toksyczność ostra
Toksyczność ostra to zespół objawów patologicznych występujących w krótkim czasie po jednorazowym podaniu lub krótkotrwałej ekspozycji na substancję toksyczną. W ocenie toksyczności ostrej kluczowe znaczenie ma parametr LD50, czyli dawka śmiertelna średnia, powodująca śmierć 50% badanych organizmów.
Substancje o toksyczności ostrej mogą powodować uszkodzenia wielonarządowe, w tym wątroby, nerek, serca, płuc czy układu nerwowego. Objawy kliniczne toksyczności ostrej rozwijają się zazwyczaj w ciągu minut do godzin i mogą obejmować zaburzenia oddychania, arytmie, zaburzenia świadomości, drgawki, wymioty, biegunkę oraz niewydolność narządową.
Diagnostyka toksyczności ostrej obejmuje badania laboratoryjne (toksykologiczne, biochemiczne, gazometryczne), obrazowe oraz ocenę stanu klinicznego pacjenta. Leczenie polega na zabezpieczeniu funkcji życiowych, eliminacji toksyny z organizmu (płukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego, dializa) oraz zastosowaniu odpowiednich antidotów, jeśli są dostępne.
W praktyce klinicznej ocena toksyczności ostrej ma kluczowe znaczenie w leczeniu zatruć, a także w farmakologii podczas badań przedklinicznych nowych leków. W Unii Europejskiej substancje chemiczne klasyfikowane są według rozporządzenia CLP na cztery kategorie toksyczności ostrej, co ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa ich stosowania w medycynie i innych dziedzinach.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Dekstrometorfan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dekstrometorfan bromowodorek wykazuje stosunkowo wysoką toksyczność ostrą z LD50 wynoszącymi odpowiednio 165 mg/kg u myszy, 350 mg/kg u szczurów oraz 336 mg/kg u świnek morskich po podaniu doustnym. Dawki rzędu 1,5 g/dobę indukowały objawy neurologiczne takie jak pobudzenie, łagodna ataksja, dysartria oraz upośledzenie oddychania, jednakże 100-krotne przekroczenie standardowej dawki nie powodowało zgonów u zwierząt doświadczalnych. Badania toksyczności przewlekłej (0,1-100 mg/kg) prowadzone przez 13-27 tygodni u szczurów oraz 14 tygodni u psów wykazały jedynie spadek masy ciała o 10-20% przy najwyższej dawce, bez innych istotnych efektów toksycznych zależnych od substancji. Wyniki testów mutagenności są niejednoznaczne, jednak brak jest klinicznie istotnego działania genotoksycznego w badaniach in vitro i in vivo z analogicznymi związkami. Długoterminowe badania rakotwórczości nie są dostępne, a obecne dane nie wskazują na istotne ryzyko karcinogenne związane z dekstrometorfanem.
Badania reprodukcyjne u szczurów nie wykazały embriotoksyczności ani toksyczności przed- i poporodowej do dawki 50 mg/kg/dobę, jednak brak jest wystarczających danych dotyczących potencjalnego działania teratogennego oraz wpływu na płodność. W literaturze podkreśla się ograniczenia w dostępnych danych, co wskazuje na konieczność dalszych badań w tych obszarach. Ponadto, potencjalne interakcje z innymi układami, np. hamowanie aktywności TSH przez wyciąg z liści melisy, zostały odnotowane, choć ich znaczenie kliniczne pozostaje nieznane. Podsumowując, na podstawie dostępnych danych przedklinicznych dekstrometorfan cechuje się względnym bezpieczeństwem stosowania, bez istotnych zagrożeń toksykologicznych dla ludzi, jednakże wymaga się dalszych badań w zakresie działania teratogennego, rakotwórczego oraz wpływu na płodność.
ataksja, dekstrometorfan bromowodorek, dyzartria, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie przeciwkaszlowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, hormon tyreotropowy, LD50, Melissa officinalis, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, upośledzenie oddychania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azycyna 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa azytromycyny wykazały, że podawanie leku w dawkach do 40-krotnie przekraczających kliniczne nie powodowało trwałych ani nieodwracalnych objawów toksyczności, choć obserwowano przemijającą fosfolipidozę. Standardowe testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, co potwierdza brak negatywnego wpływu na materiał genetyczny. Nie przeprowadzono badań długoterminowych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego, co jest uzasadnione krótkotrwałym schematem terapeutycznym azytromycyny. W badaniach embriotoksyczności na myszach i szczurach nie stwierdzono działania teratogennego, jednak przy wysokich dawkach (100-200 mg/kg mc./dobę) zaobserwowano niewielkie opóźnienie kostnienia płodów oraz zwiększenie masy ciała samic ciężarnych.
aberracja chromosomowa, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksyczności, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fosfolipidoza, kancerogeneza, malformacja, mutacja genowa, opóźnienie kostnienia, potencjał mutagenny, rozwój okołoporodowy, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mononit 40 40 mg
Izosorbidu monoazotan, substancja czynna preparatu Mononit 40, wykazuje niski profil toksyczności ostrej z LD50 doustnym w zakresie 2000-2500 mg/kg masy ciała u myszy i szczurów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności przewlekłej na psach (52 tygodnie) i szczurach (78 tygodni) pierwsze objawy toksyczne pojawiły się odpowiednio przy dawkach 90 mg/kg i 405 mg/kg m.c., co jest znacznie wyższe niż dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Badania reprodukcyjne na szczurach i królikach, obejmujące płodność, teratogenność oraz rozwój potomstwa, nie wykazały działania teratogennego nawet przy dawkach toksycznych dla samic ciężarnych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w okresie ciąży.
badanie karcynogenności, badanie teratogenności, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, in vitro, in vivo, indeks terapeutyczny, izosorbidu monoazotan, LD50, margines bezpieczeństwa, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Egiramlon 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Egiramlon, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że toksyczność ramiprylu jest niska przy jednorazowym podaniu doustnym u psów i gryzoni, natomiast przewlekłe podawanie w dawkach do 8 mg/kg/dobę u małp i psów było dobrze tolerowane. Zaobserwowano farmakodynamiczne zmiany, takie jak przerost aparatu przykłębuszkowego przy dawkach 250 mg/kg/dobę oraz zmiany elektrolitowe i morfologiczne krwi. Szczególnie istotne jest nieodwracalne uszkodzenie nerek u bardzo młodych szczurów po pojedynczej dawce ramiprylu. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności, jednak dawki ≥50 mg/kg u ciężarnych szczurów powodowały uszkodzenia nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazał działania mutagennego ani genotoksycznego.
