hiperbilirubinemia
Hiperbilirubinemia to stan podwyższonego poziomu bilirubiny we krwi, przekraczający wartość 1-1,2 mg/dl (17-20 μmol/l). Bilirubina jest produktem rozpadu hemoglobiny, powstającym głównie podczas degradacji starych erytrocytów. W warunkach fizjologicznych jest wychwytywana przez hepatocyty, gdzie ulega sprzęganiu z kwasem glukuronowym, a następnie wydalana z żółcią do przewodu pokarmowego.
Ze względu na mechanizm powstawania wyróżniamy hiperbilirubinemię przedwątrobową (hemolityczną), wątrobową i pozawątrobową (zastoinową). Hiperbilirubinemia przedwątrobowa związana jest z nadmiernym rozpadem erytrocytów, wątrobowa wynika z zaburzenia funkcji hepatocytów, a pozawątrobowa spowodowana jest przeszkodą w odpływie żółci.
Klinicznie hiperbilirubinemia manifestuje się żółtaczką, która pojawia się przy stężeniu bilirubiny powyżej 2-3 mg/dl (34-51 μmol/l). Diagnostyka obejmuje oznaczenie stężenia bilirubiny całkowitej oraz jej frakcji bezpośredniej (sprzężonej) i pośredniej (niesprzężonej), co pozwala na różnicowanie przyczyn. Leczenie ukierunkowane jest na przyczynę hiperbilirubinemii i może obejmować postępowanie zachowawcze lub interwencję chirurgiczną.
U noworodków hiperbilirubinemia występuje szczególnie często z powodu niedojrzałości wątroby, zwiększonego obrotu erytrocytów oraz obniżonej aktywności glukuronylotransferazy. Wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (kernicterus) – stanu uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego przez bilirubinę niesprzężoną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Micafungin Viatris 50 mg
Profil bezpieczeństwa mykafunginy, substancji czynnej leku Micafungin Viatris, został szczegółowo oceniony w badaniach klinicznych, gdzie działania niepożądane wystąpiły u 32,2% pacjentów, głównie o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Najczęstsze objawy to nudności (2,8%), podwyższenie fosfatazy zasadowej (2,7%), zapalenie żył (2,5%), wymioty (2,5%) oraz wzrost aminotransferazy asparaginianowej (2,3%). Zaburzenia czynności wątroby dotyczyły 8,6% pacjentów, z najczęstszymi zmianami w enzymach wątrobowych (fosfataza zasadowa 2,7%, AspAT 2,3%, AlAT 2,0%) i bilirubiny (1,6%). Ciężka hepatotoksyczność wymagała przerwania terapii u 1,1% pacjentów, a u 0,4% wystąpiły poważne uszkodzenia wątroby. Reakcje alergiczne, w tym anafilaktoidalne, były rzadkie (0,2%) i częściej dotyczyły pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi. Reakcje miejscowe przy podaniu infuzji były łagodne i nie wymagały przerwania leczenia.
AIDS, aminotransferaza asparaginianowa, cholestaza, ciężkie działanie niepożądane, dehydrogenaza mleczanowa, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hemoliza, hepatomegalia, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, hipoalbuminemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jadłowstręt, lek przeciwgrzybiczny, leukopenia, mykafungina, nadciśnienie, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy, nowotwór złośliwy krwi, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, splątanie, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczny wykwit skórny, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zakrzep, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vastaloma 250 mg/5 ml
Fulwestrant (Vastaloma 250 mg/5 ml) stosowany w monoterapii zaawansowanego raka piersi wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych (CONFIRM, FINDER 1 i 2, NEWEST, FALCON). Najczęstsze działania niepożądane to odczyny w miejscu podania, astenia, nudności oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza alkaliczna). W badaniu FALCON bóle mięśniowo-szkieletowe i stawów wystąpiły u 31,2% pacjentek, pojawiając się głównie w pierwszych 3 miesiącach terapii, jednak bez konieczności modyfikacji leczenia. Inne często obserwowane działania to uderzenia gorąca, nudności, wysypka, bóle pleców, krwawienia z pochwy oraz neuropatia obwodowa. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano jako bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10) i niezbyt często (≥1/1000 do <1/100).
anastrozol, astenia, biegunka, ból głowy, ból mięśniowo-stawowy, ból pleców, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, fulwestrant, gamma-glutamylotranspeptydaza, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, jadłowstręt, kandydoza pochwy, krwawienie z pochwy, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, nasilone łzawienie, nerwoból, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudności, palbocyklib, rak piersi, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rwa kulszowa, spadek apetytu, uderzenie gorąca, wymioty, wysypka, zaburzenie smaku, zakażenie dróg moczowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie wątroby, zmęczenie, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cytosar
Leczenie indukcyjne cytarabiną (Cytosar) wymaga prowadzenia w ośrodkach z odpowiednim zapleczem diagnostycznym i aparaturą podtrzymującą funkcje życiowe, ze względu na ryzyko ciężkiej supresji szpiku kostnego manifestującej się leukopenią, małopłytkowością (<50 000 płytek/μl) oraz granulocytopenią (<1000 granulocytów/mm³). Konieczne jest codzienne monitorowanie morfotycznych elementów krwi obwodowej oraz regularne badania szpiku, zwłaszcza po ustąpieniu komórek blastycznych. Należy uwzględnić możliwość opóźnionego spadku liczby komórek krwi, osiągającego minimum 12-24 dni po zakończeniu terapii. W przypadku wystąpienia toksyczności lub powikłań, takich jak infekcje związane z granulocytopenią czy krwawienia z małopłytkowości, wskazane jest przerwanie lub modyfikacja leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wcześniejszą supresją szpiku oraz zaburzeniami czynności wątroby i nerek, gdzie konieczne może być zmniejszenie dawki leku. Ponadto, u pacjentów leczonych dużymi dawkami (2-3 g/m²) obserwowano poważne, czasem śmiertelne działania niepożądane obejmujące toksyczne uszkodzenia OUN, przewodu pokarmowego, płuc oraz powikłania okulistyczne, które można łagodzić stosując profilaktycznie steroidowe krople do oczu.
ciężka wysypka skórna, hiperbilirubinemia, hiperurykemia, kardiomiopatia, krwotoczne zapalenie spojówek, leukopenia, małopłytkowość, martwica jelit, martwicze zapalenie jelita grubego, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk płuc, odma śródścienna jelit, ostra białaczka szpikowa, ostre zapalenie trzustki, owrzodzenia jamy ustnej, owrzodzenie żołądka, posocznica, reakcja anafilaktyczna, ropień wątroby, supresja szpiku, supresja szpiku kostnego, szpik kostny, toksyczne uszkodzenie OUN, toksyczne uszkodzenie rogówki, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia funkcji mózgu, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie okrężnicy, zapalenie otrzewnej, zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych - Leksykon substancji czynnych
L-leucyna – Działania niepożądane
L-leucyna, stosowana jako składnik preparatów do żywienia pozajelitowego (w stężeniach od 6,24 g/l do 13,09 g/l w produktach takich jak Aminomel 10E, Aminomel 12,5E, Aminosteril N-Hepa 8%, Vamin 18 Electrolyte-Free oraz Vaminolact), może wywoływać liczne działania niepożądane o nieznanej częstości występowania. Najpoważniejszymi z nich są reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne, które mogą prowadzić do wstrząsu, sinicy, świstu krtaniowego, niedotlenienia i nagłego obrzęku dróg oddechowych, stanowiąc bezpośrednie zagrożenie życia. Ponadto obserwuje się zaburzenia oddychania, hiperkaliemię z ryzykiem arytmii, azotemię wskazującą na dysfunkcję nerek oraz przejściowe lub trwałe uszkodzenia wątroby, takie jak hiperamonemia, niewydolność, marskość, zwłóknienie, cholestaza, stłuszczenie oraz zapalenie i kamica pęcherzyka żółciowego. W trakcie terapii notuje się także podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AST, ALT, GGT, ALP) oraz bilirubiny, co może wskazywać na uszkodzenie hepatocytów.
