę, gdzie częstość miopatii wynosi do 1,0%. Ryzyko to jest zwiększone u pacjentów z allelem c.521T>C genu SLCO1B1, szczególnie homozygotycznych (genotyp CC – 15% ryzyka miopatii w ciągu roku). Zaleca się rozważenie genotypowania przed zastosowaniem dawki 80 mg. Wskazane jest monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK), zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek ≥65 lat, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny). Przerwanie terapii jest konieczne przy CK >5-krotnej górnej granicy normy lub nasilonych objawach mięśniowych. Symwastatyna może również indukować immunozależną miopatię martwiczą (IMNM) oraz podwyższać aktywność aminotransferaz, co wymaga monitorowania funkcji wątroby, szczególnie przy dawce 80 mg (testy przed zmianą dawki, po 3 miesiącach i okresowo w pierwszym roku). W przypadku klinicznego uszkodzenia wątroby leczenie należy przerwać.
acypimoks, aminotransferaza alaninowa, aminotransferazy, białko BCRP, dyslipidemia, genotyp SLCO1B1, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, inhibitory reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, mioglobinuria, miopatia, OATP1B1, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyny, symwastatyna, triglicerydy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bortezomib Glenmark
Przed rozpoczęciem terapii bortezomibem, szczególnie preparatem Bortezomib Glenmark, konieczne jest dokładne zapoznanie się z ostrzeżeniami dotyczącymi bezpieczeństwa, w tym przeciwwskazaniem do podawania drogą dooponową (1 mg wyłącznie dożylnie, 3,5 mg dożylnie lub podskórnie). Terapia wiąże się z wysokim ryzykiem toksyczności hematologicznej, w tym małopłytkowości (np. minimalna liczba płytek spada do 40-50% wartości wyjściowej, z najniższym poziomem w 11. dniu cyklu), neutropenii i niedokrwistości, które mają charakter przemijający. W przypadku małopłytkowości zaleca się monitorowanie liczby płytek przed każdym podaniem, wstrzymanie leczenia przy liczbie płytek <25 000/μl (lub ≤30 000/μl w terapii skojarzonej z melfalanem i prednizonem) oraz rozważenie przetoczenia płytek. Profilaktyka przeciwwirusowa jest wskazana ze względu na zwiększone ryzyko reaktywacji wirusa półpaśca (14% w terapii bortezomibem z melfalanem i prednizonem vs 4% bez bortezomibu). U pacjentów z grup ryzyka należy monitorować HBV i rozważyć profilaktykę przeciwwirusową.
biegunka, ból neuropatyczny, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, drgawki, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperbilirubinemia, hiperestezja, hipoestezja, krwawienie śródmózgowe, krwawienie żołądkowo-jelitowe, małopłytkowość, neuropatia amyloidowa, neuropatia autonomiczna, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, nudności, ostra białaczka szpikowa, parestezja, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, profilaktyka przeciwwirusowa, proliferacyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, szpiczak mnogi, toksyczność hematologiczna, toksyczność przewodu pokarmowego, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, WZW typu B, zakażenie wirusem Johna Cunninghama, zakażenie wirusem półpaśca, zapalenie wątroby, zapalenie wielostawowe, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby – Objawy
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AIH) to przewlekła choroba zapalna charakteryzująca się autoimmunologicznym atakiem na hepatocyty, prowadzącym do zapalenia i uszkodzenia wątroby. Przebieg kliniczny jest zróżnicowany – od bezobjawowego (25-33% przypadków) do ostrej niewydolności wątroby (3-6%). Wczesne objawy obejmują zmęczenie, dolegliwości w prawym górnym kwadrancie brzucha, bóle stawów, hepatomegalię (78-83%), świąd skóry, utratę apetytu i zaburzenia miesiączkowania. W zaawansowanych stadiach pojawiają się objawy marskości, takie jak wodobrzusze, encefalopatia wątrobowa, żylaki przełyku oraz skłonność do krwawień. Ostry początek AIH, występujący u 25-75% pacjentów, manifestuje się gorączką, wyraźną żółtaczką (94%) i objawami grypopodobnymi. Nieleczona choroba prowadzi do progresji włóknienia, marskości i niewydolności wątroby, z 40-50% śmiertelnością w ciągu 6 miesięcy do 5 lat oraz 50% 10-letnim przeżyciem. Marskość stwierdza się u 28-33% dorosłych i 38% dzieci już przy rozpoznaniu, co wskazuje na subkliniczną, długotrwałą progresję choroby.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, autoprzeciwciała, biopsja wątroby, brak miesiączki, ciemny mocz, działania niepożądane leków, encefalopatia wątrobowa, enzymy wątrobowe, hepatomegalia, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, kortykosteroidy, leczenie immunosupresyjne, marskość wątroby, ostra niewydolność wątroby, ostre wirusowe zapalenie wątroby, pajączki naczyniowe, przebieg bezobjawowy, przeszczep wątroby, remisja choroby, splenomegalia, świąd skóry, utrata masy kostnej, włóknienie wątroby, wodobrzusze, żółtaczka, żylaki przełyku - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pirfenidon Medical Valley
Produkt leczniczy Pirfenidon Medical Valley wymaga ścisłego monitorowania funkcji wątroby ze względu na częste zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) u leczonych pacjentów. Zaleca się badania wyjściowe przed terapią, następnie comiesięczne przez pierwsze 6 miesięcy oraz co 3 miesiące w dalszym okresie leczenia. W przypadku wzrostu aminotransferaz >3 do <5 × GGN bez hiperbilirubinemii należy wykluczyć inne przyczyny, rozważyć odstawienie hepatotoksycznych leków oraz ewentualnie zmniejszyć dawkę lub przerwać terapię czasowo. Wzrost >3 do <5 × GGN z hiperbilirubinemią lub ≥5 × GGN wymaga trwałego przerwania leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby klasy A i B (Child-Pugh), gdzie ekspozycja na lek jest zwiększona o 60%, a stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami jest przeciwwskazane.