aparat przykłębuszkowy, badania przedkliniczne, dane przedkliniczne, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, folikulotropina, genotoksyczność, gęstość plemników, komórki Sertoliego, morfologia krwi, mutagenność, opóźniony poród, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, ramipryl i amlodypina, rozdęcie miedniczki nerkowej, spermatydy, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, wydłużony poród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Recreol 50 mg/g
Przedkliniczne badania toksyczności deksopantenolu, substancji czynnej preparatu Recreol (maść 50 mg/g), wykazały bardzo niski profil toksyczności. Dawka śmiertelna (LD50) podawana doustnie myszom wyniosła 15 g/kg masy ciała, co potwierdza bezpieczeństwo związku. W badaniach toksyczności ostrej dawka 10 g/kg nie wywołała zgonów, natomiast 20 g/kg była śmiertelna dla wszystkich zwierząt. Badania podostre obejmowały różne gatunki i dawki: u szczurów (20 mg/dobę przez 3 miesiące oraz 2 mg/dobę przez 6 miesięcy) oraz psów (500 mg/dobę przez 3 miesiące) nie stwierdzono działań toksycznych ani zmian histopatologicznych. Podobne wyniki uzyskano u psów i małp podawanych pantotenian wapnia (50 mg/kg mc./dobę i 1 g/dobę przez 6 miesięcy).
- Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z miłorzębu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne wyciągu z liści miłorzębu japońskiego (Ginkgo biloba L.) wykazały niską toksyczność ostrą i przewlekłą. Wartości LD50 po podaniu doustnym u myszy i szczurów przekraczały 5000 mg/kg m.c., natomiast po podaniu dootrzewnowym wynosiły odpowiednio 1900 mg/kg i 2100 mg/kg m.c., a dożylnym 1100 mg/kg m.c. Badania przewlekłe na szczurach i psach przy dawkach do 500 mg/kg m.c. potwierdziły niski profil toksyczności, z nieznacznymi efektami obserwowanymi jedynie u psów przy najwyższych dawkach. Długotrwałe podawanie wyciągu u szczurów wiązało się z obniżeniem zużycia glukozy w mózgu oraz zmniejszeniem wydzielania kortykosteronu. Dane dotyczące mutagenności i kancerogenności są niejednoznaczne: test Amesa był negatywny, natomiast inne testy wykazały mieszane wyniki, a obserwowane nowotwory u gryzoni (rak wątrobowokomórkowy i nowotwory tarczycy) uznaje się za specyficzne dla tych gatunków i nieprzekładalne na ludzi.
anoftalmia, efekt genotoksyczny, hipopigmentacja, induktory enzymów wątrobowych, krwotok podskórny, LD50, potencjał mutagenny i kancerogenny, rak wątrobowokomórkowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wpływ embriotoksyczny, wpływ teratogenny, wyciąg z miłorzębu japońskiego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaroxaban Bayer 10 mg
Rywaroksaban przeszedł szerokie badania przedkliniczne, które potwierdziły jego bezpieczeństwo farmakologiczne i brak toksyczności ostrej przy jednorazowym podaniu. Badania wielokrotnego podawania wykazały działania wynikające z mechanizmu przeciwkrzepliwego, w tym zwiększenie stężeń immunoglobulin IgG i IgA u szczurów przy ekspozycji klinicznej. Nie stwierdzono efektów fototoksycznych ani genotoksycznych (test Amesa, aberracje chromosomowe, test mikrojądrowy in vivo). Długoterminowe badania na gryzoniach nie wykazały potencjału rakotwórczego rywaroksabanu, a toksyczność u młodych osobników nie różniła się od obserwowanej u dorosłych.
aberracja chromosomowa, aktywność farmakodynamiczna, badanie histopatologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie przeciwkrzepliwe, działanie rakotwórcze, fototoksyczność, genotoksyczność, immunoglobulina, inhibitor czynnika Xa, mutacja genowa, nadwrażliwość na światło, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, powikłanie krwotoczne, promieniowanie słoneczne, reakcja skórna, rywaroksaban, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność rozwojowa, układ immunologiczny, uszkodzenie DNA, wada rozwojowa, zaburzenie kostnienia, zmiana łożyskowa, zmiana przednowotworowa, zmiana wątrobowa - Leksykon substancji czynnych
Melatonina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Melatonina, endogenny hormon wydzielany przez szyszynkę, jest stosowana w różnych formach farmaceutycznych i dawkach, wykazując niski profil toksyczności. Badania przedkliniczne wykazały, że dawka śmiertelna (LD50) melatoniny podawanej doustnie u myszy wynosi 1250 mg/kg masy ciała, co znacznie przekracza dawki kliniczne. Wielokrotne podawanie melatoniny nie ujawniło istotnych zagrożeń toksycznych dla człowieka, a testy genotoksyczności i karcinogenności nie wykazały mutagennego ani rakotwórczego potencjału substancji. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano wpływ melatoniny na układ rozrodczy, w tym zmniejszenie masy jąder u samców oraz wpływ na spermatogenezę przy dawkach znacznie przekraczających te stosowane klinicznie, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
dawka śmiertelna, dojrzewanie płciowe, działanie rakotwórcze, efekt teratogenny, genotoksyczność, hormon endogenny, LD50, melatonina, mutagenność, oś podwzgórze-przysadka-gruczoły płciowe, pirydoksyny chlorowodorek, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, rozwój prenatalny i pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, rytm okołodobowy, spermatogeneza, szyszynka, test genotoksyczności, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, witamina B6 - Leksykon substancji czynnych
Ekstrakt gęsty z kory dębu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ekstrakt gęsty z kory dębu (Extractum spissum ex Quercus cortice) jest jednym z głównych składników aktywnych preparatu Mucosit, występującym w ilości 10,0 g na 100 g żelu do stosowania miejscowego na dziąsła. Preparat zawiera również ekstrakty z koszyczka rumianku, nagietka, liścia podbiału, szałwii oraz ziela tymianku. Mucosit jest produktem leczniczym tradycyjnie stosowanym w medycynie, charakteryzującym się dobrą tolerancją i bezpieczeństwem stosowania, co potwierdza wieloletnie doświadczenie kliniczne. Pomimo braku szczegółowych badań przedklinicznych na modelach zwierzęcych, preparat jest uznawany za bezpieczny w zastosowaniu miejscowym na błonę śluzową jamy ustnej.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, doświadczenie kliniczne, ekstrakt z kory dębu, ekstrakt z nagietka, ekstrakt z podbiału, ekstrakt z rumianku, ekstrakt z szałwii, ekstrakt z tymianku, genotoksyczność, kancerogenność, medycyna tradycyjna, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja organizmu, żel na dziąsła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kora kasztanowca –
Aktualne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania kory kasztanowca (Hippocastani cortex) są niewystarczające i niekompletne. Brakuje kompleksowych badań toksykologicznych, w tym toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, karcynogenności oraz wpływu na reprodukcję. W szczególności nie dysponujemy danymi pozwalającymi na określenie bezpiecznych dawek jednorazowych, skutków długotrwałego stosowania, potencjału uszkodzeń DNA, ryzyka rakotwórczego oraz bezpieczeństwa stosowania w okresie ciąży i laktacji.