azotemia, cholestaza, encefalopatia wątrobowa, enzym wątrobowy, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, hiperwentylacja, kamica pęcherzyka żółciowego, kołatanie serca, L-leucyna, marskość wątroby, migotanie komór, niedotlenienie, niewydolność wątroby, obrzęk uogólniony, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień, sinica, stłuszczenie wątroby, stłuszczeniowe zapalenie wątroby, tachykardia, zaburzenie ciśnienia tętniczego, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie oddychania, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żyły, zator żylny, zatorowość płucna, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atazanavir Zentiva
Atazanawir, stosowany w terapii przeciwretrowirusowej, wykazuje skuteczną supresję wirusa HIV, jednak istnieje marginalne ryzyko przeniesienia zakażenia drogą płciową, co wymaga przestrzegania krajowych wytycznych profilaktycznych. Skojarzone stosowanie atazanawiru z rytonawirem w dawkach rytonawiru powyżej 100 mg/dobę nie było klinicznie oceniane i może zwiększać ryzyko kardiotoksyczności oraz hiperbilirubinemii. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B lub C, obserwuje się podwyższone stężenia leku i zwiększone ryzyko ciężkich działań niepożądanych, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej modyfikacji terapii. U pacjentów z niewydolnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak atazanawir nie jest zalecany u osób poddawanych hemodializie. W badaniach klinicznych odnotowano bezobjawowe, zależne od dawki wydłużenie odstępu PR, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe. U pacjentów z hemofilią typu A i B obserwowano nasilenie krwawień podczas terapii inhibitorami proteazy, w tym atazanawirem.
atazanawir, atorwastatyna, blok przedsionkowo-komorowy, dyslipidemia, efawirenz, flutikazon, hemofilia, hiperbilirubinemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, inhibitor PDE5, inhibitor pompy protonowej, kamica nerkowa, kamica żółciowa, martwica kości, newirapina, priapizm, przewlekła choroba nerek, rumień wielopostaciowy, rytonawir, salmeterol, supresja wirusa, toksyczny wykwit skórny, transferaza UDP-glukuronozylowa, wirusowe zapalenie wątroby, worykonazol, zespół DRESS, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Tyrozyna – Działania niepożądane
Tyrozyna, aminokwas aromatyczny będący prekursorem kluczowych neurotransmiterów (dopaminy, adrenaliny, noradrenaliny), jest stosowana w preparatach do żywienia pozajelitowego oraz specjalistycznych lekach. Preparaty te, dostępne także w formie N-acetylo-L-tyrozyny, cechują się zwiększoną stabilnością i rozpuszczalnością. Działania niepożądane związane z tyrozyną występują rzadko i najczęściej wynikają z całokształtu składu preparatu lub procedury podawania. Najpoważniejsze reakcje to nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne, pokrzywka, wysypki i świąd, które wymagają natychmiastowego przerwania infuzji. Ponadto obserwuje się objawy ze strony układu oddechowego (np. duszność, hipoksja, świst krtaniowy), układu pokarmowego (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka), sercowo-naczyniowego (tachykardia, nadciśnienie tętnicze), a także powikłania miejscowe w miejscu podania (ból, zapalenie żyły, martwica skóry). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zatorowości płucnej oraz zespół przeciążenia tłuszczami, objawiający się m.in. hiperlipidemią, hepatomegalią, splenomegalią, anemią, leukopenią i zaburzeniami krzepnięcia.
aminokwas aromatyczny, anemia, azotemia, cholestaza, emulsja tłuszczowa, hepatomegalia, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperlipidemia, kamica pęcherzyka żółciowego, leukopenia, marskość wątroby, martwica skóry, N-acetylo-L-tyrozyna, naciek tłuszczowy, nadciśnienie tętnicze, neurotransmitery, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, prekursor neurotransmiterów, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sinica, splenomegalia, stłuszczenie wątroby, trombocytopenia, wynaczynienie, zaburzenia krzepnięcia krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zatorowość płucna, zespół przeciążenia tłuszczami, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Mykafungina – Działania niepożądane
Mykafungina, echinokandyna stosowana w terapii przeciwgrzybiczej, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych, gdzie działania niepożądane wystąpiły u 32,2% pacjentów. Najczęstsze objawy to nudności (2,8%), podwyższenie fosfatazy zasadowej (2,7%), zapalenie żył (2,5%), wymioty (2,5%) oraz wzrost aminotransferazy asparaginianowej (2,3%). Działania niepożądane wątroby dotyczyły 8,6% pacjentów, z najczęstszymi zaburzeniami w postaci podwyższenia fosfatazy zasadowej (2,7%), AspAT (2,3%), AlAT (2,0%) i bilirubiny (1,6%). Ciężkie uszkodzenia wątroby, choć rzadkie (0,4%), mogą prowadzić do zgonu, co podkreśla konieczność monitorowania parametrów wątrobowych podczas leczenia. Reakcje alergiczne, w tym wysypka i dreszcze, występowały głównie w łagodnej lub umiarkowanej formie, natomiast ciężkie reakcje anafilaktoidalne zdarzały się u 0,2% pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi. Reakcje miejscowe przy podaniu dożylnym, takie jak zakrzep czy zapalenie w miejscu wkłucia, nie wymagały przerwania terapii.
AIDS, AlAT, alogeniczny HSCT, aminotransferaza asparaginianowa, AspAT, bezsenność, bilirubina, bradykardia, cholestaza, dehydrogenaza mleczanowa, duszność, echinokandyna, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hemoliza, hepatomegalia, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, hipoalbuminemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, infuzja dożylna, jadłowstręt, kołatanie serca, mykafungina, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, nowotwór krwi, nowotwór złośliwy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, splątanie, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne wykwity skórne, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zaburzenia ciśnienia, zaburzenia hematologiczne, zakażenie HIV, zakrzep, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Clofarabine Accord 1 mg/ml
Przedawkowanie klofarabiny stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta, manifestujące się głównie objawami ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka) oraz ciężką supresją szpiku kostnego, co zwiększa ryzyko infekcji i krwawień. W warunkach klinicznych najwyższa udokumentowana dawka wynosiła 70 mg/m² powierzchni ciała na dobę przez 5 dni u pacjentów pediatrycznych z ostrą białaczką limfoblastyczną, u których obserwowano wymioty, hiperbilirubinemię, podwyższone aminotransferazy oraz wysypkę grudkowo-plamkową, wskazujące na toksyczny wpływ leku na wątrobę i reakcje skórne. Brak swoistego antidotum wymaga natychmiastowego przerwania podawania klofarabiny i wdrożenia leczenia wspomagającego.
Clofarabine Accord, hiperbilirubinemia, klofarabina, leczenie przeciwwymiotne, morfologia krwi, nawadnianie dożylne, ostra białaczka limfoblastyczna, podwyższona aktywność aminotransferaz, powikłanie krwotoczne, profilaktyka przeciwinfekcyjna, przedawkowanie klofarabiny, przetoczenie preparatów krwiopochodnych, supresja szpiku kostnego, uszkodzenie komórek wątrobowych, wysypka grudkowo-plamkowa, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sandostatin 100 mcg/ml
Oktreotyd, zawarty w leku Sandostatin w stężeniach 50 lub 100 µg/ml, wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, które najczęściej dotyczą układu pokarmowego (biegunka, bóle brzucha, nudności, zaparcia, gazy), układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy), wątroby i dróg żółciowych (kamica żółciowa u 15-30% pacjentów przy długotrwałym leczeniu, błotko żółciowe, zapalenie pęcherzyka) oraz zaburzeń metabolicznych (hiperglikemia, hipoglikemia, zaburzenia tolerancji glukozy). Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania, gdzie bardzo często (≥1/10) obserwuje się m.in. objawy żołądkowo-jelitowe i reakcje w miejscu podania, a często (≥1/100, <1/10) zaburzenia czynności tarczycy i osłabienie. W rzadkich przypadkach mogą wystąpić objawy przypominające ostrą niedrożność jelit oraz ostre zapalenie trzustki, które ustępuje po odstawieniu leku.