AlAT, aminotransferaza, aminotransferazy wątrobowe, AspAT, bilirubina, ciężkie uszkodzenie wątroby, hiperbilirubinemia, hiponatremia, inhibitor CYP1A2, klasyfikacja Childa-Pugha, nadwrażliwość na światło, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, stężenie sodu w surowicy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie czynności wątroby, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib Accord
Pazopanib Accord wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym hepatotoksyczności, nadciśnienia tętniczego, zaburzeń sercowo-naczyniowych oraz powikłań zakrzepowo-zatorowych. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby zalecana dawka wynosi 800 mg/dobę, natomiast przy umiarkowanych zaburzeniach dawka powinna być zmniejszona do 200 mg/dobę; lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (bilirubina >3 × GGN). Monitorowanie czynności wątroby jest obowiązkowe przed leczeniem oraz w określonych odstępach czasu (3., 5., 7., 9. tydzień, następnie 3. i 4. miesiąc, a potem okresowo). W przypadku wzrostu aminotransferaz >8 × GGN należy przerwać terapię, a po poprawie wznowić ją w dawce 400 mg/dobę, z dalszym ścisłym monitorowaniem. Wystąpienie jednoczesnego wzrostu aminotransferaz >3 × GGN i bilirubiny >2 × GGN wymaga trwałego odstawienia leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów powyżej 60. roku życia oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01.
allel HLA-B*5701, aminotransferazy, białkomocz, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, inhibitor VEGF, krwioplucie, krwotok do mózgu, krwotok z przewodu pokarmowego, mięsak tkanek miękkich, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, rozwarstwienie tętnicy, śródmiąższowa choroba płuc, tętniczy incydent zakrzepowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Okteva 10 mg
Oktreotyd, dostępny w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 10 mg, 20 mg i 30 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały szczegółowo opisane na podstawie badań klinicznych oraz obserwacji po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego (biegunka, bóle brzucha, nudności, zaparcia, wzdęcia), układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy), endokrynologicznego (hipoglikemia, hiperglikemia, zaburzenia czynności tarczycy z obniżeniem TSH, całkowitej T4 i wolnej T4), a także dróg żółciowych (kamica żółciowa u 15-30% pacjentów, zapalenie pęcherzyka żółciowego, błotko żółciowe). Działania te są często związane z hamowaniem kurczliwości pęcherzyka żółciowego i zmniejszeniem wydzielania żółci. Występują również reakcje w miejscu wstrzyknięcia oraz zmiany w badaniach laboratoryjnych, takie jak podwyższenie aktywności aminotransferaz i fosfatazy zasadowej.
anafilaksja, analog somatostatyny, anoreksja, arytmia, błotko żółciowe, bradykardia, cholestaza, działanie niepożądane, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hipoglikemia, hormon tyreotropowy, kamica żółciowa, małopłytkowość, marskość wątroby, niedoczynność tarczycy, niedrożność przewodu pokarmowego, objawy żołądkowo-jelitowe, oktreotyd, ostre zapalenie trzustki, ostre zapalenie wątroby, podwyższone aminotransferazy, reakcja alergiczna, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wydzielanie żółci, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie tolerancji glukozy, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby cholestatyczne, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon substancji czynnych
Cefoperazon – Właściwości farmakokinetyczne
Cefoperazon, antybiotyk cefalosporynowy III generacji, charakteryzuje się korzystnymi właściwościami farmakokinetycznymi, w tym wysokimi stężeniami terapeutycznymi w osoczu, żółci i moczu po podaniu dożylnym (np. 1 g iv: 153 µg/ml w 0,5 godz., 4 µg/ml w 8 godz.) oraz domięśniowym (1 g im.: 32 µg/ml po 15 min, 7 µg/ml w 8 godz.). Maksymalne stężenia w żółci mogą być nawet 100-krotnie wyższe niż w surowicy, osiągając do 6000 µg/ml po 3 godzinach od podania 2 g iv, co jest kluczowe w terapii zakażeń dróg żółciowych. Okres półtrwania cefoperazonu wynosi około 2 godziny (w preparacie Sulperazon 1,7 godz.), a lek wykazuje dobrą penetrację do licznych tkanek i płynów ustrojowych, w tym płynu mózgowo-rdzeniowego (u pacjentów z zapaleniem opon), moczu, plwociny, tkanek kostnych oraz narządów rozrodczych. Cefoperazon jest eliminowany głównie z żółcią, a około 20-30% dawki wydalane jest z moczem w ciągu 12 godzin, co umożliwia skuteczne leczenie zakażeń układu moczowego (stężenia w moczu po 2 g iv przekraczają 2200 µg/ml). Wielokrotne podawanie nie powoduje kumulacji u osób zdrowych.