badanie genotoksyczne, badanie karcynogenne, badanie toksykologiczne, ciąża i laktacja, długotrwała terapia, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, grupa podwyższonego ryzyka, Hippocastani cortex, karcynogenność, kora kasztanowca, model eksperymentalny, profil bezpieczeństwa, substancja lecznicza, surowiec roślinny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie DNA, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Gadoteridol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gadoteridolu, substancji czynnej leku ProHance, wykazały szeroki margines bezpieczeństwa w toksyczności ostrej, z maksymalnymi dawkami nieletalnymi wynoszącymi 7 mmol/kg mc. u myszy (20-krotnie wyższa niż dawka kliniczna) oraz 10 mmol/kg mc. u szczurów (30-krotnie wyższa). W badaniach toksyczności podchronicznej (28 dni) u szczurów i psów zaobserwowano odwracalną wakuolizację nabłonka kory nerek przy dawkach >0,3 mmol/kg mc. i >1 mmol/kg mc., odpowiednio. Pojedyncze dożylne podanie gadoteridolu do 1,5 mmol/kg mc. nie wpływało negatywnie na parametry hemostatyczne ani poziom żelaza w surowicy u psów. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani aberracji chromosomalnych przy dawkach do 5,0 mmol/kg mc. W kontekście reprodukcji, NOEL dla samic i samców szczurów wynosił ≥6 mmol/kg mc., co stanowi 20-krotną wartość dawki klinicznej (0,3 mmol/kg mc.). Badania teratogenności u królików i szczurów przy dawkach do 6 mmol/kg mc. nie wykazały wpływu na rozwój płodu, choć dawka ta wiązała się ze zwiększoną częstością poronień i przedwczesnych porodów u królików, co jednak nie ma znaczenia klinicznego przy stosowaniu pojedynczych dawek.
aberracje chromosomalne, działanie mutagenne, Escherichia coli, gadoteridol, genotoksyczność, gospodarka żelazem, karcynogeneza, komórki CHO, NOEL, parametry hemostatyczne, płodność, podanie dotętnicze, podanie dożylne, poród przedwczesny, poronienie samoistne, potencjał mutagenny, poziom żelaza w surowicy, przebieg ciąży, rozmnażanie, rozwój embrionalny, Salmonella typhimurium, szpik kostny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność podchroniczna, właściwości rakotwórcze - Leksykon substancji czynnych
Lactobacillus acidophilus – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Produkt leczniczy Trilac zawiera szczep Lactobacillus acidophilus (La-5) stanowiący 37,5% składu bakteryjnego, co odpowiada 0,6 x 10⁹ CFU na kapsułkę (przy całkowitej liczbie 1,6 x 10⁹ CFU bakterii kwasu mlekowego). W dokumentacji brak jest danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tego szczepu oraz całego preparatu. Nie przeprowadzono badań oceniających toksyczność ostrą, podprzewlekłą i przewlekłą, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy, wpływ na płodność, toksyczność reprodukcyjną i rozwojową ani interakcje na poziomie przedklinicznym. Pozostałe bakterie w Trilac to Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus (25,0%) oraz Bifidobacterium animalis subsp. lactis (37,5%).
bakterie kwasu mlekowego, Bifidobacterium animalis, działania niepożądane, genotoksyczność, jednostki tworzące kolonie, kapsułka twarda, Lactobacillus acidophilus, Lactobacillus delbrueckii, oporność na antybiotyki, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, szczep lactobacillus acidophilus, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, translokacja bakterii - Leksykon substancji czynnych
Achillea millefolium – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Achillea millefolium, będąca składnikiem preparatu Liv.52 w dawce 16 mg na tabletkę, została poddana szerokim badaniom przedklinicznych bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach i królikach nie odnotowano dawki śmiertelnej nawet przy podaniu jednorazowym do 5000 mg/kg m.c., co uniemożliwiło wyznaczenie MTD i MLD. Długotrwałe podawanie preparatu w dawkach 1000-3000 mg/kg m.c. przez 9 miesięcy nie wykazało działań niepożądanych ani wpływu na masę ciała zwierząt. Badania reprodukcyjne na szczurach w okresie ciąży i laktacji nie wykazały efektów teratogennych ani embriotoksycznych, potwierdzając bezpieczeństwo stosowania w tym aspekcie.
działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, erytrocyt, krwawnik pospolity, Liv.52, maksymalna dawka tolerowana, Mandur Bhasma, minimalna dawka śmiertelna, mutagenność, potencjał rakotwórczy, spermatozoid, spermatyda, test Amesa, test dominujących mutacji letalnych, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – RABADA 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy RABADA zawiera bisoprolol (fumaranu) oraz ramipryl, których dane przedkliniczne obejmują szerokie spektrum badań toksykologicznych, w tym toksyczność ostrą i przewlekłą, wpływ na reprodukcję, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. Bisoprolol nie wykazuje działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak w dużych dawkach u ciężarnych samic zwierząt obserwowano toksyczne efekty, takie jak zwiększona resorpcja płodu, zmniejszona masa urodzeniowa i opóźniony rozwój potomstwa. Ramipryl, podawany doustnie w dawkach do 2, 2,5 i 8 mg/kg/dobę u szczurów, psów i małp, był dobrze tolerowany, choć dawka 250 mg/kg/dobę u psów i małp powodowała powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakodynamicznym. Szczególnie istotne jest nieodwracalne uszkodzenie nerek u młodych szczurów po pojedynczej dawce ramiprylu, co wymaga ostrożności w stosowaniu u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, beta-adrenolityk, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fumaran bisoprololu, genotoksyczność, mechanizm działania leku, parametr hematologiczny, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał kancerogenny, resorpcja płodu, stężenie elektrolitów, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ, uszkodzenie nerki, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Voltaren Express 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne diklofenaku potasowego, substancji czynnej Voltaren Express, wykazały, że w dawkach terapeutycznych lek ten nie stanowi specyficznego zagrożenia dla organizmu ludzkiego. Badania obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjału genotoksycznego, mutagennego oraz rakotwórczego. Wyniki potwierdziły brak wyraźnego działania genotoksycznego i mutagennego oraz nie wykazały zwiększonego ryzyka karcynogenezy po długotrwałej ekspozycji. Profil toksykologiczny diklofenaku jest zgodny z charakterystyką niesteroidowych leków przeciwzapalnych, głównie związany z hamowaniem syntezy prostaglandyn.
dawka toksyczna, diklofenak potasowy, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, hamowanie syntezy prostaglandyn, niesteroidowy lek przeciwzapalny, potencjał rakotwórczy, profil farmakologiczny, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, rozwój poporodowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flucinar 0,25 mg/g
Fluocinolonu acetonid, substancja czynna leku Flucinar w postaci żelu o stężeniu 0,25 mg/g, został poddany badaniom przedklinicznym oceniającym bezpieczeństwo stosowania miejscowego. Ze względu na brak szczegółowych badań toksyczności ostrej po podaniu doustnym lub parenteralnym, profil toksyczności fluocinolonu acetonidu uznaje się za zbliżony do innych fluorowanych glikokortykosteroidów o podobnej strukturze chemicznej. Badania mutagenności przeprowadzone na glikokortykosteroidach strukturalnie pokrewnych, takich jak flutykazon propionian, wykazały brak działania mutagennego w testach Amesa, testach na drożdżach Saccharomyces cerevisiae, komórkach jajnika chomika chińskiego, limfocytach ludzkich in vitro oraz w teście mikrojąderkowym na myszach. Podobne wyniki uzyskano dla hydrokortyzonu i prednizolonu, co pozwala na pośrednie wnioski dotyczące bezpieczeństwa mutagennego fluocinolonu acetonidu.
absorpcja ogólnoustrojowa, działanie klastogenowe, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, Escherichia coli, fluocinolonu acetonid, fluorowany glikokortykosteroid, flutykazonu propionian, glikokortykosteroid, hydrokortyzon, komórki jajnika chomika chińskiego, konwersja genów, limfocyty ludzkie, nowotwór skóry, potencjał mutagenny, prednizolon, rak skóry, Saccharomyces cerevisiae, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność ostra, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Medithyrox 150 mcg
Badania przedkliniczne lewotyroksyny sodowej, substancji czynnej Medithyrox, wykazały bardzo niską toksyczność ostrą, co sugeruje wysoki margines bezpieczeństwa przy przypadkowym przedawkowaniu. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach zaobserwowano różnice gatunkowe: u szczurów pojawiły się objawy hepatopatii, zwiększona częstość zespołu nerczycowego oraz zmiany masy narządów wewnętrznych, natomiast u psów nie stwierdzono istotnych działań niepożądanych. Wyniki te wskazują na specyficzne mechanizmy metabolizmu i dystrybucji hormonów tarczycy zależne od gatunku. W zakresie bezpieczeństwa reprodukcyjnego, hormony tarczycy przenikają przez łożysko w minimalnych ilościach, a działania teratogenne i toksyczne dla płodu obserwowano jedynie przy bardzo wysokich dawkach przekraczających zakres terapeutyczny. Badania na różnych gatunkach wykazały m.in. wpływ na rozwój kończyn u myszy oraz ośrodkowego układu nerwowego u szynszyli, podczas gdy świnki morskie i króliki nie wykazały zwiększonego ryzyka wad rozwojowych.
badania długoterminowe, dawka terapeutyczna, hepatopatia, hormony tarczycy, lewotyroksyna sodowa, łożysko, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozwój kończyn, śmierć płodu, substancja czynna, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wady rozwojowe, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pranosin forte 100 mg/ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna leku Pranosin forte, wykazuje niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych obejmujących toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy). Maksymalne dawki stosowane w badaniach sięgały 1500 mg/kg masy ciała na dobę, co stanowi 50-krotną wartość dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg m.c./dobę). Wartość LD50 była znacząco wyższa niż dawka terapeutyczna, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego, a testy mutagenności in vivo i in vitro, przeprowadzone na myszach, szczurach oraz ludzkich limfocytach, potwierdziły brak potencjału genotoksycznego.
badanie genotoksyczne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dawka letalna, embriotoksyczność, in vitro, in vivo, inozyna pranobeks, LD50, limfocyt krwi obwodowej, limfocyt ludzki, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rexorubia –
Produkt leczniczy Rexorubia w formie granulatu zawiera dziesięć substancji czynnych w rozcieńczeniach homeopatycznych od D4 do D8, w tym związki mineralne (Natrium sulfuricum D6, Silicea D6, Calcarea carbonica D8, Calcarea iodata D8, Calcarea phosphorica D4, Natrium phosphoricum D4, Magnesia phosphorica D4, Ferrum phosphoricum D4) oraz składniki roślinne (Rubia tinctoria D6, Juglans pulvis D6). Nie dysponujemy standardowymi danymi przedklinicznymi dotyczącymi bezpieczeństwa stosowania tego preparatu, takimi jak badania toksyczności ostrej, przewlekłej, genotoksyczności czy potencjału rakotwórczego, co jest typowe dla leków homeopatycznych ze względu na wysokie rozcieńczenia substancji czynnych, które zwykle nie wykazują toksyczności w testach przedklinicznych.