anafilaksja, analog somatostatyny, arytmia, błotko żółciowe, bradykardia, cholestaza, duszność, gamma-glutamylotransferaza, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hipoglikemia, kamica żółciowa, łysienie, małopłytkowość, marskość wątroby, niedoczynność tarczycy, nietolerancja glukozy, objawy żołądkowo-jelitowe, odwodnienie, oktreotyd, pokrzywka, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atazanavir Accord
Atazanawir, stosowany w terapii zakażenia HIV, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne potencjalne działania niepożądane i interakcje lekowe. Nie zaleca się przekraczania dawki rytonawiru powyżej 100 mg/dobę w skojarzeniu z atazanawirem, z wyjątkiem sytuacji współpodawania z efawirenzem, gdzie dawkę rytonawiru można zwiększyć do 200 mg/dobę przy ścisłym monitorowaniu. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z przewlekłym zapaleniem typu B lub C, istnieje podwyższone ryzyko ciężkich działań hepatotoksycznych, co wymaga intensywnej obserwacji i ewentualnego przerwania terapii. Atazanawir nie wymaga modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, jednak jest przeciwwskazany u osób poddawanych hemodializie. W badaniach klinicznych odnotowano bezobjawowe, zależne od dawki wydłużenie odstępu PR, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia serca oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT. U pacjentów z hemofilią typu A i B obserwowano nasilenie krwawień, co sugeruje konieczność informowania tej grupy o ryzyku.
atazanawir, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bilirubina pośrednia, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa-Basedowa, CYP3A4, dyslipidemia, hemodializa, hemofilia, hiperbilirubinemia, inhibitor PDE5, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, kamica nerkowa, kamica żółciowa, leczenie przeciwretrowirusowe, martwica kości, nietolerancja galaktozy, przewlekła choroba nerek, przewlekłe zapalenie wątroby, reakcja zapalna, rumień wielopostaciowy, rytonawir, terapia przeciwretrowirusowa, transferaza UDP-glukuronozylowa, wydłużenie odstępu PR, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wysypki polekowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – inVirum 200 mg
Lek inVirum zawierający acyklowir w dawce 200 mg w postaci tabletek może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane zgodnie z terminologią MedDRA. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy) oraz przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha). Bardzo rzadko mogą wystąpić poważne zaburzenia neuropsychiatryczne, takie jak encefalopatia czy śpiączka, głównie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Rzadko obserwuje się reakcje anafilaktyczne, a także zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość), które wymagają monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza przy długotrwałej terapii.
acyklowir, ataksja, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból nerek, duszność, encefalopatia, enzymy wątrobowe, gorączka, hiperbilirubinemia, kreatynina, lek przeciwwirusowy, leukopenia, małopłytkowość, MedDRA, mocznik, morfologia krwi, niedokrwistość, nudności, objawy psychotyczne, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, świąd, wymioty, wysypka, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia neuropsychiatryczne, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zmęczenie, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Leptospiroza (choroba weila) – Diagnostyka i diagnoza
Leptospiroza, wywołana przez krętki z rodzaju Leptospira, jest zoonozą o szerokim zasięgu geograficznym, której diagnostyka kliniczna jest utrudniona ze względu na niespecyficzne objawy przypominające inne infekcje gorączkowe, takie jak grypa, malaria czy wirusowe zapalenie wątroby. Rozpoznanie wymaga wysokiego stopnia podejrzenia, zwłaszcza u pacjentów z ekspozycją na środowiska endemiczne lub kontakt z wodą skażoną moczem zwierząt. Diagnostyka laboratoryjna opiera się na metodach bezpośrednich, takich jak PCR wykrywający DNA Leptospira we krwi i moczu (najbardziej czuły w pierwszych 4-7 dniach choroby), oraz pośrednich, w tym serologii (IgM ELISA i test aglutynacji mikroskopowej MAT), które są szczególnie użyteczne po 7 dniach od wystąpienia objawów. Zaleca się pobranie próbek zarówno w fazie ostrej, jak i zdrowienia, aby potwierdzić diagnozę poprzez wykazanie serokonwersji lub czterokrotnego wzrostu miana przeciwciał.
antybiotykoterapia, badania laboratoryjne, bakteriemia, bilirubina bezpośrednia, choroba Weila, gorączka denga, hiperbilirubinemia, krętki Leptospira, małopłytkowość, mikroskopia ciemnego pola, nakłucie lędźwiowe, niewydolność nerek, objawy grypopodobne, ostre zapalenie trzustki, płyn mózgowo-rdzeniowy, podejrzenie kliniczne, posiew mikrobiologiczny, reakcja łańcuchowej polimerazy, serokonwersja, szybkie testy diagnostyczne, test ELISA, testy przyłóżkowe, toczeń rumieniowaty układowy, układ krzepnięcia, wirusowe zapalenie wątroby, zajęcie wielonarządowe, zapalenie dróg żółciowych, zespół krwotoczny płuc, zoonoza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Imatenil 400 mg
Imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej BCR-ABL, stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych. W badaniach klinicznych przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych odnotowano u 4-5% pacjentów. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują nudności, wymioty, biegunkę, bóle brzucha, zmęczenie, bóle i kurcze mięśni oraz wysypkę. Charakterystyczne są także powierzchowne obrzęki, głównie wokół oczu i kończyn dolnych, które rzadko są ciężkie i ustępują po zastosowaniu diuretyków lub zmniejszeniu dawki. U pacjentów z CML obserwowano częstsze mielosupresje, a u chorych z GIST – ciężkie krwawienia (5% przypadków), w tym z przewodu pokarmowego i wewnątrz guza, które mogą prowadzić do zgonu. W terapii skojarzonej z chemioterapią u pacjentów z Ph+ ALL odnotowano przemijające uszkodzenie wątroby manifestujące się wzrostem aminotransferaz i hiperbilirubinemią.
dysfagia, eozynofilia, ginekomastia, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor kinazy tyrozynowej, jaskra, krwotok mózgowy, krwotok płucny, leukoklastyczne zapalenie naczyń, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwica wątroby, mielosupresja, migotanie przedsionków, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, tamponada serca, tarcza zastoinowa, trombocytopenia, wodobrzusze, wstrząs anafilaktyczny, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaćma, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc - Leksykon substancji czynnych
Ryfampicyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Ryfampicyna wymaga ścisłego nadzoru pulmonologicznego lub specjalistycznego podczas całego leczenia, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania czynności wątroby. Przed rozpoczęciem terapii należy wykonać oznaczenia enzymów wątrobowych, bilirubiny, kreatyniny oraz morfologię krwi z liczbą płytek, z wyjątkiem dzieci bez powikłań. Szczególną uwagę zwraca się na preparat Rifamazid (ryfampicyna + izoniazyd), gdzie badania czynności wątroby są kluczowe. U pacjentów z zaburzeniami wątroby zaleca się kontrolę aminotransferaz (AST, ALT) przed leczeniem, co tydzień przez pierwsze 2 tygodnie, a następnie co 2 tygodnie przez kolejne 6 tygodni. W przypadku objawów hepatotoksyczności (gorączka, wymioty, żółtaczka) lek należy odstawić i rozważyć alternatywną terapię, a przy ponownym podaniu ryfampicyny – codzienną kontrolę parametrów wątrobowych.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy, bilirubina, choroba układu krążenia, cukrzyca, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, gruźlica, hiperbilirubinemia, hormony nadnerczy, hormony tarczycy, izoniazyd, morfologia krwi, neuropatia, płytki krwi, porfiria, pulmonolog, rifamazid, Rifampicyna TZF, ryfampicyna, uszkodzenie wątroby, witamina D, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Thymoglobuline 5 mg/ml 5 mg/ml; 25 mg
Thymoglobuline, będący immunoglobuliną króliczą przeciw ludzkim tymocytom, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych wynikających z jego immunosupresyjnego mechanizmu działania. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zaburzenia hematologiczne, takie jak limfopenia, neutropenia, małopłytkowość oraz niedokrwistość, występujące bardzo często (≥1/10). Często pojawiają się również zakażenia, w tym reaktywacja istniejących infekcji, gorączka, dreszcze, a także gorączka neutropeniczna (≥1/100 do <1/10), która stanowi stan zagrażający życiu. Wśród poważnych działań niepożądanych, które występują niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), wymienia się reakcje anafilaktyczne, zespół uwalniania cytokin (CRS), chorobę posurowiczą, hepatotoksyczność, uszkodzenie komórek wątroby oraz niewydolność wątroby. Wzrost aktywności transaminaz obserwuje się często (≥1/100 do <1/10), natomiast hiperbilirubinemia ma częstość nieznaną. Reakcje związane z infuzją (IAR) występują niezbyt często i obejmują m.in. dreszcze.