cefalosporyna trzeciej generacji, hiperbilirubinemia, klirens nerkowy, lek złożony, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja tkankowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, sulbaktam, wiązanie z białkami osocza, wydalanie żółciowe, zakażenie dróg żółciowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon substancji czynnych
Topotekan – Działania niepożądane
Topotekan jest stosowany w leczeniu nawrotowego drobnokomórkowego raka płuca, raka jajnika oraz raka szyjki macicy, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z cisplatyną. Najistotniejszym ograniczeniem terapeutycznym jest toksyczność hematologiczna, głównie ciężka neutropenia (liczba granulocytów obojętnochłonnych < 0,5 x 10^9/l), występująca u 77% pacjentów (39% kursów), z medianą czasu do wystąpienia 9 dni i medianą trwania 7 dni. Gorączka neutropeniczna i infekcje towarzyszące pojawiały się odpowiednio u 16% i 23% pacjentów, a posocznica u 5%. Małopłytkowość ciężka (< 25 x 10^9/l) dotyczyła 25% pacjentów, a umiarkowana (25-50 x 10^9/l) kolejnych 25%, z medianą czasu do wystąpienia 15 dni. Niedokrwistość umiarkowana do ciężkiej (Hb ≤ 8,0 g/dl) występowała u 37% pacjentów, często wymagając transfuzji. Profil bezpieczeństwa w terapii skojarzonej z cisplatyną jest zbliżony do monoterapii, z nieco mniejszą toksycznością hematologiczną niż w monoterapii topotekanem, ale większą niż przy stosowaniu samej cisplatyny.
alopecja, anoreksja, chemioterapia nowotworowa, ciężka małopłytkowość, ciężka neutropenia, drobnokomórkowy rak płuca, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, jadłowstręt, krwawienie, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, posocznica, rak jajnika, rak szyjki macicy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wynaczynienie, zapalenie błony śluzowej, zapalenie okrężnicy neutropeniczne - Leksykon substancji czynnych
Irynotekan – Dawkowanie i sposób podawania
Irynotekan jest cytotoksycznym lekiem przeciwnowotworowym podawanym wyłącznie dożylnie przez wykwalifikowany personel medyczny, z czasem infuzji 30-90 minut. W monoterapii u pacjentów wcześniej leczonych zalecana dawka wynosi 350 mg/m² powierzchni ciała co 3 tygodnie. W terapii skojarzonej z 5-fluorouracylem i kwasem folinowym u pacjentów wcześniej nieleczonych stosuje się 180 mg/m² co 2 tygodnie, po czym podaje się 5-FU i FA. W przypadku współpodawania z cetuksymabem, irynotekan podaje się co najmniej 1 godzinę po zakończeniu wlewu cetuksymabu, stosując dawkę z ostatniego cyklu. Dawkowanie wymaga dostosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, gdzie przy bilirubinie 1,5-3 × GGN dawka wynosi 200 mg/m², a przy >3 × GGN lek jest przeciwwskazany. U pacjentów z hiperbilirubinemią i czasem protrombinowym >50% zaleca się cotygodniowe monitorowanie morfologii krwi. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z niewydolnością nerek i dializowanych. U osób starszych dawka powinna być ostrożnie dobierana ze względu na ryzyko działań niepożądanych.