badanie przedkliniczne, Calcarea carbonica, Calcarea iodata, Calcarea phosphorica, Ferrum phosphoricum, genotoksyczność, Juglans pulvis, lek homeopatyczny, Magnesia phosphorica, Natrium phosphoricum, Natrium sulfuricum, nietolerancja składników, potencjał rakotwórczy, preparat homeopatyczny, rozcieńczenie homeopatyczne, Rubia tinctoria, sacharoza i laktoza, Silicea, substancja pomocnicza, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon substancji czynnych
Echinacea purpurea – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Esberitox N, zawierającego Echinacea purpurea, wykazały korzystny profil toksykologiczny. W badaniach toksyczności ostrej na modelu mysim nie zaobserwowano objawów toksyczności przy jednorazowym podaniu dawki do 5000 mg/kg masy ciała. W badaniach toksyczności podostrej i przewlekłej na szczurach, przy dawce 5000 mg/kg dziennie przez 3 i 6 miesięcy, nie stwierdzono śmiertelności, zmian w masie ciała, zachowaniu ani odchyleń w parametrach klinicznych i badaniach histologicznych. Test Amesa oraz test aberracji chromosomowej in vivo (dawki 250–5000 mg/kg) potwierdziły brak działania mutagennego i genotoksycznego preparatu. Pomimo braku długoterminowych badań karcynogenności, negatywne wyniki badań toksyczności i mutagenności oraz wieloletnie stosowanie kliniczne nie wskazują na potencjał karcynogenny Echinacea purpurea w Esberitox N.
aberracja chromosomowa, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, echinacea purpurea, Esberitox N, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, właściwości genotoksyczne, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Starazolin redFREE 0,5 mg/ml
Chlorowodorek tetryzoliny, substancja czynna preparatu Starazolin redFREE (0,5 mg/ml), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Testy toksyczności miejscowej na królikach przy stężeniach 0,25% i 0,5% (pH 5,5) stosowanych dwukrotnie dziennie przez 5 dni nie wykazały podrażnień oczu. Toksyczność ostra po podaniu doustnym wykazała LD50 na poziomie 420 mg/kg u myszy oraz 785 mg/kg u szczurów, co wskazuje na niską toksyczność w porównaniu do dawek terapeutycznych stosowanych miejscowo. W badaniach toksyczności wielokrotnej u szczurów (10-30 mg/kg doustnie przez kilka tygodni) nie zaobserwowano działań niepożądanych, natomiast u małp rezus podawanie dożylne i doustne w dawkach 5-10 mg/kg przez 120 dni i 32 tygodnie odpowiednio wywołało efekty uspokajające i senność, zgodne z farmakodynamicznym profilem agonisty receptorów α-adrenergicznych.
absorpcja leku, agonista receptorów alfa-adrenergicznych, chlorowodorek tetryzoliny, dawka śmiertelna LD50, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, działanie rakotwórcze, działanie uspokajające, ekspozycja ogólnoustrojowa, podrażnienie oka, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie leku, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, Starazolin, toksyczność miejscowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność - Leksykon substancji czynnych
Glicerol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Glicerol, jako związek z grupy alkoholi wielowodorotlenowych, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, co potwierdzają dane z charakterystyk produktów leczniczych takich jak Omegaven (2,5 g/100 ml) oraz Pentaerythritol Compositum (0,5 mg glicerolu triazotanu). Badania obejmowały ocenę farmakologiczną, toksyczność ostrą i po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjalne działanie rakotwórcze oraz toksyczny wpływ na reprodukcję. Nie stwierdzono istotnych zagrożeń dla ludzi, a także brak jest dowodów na genotoksyczność i karcinogenność. W przypadku toksyczności reprodukcyjnej, Pentaerythritol Compositum nie wykazał negatywnego wpływu, natomiast dla Omegaven brak jest specyficznych badań w tym zakresie.
alkohol wielowodorotlenowy, antygenowość układowa, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie anafilaktyczne, działanie rakotwórcze, działanie uczulające, glicerol, glicerol triazotan, gliceryna, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, reakcja anafilaktyczna, substancja pomocnicza, test maksymalizacji, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fromilid 250 mg/5 ml
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny w formie zawiesiny doustnej Fromilid (250 mg/5 ml) wykazały, że LD50 u 3-dniowych myszy wynosiła 1290 mg/kg mc. u samców i 1230 mg/kg mc. u samic, a u 3-dniowych szczurów odpowiednio 1330 mg/kg mc. i 1270 mg/kg mc. U dorosłych zwierząt wartości te były wyższe (myszy około 2700 mg/kg mc., szczury około 3000 mg/kg mc.). W badaniach podostrą toksyczność wykazano przy dawkach ≥150 mg/kg mc./dobę u szczurów (objawy: ślinotok, zmniejszenie masy ciała, zmiany hematologiczne i narządowe), a dawka 50-55 mg/kg mc./dobę uznana została za nietoksyczną. U psów rasy beagle dawka 300 mg/kg mc./dobę wywołała zmiany histopatologiczne w wątrobie, natomiast 100 mg/kg mc./dobę była bezpieczna. W badaniach reprodukcyjnych i teratologicznych nie stwierdzono istotnego wpływu na płodność, rozwój embrionalny ani teratogenność przy dawkach do 150-160 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz u innych gatunków (króliki, małpy). Wysokie dawki (około 10-krotność dawki klinicznej) u małp powodowały wczesne poronienia, co przypisano toksycznemu działaniu na organizm matki, a nie bezpośredniemu działaniu teratogennemu.
antybiotyki makrolidowe, antybiotyki penicylinowe, badanie histopatologiczne, badanie mutagenności, badanie płodności, badanie pośmiertne, badanie sekcyjne, białko w surowicy, cefalosporyny, działanie mutagenne, działanie teratogenne, hematokryt, hepatocyt, klarytromycyna, LD50, mikroskop elektronowy, mikroskop świetlny, odruch ssania, potencjał mutagenny, przewody żółciowe, rozszczep podniebienia, ślinotok, stężenie hemoglobiny, stłuszczenie hepatocytów, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wada układu krążenia - Leksykon substancji czynnych
Protoescygenina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne wyciągu z nasienia kasztanowca (Aesculus hippocastanum L.), zawierającego protoescygeninę jako główny składnik aktywny, wykazały niską toksyczność po doustnym podaniu. W preparacie Veinofytil jedna tabletka dojelitowa zawiera 21 mg glikozydów triterpenowych przeliczonych na protoescygeninę. Badania ostrej i przewlekłej toksyczności potwierdziły korzystny profil bezpieczeństwa, a testy na modelach zwierzęcych (szczury, króliki) nie wykazały działania teratogennego. Wyniki testu Amesa dotyczącego potencjału genotoksycznego były niejednoznaczne, co przypisano obecności flawonoidu kemferolu, a nie bezpośredniemu działaniu protoescygeniny.
Aesculus hippocastanum, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, działanie teratogenne, glikozyd triterpenowy, kemferol, mutacja genetyczna, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, protoescygenina, tabletka dojelitowa, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, Veinofytil, wada rozwojowa, wyciąg z nasienia kasztanowca, związek flawonoidowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Eugia 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały niską toksyczność ostrą, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotną wartość ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni powodowały poważne toksyczne efekty, w tym śmiertelność, utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe oraz atrofię układu chłonnego i szpiku. Niższe dawki (1-2 mg/kg/dobę) indukowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodne leukopenie, przy dawce 1 mg/kg/dobę odpowiadającej ekspozycji u ludzi (AUC).
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie teratogenne, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, płytka krwi, polidaktylia, poziom NOAEL, test mikrojądrowy, test mutacji bakteryjnych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada wrodzona, wartość AUC, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon substancji czynnych
Olej rybny – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa oleju rybnego, stosowanego w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Omegaven, SMOFlipid oraz SmofKabiven (w tym EF i Peripheral), nie wykazały istotnych zagrożeń toksykologicznych przy zalecanych dawkach. Testy farmakologiczne, toksyczności ostrej i przewlekłej oraz genotoksyczności potwierdziły brak działania teratogennego, embriotoksycznego oraz negatywnego wpływu na rozród i rozwój potomstwa, choć specyficzne badania dotyczące wpływu samego oleju rybnego na reprodukcję nie były prowadzone. W badaniach tolerancji miejscowej odnotowano jedynie słabo nasilone, przemijające reakcje zapalne po podaniu dotętniczym, okołożylnym, podskórnym i domięśniowym, a także umiarkowany potencjał uczulający na skórę w testach na świnkach morskich. Nie stwierdzono natomiast ryzyka reakcji anafilaktycznych po podaniu systemowym.
badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, działanie anafilaktyczne, emulsja tłuszczowa, kwas omega-3, leczenie substytucyjne, martwica tkanek, podanie dotętnicze, podanie pozanaczyniowe, potencjał uczulający, produkt leczniczy, reakcja anafilaktyczna, reakcja zapalna, roztwór aminokwasów, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa, uszkodzenie embriotoksyczne, wpływ teratogenny, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Arnigel –
Dokumentacja produktu leczniczego Arnigel w formie żelu, zawierającego substancję czynną Arnica montana TM w stężeniu 7 g/100 g żelu, nie zawiera danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Brak jest informacji o badaniach toksykologicznych na modelach zwierzęcych, które mogłyby ocenić potencjalną toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą preparatu. Ponadto, nie przedstawiono danych dotyczących mutagenności, kancerogenności ani wpływu na rozrodczość i rozwój płodu, co ogranicza pełną ocenę ryzyka stosowania tego produktu leczniczego.
arnica montana, badanie farmakodynamiczne, badanie farmakokinetyczne, badanie toksykologiczne, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, stosowanie zewnętrzne, substancja pomocnicza, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anzorin 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne olanzapiny obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na reprodukcję, potencjału mutagennego oraz działania rakotwórczego. W badaniach toksyczności ostrej u myszy i szczurów dawki śmiertelne (LD50) wynosiły odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, natomiast u psów tolerowano dawki do 100 mg/kg bez zgonów, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiologiczne. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) dominowały objawy hamowania OUN, działania antycholinergicznego oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalna neutropenia i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym ekspozycja (AUC) była 12-15-krotnie wyższa niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów odnotowano odwracalne zmiany związane z hiperprolaktynemią, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.
AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, cytopenia, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komórki szpiku kostnego, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, prolaktyna, średnia dawka śmiertelna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant Vipharm 250 mg/5 ml
Fulwestrant wykazuje niską toksyczność ostrą po jednorazowym podaniu oraz dobrą tolerancję przy wielokrotnym podawaniu w badaniach na różnych gatunkach zwierząt. Reakcje miejscowe, takie jak zapalenie mięśni i ziarniniaki, są głównie związane z substancjami pomocniczymi. W badaniach toksyczności przewlekłej u psów (12 miesięcy) odnotowano zapalenie tętnic, a także efekty antyestrogenowe dotyczące żeńskiego układu rozrodczego i narządów wrażliwych na hormony u obu płci. Wpływ na układ sercowo-naczyniowy obejmował niewielkie uniesienie odcinka ST w EKG po podaniu doustnym oraz zahamowanie zatokowe u jednego psa po podaniu dożylnym, jednak przy stężeniach >15-krotnie wyższych niż terapeutyczne u ludzi. Fulwestrant nie wykazuje potencjału genotoksycznego.
badanie EKG, badanie toksykologiczne, dystocja, działanie antyestrogenowe, ekspozycja układowa, gonadotropina, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodka, poronienie, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowo-płodowy, sprzężenie zwrotne, toksyczność ostra, układ sercowo-naczyniowy, uniesienie odcinka ST, zaawansowany rak piersi, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, zgięcie śródstopia, ziarniniak, ziarniszczak łagodny, zrąb jajnika - Leksykon substancji czynnych
Doksorubicyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Doksorubicyna wykazuje szeroki profil toksyczności potwierdzony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. Wartości LD50 po pojedynczym dożylnym podaniu wynoszą 12,6 mg/kg u szczurów, 9,4 mg/kg u myszy oraz 6 mg/kg u królików, wskazując na zróżnicowaną wrażliwość gatunkową. Nie stwierdzono zwiększonej toksyczności u starszych szczurów w porównaniu z młodymi po dawkach 2,5 i 5 mg/kg. Doksorubicyna wykazuje silne działanie genotoksyczne i mutagenne, uszkadzając DNA i chromosomy limfocytów ludzkich in vitro. Ponadto, u szczurów zaobserwowano wzrost częstości guzów gruczołu sutkowego, potwierdzając potencjał rakotwórczy. Substancja wywiera toksyczny wpływ na układ rozrodczy – u samców powoduje zanik jąder, zwyrodnienie kanalików nasiennych i hipospermię, a u samic psa opóźnia lub zatrzymuje dojrzewanie pęcherzyków jajnikowych.
badanie in vitro, badanie in vivo, chemioterapia, ciężka kardiomiopatia, doksorubicyna, działanie teratogenne, guz gruczołu sutkowego, hipospermia, kardiomiopatia, limfocyt ludzki, mutagenność, pęcherzyk jajnikowy, poronienie, potencjał rakotwórczy, profil toksyczności, śmierć zarodka, toksyczność, toksyczność ostra, uszkodzenie chromosomów, uszkodzenie nerek, wada rozwojowa jelit, wada rozwojowa płodu, wartość LD, właściwość cytotoksyczna, właściwość genotoksyczna, właściwość kancerogenna, zaburzenie płodności, zanik jąder, zarośnięcie przełyku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eloprine 500 mg
Inozyna pranobeks, substancja czynna leku Eloprine, wykazuje niski profil toksyczności potwierdzony szeroko zakrojonymi badaniami przedklinicznymi na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy). Dawki stosowane w badaniach sięgały 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Dawka śmiertelna LD50 była 50-krotnie wyższa niż dawka terapeutyczna, co wskazuje na wysokie bezpieczeństwo stosowania. Długoterminowe badania na myszach i szczurach nie wykazały właściwości rakotwórczych, a testy mutagenności, przeprowadzone zarówno in vivo, jak i in vitro na ludzkich limfocytach, potwierdziły brak potencjału mutagennego inozyny pranobeksu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dawka LD50, dawka terapeutyczna, droga pozajelitowa, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, limfocyt krwi obwodowej, profil bezpieczeństwa, teratogenność, test mutagenności, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość mutagenna, właściwość rakotwórcza, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asparaginian lek 17 mg jonów magnezu + 54 mg jonów potasu
Asparaginian Lek w formie tabletek dostarcza 17 mg jonów magnezu (z 250 mg magnezu wodoroasparaginianu czterowodnego) oraz 54 mg jonów potasu (z 250 mg potasu wodoroasparaginianu półwodnego). Przedkliniczne badania na zwierzętach wykazały, że dawki do 0,1 g magnezu/kg masy ciała nie wywoływały działań niepożądanych, zarówno przy podaniu jednorazowym, jak i długotrwałym (do 6 miesięcy). Składniki preparatu nie wykazały działania mutagennego, teratogennego ani rakotwórczego, nawet przy dawkach przekraczających 10-100-krotnie te stosowane u ludzi.
działanie kancerogenne, działanie mutagenne i teratogenne, działanie rakotwórcze, magnez wodoroasparaginian czterowodny, National Toxicology Program, potas wodoroasparaginian półwodny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wodoroasparaginian magnezu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linomag 200 mg/g
Produkt leczniczy Linomag w postaci maści o stężeniu 200 mg/g zawiera jako substancję czynną olej lniany pierwszego tłoczenia z nasion lnu zwyczajnego (Linum usitatissimum L., semen) w stosunku 3:1. Dokumentacja rejestracyjna nie zawiera szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, co wynika z długotrwałego, tradycyjnego stosowania oleju lnianego oraz jego naturalnego pochodzenia. Brak formalnych badań obejmuje toksyczność ostrą i przewlekłą, działanie mutagenne, rakotwórcze, toksyczność reprodukcyjną oraz toksyczność miejscową. Produkt zawiera również lanolinę jako substancję pomocniczą, która może wywoływać miejscowe reakcje skórne u pacjentów z nadwrażliwością na ten składnik.
charakterystyka produktu leczniczego, dane przedkliniczne, doświadczenie kliniczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, lanolina, medycyna tradycyjna, nadwrażliwość, nasienie lnu zwyczajnego, olej lniany, profil bezpieczeństwa, reakcja skórna miejscowa, toksyczność miejscowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon substancji czynnych
Kozłek – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania korzenia kozłka (Valeriana officinalis L., radix) wskazują na niską toksyczność wyciągów zarówno w badaniach toksyczności ostrej, jak i krótkoterminowej. Wartości LD50 dla waleranonu wynoszą 460-3160 mg/kg u myszy oraz 1000-3160 mg/kg u szczurów, a dla alkoholowego wyciągu dootrzewnowo podanego u myszy LD50 wynosi 3,3 g/kg. Wielokrotne podawanie etanolowego wyciągu w dawkach 300-600 mg/kg przez 30-45 dni nie powodowało istotnych zmian w masie ciała, parametrach hematologicznych, biochemicznych ani w masie narządów u szczurów. Brak jest jednak systematycznych badań dotyczących toksyczności reprodukcyjnej, genotoksyczności oraz kancerogenności dla większości preparatów zawierających korzeń kozłka.
ciśnienie tętnicze, działanie alkilujące, działanie cytotoksyczne, działanie estrogenne, działanie mutagenne, efekt genotoksyczny, efekt rakotwórczy, genotoksyczność, gonadotropina, kancerogenność, korzeń kozłka, LD50, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, parametry krwi, podanie dootrzewnowe, szyszka chmielu, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, Valeriana officinalis, walepotriaty, waleranon, wyciąg alkoholowy, wyciąg wodno-etanolowy - Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia VII – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Czynnik krzepnięcia VII, naturalny składnik ludzkiego osocza, jest kluczowym elementem kaskady krzepnięcia i występuje w koncentratach zespołu protrombiny, takich jak Prothromplex Total NF, w stężeniu 500 j.m. na fiolkę (25 j.m./ml po rekonstytucji). Ze względu na swoją endogenną naturę, standardowe badania toksyczności ostrej są niecelowe, gdyż podanie wysokich dawek prowadzi do przeciążenia układu krążenia, co uniemożliwia rzetelną ocenę toksyczności. Ponadto, badania toksyczności wielokrotnych dawek na modelach zwierzęcych są ograniczone przez odpowiedź immunologiczną zwierząt na ludzki czynnik VII, co zaburza interpretację wyników. Aktywność biologiczna czynnika VII jest ściśle monitorowana zgodnie z Farmakopeą Europejską i kalibrowana względem międzynarodowych wzorców WHO.