chłoniak, choroba posurowicza, dysfagia, erytrocyt, gorączka, gorączka neutropeniczna, guz lity, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hipotonia, immunoglobulina królicza przeciw tymocytom, lek immunosupresyjny, limfopenia, małopłytkowość, mechanizm działania, nadwrażliwość typu I, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy, posocznica, reakcja anafilaktyczna, reakcja związana z infuzją, reaktywacja zakażenia, uszkodzenie komórek wątroby, wzrost aktywności transaminaz, zaburzenie limfoproliferacyjne, zespół uwalniania cytokin - Leksykon substancji czynnych
Argipresyna – Działania niepożądane
Argipresyna, stosowana w preparacie Empesin (40 IU/2 ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji), wykazuje istotne działania niepożądane, szczególnie w układzie sercowo-naczyniowym i naczyniowym. W badaniach klinicznych obejmujących 1588 pacjentów z niedociśnieniem po wstrząsie septycznym, najczęstsze poważne działania niepożądane (<10%) to arytmia zagrażająca życiu, niedokrwienie krezki jelita, niedokrwienie palców oraz ostre niedokrwienie mięśnia sercowego. Argipresyna może powodować arytmie, dławicę piersiową, zmniejszony rzut serca, a nawet zatrzymanie krążenia, wymagające natychmiastowej resuscytacji. Silne działanie wazokonstrykcyjne prowadzi do zwężenia naczyń obwodowych, co może skutkować martwicą tkanek i bladością okołoustną, a także niedokrwieniem palców, które w niektórych przypadkach wymaga interwencji chirurgicznej, włącznie z amputacją. W obrębie przewodu pokarmowego obserwuje się skurcze brzucha, niedokrwienie jelit, a w ciężkich przypadkach martwicę jelit zagrażającą życiu.
anafilaksja, argipresyna, arytmia, bladość okołoustna, dławica piersiowa, Empesin, hiperbilirubinemia, hiponatremia, małopłytkowość, martwica jelit, martwica skóry, martwica tkanek, moczówka prosta, niedokrwienie jelit, niedokrwienie krezki, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienie palców, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, skurcze brzucha, transaminazy, wazokonstrykcja, wstrząs septyczny, wstrząs wazodylatacyjny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia krążenia obwodowego, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zatrucie wodne, zatrzymanie krążenia, zmniejszony rzut serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lorazepam Orion 2,5 mg
Lek Lorazepam Orion w dawce 2,5 mg, będący benzodiazepiną, wykazuje typowy profil działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami układu nerwowego. Bardzo często obserwuje się uspokojenie i senność, a często ataksję i zawroty głowy. Niezbyt często występują bóle głowy, zmniejszenie czujności, zaburzenia widzenia (diplopia, niewyraźne widzenie) oraz nudności. Rzadko pojawiają się poważne objawy neurologiczne, takie jak drgawki, dyzartria czy śpiączka. Wśród zaburzeń psychicznych często notuje się dezorientację, depresję i ujawnienie wcześniej istniejącej depresji, a reakcje paradoksalne (lęk, pobudzenie, agresja) mają nieznaną częstość. Zmęczenie i astenię obserwuje się bardzo często i często, odpowiednio. Osłabienie mięśni, istotne zwłaszcza u osób starszych, występuje często, zwiększając ryzyko upadków.
agranulocytoza, astenia, ataksja, benzodiazepina, bezdech senny, depresja oddechowa, dezorientacja, diplopia, dyskrazja krwi, dyzartria, hiperbilirubinemia, hiponatremia, lorazepam, myśli samobójcze, napad padaczkowy, niepamięć następcza, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, osłabienie mięśni, pancytopenia, podwyższona fosfataza alkaliczna, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja paradoksalna, sedacja, senność, SIADH, trombocytopenia, zaburzenia snu, zawroty głowy, zespół odstawienia, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lorazepam TZF 4 mg/ml
Lek Lorazepam TZF w stężeniach 2 mg/ml i 4 mg/ml, stosowany do wstrzykiwań, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się na początku terapii i mogą ustępować po dostosowaniu dawki. Lorazepam, jako benzodiazepina, wywiera działanie hamujące na ośrodkowy układ nerwowy, co manifestuje się sennością, uspokojeniem, ataksją, zawrotami głowy oraz zaburzeniami widzenia. Istotnym ryzykiem jest rozwój uzależnienia oraz objawy odstawienia, w tym ciężkie napady padaczkowe. Po podaniu domięśniowym i dożylnym mogą wystąpić miejscowe reakcje zapalne. Należy zwrócić szczególną uwagę na reakcje paradoksalne, takie jak pobudzenie, agresja czy omamy, a także na ryzyko depresji oddechowej, szczególnie u pacjentów z chorobami układu oddechowego. Rzadkie, ale poważne działania obejmują zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, agranulocytoza, pancytopenia), reakcje anafilaktyczne oraz zespół SIADH z hiponatremią.
agranulocytoza, amnezja, ataksja, benzodiazepina, bezdech, bezdech senny, bezsenność, ból, depresja oddechowa, dyzartria, hiperbilirubinemia, hiponatremia, hipotermia, impotencja, lorazepam, łysienie, małopłytkowość, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, niepamięć następcza, niepokój, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, omam, osłabienie mięśniowe, pancytopenia, pieczenie, pobudzenie, podwyższone aminotransferazy, reakcja alergiczna skórna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja paradoksalna, senność, SIADH, tolerancja, uspokojenie, uzależnienie, wymioty, zaburzenia libido, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie, zapalenie żył, zaparcie, zawroty głowy, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fulwestrant Accord 250 mg/5 ml
Fulwestrant Accord w dawce 500 mg (250 mg/5 ml, roztwór do wstrzykiwań) wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z najczęstszymi reakcjami obejmującymi odczyny w miejscu podania, astenia, nudności oraz istotne podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza zasadowa). Mediana czasu terapii wynosiła 6,5 miesiąca. Bardzo często obserwuje się uderzenia gorąca, bóle mięśniowo-szkieletowe, wysypkę oraz reakcje nadwrażliwości, natomiast często występują nudności, wymioty, biegunka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa oraz neuropatia obwodowa. Niezbyt często notowane są poważne powikłania, takie jak reakcje anafilaktyczne, niewydolność i zapalenie wątroby, krwotok w miejscu podania oraz kandydoza pochwy. Monitorowanie funkcji wątroby, parametrów hematologicznych oraz wczesnych objawów zakrzepicy jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii.