5-fluorouracyl, bewacyzumab, bilirubina, cetuksymab, chemioterapia przeciwnowotworowa, czas protrombinowy, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, irynotekan, kapecytabina, kwas folinowy, leczenie onkologiczne, lek cytostatyczny, lek cytotoksyczny, leukopenia, monoterapia, morfologia krwi, neutropenia, progresja nowotworu, skala toksyczności NCI-CTC, terapia skojarzona, trombocytopenia, wlew dożylny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simvachol
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, niesie ryzyko miopatii objawiającej się bólami mięśni, osłabieniem i wzrostem aktywności kinazy kreatynowej (CK) powyżej 10-krotności górnej granicy normy. W ciężkich przypadkach może dojść do rabdomiolizy z ostrą niewydolnością nerek. Ryzyko miopatii jest dawkozależne: częstość wynosi około 0,03% przy 20 mg/dobę, 0,08% przy 40 mg/dobę i 0,61% przy 80 mg/dobę, a u pacjentów po zawale mięśnia sercowego leczonych 80 mg/dobę wzrasta do 1,0%. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów azjatyckiego pochodzenia oraz u nosicieli allelu C genu SLCO1B1, u których ryzyko miopatii jest istotnie wyższe (do 15% u homozygot). Przed leczeniem wskazane jest oznaczenie aktywności CK, zwłaszcza u osób z czynnikami ryzyka (wiek ≥65 lat, kobiety, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny). W przypadku objawów mięśniowych i podwyższonej CK (>5x górnej granicy normy) należy przerwać terapię. Monitorowanie CK jest zalecane, szczególnie przy dawce 80 mg.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, białko transportujące aniony organiczne, cyklosporyna, daptomycyna, fibrat, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor BCRP, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, ketokonazol, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, mioglobinuria, miopatia, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, powikłanie sercowo-naczyniowe, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, uszkodzenie wątroby, zaburzenia lipidowe, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pirfenidone Aurovitas
Stosowanie pirfenidonu wymaga ścisłego monitorowania funkcji wątroby, ze szczególnym uwzględnieniem aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz stężenia bilirubiny. Zaleca się ocenę przed rozpoczęciem terapii, następnie co miesiąc przez pierwsze 6 miesięcy oraz co 3 miesiące przez dalszy okres leczenia. Wzrost aktywności enzymów wątrobowych powyżej 3 do 5 × GGN bez hiperbilirubinemii wymaga wykluczenia innych przyczyn, monitorowania stanu pacjenta oraz ewentualnej modyfikacji dawki lub przerwania terapii. W przypadku wzrostu aminotransferaz powyżej 3 × GGN z hiperbilirubinemią lub powyżej 5 × GGN konieczne jest trwałe odstawienie leku. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B wg Childa-Pugha) ekspozycja na pirfenidon wzrasta o 60%, co wymaga szczególnej ostrożności i ścisłej obserwacji. Lek jest przeciwwskazany u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
AlAT, aminotransferazy, AspAT, bilirubina, duszność, hiperbilirubinemia, hiponatremia, inhibitory CYP1A2, klasyfikacja Childa-Pugha, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na światło, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, utrata masy ciała, zaburzenia czynności wątroby, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teslor 0,5 mg/ml
Lek Teslor, zawierający desloratadynę, wykazuje profil bezpieczeństwa zróżnicowany w zależności od grupy wiekowej. W badaniach klinicznych u dzieci w wieku 6 miesięcy do 11 lat częstość działań niepożądanych była porównywalna z placebo, jednak u niemowląt (6-23 miesiące) najczęściej obserwowano biegunkę (3,7%), gorączkę (2,3%) oraz bezsenność (2,3%). U nastolatków (12-17 lat) dominującym działaniem niepożądanym był ból głowy (5,9%), z częstością zbliżoną do placebo (6,9%). W populacji dorosłych i młodzieży działania niepożądane występowały u 3% więcej pacjentów niż w grupie placebo, najczęściej zgłaszano uczucie zmęczenia (1,2%), suchość w jamie ustnej (0,8%) oraz bóle głowy (0,6%). Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano dodatkowe działania niepożądane, w tym wydłużenie odstępu QT, arytmię, bradykardię oraz zaburzenia behawioralne i metaboliczne, takie jak zwiększone łaknienie i przyrost masy ciała, szczególnie u populacji pediatrycznej.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, anafilaksja, arytmia, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, desloratadyna, drgawka, duszność, dyspepsja, fotowrażliwość, hiperbilirubinemia, kołatanie serca, kserostomia, mialgia, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, pobudzenie psychoruchowe, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja nadwrażliwości, świąd, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zaburzenia zachowania, zachowanie agresywne, zapalenie wątroby, zawrót głowy, żółtaczka, zwiększone łaknienie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Metronidazol Polpharma 500 mg
Metronidazol w postaci tabletek dopochwowych 500 mg cechuje się niską toksycznością i dobrą tolerancją, jednak długotrwałe stosowanie może predysponować do rozwoju infekcji grzybiczej pochwy, manifestującej się świądem, bólem podczas stosunku oraz gęstymi, białymi upławami. Reakcje miejscowe, takie jak dyskomfort i podrażnienie w miejscu podania, występują niezbyt często. Bardzo rzadko obserwuje się ciężkie zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, neutropenia, trombocytopenia, pancytopenia) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję i wstrząs anafilaktyczny. Niezbyt często pojawiają się objawy neurologiczne (ból głowy, neuropatia, zawroty głowy, zaburzenia koordynacji, senność), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, metaliczny posmak) oraz dolegliwości ze strony układu moczowego (piekący ból, częstsze oddawanie moczu, ciemne zabarwienie moczu). Bardzo rzadko notuje się zaburzenia czynności wątroby, w tym wzrost aminotransferaz i bilirubiny, ze szczególnym ryzykiem u pacjentów z zespołem Cockayne’a, u których odnotowano przypadki ciężkiej hepatotoksyczności i ostrej niewydolności wątroby, niekiedy zakończone zgonem.