badanie toksykologiczne, białko C, czynnik krzepnięcia, czynnik krzepnięcia VII, Farmakopea Europejska, kaskada krzepnięcia, koncentrat zespołu protrombiny, ludzkie osocze, odpowiedź immunologiczna, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, Prothromplex Total NF, przeciążenie układu krążenia, przeciwciało przeciwko białku, Światowa Organizacja Zdrowia, toksyczność ostra, toksyczność wielokrotnych dawek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne u małp przy dawkach 0,5–4 mg/kg/dobę, manifestujące się licznymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie leku w dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało wadami rozwojowymi, m.in. brakiem płata środkowego płuc i przemieszczeniem nerek, z efektami zależnymi od dawki. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z dawką letalną przekraczającą 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach (75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, przy czym NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji w stosunku do ludzi (na podstawie AUC).
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie genotoksyczności, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe, krwinki czerwone, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płytki krwi, polidaktylia, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, wady wrodzone kończyn, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon substancji czynnych
Escyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Escyna, główny składnik aktywny wyciągu z nasion kasztanowca zwyczajnego, wykazuje stosunkowo niską toksyczność w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. Wartości LD50 po podaniu doustnym wynoszą: myszy 990 mg/kg, szczury 2150 mg/kg, króliki 1530 mg/kg oraz psy 130 mg/kg masy ciała, przy czym psy są najbardziej wrażliwe. Maksymalna dawka bezpieczna u psów została określona na poziomie 30 mg/kg. Toksyczność przewlekła wykazała brak efektów toksycznych przy dawkach do 400 mg/kg u szczurów oraz podrażnienie żołądka u psów przy dawce 80 mg/kg po 34 tygodniach. Badania teratogenności wskazały na szkodliwy wpływ na płód jedynie przy dawce 300 mg/kg, czyli 30-krotnie wyższej niż dawka terapeutyczna u ludzi. Testy mutagenności i genotoksyczności nie wykazały działania szkodliwego escyny.
Aesculus hippocastanum, aminopeptydaza leucynowa, dawka no effect, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, efekt embriotoksyczny, escyna, karbamylotransferaza ornitynowa, kardiomegalia, LD50, mutagenność i genotoksyczność, płodność, podrażnienie żołądka, powiększenie wątroby, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, trokserutyna, układ sercowo-naczyniowy, wyciąg z nasion kasztanowca, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kreon 35 000 35000 IU
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pankreatyny zawartej w preparacie Kreon 35 000 wykazały brak istotnych klinicznie oznak toksyczności ostrej oraz toksyczności po podaniu wielokrotnym, co wskazuje na dobry profil tolerancji enzymu trzustkowego w dawkach terapeutycznych. Farmakokinetyka pankreatyny potwierdza, że enzymy pochodzenia wieprzowego nie ulegają wchłanianiu z przewodu pokarmowego do krążenia ogólnoustrojowego, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych poza układem pokarmowym. W badaniach nie przeprowadzono jednak oceny potencjalnej genotoksyczności, karcynogenności ani toksyczności reprodukcyjnej, co należy uwzględnić przy interpretacji danych.
działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, enzym trzustkowy, enzymy trzustkowe, farmakokinetyka, genotoksyczność, karcynogenność, krążenie ogólnoustrojowe, pankreatyna, proces reprodukcyjny, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność leku, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Kelzy PR 2 mg + 0,02 mg
Przedawkowanie doustnego produktu antykoncepcyjnego Kelzy PR, zawierającego dienogest 2 mg oraz etynyloestradiol 0,02 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, cechuje się niskim ryzykiem ostrej toksyczności. W przypadku przyjęcia większej liczby tabletek niż zalecana, objawy kliniczne są zazwyczaj łagodne i obejmują nudności, wymioty, niespodziewane krwawienia z dróg rodnych u kobiet w wieku rozrodczym oraz krwawienia u dziewcząt przed menarche, wynikające z działania estrogenów na endometrium. Objawy te zwykle ustępują samoistnie, a poważne powikłania są rzadkie, co odzwierciedla korzystny profil bezpieczeństwa preparatu.
dienogest i etynyloestradiol, endometrium, krwawienie z dróg rodnych, krwawienie z pochwy, leczenie objawowe, menarche, monitorowanie pacjenta, nawodnienie pacjenta, odwodnienie, okres przedpokwitaniowy, ostra toksyczność, parametry życiowe, profil farmakologiczny, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, toksyczność ostra, złożony doustny produkt antykoncepcyjny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Groprinosin 50 mg/ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna Groprinosinu (syrop 250 mg/5 ml), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szeroko zakrojonymi badaniami toksykologicznymi na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy). Stosowano dawki do 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Wartość LD50 była 50-krotnie wyższa od dawki terapeutycznej, wskazując na szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania na gryzoniach nie wykazały działania karcynogennego, a testy mutagenności in vivo i in vitro potwierdziły brak działania mutagennego na materiał genetyczny.
badanie in vitro, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, czynność reprodukcyjna, dawka śmiertelna, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, embriotoksyczność, Groprinosin, inozyna pranobeks, LD50, limfocyt krwi obwodowej, profil bezpieczeństwa, syrop leczniczy, teratogenność, test in vivo, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine +pharma 5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) wynoszą około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, a u psów i małp dawki do 100 mg/kg były tolerowane z objawami neurotoksycznymi, takimi jak sedacja, ataksja i drżenia. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, działanie antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym AUC olanzapiny u tych zwierząt była 12-15-krotnie wyższa niż u ludzi przy dawce 12 mg. Wysokie dawki powodowały zmniejszenie wskaźników wzrostu oraz odwracalne zmiany hormonalne u szczurów, takie jak hiperprolaktynemia z towarzyszącymi zmianami w narządach rozrodczych.
badania przedkliniczne, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, objawy kliniczne, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą, prolaktyna, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia hematologiczne