astenia, biegunka, ból głowy, ból mięśniowo-szkieletowy, ból pleców, hiperbilirubinemia, hipotensja, jadłowstręt, kandydoza pochwy, krwawienie z pochwy, lek przeciwgrzybiczy, małopłytkowość, nadwrażliwość, nerwoból, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, podwyższone enzymy wątrobowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja w miejscu podania, rwa kulszowa, skurcz oskrzeli, uderzenia gorąca, upławy, wymioty, wysypka, zakażenie dróg moczowych, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tigecycline Viatris 50 mg
Profil bezpieczeństwa tygecykliny został określony na podstawie badań klinicznych fazy III i IV obejmujących 2393 pacjentów z powikłanymi zakażeniami skóry, tkanek miękkich oraz powikłanymi zakażeniami wewnątrzbrzusznymi. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były nudności (21%) i wymioty (13%), zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, pojawiające się głównie w pierwszych dwóch dniach terapii. Ciężkie działania niepożądane związane z zakażeniem wystąpiły częściej w grupie leczonej tygecykliną (7,1%) niż w grupie kontrolnej (5,3%), ze szczególnym wzrostem częstości posocznicy i wstrząsu septycznego (2,2% vs 1,1%). Śmiertelność wyniosła 2,4% w grupie tygecykliny w porównaniu do 1,7% w grupie kontrolnej. Ponadto, po zakończeniu terapii tygecykliną częściej obserwowano zaburzenia aktywności AspAT i AlAT, a także ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, nadmiernego namnażania niewrażliwych mikroorganizmów oraz działań typowych dla tetracyklin, takich jak nadwrażliwość na światło, guz rzekomy mózgu czy zapalenie trzustki.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, azot mocznikowy, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, działanie antyanaboliczne, działanie niepożądane, guz rzekomy mózgu, hiperbilirubinemia, hiperfosfatemia, hipofibrynogenemia, hipoglikemia, hipoproteinemia, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nadwrażliwość na światło, namnażanie mikroorganizmów, niewydolność wątroby, ostre zapalenie trzustki, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, pozaszpitalne zapalenie płuc, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, tetracyklina, tygecyklina, wstrząs septyczny, zapalenie trzustki, zapalenie żył zakrzepowe, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – AmBisome liposomal 50 mg
AmBisome liposomal 50 mg, zawierający amfoterycynę B w formie liposomalnej, jest stosowany w leczeniu różnych infekcji grzybiczych i charakteryzuje się korzystniejszym profilem bezpieczeństwa w porównaniu do konwencjonalnej amfoterycyny B. Dane z badań klinicznych (688 pacjentów) oraz obserwacje po wprowadzeniu do obrotu wskazują na rzadsze i łagodniejsze działania niepożądane, zwłaszcza w zakresie reakcji związanych z infuzją, takich jak gorączka i dreszcze. Częstość nefrotoksyczności, definiowanej jako ponad dwukrotne zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, jest około dwukrotnie niższa niż przy stosowaniu konwencjonalnej formy leku. Reakcje infuzyjne mogą obejmować także ból w klatce piersiowej, duszność, skurcz oskrzeli, tachykardię i niedociśnienie tętnicze, które zwykle ustępują po przerwaniu infuzji lub zmniejszeniu jej szybkości (poniżej 2 godzin). Profil elektrolitowy może ulegać zaburzeniom, z częstością hipokaliemii (≥10%), hiponatremii, hipokalcemii i hipomagnezemii, co wymaga monitorowania podczas terapii.
amfoterycyna B konwencjonalna, amfoterycyna B liposomalna, biegunka, częstoskurcz, drgawki, filtracja kłębuszkowa, fosfataza alkaliczna, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, infekcja grzybicza, kompleks lipidowy, kreatynina w surowicy, lek przeciwgrzybiczny, małopłytkowość, nagłe zatrzymanie krążenia, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, postać liposomalna, rabdomioliza, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja związana z infuzją, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skurcz oskrzeli, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bortezomib Adamed
Bortezomib, stosowany dożylnie lub podskórnie w dawce 2,5 mg, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na specyficzny profil toksyczności. Należy unikać podania dooponowego, które wiąże się z ryzykiem zgonu. Terapia często powoduje toksyczność hematologiczną, w tym małopłytkowość, neutropenię i niedokrwistość, z najniższym poziomem płytek i neutrofili w 11. dniu cyklu. Spadek liczby płytek poniżej 25 000/μl (lub ≤30 000/μl przy terapii skojarzonej z melfalanem i prednizonem) wymaga wstrzymania leczenia i rozważenia przetoczenia płytek. W badaniu LYM-3002 u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza (MCL) trombocytopenia stopnia ≥3 wystąpiła u 56,7% leczonych schematem BR-CAP, w porównaniu do 5,8% w grupie R-CHOP. Profilaktyka przeciwwirusowa jest wskazana ze względu na ryzyko reaktywacji wirusa półpaśca, które wynosiło 14% w grupie bortezomib+melfalan+prednizon oraz 6,7% u pacjentów z MCL w schemacie BR-CAP.
amyloidoza, ból neuropatyczny, bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, drgawki, frakcja wyrzutowa lewej komory serca, hiperbilirubinemia, hiperestezja, hipoestezja, inhibitor CYP3A4, małopłytkowość, morfologia krwi, naciek w płucach, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, neuropatia układu autonomicznego, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, ostra białaczka szpikowa, parestezja, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, proliferacyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, reaktywacja wirusa półpaśca, śródmiąższowe zapalenie płuc, substrat CYP3A4, szpiczak mnogi, trombocytopenia, uczucie pieczenia, wirus Johna Cunninghama, wirus WZW typu B, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie OUN, zakażenie wirusem półpaśca, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Działania niepożądane – Unasyn 375 mg
Unasyn w dawce 375 mg (zawierający 147 mg sulbaktamu i 220 mg ampicyliny) jest związany z szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania klinicznego. Najczęściej obserwuje się biegunki (≥1/10), wymioty, nudności i bóle brzucha (≥1/100, <1/10). Rzadziej występują zapalenie języka, błony śluzowej jamy ustnej, a także zapalenie okrężnicy (≥1/10 000, <1/1 000). Istotne są również reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny i zespół Kounisa, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, stosowanie Unasynu może prowadzić do zaburzeń hematologicznych, takich jak niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, leukopenia czy małopłytkowość, co podkreśla konieczność regularnej kontroli morfologii krwi. Częstość występowania działań niepożądanych dotyczących układu nerwowego obejmuje ból głowy (często), senność (niezbyt często) oraz rzadko drgawki i objawy neurotoksyczności.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, antybiotyk beta-laktamowy, biegunka, ból głowy, ból stawów, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, Clostridioides difficile, czarny włochaty język, drgawki, duszność, eozynofilia, hiperbilirubinemia, jadłowstręt, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, kandydoza, krwawe wymioty, leukopenia, małopłytkowość, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, plamica małopłytkowa, prolek sulbaktamu i ampicyliny, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, sultamycylina, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wydłużony czas krzepnięcia, wysypka, zaburzenie agregacji płytek krwi, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie okrężnicy, zespół Kounisa, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwiększona aktywność AlAT, zwiększona aktywność AspAT - Leksykon chorób i schorzeń
Żółtaczka noworodkowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Żółtaczka noworodkowa (hiperbilirubinemia) dotyczy ponad 80% noworodków, z reguły ustępując samoistnie w ciągu 2-3 tygodni, jednak utrzymująca się ponad 3 tygodnie wymaga dalszej diagnostyki. Najpoważniejszym powikłaniem jest encefalopatia bilirubinowa i kernicterus, prowadzące do trwałego uszkodzenia neurologicznego, choć występują rzadko (kernicterus u 1/100 000 niemowląt). Ciężka hiperbilirubinemia definiowana jest jako TSB >20 mg/dl (342,1 μmol/l) i dotyczy <2% noworodków donoszonych. Czynniki ryzyka obejmują wiek matki >35 lat (OR 8,8), płeć męską (OR 4,3), wcześniactwo, niezgodność grup krwi ABO, poród drogami natury oraz zamieszkanie w obszarach miejskich. Metoda Kramera, choć ma dobrą swoistość (86,1%) i PPV (89,8%), cechuje się umiarkowaną czułością (70,5%) i nie powinna być stosowana jako jedyne narzędzie przesiewowe. Nowoczesne metody oparte na biomarkerach metabolomicznych oraz sztucznej inteligencji (np. algorytm XGBoost z dokładnością 99,63%) oferują obiecujące narzędzia do wczesnej diagnostyki i prognozowania czasu trwania fototerapii.