agranulocytoza, anafilaksja, ataksja, biegunka, ból głowy, ciemny mocz, depresja, drożdżyca pochwy, dysgusja, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, infekcja grzybicza, kurcze brzucha, lek przeciwgrzybiczy, leukopenia, metronidazol dopochwowy, neuropatia, neutropenia, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenia wątroby, zapalenie sromu, zawroty głowy, zespół Cockayne’a - Leksykon substancji czynnych
Arsen trójtlenek – Działania niepożądane
Arsen trójtlenek, stosowany w leczeniu ostrej białaczki promielocytowej (APL), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, często o nasileniu 3. i 4. stopnia według skali CTC, obserwowanych u 37% pacjentów z nawracającą/oporną APL. Najczęstsze powikłania to hiperglikemia, hipokaliemia, neutropenia oraz podwyższona aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT). Leukocytoza wystąpiła u 50% pacjentów, a ciężkie działania niepożądane, takie jak zespół różnicowania APL, wydłużenie odstępu QT (w tym torsade de pointes), migotanie przedsionków oraz hepatotoksyczność, obserwowano z częstością 1-10%. Profil bezpieczeństwa charakteryzuje się zmniejszaniem nasilenia działań niepożądanych w trakcie leczenia, co przypisuje się łagodzeniu objawów choroby podstawowej oraz lepszej tolerancji terapii konsolidującej i podtrzymującej w porównaniu do indukującej remisję.
aminotransferaza alaninowa, gammaglutamylotransferaza, hiperbilirubinemia, hipomagnezemia, kwas all-trans-retynowy, kwasica ketonowa, leukocytoza, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, neutropenia, neutropenia z gorączką, niedotlenienie tkanek, ostra białaczka promielocytowa, pancytopenia, parestezje, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, tachykardia, torsade de pointes, trójtlenek arsenu, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zapalenie naczyń, zespół kwasu retynowego, zespół różnicowania APL - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Alexan
Alexan (cytarabina) jest lekiem o silnym działaniu mielosupresyjnym, wymagającym podawania wyłącznie pod ścisłym nadzorem specjalistów onkologicznych oraz w warunkach umożliwiających regularną kontrolę parametrów hematologicznych i biochemicznych. Terapia powinna być szczególnie ostrożna u pacjentów z wcześniejszym zahamowaniem czynności szpiku kostnego. Codzienna kontrola liczby leukocytów i płytek krwi jest niezbędna w trakcie terapii indukcyjnej, a skuteczność leczenia ocenia się poprzez monitorowanie liczby komórek blastycznych we krwi i szpiku. W przypadku eliminacji komórek blastycznych z krwi obwodowej, wskazane jest częste badanie szpiku kostnego. Ze względu na ryzyko powikłań takich jak zakażenia granulocytopeniczne i krwawienia z małopłytkowości, konieczne jest zapewnienie dostępu do odpowiedniego sprzętu i leczenia wspomagającego. W trakcie terapii odnotowano przypadek anafilaksji prowadzącej do nagłego zatrzymania krążenia bezpośrednio po dożylnym podaniu leku.
anafilaksja, chemioterapia dokanałowa, ciężka białaczka, cytarabina, cytotoksyczność, czynność szpiku kostnego, duże dawki cytarabiny, elementy morfotyczne krwi, granulocytopenia, granulocyty, hiperbilirubinemia, kardiomiopatia, komórki blastyczne, komórki polimorfonuklearne, krew obwodowa, liczba leukocytów, małopłytkowość, mielosupresja, nagłe zatrzymanie krążenia, odma płucna, ośrodkowy układ nerwowy, płytki krwi, potencjał mutagenny, przeszczepienie szpiku, szpik kostny, tamponada serca, terapia indukcyjna, uszkodzenie rogówki, zaburzenia czynności mózgu, zaburzenia wątrobowe, zapalenie osierdzia, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon substancji czynnych
L-alanina – Działania niepożądane
L-alanina, aminokwas stosowany w preparatach do żywienia pozajelitowego (np. Aminomel 10E, Aminomel 12,5E, Aminosteril N-Hepa 8%, Vamin 18 Electrolyte-Free, Vaminolact), wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Najpoważniejsze z nich to reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne objawiające się sinicą, wstrząsem, niedotlenieniem, świstem krtaniowym, obrzękiem uogólnionym oraz reakcje rzekomoanafilaktyczne. Inne objawy to pokrzywka, tachykardia, duszność, bóle mięśni i stawów, gorączka, a także zaburzenia oddychania i hiperkaliemia. Ponadto, preparaty z L-alaniną mogą powodować zaburzenia funkcji wątroby, takie jak hiperamonemia, niewydolność, marskość, zwłóknienie, cholestaza, stłuszczenie, zapalenie i kamica pęcherzyka żółciowego, a także przejściowe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT) i podwyższenie bilirubiny. Występuje również ryzyko azotemii oraz reakcji miejscowych w miejscu podania, w tym zatorów, zapalenia żył, bólu, rumienia, obrzęku i stwardnienia, ze szczególnym uwzględnieniem zakrzepowego zapalenia żył przy podawaniu do żył obwodowych.
aminokwas, azotemia, cholestaza, duszność, emulsja tłuszczowa, enzymy wątrobowe, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, kamica pęcherzyka żółciowego, kołatanie serca, L-alanina, marskość wątroby, niedociśnienie, niedotlenienie, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk obwodowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sinica, stłuszczenie wątroby, świąd, świszczący oddech, tachykardia, wysypka, zaburzenie oddychania, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żyły, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fulvestrant Reddy 250 mg
Fulwestrant w dawce 250 mg stosowany w monoterapii zaawansowanego raka piersi charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa obejmującym najczęściej odczyny w miejscu podania, astenie, nudności oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza alkaliczna). W badaniach klinicznych, w tym w badaniu FALCON, mediana czasu leczenia wynosiła 6,5 miesiąca, co pozwoliło na rzetelną ocenę działań niepożądanych. Do często występujących działań należą zakażenia dróg moczowych, zmniejszenie liczby płytek krwi, anoreksja, bóle głowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, wymioty, biegunka, zwiększenie stężenia bilirubiny, krwawienia z pochwy oraz neuropatia obwodowa. Bardzo często obserwuje się reakcje nadwrażliwości, uderzenia gorąca, nudności, wysypkę, bóle mięśniowo-szkieletowe i stawów, a także reakcje w miejscu podania leku.
anastrozol, anoreksja, astenia, ból mięśniowo-szkieletowy, enzymy wątrobowe, fulwestrant, gamma-glutamylotranspeptydaza, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, kandydoza pochwy, małopłytkowość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niewydolność wątroby, palbocyklib, podwyższone enzymy wątrobowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rwa kulszowa, uderzenie gorąca, zaawansowany rak piersi, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zakażenie dróg moczowych, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban Bluefish 15 mg
Rywaroksaban, oceniany w badaniach klinicznych fazy II i III na 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentach pediatrycznych, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się przede wszystkim ryzykiem krwawień, które są najczęstszym działaniem niepożądanym. Najczęściej obserwowane krwawienia to epistaksja (4,5%) oraz krwotok z przewodu pokarmowego (3,8%). U dzieci i młodzieży częstość epistaksji wynosiła 11,2%, a inne częste działania niepożądane to ból głowy (16,7%), gorączka (11,7%) i wymioty (10,7%). Ryzyko krwawień jest zwiększone u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami krzepnięcia, chorobami nerek lub wątroby oraz u osób stosujących leki wpływające na hemostazę. Powikłania krwotoczne mogą prowadzić do niedokrwistości, zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych, niewydolności nerek oraz nefropatii związanej z antykoagulantami, co wymaga ścisłego monitorowania klinicznego i laboratoryjnego pacjentów.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, antagonista witaminy K, hemostaza, hiperbilirubinemia, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiomocz, krwioplucie, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nefropatia związana z antykoagulantami, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, polekowe uszkodzenie wątroby, rumień wielopostaciowy, rywaroksaban, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepica żył głębokich, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simratio 40
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, niesie ryzyko miopatii objawiającej się bólami mięśni, osłabieniem i podwyższoną aktywnością kinazy kreatynowej (CK) powyżej 10-krotności górnej granicy normy. W ciężkich przypadkach może dojść do rabdomiolizy z ostrą niewydolnością nerek. Częstość miopatii jest dawkozależna: 0,03% przy 20 mg/dobę, 0,08% przy 40 mg/dobę i 0,61% przy 80 mg/dobę, a u pacjentów po zawale mięśnia sercowego przy dawce 80 mg wynosi około 1,0%. Czynniki zwiększające ryzyko to m.in. wiek ≥65 lat, płeć żeńska, pochodzenie azjatyckie, genotyp SLCO1B1 c.521T>C (zwłaszcza homozygoty CC z ryzykiem miopatii do 15% rocznie przy 80 mg), niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny lub fibraty oraz nadużywanie alkoholu. Monitorowanie aktywności CK jest kluczowe, zwłaszcza przy dawce 80 mg, a w przypadku podwyższenia powyżej 5-krotności normy lub nasilonych dolegliwości mięśniowych należy rozważyć odstawienie leku. Zgłaszano także rzadkie przypadki immunozależnej miopatii martwiczej utrzymującej się po odstawieniu statyn.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, ból mięśni, genotyp SLCO1B1, heterozygotyczna hipercholesterolemia, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia rodzinna, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, miastenia, miastenia oczna, mioglobinuria, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Biotrakson 2 g
Biotrakson (ceftriakson), antybiotyk z grupy cefalosporyn, posiada istotne przeciwwskazania, które muszą być ściśle przestrzegane w praktyce klinicznej. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ceftriakson lub inne cefalosporyny oraz u osób z ciężkimi reakcjami nadwrażliwości na beta-laktamy, w tym penicyliny, monobaktamy i karbapenemy. Szczególną ostrożność należy zachować u noworodków i wcześniaków: wcześniaki do 41 tygodnia wieku ciążowego i chronologicznego oraz noworodki do 28 dni życia z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoalbuminemią lub kwasicą nie powinny otrzymywać leku ze względu na ryzyko encefalopatii bilirubinowej. Ponadto, Biotrakson jest przeciwwskazany u noworodków wymagających dożylnego podawania preparatów wapnia z powodu ryzyka wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu i poważnych powikłań.
albumina surowicy, antybiotyk beta-laktamowy, Biotrakson, cefalosporyna, ceftriakson, encefalopatia bilirubinowa, hiperbilirubinemia, hipoalbuminemia, karbapenem, kwasica, lidokaina, monobaktam, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość krzyżowa, niewydolność nerek i wątroby, niewydolność serca, penicylina, preparat wapnia, reakcja anafilaktyczna, sól wapniowa ceftriaksonu, wiązanie bilirubiny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki wapniowo-fosforanowej, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, żółtaczka, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vasilip
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, niesie ryzyko miopatii manifestującej się bólami mięśni, osłabieniem oraz podwyższoną aktywnością kinazy kreatynowej (CK) powyżej 10-krotności górnej granicy normy, co może prowadzić do rabdomiolizy z ryzykiem ostrej niewydolności nerek. Częstość miopatii jest dawkozależna: 0,03% przy 20 mg/dobę, 0,08% przy 40 mg/dobę oraz 0,61% przy 80 mg/dobę, a u pacjentów po zawale mięśnia sercowego przy dawce 80 mg wzrasta do około 1,0%. Dawka 80 mg powinna być stosowana wyłącznie u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych (>65 lat), kobiet, pacjentów z niewydolnością nerek, niedoczynnością tarczycy, dziedzicznymi zaburzeniami mięśniowymi, wcześniejszymi działaniami niepożądanymi na mięśnie oraz u osób pochodzenia azjatyckiego, zwłaszcza z genotypem SLCO1B1 c.521T>C, gdzie ryzyko miopatii przy dawce 80 mg może sięgać 15% w ciągu roku u homozygot (CC).
aminotransferaza, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, danazol, daptomycyna, fenofibrat, fibrat, flukonazol, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, ketokonazol, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, kwas symwastatyny, laktaza, miastenia, miastenia oczna, mioglobinuria, miopatia i rabdomioliza, niacyna, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, osłabienie mięśni proksymalnych, powikłanie sercowo-naczyniowe, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, symwastatyna, zaburzenie mięśniowe, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Cyklosporoza – Leczenie
Cyklosporoza, wywoływana przez Cyclospora cayetanensis, manifestuje się ostrą biegunką i objawami żołądkowo-jelitowymi. Leczeniem z wyboru jest trimetoprim-sulfametoksazol (TMP-SMX) w dawce 160 mg trimetoprimu i 800 mg sulfametoksazolu, podawany doustnie dwa razy dziennie przez 7-10 dni u pacjentów immunokompetentnych, z ponad 90% skutecznością. U pacjentów immunosupresyjnych, zwłaszcza z HIV lub po przeszczepach, zaleca się zwiększenie dawki do jednej tabletki o podwójnej mocy cztery razy dziennie przez 10 dni oraz profilaktykę wtórną (trzy razy w tygodniu). Alternatywnie stosuje się ciprofloksacynę (500 mg 2x/d przez 7 dni) lub nitazoksanid (500 mg 2x/d przez 7 dni) u pacjentów z alergią na sulfonamidy, choć ich skuteczność jest niższa (71-87%). Leczenie wspomagające obejmuje nawadnianie, dietę i ewentualne leki przeciwbiegunkowe. TMP-SMX jest kategorią C w ciąży i wymaga ostrożności u noworodków i wcześniaków.
alergia na sulfonamidy, badanie kału, choroba pasożytnicza, ciprofloksacyna, Cyclospora cayetanensis, cyklosporoza, doustny roztwór nawadniający, hiperbilirubinemia, immunosupresja, leczenie wspomagające, lek przeciwbiegunkowy, nawodnienie dożylne, niedobór odporności, nitazoksanid, objawy żołądkowo-jelitowe, oocysty, ostra biegunka, pacjent immunokompetentny, profilaktyka wtórna, przeszczep narządu, przeszczep narządu miąższowego, reaktywne zapalenie stawów, trimetoprim-sulfametoksazol, zaburzenia elektrolitowe, zakażenie HIV, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zespół Reitera, zespół złego wchłaniania, żółtaczka jąder podkorowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gynoflor 50 mg + 0,03 mg
Lek Gynoflor, zawierający 50 mg liofilizatu Lactobacillus acidophilus oraz 30 µg estriolu, jest przeciwwskazany u pacjentek z rozpoznanym lub podejrzewanym rakiem piersi, nowotworami estrogenozależnymi (np. rakiem endometrium), niezdiagnozowanym krwawieniem z narządów płciowych, nieleczoną hiperplazją endometrium oraz endometriozą. Ze względu na obecność estriolu, stosowanie leku jest również przeciwwskazane u pacjentek z przebytą lub obecną żylną chorobą zakrzepowo-zatorową, skłonnością do zakrzepów, aktywnymi lub niedawno przebytymi zaburzeniami zakrzepowo-zatorowymi tętnic, a także zapaleniem żył. Ponadto, Gynoflor nie powinien być stosowany u pacjentek z ostrą lub przewlekłą chorobą wątroby, żółtaczką, zespołem Rotora lub Dubin-Johnsona, porfirią, chorobami naczyń mózgowych i wieńcowych, otosklerozą w progresji, u młodych dziewcząt przed dojrzałością płciową oraz u osób z nadwrażliwością na składniki leku.
dusznica bolesna, endometrioza, estriol, hiperbilirubinemia, hiperplazja endometrium, hipertrójglicerydemia, krwawienie z narządów płciowych, Lactobacillus acidophilus, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancje, niedobór antytrombiny, niedobór białka C, niedobór białka S, niewydolność nerek, ostra choroba wątroby, otoskleroza, porfiria, rak endometrium, rak piersi, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe tętnic, zakrzepica żył głębokich, zapalenie żył, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół Dubin-Johnsona, zespół Rotora, żółtaczka, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Irinotecan SUN 1,5 mg/ml
Irynotekan w postaci roztworu do infuzji (1,5 mg/ml) jest wskazany wyłącznie dla dorosłych pacjentów i powinien być przepisywany przez specjalistów w dziedzinie chemioterapii przeciwnowotworowej. Dostępne dawki produktu Irinotecan SUN obejmują 270 mg (234 mg czystego irynotekanu) w 180 ml, 300 mg (260 mg czystego irynotekanu) w 200 ml, 330 mg (286 mg czystego irynotekanu) w 220 ml oraz 360 mg (312 mg czystego irynotekanu) w 240 ml. Standardowa dawka w monoterapii u pacjentów wcześniej leczonych wynosi 350 mg/m² powierzchni ciała (pc.) podawana co 3 tygodnie w infuzji trwającej 30-90 minut. W terapii skojarzonej z 5-fluorouracylem i kwasem folinowym stosuje się schemat 2-tygodniowy z dawką irynotekanu 180 mg/m² pc. podawaną co 2 tygodnie. W przypadku skojarzenia z cetuksymabem lub kapecytabiną zaleca się odpowiednie modyfikacje dawkowania, zwłaszcza u pacjentów powyżej 65 roku życia.
5-fluorouracyl, badanie farmakokinetyczne, bewacyzumab, biegunka polekowa, cetuksymab, chemioterapia przeciwnowotworowa, czas protrombinowy, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, irynotekan, irynotekan chlorowodorek trójwodny, kapecytabina, kwas folinowy, leukocytopenia, małopłytkowość, monoterapia, neutropenia, podanie dożylne, progresja choroby, rozmaz krwi obwodowej, roztwór do infuzji, skala toksyczności NCI-CTC, stężenie bilirubiny, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie niepożądane, żyła główna, żyła obwodowa - Leksykon substancji czynnych
Kłącze pluskwicy groniastej – Działania niepożądane
Stosowanie preparatów zawierających wyciąg z kłącza pluskwicy groniastej (Cimicifugae racemosae rhizoma), takich jak Remifemin (0,018 – 0,026 ml wyciągu na tabletkę), wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do najczęściej obserwowanych należą rzadkie zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak niestrawność (dyspepsja) i biegunka, które mogą wpływać na komfort pacjenta i prowadzić do przerwania terapii. Rzadko występują reakcje alergiczne skórne (pokrzywka, świąd, wysypka) oraz obrzęki twarzy i obwodowe, które mogą wskazywać na nadwrażliwość na składniki preparatu. Ponadto, rzadko obserwuje się przyrost masy ciała, co może mieć związek z wpływem substancji aktywnych na metabolizm lub gospodarkę hormonalną.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, duszność, dyspepsja, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, kłącze pluskwicy groniastej, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, nieprawidłowe próby wątrobowe, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, odwodnienie, pluskwica groniasta, pokrzywka, przyrost masy ciała, reakcja alergiczna, reakcja alergiczna skórna, Remifemin, uszkodzenie wątroby, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Żółtaczka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Żółtaczka to objaw charakteryzujący się żółtym zabarwieniem skóry i twardówek oczu, wynikający z podwyższonego stężenia bilirubiny w surowicy powyżej 7 mg/dl. W opiece pielęgniarskiej kluczowa jest dokładna ocena pacjenta, obejmująca ocenę stopnia zażółcenia, identyfikację przyczyny (hemolityczna, hepatocytarna, obturacyjna), funkcji wątroby oraz stanu neurologicznego, zwłaszcza u noworodków. Monitorowanie parametrów życiowych, poziomów bilirubiny (bezpośredniej i pośredniej), bilansu płynów oraz stanu skóry i błon śluzowych jest niezbędne. Fototerapia, ustawiona na wysoką intensywność i prowadzona z zachowaniem odpowiednich procedur (np. ochrona oczu, zmiana pozycji dziecka), stanowi podstawę leczenia hiperbilirubinemii u noworodków. W ciężkich przypadkach konieczna może być transfuzja wymienna, wymagająca ścisłego monitorowania i przygotowania sprzętu resuscytacyjnego.
bilirubina bezpośrednia, bilirubina pośrednia, bilirubina w surowicy, bilirubina we krwi, doradca laktacyjny, encefalopatia bilirubinowa, fototerapia, funkcja wątroby, hiperbilirubinemia, kernicterus, laryngoskop, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwwymiotny, nomogram, perystaltyka, resuscytacja, rurka dotchawicza, transfuzja wymienna, twardówka oka, żółtaczka, żółtaczka fizjologiczna, żółtaczka hemolityczna, żółtaczka jąder podkorowych, żółtaczka noworodkowa, żółtaczka obturacyjna, żółtaczka patologiczna, żółtaczka związana z karmieniem piersią