bilirubina bezpośrednia, bilirubina całkowita, bilirubina niezwiązana, bilirubina przezskórna, cholestaza, choroba hemolityczna, choroba wątroby, encefalopatia bilirubinowa, fototerapia, hiperbilirubinemia, kernicterus, metoda Kramera, mózgowe porażenie dziecięce, neurotoksyczność bilirubiny, niedobór G6PD, niezgodność grup krwi ABO, poziom bilirubiny, transfuzja wymienna, uczenie maszynowe, uszkodzenie neurologiczne, wcześniactwo, żółtaczka hemolityczna, żółtaczka noworodkowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bortezomib Eugia
Bortezomib podaje się wyłącznie dożylnie lub podskórnie, z absolutnym zakazem podawania dooponowego ze względu na ryzyko zgonu. Terapia często wiąże się z toksycznością przewodu pokarmowego (nudności, biegunka, wymioty, zaparcia) oraz poważnymi zaburzeniami hematologicznymi, w tym cykliczną trombocytopenią z najniższą liczbą płytek krwi około 11. dnia cyklu. U pacjentów z zaawansowanym szpiczakiem mnogim, gdy wyjściowa liczba płytek jest <75 000/μl, aż 90% doświadcza spadku do ≤25 000/μl, a 14% poniżej 10 000/μl. W przypadku chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) stosowanie schematu BzR-CAP wiąże się z wysoką częstością trombocytopenii stopnia ≥3 (56,7% vs 5,8% w R-CHOP). Konieczne jest monitorowanie morfologii krwi przed każdym podaniem, wstrzymanie terapii przy liczbie płytek <25 000/μl (lub ≤30 000/μl przy skojarzeniu z melfalanem i prednizonem) oraz rozważenie przetoczenia płytek. Neutropenia wymaga monitorowania zakażeń i ewentualnego stosowania G-CSF. Profilaktyka przeciwwirusowa jest zalecana ze względu na zwiększone ryzyko reaktywacji wirusa półpaśca (14% w terapii bortezomib+melfalan+prednizon vs 4% bez bortezomibu). Przy skojarzeniu z rytuksymabem należy wykonać badanie HBV i rozważyć profilaktykę przeciwwirusową.
ból neuropatyczny, bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperbilirubinemia, hiperestezja, hipoestezja, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP3A4, małopłytkowość, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niedrożność jelit, niewydolność wątroby, parestezja, podanie dooponowe, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, profilaktyka przeciwwirusowa, proliferacyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, reaktywacja wirusa półpaśca, śródmiąższowe zapalenie płuc, substrat CYP3A4, szpiczak mnogi, toksyczność przewodu pokarmowego, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zakażenie HBV, zakażenie wirusem półpaśca, zapalenie wątroby, zapalenie wielostawowe, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon substancji czynnych
Kwas L-asparaginowy – Działania niepożądane
Kwas L-asparaginowy, obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego Aminomel 10E (1,91 g/l) oraz Aminomel 12,5E (2,39 g/l), może wywoływać liczne działania niepożądane, w tym poważne reakcje immunologiczne takie jak anafilaksja, reakcje rzekomoanafilaktyczne oraz nadwrażliwość. Preparaty te zawierają także znaczące stężenia potasu (odpowiednio 45 mmol/l i 56,25 mmol/l), co predysponuje do hiperkaliemii. Ponadto obserwuje się zaburzenia oddychania, szczególnie u pacjentów z chorobami układu oddechowego, oraz szeroki zakres dysfunkcji wątroby (hiperamonemia, niewydolność, marskość, zwłóknienie, cholestaza, stłuszczenie, zapalenie i kamica pęcherzyka żółciowego) i nerek (azotemia). Miejscowe reakcje w miejscu podania infuzji obejmują zator, zapalenie żyły, ból, rumień, obrzęk i stwardnienie tkanek. W badaniach laboratoryjnych mogą wystąpić podwyższone wartości bilirubiny oraz enzymów wątrobowych (ALT, AST), wskazujące na uszkodzenie hepatocytów.
aminotransferaza, azotemia, cholestaza, duszność, encefalopatia, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, hiperwentylacja, hipoksja, hipotensja, kamica pęcherzyka żółciowego, kołatanie serca, kwas L-asparaginowy, marskość wątroby, nadciśnienie, niewydolność wątroby, obrzęk uogólniony, parestezja, podwyższenie enzymów wątrobowych, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sinica, stłuszczenie wątroby, stridor, świąd, świszczący oddech, tachykardia, ucisk w gardle, wstrząs, wysypka, zaburzenie oddychania, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zator żylny, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Zydowudyna – Przeciwwskazania stosowania
Zydowudyna, będąca nukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy, jest skutecznym lekiem przeciwwirusowym stosowanym w terapii zakażeń HIV. Jednakże jej stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze oraz u osób z zaburzeniami hematologicznymi, w szczególności przy liczbie granulocytów obojętnochłonnych poniżej 0,75 × 10⁹/l oraz stężeniu hemoglobiny poniżej 7,5 g/dl (4,65 mmol/l). W przypadku preparatu Retrovir doustnego przeciwwskazania te są szczególnie istotne ze względu na ryzyko supresji szpiku kostnego prowadzącej do ciężkiej neutropenii i anemii. U noworodków dodatkowo przeciwwskazaniami są hiperbilirubinemia wymagająca leczenia innego niż fototerapia oraz aktywność aminotransferaz przekraczająca pięciokrotnie górną granicę normy, co wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań neurologicznych i nasilenia zaburzeń czynności wątroby.
choroba wątroby, ciężka neutropenia, enzym wątrobowy, granulocyt obojętnochłonny, hiperbilirubinemia, Lamivudine + Zidovudine Accord, lamiwudyna, Lazivir, lek mielosupresyjny, lek przeciwretrowirusowy, morfologia krwi, nadwrażliwość na substancję czynną, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, powikłanie neurologiczne, Retrovir, stężenie hemoglobiny, supresja szpiku kostnego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zakażenie HIV, zwiększona aktywność aminotransferaz, zydowudyna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simvagen 20
Symwastatyna wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko miopatii, rabdomiolizy oraz miastenii, zwłaszcza przy dawkach 80 mg/dobę, gdzie częstość miopatii wynosi do 1,0%. Ryzyko to jest zwiększone u pacjentów pochodzenia azjatyckiego, u których częstość miopatii wynosi 0,24%, oraz u nosicieli allelu C genu SLCO1B1 (do 15% ryzyka u homozygot). Monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest kluczowe, zwłaszcza przy wartościach przekraczających 5-krotność górnej granicy normy (GGN). Przed rozpoczęciem terapii należy ocenić czynniki ryzyka, takie jak wiek >65 lat, płeć żeńska, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny lub fibraty oraz uzależnienie od alkoholu. W przypadku wystąpienia objawów miopatii lub znacznego wzrostu CK, leczenie symwastatyną powinno zostać przerwane.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, białko transportujące aniony organiczne, cholesterol LDL, ciężka hipercholesterolemia, cukrzyca, daptomycyna, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, miastenia, miastenia oczna, mioglobinuria, miopatia, niacyna, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, OATP1B1, ostra niewydolność nerek, powikłanie sercowo-naczyniowe, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, symwastatyna, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pirfenidon Zentiva
Stosowanie pirfenidonu wymaga rygorystycznego monitorowania parametrów wątrobowych, w tym aktywności aminotransferaz AlAT, AspAT oraz stężenia bilirubiny, zgodnie z harmonogramem: przed rozpoczęciem terapii, następnie co miesiąc przez pierwsze 6 miesięcy, a później co 3 miesiące przez cały okres leczenia. Wzrost aktywności aminotransferaz w zakresie >3 do <5 × górnej granicy normy (GGN) bez hiperbilirubinemii i objawów uszkodzenia wątroby wymaga wykluczenia innych przyczyn, ścisłego monitorowania oraz rozważenia zmniejszenia dawki lub czasowego przerwania terapii. W przypadku jednoczesnego wzrostu aminotransferaz >3 do <5 × GGN z hiperbilirubinemią lub objawami uszkodzenia wątroby, a także przy aktywności ≥5 × GGN, konieczne jest trwałe przerwanie leczenia. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B wg Childa-Pugha) ekspozycja na lek wzrasta o 60%, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP1A2. Pirfenidon jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
AlAT, aminotransferaza, anoreksja, AspAT, bilirubina, galaktozemia, hiperbilirubinemia, hiponatremia, inhibitor CYP1A2, klasyfikacja Childa-Pugha, nadwrażliwość na światło, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Posaconazole Mylan 40 mg/ml
Bezpieczeństwo stosowania pozakonazolu w zawiesinie doustnej oceniono w badaniach klinicznych na ponad 2400 pacjentach oraz w obserwacjach postmarketingowych. Najczęściej zgłaszanymi ciężkimi działaniami niepożądanymi są nudności (bardzo często, ≥1/10), wymioty, biegunka, gorączka oraz wzrost stężenia bilirubiny. Szczególną uwagę należy zwrócić na hepatotoksyczność – odnotowano przypadek ciężkiego uszkodzenia wątroby zakończonego zgonem, co podkreśla konieczność monitorowania funkcji wątroby podczas terapii. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Wśród działań hematologicznych często występuje neutropenia, a rzadziej poważne powikłania jak zespół hemolityczno-mocznicowy czy zakrzepowa plamica małopłytkowa. Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, występują często, a hiperglikemia i hipoglikemia niezbyt często.
cholestatyczne zapalenie wątroby, ciężkie działanie niepożądane, encefalopatia, eozynofilia, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nerkowa kwasica cewkowa, neuropatia, neutropenia, niedoczulica, niedoczynność nadnerczy, niedokrwistość, niedrożność jelita, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, parestezja, pozakonazol, pseudoaldosteronizm, reakcja alergiczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, terapia przeciwgrzybicza, torsade de pointes, trombocytopenia, udar naczyniowy mózgu, układ narządów, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator płucny, zawiesina doustna, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wydłużonego QT, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ceftriaxone TZF 2 g
Ceftriakson, jako cefalosporyna III generacji, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ceftriakson, inne cefalosporyny oraz beta-laktamy (penicyliny, monobaktamy, karbapenemy) ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. Szczególną ostrożność należy zachować u wcześniaków do 41 tygodnia wieku postkoncepcyjnego oraz noworodków do 28 dni życia z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoalbuminemią lub kwasicą, gdyż ceftriakson może wypierać bilirubinę z albumin, zwiększając ryzyko encefalopatii bilirubinowej. Ponadto, u noworodków wymagających dożylnego podawania preparatów wapnia, stosowanie ceftriaksonu jest przeciwwskazane z powodu ryzyka wytrącenia się soli wapniowej i poważnych powikłań układowych.
antybiotyk beta-laktamowy, bilirubina, cefalosporyna, cefalosporyna trzeciej generacji, ceftriakson, encefalopatia bilirubinowa, hiperbilirubinemia, hipoalbuminemia, kwasica, lidokaina, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, penicylina, preparat wapnia, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, sól wapniowa, układ nerkowy, układ sercowo-naczyniowy, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vortemyel
Bortezomib, substancja czynna leku Vortemyel, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne działania niepożądane i potencjalne powikłania. Podawany wyłącznie dożylnie (1 mg proszku do sporządzania roztworu), nie może być stosowany dooponowo z powodu ryzyka zgonu. Terapia często wiąże się z toksycznością hematologiczną, w tym małopłytkowością (nadir około 40% wartości początkowej w monoterapii szpiczaka mnogiego, 50% w chłoniaku z komórek płaszcza), neutropenią i niedokrwistością. Trombocytopenia jest cykliczna, z najniższą liczbą płytek około 11. dnia cyklu, co wymaga monitorowania i wstrzymania leczenia przy spadku poniżej 25 000/μl (lub 30 000/μl przy skojarzeniu z melfalanem i prednizonem). Neutropenia zwiększa ryzyko infekcji, dlatego zaleca się obserwację, szybkie leczenie zakażeń oraz stosowanie czynników stymulujących kolonie granulocytów (G-CSF). Profilaktyka przeciwwirusowa jest wskazana ze względu na zwiększone ryzyko reaktywacji wirusa półpaśca i HBV, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu rytuksymabu.
amyloidoza, bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, hiperbilirubinemia, hiperestezja, hipoestezja, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, małopłytkowość, neuropatia autonomiczna, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, neuropatia ruchowa, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, ostra białaczka szpikowa, parestezja, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, proliferacyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, reaktywacja wirusa półpaśca, rytonawir, rytuksymab, śródmiąższowe zapalenie płuc, substrat CYP3A4, szpiczak mnogi, talidomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność żołądkowo-jelitowa, wirus Johna Cunninghama, wydłużenie odstępu QT, zakażenie HBV, zapalenie wielostawowe, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Verdye 5 mg/ml
Verdye (zieleń indocyjaninowa 5 mg/ml) jest lekiem wymagającym szczególnej ostrożności przy kwalifikacji pacjentów do terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na zieleń indocyjaninową lub jodek sodu, zwłaszcza u pacjentów z alergią na jod, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych. Leku nie należy stosować u chorych z nadczynnością tarczycy oraz gruczolakami autonomicznymi tarczycy, gdyż zawarty jod może zaostrzyć przebieg tych schorzeń. Ponadto, Verdye jest przeciwwskazany u wcześniaków i noworodków z hiperbilirubinemią kwalifikującą do transfuzji wymiennej, ponieważ zieleń indocyjaninowa wypiera bilirubinę z białek osocza, zwiększając ryzyko encefalopatii bilirubinowej i żółtaczki jąder podkorowych.
bilirubina, encefalopatia bilirubinowa, gruczoł tarczowy, gruczolak autonomiczny tarczycy, hiperbilirubinemia, jodek sodu, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na jod, niedoczynność tarczycy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, substancja kontrastowa, transfuzja wymienna, wywiad alergiczny, zapalenie tarczycy Hashimoto, zieleń indocyjaninowa, żółtaczka jąder podkorowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ceftriaxon AptaPharma 2 g
Ceftriakson, jako cefalosporyna III generacji, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Przede wszystkim jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ceftriakson lub inne cefalosporyny oraz u osób z ciężką reakcją alergiczną na beta-laktamy (penicyliny, monobaktamy, karbapenemy). W populacji pediatrycznej szczególną uwagę należy zwrócić na wcześniaki do 41 tygodni wieku ciążowego + chronologicznego oraz noworodki do 28 dni życia z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoalbuminemią lub kwasicą, ze względu na ryzyko encefalopatii bilirubinowej wynikające z wypierania bilirubiny z albumin. Ceftriakson jest także przeciwwskazany u noworodków wymagających dożylnego leczenia preparatami wapnia z powodu ryzyka wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu. Podanie domięśniowe ceftriaksonu rozpuszczonego w lidokainie wymaga wykluczenia przeciwwskazań do lidokainy, a roztwory zawierające lidokainę nie mogą być podawane dożylnie ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego i OUN.
antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna III generacji, ceftriakson, dieta niskosodowa, encefalopatia bilirubinowa, farmakoterapia, hiperbilirubinemia, hipoalbuminemia, karbapenem, kwasica, lidokaina, monobaktam, nadwrażliwość na substancję czynną, ośrodkowy układ nerwowy, penicylina, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, sól wapniowa ceftriaksonu, toksyczność lidokainy, układ sercowo-naczyniowy, wiązanie bilirubiny, zaburzenie funkcji wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Inegy
Produkt leczniczy INEGY, zawierający ezetymib i symwastatynę, wiąże się z ryzykiem miopatii i rabdomiolizy, szczególnie przy wyższych dawkach symwastatyny (20 mg: 0,03%, 40 mg: 0,08%, 80 mg: 0,61%). W badaniu IMPROVE-IT częstość miopatii wynosiła 0,2% dla dawki 10 mg + 40 mg INEGY oraz 0,1% dla samej symwastatyny 40 mg. Ryzyko jest zwiększone u pacjentów pochodzenia azjatyckiego (zwłaszcza chińskiego), u osób z genotypem SLCO1B1 c.521T>C (szczególnie homozygot CC, z ryzykiem około 15% rocznie przy dawce 80 mg), a także u pacjentów stosujących jednocześnie leki silnie lub umiarkowanie hamujące CYP3A4 (np. azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, inhibitory proteazy HIV) oraz inne leki jak cyklosporyna, danazol czy gemfibrozyl. Wskazane jest stosowanie niższych dawek INEGY u pacjentów azjatyckich oraz unikanie dawek powyżej 10 mg + 80 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Zaleca się monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) i aminotransferaz, a w przypadku objawów mięśniowych lub podwyższonej CK (>5x GGN) przerwanie terapii.
aminotransferaza alaninowa, antybiotyk makrolidowy, ból mięśni, choroba wieńcowa, cyklosporyna, danazol, daptomycyna, duszność, gemfibrozyl, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia ciężka, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, miastenia oczna, miastenia rzekomoporaźna, mioglobinuria, miopatia, niacyna, niedoczynność tarczycy, osłabienie mięśni, ostra niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, przewlekła choroba nerek, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, tkliwość mięśni, warfaryna, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Karboplatyna – Przedawkowanie
Przedawkowanie karboplatyny, szczególnie w dawkach do 1600 mg/m² powierzchni ciała, prowadzi do ciężkiej mielosupresji manifestującej się granulocytopenią, małopłytkowością oraz niedokrwistością, z opóźnionym nadirem parametrów hematologicznych między 9. a 25. dniem po podaniu (mediana 12-17 dni). Granulocyty powracają do poziomu ≥500/μL po medianie 11 dni, a płytki do ≥25 000/μL po medianie 7 dni. Ponadto obserwuje się istotne działania niehematologiczne, takie jak nefrotoksyczność (spadek GFR o 50%), neurotoksyczność (neuropatia obwodowa), ototoksyczność (przemijające zaburzenia słuchu), hiperbilirubinemię, zapalenie błon śluzowych, ciężkie zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz ryzyko utraty wzroku, szczególnie przy dawkach przekraczających zalecane wartości. W najcięższych przypadkach dochodzi do niewydolności nerek i wątroby, a także zgonu.
antidotum, działanie hematologiczne niepożądane, działanie mielosupresyjne, działanie niepożądane niehematologiczne, działanie toksyczne, granulocytopenia, hemodializa, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, immunosupresja, leczenie objawowe, małopłytkowość, mielosupresja, nadir, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw toksyczności, ototoksyczność, parametr morfologiczny, przedawkowanie karboplatyny, przeszczep szpiku kostnego, przetoczenie płytek krwi, supresja szpiku, toksyczność hematologiczna, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zapalenie błon śluzowych - Leksykon substancji czynnych
Tolperyzon – Działania niepożądane
Tolperyzon, stosowany w preparatach takich jak Mydocalm, Mydocalm Forte, Tolperis VP oraz Tolperison NeuroPharma, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych od ponad 12 000 pacjentów. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane dotyczą układu skórnego, neurologicznego, żołądkowo-jelitowego oraz ogólnoustrojowego, z reakcjami nadwrażliwości stanowiącymi 50-60% zgłoszeń. Reakcje te są przeważnie łagodne i samoistnie ustępują, jednak bardzo rzadko mogą prowadzić do zagrażających życiu wstrząsów anafilaktycznych lub obrzęku naczynioruchowego (częstość nieznana). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest głównie jako niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) i rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), obejmując m.in. anemię, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia snu, bóle głowy, tachykardię, hipotensję, nudności, łagodne uszkodzenie wątroby, alergiczne zapalenie skóry oraz osłabienie mięśniowe.
anemia, anoreksja, arytmia serca, białkomocz, bradykardia, dławica piersiowa, drżenie, dyspepsja, hiperbilirubinemia, hiperkreatynemia, hipoestezja, hipotensja, krwawienie z nosa, letarg, leukocytoza, limfadenopatia, małopłytkowość, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, obturacja dróg oddechowych, osteopenia, palpitacje, parestezja, pokrzywka, polidypsja, reakcja anafilaktyczna, rumień, splątanie, szumy uszne, tachykardia, tkanka podskórna, tolperyzon, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie skóry alergiczne, zawroty błędnikowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bortezomib Glenmark
Podczas terapii bortezomibem (Bortezomib Glenmark) konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów ze względu na liczne działania niepożądane, w tym bardzo częstą toksyczność hematologiczną (małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość). Małopłytkowość osiąga najniższe wartości około 11. dnia cyklu, z liczbą płytek spadającą do średnio 40% wartości wyjściowej u pacjentów ze szpiczakiem mnogim i około 50% u chorych na chłoniaka z komórek płaszcza (MCL). W przypadku liczby płytek poniżej 25 000/μl (lub ≤30 000/μl przy terapii skojarzonej z melfalanem i prednizonem) zaleca się wstrzymanie leczenia. Należy także uwzględnić ryzyko zakażeń, w tym aktywacji wirusa półpaśca (częstość do 14% w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem) oraz konieczność profilaktyki przeciwwirusowej. U pacjentów z grup ryzyka zakażenia HBV wskazane jest badanie przed terapią i monitorowanie podczas leczenia, a w razie potrzeby zastosowanie profilaktyki przeciwwirusowej. W trakcie terapii obserwuje się również neuropatię obwodową (często nasilającą się do 5. cyklu), neuropatię autonomiczną, niedociśnienie ortostatyczne, a także rzadkie przypadki zespołu tylnej odwracalnej encefalopatii (PRES) i zakażeń wirusem JC prowadzących do PML.
ból neuropatyczny, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, hiperbilirubinemia, hiperestezja, hipoestezja, inhibitor CYP3A4, małopłytkowość, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedrożność jelit, ostra białaczka szpikowa, parestezja, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, proliferacyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, szpiczak mnogi, toksyczność hematologiczna, toksyczność przewodu pokarmowego, trombocytopenia przemijająca, wirus Johna Cunninghama, wirus półpaśca, wirus zapalenia wątroby typu B, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Działania niepożądane – Micafungin Sandoz 50 mg
Mykafungina, stosowana w terapii przeciwgrzybiczej, wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący działania niepożądane u 32,2% pacjentów w badaniach klinicznych. Najczęstsze objawy to nudności (2,8%), podwyższenie aktywności fosfatazy zasadowej (2,7%), zapalenie żył (2,5%), wymioty (2,5%) oraz wzrost aminotransferazy asparaginianowej (2,3%). Działania niepożądane dotyczą wielu układów, w tym hematologicznego (leukopenia, neutropenia, niedokrwistość), immunologicznego (reakcje anafilaktyczne), metabolicznego (hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia), nerwowego (ból głowy, senność), sercowego (tachykardia), naczyniowego (zapalenie żył), oddechowego (duszność), żołądkowo-jelitowego (nudności, wymioty, biegunka), wątrobowego (zwiększenie enzymów wątrobowych i bilirubiny), skórnego (wysypka, pokrzywka) oraz nerkowego (wzrost kreatyniny). Ciężkie reakcje anafilaktoidalne wystąpiły u 0,2% pacjentów, głównie z ciężkimi chorobami podstawowymi.
aminotransferaza asparaginianowa, fosfataza zasadowa, hemoliza, hepatomegalia, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hipoalbuminemia, hipokaliemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczna, mykafungina, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy krwi, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, pokrzywka, przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, tachykardia, terapia przeciwgrzybicza, wstrząs anafilaktyczny, wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona