badanie toksyczności
Badanie toksyczności to zestaw procedur laboratoryjnych mających na celu ocenę potencjalnie szkodliwego działania substancji chemicznych, leków, kosmetyków lub innych produktów na organizmy żywe. Badania te są niezbędnym elementem w procesie rejestracji nowych substancji leczniczych oraz oceny bezpieczeństwa stosowania różnych związków chemicznych.
W praktyce klinicznej badania toksyczności obejmują określenie toksyczności ostrej (po jednorazowym podaniu), podostrej (po wielokrotnym podaniu w krótkim czasie) oraz przewlekłej (po długotrwałej ekspozycji). Ocenie podlega również toksyczność narządowa, wpływ na rozrodczość, potencjał mutagenny i kancerogenny. Współczesne standardy badań toksykologicznych uwzględniają także koncepcję 3R (replacement, reduction, refinement), dążącą do ograniczenia testów na zwierzętach.
Interpretacja wyników badań toksyczności wymaga określenia parametrów takich jak NOAEL (najwyższa dawka niewywołująca dających się zaobserwować szkodliwych skutków), LOAEL (najniższa dawka wywołująca dające się zaobserwować szkodliwe skutki) czy LD50 (dawka śmiertelna dla 50% badanej populacji). Parametry te stanowią podstawę do określenia marginesu bezpieczeństwa i dopuszczalnych poziomów ekspozycji na badane substancje.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Torasemid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa torasemidu wykazały niską toksyczność ostrej dawki oraz przemijające i odwracalne zmiany nerkowe po długotrwałym podawaniu dużych dawek u zwierząt (psów i szczurów). Obserwowane efekty obejmowały zmniejszenie masy ciała, wzrost stężenia kreatyniny i mocznika oraz zmiany morfologiczne w nerkach, takie jak rozszerzenie kanalików nerkowych i śródmiąższowe zapalenie nerek. Nie stwierdzono działania mutagennego ani istotnego potencjału rakotwórczego, mimo że u szczurów samic poddanych wysokim dawkom odnotowano zwiększoną częstość gruczolaków i raków nerek, co jednak nie ma znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi.
badanie farmakologiczne, badanie niekliniczne, badanie toksyczności, działanie farmakodynamiczne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolakorak nerki, kanaliki nerkowe, karcynogenność, lizynopryl, mocznik we krwi, potencjał rakotwórczy, preparat złożony, przenikanie przez łożysko, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie kreatyniny, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, torasemid, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Banavin 5 mg
Wortioksetyna, substancja czynna leku Banavin, została poddana szerokim badaniom toksykologicznym na myszach, szczurach i psach, które wykazały objawy głównie ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak nadmierne wydzielanie śliny i rozszerzenie źrenic, a także sporadyczne epizody drgawek u psów. Margines bezpieczeństwa dla wystąpienia drgawek ustalono na poziomie 5 względem maksymalnej dawki terapeutycznej 20 mg/dobę. Działania toksyczne na narządy docelowe obejmowały zmiany w nerkach szczurów (zapalenie kłębuszków, niedrożność kanalików, obecność kryształków) oraz wątrobie myszy i szczurów (przerost i martwica hepatocytów, hiperplazja przewodów żółciowych, kryształki), obserwowane przy ekspozycji przekraczającej odpowiednio 2- i 10-krotnie dawkę terapeutyczną u ludzi. Ryzyko wystąpienia tych zmian u ludzi uznano za niskie, ze względu na specyficzny dla gryzoni mechanizm zatkania kanalików przez kryształki.
badanie toksyczności, biokumulacja, drgawki, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, hiperplazja przewodów żółciowych, kryształki w kanalikach nerkowych, kryształki w przewodach żółciowych, margines bezpieczeństwa, martwica hepatocytów, nadmierne wydzielanie śliny, niedrożność kanalików nerkowych, opóźnione kostnienie, opóźniony rozwój płodu, ośrodkowy układ nerwowy, przerost hepatocytów, rozszerzenie źrenic, śmiertelność młodych, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, zapalenie kłębuszków nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – LevoDril 60 mg/10 ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne lewodropropizyny, substancji czynnej syropu LevoDril (60 mg/10 ml), wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą. Dawki wywołujące objawy toksyczności po doustnym podaniu wynosiły odpowiednio: 886,5 mg/kg m.c. u szczurów, 1287 mg/kg m.c. u myszy oraz 2492 mg/kg m.c. u świnek morskich. Indeks terapeutyczny, określony jako stosunek DL50 do DE50 w modelu kaszlu u świnek morskich, mieścił się w szerokim zakresie 16-53, co wskazuje na znaczący margines bezpieczeństwa między dawką terapeutyczną a toksyczną. Długotrwałe badania toksyczności po podaniu wielokrotnych dawek ustaliły NOAEL na poziomie 24 mg/kg m.c./dobę, co stanowi istotny punkt odniesienia dla bezpiecznego stosowania leku u ludzi.
badanie toksyczności, dawka doustna, dawka efektywna, dawka letalna, dawka niewykazująca działania toksycznego, dawka terapeutyczna, indeks terapeutyczny, kaszel indukowany, lewodropropizyna, margines bezpieczeństwa, No Observed Adverse Effect Level, NOAEL, profil toksykologiczny, substancja czynna, syrop LevoDril, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fem 7 50 mcg/24 h (1,5 mg)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa systemu transdermalnego Fem 7, zawierającego 1,5 mg estradiolu półwodnego i uwalniającego 50 µg estradiolu na dobę z powierzchni czynnej 15 cm², nie wykazały nowych działań niepożądanych poza znanym profilem estradiolu. Testy toksyczności na modelach zwierzęcych potwierdziły brak dodatkowych zagrożeń, co jest zgodne z dotychczasową wiedzą dotyczącą stosowania estradiolu w hormonalnej terapii zastępczej u ludzi. Wyniki te potwierdzają bezpieczeństwo substancji czynnej w kontekście farmakoterapii i nie wskazują na konieczność zmiany standardowego monitorowania klinicznego pacjentek. Dane przedkliniczne nie sugerują występowania nowych ryzyk związanych z systemem transdermalnym Fem 7, co ma istotne znaczenie dla praktyki klinicznej. Produkt nie wprowadza nieznanych wcześniej zagrożeń, a jego profil bezpieczeństwa jest spójny z charakterystyką farmakologiczną estradiolu. W związku z tym, stosowanie Fem 7 w dawce 50 µg/dobę przez 7 dni jest uznawane za bezpieczne, a obserwacje te wspierają kontynuację standardowych procedur monitorowania pacjentek poddawanych hormonalnej terapii zastępczej z użyciem estradiolu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zerlinda 4 mg/100 ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne kwasu zoledronowego wykazały istotne różnice międzygatunkowe w tolerancji na dawki jednorazowe, z najwyższą dawką niepowodującą śmierci wynoszącą 10 mg/kg mc. u myszy oraz 0,6 mg/kg mc. u szczurów. Wielokrotne podawanie w dawkach do 0,02 mg/kg mc./dobę (szczury podskórnie) oraz 0,02 mg/kg mc./dobę (psy dożylnie) przez 4 tygodnie nie wywoływało istotnych działań toksycznych, podobnie jak długoterminowe podawanie w dawkach 0,001 mg/kg mc./dobę (szczury) i 0,005 mg/kg mc. co 2-3 dni (psy) do 52 tygodni. Najczęstszym efektem farmakologicznym była zwiększona grubość pierwotnej warstwy gąbczastej kości długich, co jest zgodne z mechanizmem hamowania resorpcji kostnej. Margines bezpieczeństwa względem nefrotoksyczności był wąski, jednak dawki NOAEL po jednorazowym (1,6 mg/kg mc.) i wielokrotnym podaniu (0,06-0,6 mg/kg mc./dobę) nie wskazywały na toksyczny wpływ na nerki przy dawkach terapeutycznych u ludzi.
badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, dystocja, działanie teratogenne, działanie toksyczne, kwas zoledronowy, mutagenność, narażenie długotrwałe, NOAEL, podanie wielokrotne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, resorpcja tkanki kostnej, toksyczność nerkowa, toksyczność ostra, warstwa gąbczasta, warstwa gąbczasta przynasad - Leksykon substancji czynnych
Witamina D3 – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne witaminy D3 (cholekalcyferolu) wykazały, że toksyczność pojawia się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalną ekspozycję u ludzi, prowadząc do hiperkalcemii, hiperfosfatemii oraz hiperlipoproteinemii. U szczurów podawano dawki do 100 000 IU/kg, które wywołały powyższe efekty, a dawki do 500 000 IU/kg skutkowały zmianami kardiologicznymi. Działanie teratogenne obserwowano wyłącznie przy dawkach znacznie wyższych niż terapeutyczne, z wadami rozwojowymi takimi jak mikrocefalia, wady serca oraz deformacje szkieletowe. Szczególnie u królików wysokie dawki w okresie ciąży indukowały zmiany anatomiczne podobne do nadzastawkowego zwężenia aorty oraz toksyczność naczyniową. W dawkach terapeutycznych u ludzi cholekalcyferol nie wykazuje działania teratogennego ani fetotoksycznego, choć podawanie wysokich dawek ciężarnym myszom skutkowało zmniejszoną liczbą i rozmiarami potomstwa.
badanie toksyczności, cholekalcyferol, dawka terapeutyczna, działanie fetotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, Elevit Pronatal, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hiperlipoproteinemia, małogłowie, mikrocefalia, Multi-Sanostol, nadzastawkowe zwężenie aorty, ostra toksyczność witaminy D, preparat witaminy D3, test Amesa, toksyczność naczyniowa, toksyczność wielokrotna, Vitaminum A+D3, wada serca, witamina D3, zmiany kardiologiczne, zniekształcenie szkieletowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flixotide Dysk 500 mcg/dawkę inh.
Flutykazonu propionian, aktywny składnik leku Flixotide Dysk, przeszedł szeroko zakrojone badania przedkliniczne, które potwierdziły jego bezpieczeństwo stosowania. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania nie zaobserwowano działań niepożądanych wykraczających poza typowe efekty kortykosteroidów wziewnych, nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Badania dotyczące funkcji rozrodczych i teratogenności nie wykazały dodatkowych negatywnych efektów, a testy mutagenności in vitro i in vivo potwierdziły brak działania mutagennego. Ponadto, badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania rakotwórczego, co jest istotne dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania flutykazonu propionianu.
badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie drażniące, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, Flixotide Dysk, flutykazonu propionian, kortykosteroid wziewny, mutacja genetyczna, podanie wielokrotne, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, reakcja nadwrażliwości - Leksykon substancji czynnych
Dabigatran eteksylan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dabigatran eteksylan, stosowany jako inhibitor trombiny w terapii przeciwzakrzepowej, wykazuje w badaniach przedklinicznych profil bezpieczeństwa zgodny z mechanizmem działania farmakodynamicznego. Toksyczność obserwowana po podaniu wielokrotnym wiązała się głównie z nasilonym działaniem przeciwkrzepliwym, co skutkowało incydentami krwawień i zwiększoną śmiertelnością u młodych i dorosłych szczurów przy ekspozycji porównywalnej do dawek terapeutycznych. W badaniach reprodukcyjnych dawka 70 mg/kg (5-krotnie wyższa niż ekspozycja u pacjentów) powodowała zmniejszenie liczby zagnieżdżeń i wzrost utraty zapłodnionych jaj przed implantacją. Toksyczność dla płodów, obejmująca zmniejszenie masy i przeżywalności oraz wzrost wad rozwojowych, występowała przy dawkach 5-10-krotnie przekraczających ekspozycję terapeutyczną. Zwiększona umieralność płodów obserwowana była przy dawkach 4-krotnie wyższych niż u ludzi.
aktywność farmakologiczna, badanie prenatalne i postnatalne, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne długoterminowe, dabigatran eteksylan, dawka toksyczna, działanie farmakodynamiczne, działanie guzotwórcze, ekspozycja terapeutyczna, ekspozycja w osoczu, genotoksyczność, incydent krwawienia, inhibitor trombiny, leczenie przeciwzakrzepowe, mezylan, płodność samic, potencjał guzotwórczy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ krzepnięcia, umieralność płodów, utrata zapłodnionego jaja, wada rozwojowa płodu, zagnieżdżenie zapłodnionego jaja - Leksykon substancji czynnych
Glicerol triazotan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Substancja czynna glicerolu triazotan (Glyceroli trinitras) w roztworze do infuzji Perlinganit (1 mg/ml) została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Badania farmakologiczne potwierdziły brak niekorzystnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt nie wykazały zmian patologicznych w narządach docelowych, co wskazuje na bezpieczeństwo stosowania terapeutycznego u ludzi.
badanie chromosomowe, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, glicerolu triazotan, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, Perlinganit, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, roztwór do infuzji, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Augmentin ES (600 mg + 42,9 mg)/5 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Augmentin ES, zawierającego amoksycylinę trójwodną oraz potasu klawulanian, nie wykazały istotnych klinicznie zaburzeń funkcjonowania głównych układów organizmu ani przeciwwskazań do stosowania leku w docelowej populacji pacjentów. Analizy genotoksyczności potwierdziły brak potencjału do uszkodzeń DNA lub aberracji chromosomowych, co eliminuje ryzyko mutagenności. Ponadto, badania toksyczności reprodukcyjnej nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, rozwój zarodka, przebieg ciąży ani rozwój pourodzeniowy potomstwa, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w kontekście reprodukcyjnym.
aberracja chromosomowa, amoksycylina trójwodna, amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk beta-laktamowy, Augmentin ES, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, błona śluzowa, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, mutacja genowa, podrażnienie żołądka, potasu klawulanian, potencjał genotoksyczny, przewód pokarmowy, uszkodzenie genetyczne - Leksykon substancji czynnych
Cylastatyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Cylastatyna jest kluczowym składnikiem skojarzonego preparatu z imipenemem, stosowanego w terapii zakażeń bakteryjnych, ze względu na swoje właściwości nefroprotekcyjne. Badania przedkliniczne wykazały, że cylastatyna zapobiega nefrotoksyczności imipenemu poprzez blokowanie jego wnikania do komórek kanalików nerkowych, co potwierdzono w modelach zwierzęcych (króliki, małpy) przy stosunku 1:1 obu substancji. Standardowe testy toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz badania genotoksyczności nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. W badaniach teratologicznych na makakach jawajskich, dawki dożylne około 100 mg/kg mc./dobę (około 3-krotnie wyższe niż u ludzi) nie wykazały działania teratogennego, choć przy szybkich wstrzyknięciach 40 mg/kg mc./dobę obserwowano toksyczność matczyną i wpływ na implantację zarodków.
badanie karcinogenności, badanie teratologiczne, badanie toksyczności, bezpieczeństwo nerkowe, biegunka, cylastatyna sodowa, działanie nefroprotekcyjne, działanie teratogenne, genotoksyczność, implantacja zarodka, infuzja dożylna, kanalik nerkowy, makak jawajski, nefrotoksyczność imipenemu, poronienie, potencjał karcinogenny, ryzyko karcynogenne, toksyczność imipenemu, toksyczność matczyna, wstrzyknięcie dożylne, wymioty, zakażenie bakteryjne - Leksykon substancji czynnych
Kwas deoksycholowy – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Kwas deoksycholowy, substancja czynna w preparacie Belkyra (10 mg/ml), nie jest zalecany do stosowania u kobiet w ciąży ze względu na brak odpowiednich badań klinicznych oraz obserwację pojedynczych anomalii rozwojowych (brak pośredniego płata płuca u królików) w badaniach przedklinicznych przy ekspozycji przekraczającej maksymalne dawki u ludzi (1,8x u szczurów, 12x u królików). W okresie laktacji brak jest danych dotyczących przenikania kwasu do mleka kobiecego oraz wpływu na produkcję mleka i zdrowie dziecka, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności i rozważenia odroczenia terapii lub przerwania karmienia piersią. W przypadku planowania ciąży, brak jest klinicznych danych dotyczących wpływu na płodność, choć badania na szczurach wykazały brak negatywnego wpływu przy dawkach do 50 mg/kg, czyli wielokrotnie przekraczających zalecane dawki u ludzi.
anomalia rozwojowa, badanie przedkliniczne, badanie reprodukcyjne, badanie toksyczności, Belkyra, dawka maksymalna, ekspozycja na substancję czynną, grupa kontrolna, kobieta karmiąca piersią, kobieta w ciąży, kwas deoksycholowy, model zwierzęcy, produkcja mleka, przenikanie do mleka, toksyczność zarodkowo-płodowa, wytwarzanie mleka, zasada ostrożności, zdolność rozrodcza - Leksykon substancji czynnych
Atazanawir – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Atazanawir, stosowany w dawce 400 mg raz na dobę, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność głównie w obrębie wątroby, manifestującą się minimalnym do umiarkowanego wzrostem bilirubiny, podwyższoną aktywnością enzymów wątrobowych, wakuolizacją i hipertrofią hepatocytów oraz obumieraniem pojedynczych komórek wątroby u samic myszy. Ekspozycja zwierząt na dawki wywołujące te zmiany była porównywalna lub wyższa niż u ludzi. Dodatkowo, u szczurów zaobserwowano nieznaczne do umiarkowanego podwyższenie stężenia cholesterolu i glukozy. W badaniach kardiotoksyczności atazanawir hamował kanał potasowy hERG o 15% przy stężeniu 30 μM, co odpowiada 30-krotnej ekspozycji wolnego leku u ludzi, oraz wydłużał czas trwania potencjału czynnościowego (APD90) o 13% w modelu króliczym. Zmiany w EKG (bradykardia, wydłużenie odstępów PR, QT i zespołu QRS) obserwowano jedynie w krótkotrwałym badaniu u psów, natomiast długotrwałe podawanie nie wykazało istotnych zaburzeń. Kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje niejasne, jednak nie można wykluczyć ryzyka wydłużenia odstępu PR, zwłaszcza przy przedawkowaniu.
aberracje chromosomalne, atazanawir, badanie toksyczności, bradykardia zatokowa, działanie drażniące, działanie teratogenne, ekspozycja na atazanawir, enzymy wątrobowe, gruczolak wątroby, hipertrofia komórek wątrobowych, kanał potasowy hERG, martwica pojedynczych komórek, mikrojądra w szpiku, naprawa DNA, odstęp PR, odstęp QT, potencjał rakotwórczy, stężenie bilirubiny, test Amesa, uszkodzenie DNA, wakuolizacja komórek wątrobowych, włókna Purkinjego, zespół QRS, zmętnienie rogówki - Leksykon substancji czynnych
Nafazolina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Nafazolina, syntetyczna pochodna imidazoliny, jest stosowana jako składnik aktywny w różnych preparatach farmaceutycznych, takich jak krople do nosa i oczu oraz aerozole na skórę. Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa jej stosowania są ograniczone i fragmentaryczne, co potwierdzają charakterystyki produktów leczniczych zawierających nafazolinę, np. Allertec Ukąszenia (0,25 mg/ml), Betadrin (0,33 mg/ml), Betadrin WZF (0,33 mg/ml) oraz Rhinazin (1 mg/ml). Najbardziej szczegółowe informacje pochodzą z charakterystyki Sulfarinol (1 mg/ml), gdzie badania na zwierzętach wykazały zwężenie włosowatych naczyń krwionośnych śluzówki nosa przy dawkach przekraczających zalecane oraz przy długotrwałym stosowaniu, co może prowadzić do zaburzeń mikrokrążenia.
Standardowe badania przedkliniczne Sulfarinol obejmowały farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjalne działanie rakotwórcze oraz toksyczny wpływ na reprodukcję. Wyniki tych badań nie wskazują na istotne zagrożenie dla zdrowia człowieka przy stosowaniu nafazoliny w zalecanych dawkach i czasie terapii. Niemniej jednak, ryzyko związane z przedawkowaniem lub długotrwałym stosowaniem pozostaje istotne ze względu na możliwość nadmiernego zwężenia naczyń i zaburzeń mikrokrążenia. Ograniczona ilość szczegółowych danych przedklinicznych w charakterystykach innych preparatów może wynikać z historycznego charakteru badań lub długotrwałego stosowania nafazoliny w praktyce klinicznej.
aerozol na skórę, azotan nafazoliny, badanie farmakologiczne, badanie toksyczności, charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, krople do nosa, krople do oczu, mikrokrążenie, pochodna imidazoliny, produkt leczniczy, przedawkowanie, śluzówka nosa, toksyczność reprodukcyjna, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon substancji czynnych
Lactobacillus fermentum – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Lactobacillus fermentum, w tym szczepu 57A obecnego w preparacie dopochwowym inVag (≥10⁹ CFU, stanowiący 25% składu bakterii kwasu mlekowego) oraz szczepów zawartych w preparacie doustnym Lacteol Fort 340 mg (inaktywowane szczepy w ilości 10 x 10⁹), nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia człowieka. Testy in vitro obejmowały ocenę cytotoksyczności, potencjału immunogennego oraz wpływu na komórki nabłonkowe i układ odpornościowy, nie potwierdzając działania toksycznego ani genotoksycznego. Badania na modelach zwierzęcych wykazały brak toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej, a także brak potencjału mutagennego i uszkodzeń chromosomów. W przypadku preparatu inVag potwierdzono również brak działania drażniącego i uczulającego na błony śluzowe pochwy, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa stosowania miejscowego.
badanie in vitro, badanie toksyczności, bakteria kwasu mlekowego, błona śluzowa pochwy, cytotoksyczność, działanie drażniące, immunogenność, inaktywowany szczep, komórka nabłonkowa, Lactobacillus delbrueckii, Lactobacillus fermentum, model zwierzęcy, mutacja, podanie systemowe, potencjał genotoksyczny, preparat miejscowy, probiotyk, reakcja autoimmunologiczna, toksyczność ostra, toksyczność podostra, tolerancja miejscowa, układ immunologiczny, uszkodzenie chromosomu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symibace 5 mg
Symibace (cylazapryl), jako inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), przeszedł szerokie badania przedkliniczne obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. Wyniki tych badań nie wykazały specyficznych zagrożeń dla ludzi poza charakterystycznymi dla klasy inhibitorów ACE efektami, zwłaszcza dotyczącymi rozwoju płodowego. Szczególną uwagę zwrócono na wpływ cylazaprylu na płód, gdzie zaobserwowano zwiększoną śmiertelność płodów, wady wrodzone (szczególnie czaszki), fetotoksyczność, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego oraz przetrwały przewód tętniczy, co wskazuje na potencjalne ryzyko stosowania leku w ciąży.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, cylazapryl, fetotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, niedokrwienie, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, przepływ krwi przez łożysko, przetrwały przewód tętniczy, śmiertelność płodowa, układ renina-angiotensyna płodu, układ sercowo-naczyniowy, wada wrodzona, zmiana hemodynamiczna - Leksykon substancji czynnych
życica trwała – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Życica trwała (Lolium perenne) jest składnikiem mieszanek alergenowych stosowanych w immunoterapii swoistej, zwłaszcza w leczeniu alergicznego nieżytu nosa, zapalenia spojówek oraz astmy oskrzelowej o podłożu alergicznym. Preparaty takie jak Catalet T, Perosall T13 oraz Pollinex+Rye podlegają rygorystycznym badaniom toksyczności zgodnie z wymogami Farmakopei Europejskiej, obejmującym ocenę toksyczności ostrej, podostrej, przewlekłej, a także badania genotoksyczności, mutagenności i rakotwórczości. Standaryzacja preparatów zapewnia stałą zawartość alergenu, a w przypadku Pollinex+Rye alergeny, w tym życicy trwałej, są modyfikowane chemicznie (alergoidy adsorbowane na L-tyrozynie) celem zmniejszenia reaktywności alergicznej przy zachowaniu immunogenności.
aldehyd glutarowy, alergiczny nieżyt nosa, alergoidy, astma oskrzelowa, badanie toksyczności, genotoksyczność, immunogenność, immunoterapia swoista, L-tyrozyna, metody immunologiczne, mieszanka alergenowa, mutagenność, podawanie podjęzykowe, preparat alergenowy, pyłek traw, rakotwórczość, reaktywność alergenu, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wyciąg alergenowy, zapalenie spojówek, zawiesina do wstrzykiwań, życica trwała - Leksykon substancji czynnych
Ropinirol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ropinirol, stosowany w terapii choroby Parkinsona oraz zespołu niespokojnych nóg, wykazuje profil toksyczności związany głównie z jego mechanizmem działania farmakologicznego, obejmujący hipoprolaktynemię, obniżenie ciśnienia tętniczego, bradykardię oraz zmiany behawioralne. W badaniach długoterminowych u szczurów albinosów zaobserwowano degenerację siatkówki przy dawce 50 mg/kg m.c./dobę, co wiązano z nadmierną ekspozycją na światło. Ropinirol nie wykazał działania genotoksycznego ani rakotwórczego u myszy, natomiast u szczurów stwierdzono rozrost komórek Leydiga i gruczolaka jądra, uznane za specyficzne gatunkowo i nieistotne klinicznie dla ludzi. Badania toksyczności reprodukcyjnej wskazały na dawko-zależne efekty teratogenne u szczurów przy dawkach od 60 do 150 mg/kg m.c./dobę, znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi (MRHD: 4 mg/dobę dla zespołu niespokojnych nóg, 24 mg/dobę dla choroby Parkinsona). U królików nie stwierdzono wpływu na organogenezę przy monoterapii do 20 mg/kg, jednak współpodawanie ropinirolu (10 mg/kg) z L-dopą zwiększało częstość i nasilenie wad wrodzonych palców.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksyczności, choroba Parkinsona, ciśnienie tętnicze krwi, czynność serca, degeneracja siatkówki, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolak jądra, hipoprolaktynemia, kanał potasowy, L-DOPA, mięsień sercowy, obumieranie płodów, organogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, prąd hERG, repolaryzacja komórek, ropinirol, rozrost komórek Leydiga, stężenie prolaktyny, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona palców, zagnieżdżenie zarodka, zespół niespokojnych nóg - Leksykon substancji czynnych
Streptodornaza – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Streptodornaza, enzym proteolityczny pochodzenia bakteryjnego, jest najczęściej stosowana w preparatach łączonych ze streptokinazą, np. w produktach Biostrepta i Distreptaza (zawierających odpowiednio 1250 j.m. streptodornazy i 15000 j.m. streptokinazy). Przedkliniczne badania toksykologiczne, obejmujące testy ostrej i przewlekłej toksyczności na modelach zwierzęcych (świnki morskie, białe myszy), nie wykazały toksyczności ani specyficznych objawów uszkodzenia narządowego. Konwencjonalne badania farmakologiczne potwierdziły brak negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy, co wskazuje na akceptowalny profil bezpieczeństwa w warunkach klinicznych.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, czopek doodbytniczy, enzym proteolityczny, genotoksyczność, kancerogeneza, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, preparat leczniczy, streptodornaza, streptokinaza, substancja czynna, test mutacji genowej, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Kora kasztanowca – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kora kasztanowca (Hippocastani cortex) pozyskiwana z Aesculus hippocastanum L. jest stosowana w preparatach leczniczych, jednak dostępne dane przedkliniczne dotyczące jej bezpieczeństwa są niewystarczające. Dokumentacja produktów leczniczych, takich jak „Kora kasztanowca” w formie ziół do zaparzania oraz preparat złożony „Hemorol” (czopki), nie zawiera szczegółowych informacji na temat badań toksykologicznych i innych badań przedklinicznych. W przypadku Hemorolu, który zawiera korę kasztanowca w wyciągu złożonym (4:1) wraz z zielem żarnowca, kłączem pięciornika i zielem krwawnika, brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa, a także nie prowadzono badań toksyczności tego preparatu. Obecność dodatkowych substancji czynnych, takich jak benzokaina i atropina, komplikuje ocenę bezpieczeństwa samej kory kasztanowca w tym preparacie.
atropina, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, benzokaina, charakterystyka produktu leczniczego, choroba współistniejąca, działanie niepożądane, kasztanowiec zwyczajny, kłącze pięciornika, kora kasztanowca, korzeń pokrzyku, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, wyciąg złożony, ziele krwawnika, ziele żarnowca - Leksykon substancji czynnych
Glin tlenek uwodniony – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Glinu tlenek uwodniony (Aluminii oxidum hydricum) jest szeroko stosowanym składnikiem preparatów zobojętniających kwas żołądkowy, często w połączeniu z magnezu wodorotlenkiem (np. Alumag: 200 mg Al₂O₃ + 200 mg Mg(OH)₂; Maalox: 460 mg Al₂O₃ + 400 mg Mg(OH)₂ na saszetkę). Badania przedkliniczne wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa w zakresie toksyczności ostrej i przewlekłej, bez istotnych działań klinicznych. Ponadto, nie stwierdzono toksycznego wpływu na rozwój zarodka i płodu, co potwierdza brak negatywnego oddziaływania na procesy prenatalne. Jednakże, dostępne dane dotyczące mutagenności i rakotwórczości po podaniu doustnym są niewystarczające, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa długotrwałego stosowania tej substancji.
Alumag, badanie toksyczności, charakterystyka produktu leczniczego, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie zobojętniające, glinu tlenek uwodniony, kwas żołądkowy, lek zobojętniający, Maalox, magnezu wodorotlenek, nadkwaśność przewodu pokarmowego, produkt leczniczy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność zarodkowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaroxaban Aurovitas 20 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Rivaroxaban Aurovitas, przeszedł szerokie badania przedkliniczne potwierdzające akceptowalny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Badania obejmowały ocenę farmakologiczną bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu jednorazowym i wielokrotnym, fototoksyczności, genotoksyczności, potencjału rakotwórczego oraz toksyczności u młodocianych zwierząt. Nie wykazano istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego, a obserwowane efekty toksyczne były związane z mechanizmem działania rywaroksabanu jako inhibitora czynnika Xa, co przejawiało się m.in. zwiększeniem stężeń immunoglobulin IgG i IgA w osoczu szczurów przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym.
badanie farmakologiczne, badanie fototoksyczności, badanie genotoksyczności, badanie toksyczności, działanie rakotwórcze, immunoglobulina klasy A, immunoglobulina klasy G, inhibitor czynnika Xa, krwawienie okołoporodowe, powikłanie krwotoczne, Rivaroxaban Aurovitas, rywaroksaban, selektywny inhibitor czynnika Xa, toksyczność jednokrotna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa, zaburzenie kostnienia - Leksykon substancji czynnych
Daryfenacyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Daryfenacyna, oceniana w licznych badaniach przedklinicznych, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach na szczurach i psach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność ani na narządy rozrodcze przy dawkach odpowiednio do 50 mg/kg mc./dobę (78-krotność ekspozycji względem MRHD) oraz 6 mg/kg mc./dobę (82-krotność ekspozycji względem MRHD). Substancja nie wykazywała działania teratogennego u szczurów i królików przy dawkach do 50 mg/kg mc./dobę (59x MRHD) i 30 mg/kg mc./dobę (28x MRHD), choć u szczurów zaobserwowano opóźnienie kostnienia kręgów krzyżowych i ogonowych. Badania toksyczności w okresie pre- i postnatalnym u szczurów wykazały efekty toksyczne przy ekspozycji 11-krotnie przewyższającej MRHD, takie jak dystocja, zwiększona śmiertelność płodów oraz zaburzenia rozwojowe młodych.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, daryfenacyna, dawka terapeutyczna, dystocja, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja systemowa, genotoksyczność, in utero, maksymalna zalecana dawka dla ludzi, margines bezpieczeństwa, narząd rozrodczy, niezwiązana frakcja leku, opóźnienie kostnienia, płodność, profil bezpieczeństwa, śmiertelność płodowa, toksyczność, toksyczność prenatalna i postnatalna, toksyczność rozwojowa, utrata ciąży po zagnieżdżeniu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neoparin Forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Przedkliniczny profil bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej został oceniony w licznych badaniach toksyczności ostrej, podprzewlekłej i przewlekłej na szczurach, psach, małpach oraz królikach, z zastosowaniem dawek do 30 mg/kg/dobę podawanych podskórnie i dożylnie. Badania 13- i 26-tygodniowej toksyczności nie wykazały działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka myszy oraz testy aberracji chromosomalnej in vitro i in vivo, potwierdziły brak mutagenności i klastogenności enoksaparyny. Ocena teratogenności i toksyczności płodowej na ciężarnych szczurach i królikach, przy dawkach do 30 mg/kg/dobę, nie wykazała zaburzeń rozwojowych ani toksyczności wobec płodu.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, badanie teratogenności, badanie toksyczności, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, organogeneza, potencjał genotoksyczny, szpik kostny, teratogenność, test Amesa, test genotoksyczności, test mutacji komórek chłoniaka, toksyczność płodowa, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Biseptol 120 100 mg + 20 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa leku Biseptol, zawierającego sulfametoksazol i trimetoprim, opiera się na szerokim spektrum badań nieklinicznych, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla głównych układów fizjologicznych. Badania farmakologiczne bezpieczeństwa oraz toksyczności po wielokrotnym podaniu, przeprowadzone w dawkach 120 mg, 480 mg i 960 mg, nie wskazały na kumulację toksyczności ani na specyficzne działania niepożądane wykraczające poza znany profil kliniczny. Testy genotoksyczności, obejmujące mutacje genowe i aberracje chromosomowe, nie potwierdziły potencjału uszkadzającego DNA w warunkach terapeutycznych.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie toksyczności, biseptol, działanie niepożądane, embriotoksyczność, genotoksyczność, kancerogenność, malformacja płodowa, mutacja genowa, profil bezpieczeństwa leku, rozwój embrionalny, sulfametoksazol, sulfametoksazol i trimetoprim, teratogenność, test genotoksyczności, trimetoprim, właściwość rakotwórcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eprocliv 850 mg + 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Eprocliv, zawierającego sytagliptynę i metforminę, wykazały brak dodatkowej toksyczności w terapii skojarzonej w porównaniu do stosowania poszczególnych substancji osobno. W badaniach na psach ustalono poziom NOEL dla sytagliptyny na poziomie około 6-krotnego narażenia klinicznego, a dla metforminy na poziomie około 2,5-krotnego narażenia klinicznego. Toksyczność sytagliptyny obejmowała uszkodzenia wątroby i nerek u gryzoni przy narażeniu ≥58-krotnym, neurotoksyczność u psów przy 23-krotnym narażeniu (objawy takie jak ataksja, drżenie, ślinienie) oraz zmiany rozwojowe u płodów szczurów przy narażeniu ≥29-krotnym. Nie stwierdzono genotoksyczności ani istotnego ryzyka kancerogennego dla ludzi, mimo obserwacji nowotworów wątroby u szczurów przy bardzo wysokich dawkach, co uznano za efekt wtórny do hepatotoksyczności. Metformina nie wykazała istotnych zagrożeń w badaniach toksyczności, genotoksyczności i reprodukcji.
ataksja, badanie toksyczności, chlorowodorek metforminy, dyspnea, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, miopatia, narażenie kliniczne, neurotoksyczność, NOEL, rak wątroby, stosunek mleko-osocze, terapia skojarzona, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wady rozwojowe płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atazanavir Accord 150 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa atazanawiru wykazały hepatotoksyczność manifestującą się minimalnym do umiarkowanego wzrostem bilirubiny i enzymów wątrobowych, wakuolizacją oraz hipertrofią hepatocytów u myszy, szczurów i psów, przy ekspozycji co najmniej równej terapeutycznej dawce 400 mg/dobę u ludzi. Martwica hepatocytów występowała jedynie u samic myszy przy ekspozycji 12-krotnie wyższej niż u ludzi. W badaniach kardiologicznych odnotowano hamowanie kanału potasowego hERG o 15% przy stężeniu 30 μM (30-krotność Cmax wolnego leku u ludzi), wydłużenie APD90 o 13% w włóknach Purkinjego oraz zmiany EKG (bradykardia zatokowa, wydłużenie PR, QT i QRS) w krótkoterminowych badaniach u psów, jednak bez potwierdzenia w długoterminowych badaniach 9-miesięcznych. Potencjalny wpływ na przewodnictwo elektryczne serca u ludzi, zwłaszcza ryzyko wydłużenia odstępu PR przy przedawkowaniu, pozostaje nie do końca poznany.
aberracje chromosomalne, badanie toksyczności, bilirubina w surowicy, bradykardia zatokowa, działanie drażniące, działanie teratogenne, ekspozycja terapeutyczna, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, gruczolak wątroby, kanał potasowy hERG, martwica hepatocytów, mikrojądra w szpiku, naprawa DNA, odstęp PR, odstęp QT, potencjał czynnościowy, potencjał rakotwórczy, stężenie cholesterolu, test Amesa, wakuolizacja hepatocytów, wątroba, zespół QRS, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone Fresenius Kabi 250 mg
Badania przedkliniczne abirateronu octanu wykazały istotne obniżenie stężeń testosteronu, co skutkowało zmianami morfologicznymi i histopatologicznymi w narządach rozrodczych, nadnerczach, przysadce oraz sutkach. Zmiany te były całkowicie lub częściowo odwracalne, z normalizacją w ciągu 4 tygodni po zakończeniu ekspozycji. W badaniach na szczurach odnotowano przejściowe obniżenie płodności u obu płci, z pełnym powrotem do normy w okresie 4-16 tygodni po zaprzestaniu podawania leku. Wpływ na rozwój prenatalny obejmował zmniejszenie masy płodu, obniżenie wskaźników przeżycia oraz zmiany w zewnętrznych narządach płciowych, jednak bez działania teratogennego, co jest zgodne z farmakologicznym profilem abirateronu. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz rakotwórczości nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi poza zmianami w narządach rozrodczych wynikającymi z mechanizmu działania leku.
abirateron octan, badanie płodności, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, działanie teratogenne, genotoksyczność, gospodarka hormonalna, masa narządów, mechanizm działania leku, nadnercza, narządy rozrodcze, narządy wrażliwe na androgeny, nowotwór komórek interstycjalnych, potencjał rakotwórczy, profil farmakologiczny, przysadka, sutki, testosteron krążący, toksyczność rozwojowa, zmiana hormonalna, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ralik 500 mg
Badania przedkliniczne ranolazyny, substancji czynnej leku Ralik, wykazały, że przy stężeniach w osoczu około 3-krotnie wyższych niż po maksymalnej dawce klinicznej (2 g/dobę) u ludzi, u szczurów i psów obserwowano drgawki oraz zwiększoną śmiertelność, co nie występowało w badaniach klinicznych. Przewlekłe podawanie ranolazyny w dawkach nieznacznie przekraczających kliniczne u szczurów powodowało zmiany w nadnerczach związane ze wzrostem cholesterolu, jednak bez wpływu na oś korowo-nadnerczową u ludzi. Badania rakotwórczości na myszach i szczurach przy dawkach do 50 mg/kg/dobę (150 mg/m²/dobę) i 150 mg/kg/dobę (900 mg/m²/dobę) nie wykazały istotnego wzrostu częstości nowotworów, co odpowiadało do 0,8-krotności maksymalnej dawki u ludzi.
badanie toksyczności, dawka kliniczna, dawka tolerowana, drgawki, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, ekspozycja terapeutyczna, guz nowotworowy, maksymalna zalecana dawka, margines bezpieczeństwa, objawy neurologiczne, opóźnienie kostnienia, oś korowo-nadnerczowa, ostre działanie toksyczne, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przenikanie leku do mleka, rakotwórczość, ranolazyna, rozwój płodu, śmiertelność, śmiertelność pourodzeniowa, stężenie cholesterolu, stężenie leku w osoczu, substancja czynna, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość, wpływ toksyczny, zmiany w nadnerczach - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daforbis 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące dapagliflozyny, substancji czynnej produktu Daforbis, potwierdzają jej korzystny profil bezpieczeństwa w standardowych badaniach farmakologicznych i toksykologicznych. Nie wykazano potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego, co potwierdzają dwuletnie badania karcynogenności na myszach i szczurach, gdzie nie stwierdzono zwiększonego ryzyka nowotworów przy stosowanych dawkach. Jednakże, badania na młodych szczurach (21-90 dni po urodzeniu) wykazały toksyczność układu moczowego, objawiającą się rozszerzeniem miedniczek i kanalików nerkowych oraz zwiększeniem masy i rozrostem nerek, przy ekspozycji ≥15-krotnie wyższej niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (MRHD). W badaniach rozwojowych, ekspozycja młodych zwierząt na dapagliflozynę w okresie przed- i poporodowym (od 6 dnia ciąży do 21 dnia po porodzie) prowadziła do podobnych zmian nerkowych oraz zależnej od dawki redukcji masy ciała, przy ekspozycji u matek do 1415-krotnie, a u młodych do 137-krotnie wyższej niż MRHD. Za dawkę NOAEL dla toksyczności rozwojowej uznano najniższą badaną dawkę, odpowiadającą około 19-krotnej ekspozycji u matki względem MRHD.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, Daforbis, dapagliflozyna, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, ekspozycja układowa, genotoksyczność, karcynogenność, NOAEL, organogeneza, potencjał rakotwórczy, rozszerzenie miedniczek nerkowych, rozwój poporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność macierzyńska, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, układ moczowy - Leksykon substancji czynnych
Abirateron – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Abirateron, stosowany w onkologii, wykazuje mechanizm działania polegający na hamowaniu syntezy androgenów, co prowadzi do znaczącego obniżenia stężenia testosteronu. Badania toksyczności na modelach zwierzęcych wykazały zmniejszenie masy narządów rozrodczych, zmiany morfologiczne i histopatologiczne w nadnerczach, przysadce mózgowej oraz tkance gruczołowej sutków, które były całkowicie lub częściowo odwracalne po 4 tygodniach od zakończenia terapii. Wpływ na płodność u szczurów był przemijający, z powrotem do normy w ciągu 4-16 tygodni po odstawieniu leku. W badaniach rozwojowych odnotowano zmniejszenie masy płodu i obniżenie wskaźników przeżycia, bez działania teratogennego, co potwierdza, że efekty te wynikają z farmakologicznego wpływu na gospodarkę hormonalną.
abirateron, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, dysfagia, działanie teratogenne, gospodarka hormonalna, komórki śródmiąższowe, lecznictwo onkologiczne, mechanizm farmakologiczny, model zwierzęcy, narządy wrażliwe na androgeny, nowotwór komórek interstycjalnych, octan abirateronu, potencjał rakotwórczy, przysadka mózgowa, rozwój płodu, synteza androgenów, testosteron, wady wrodzone, zmiany histopatologiczne nadnerczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy 500 mg + 500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Imipenem + Cylastatyna Ranbaxy wykazały, że toksyczność imipenemu ogranicza się głównie do nerek, jednak jednoczesne podawanie cylastatyny w stosunku 1:1 skutecznie zapobiega nefrotoksyczności poprzez blokadę wnikania imipenemu do komórek kanalików nerkowych. W badaniach teratologicznych na ciężarnych makakach jawajskich stosowano dawki 40 mg + 40 mg/kg mc./dobę dożylnie, obserwując objawy toksyczności takie jak wymioty, brak łaknienia, zmniejszenie masy ciała, biegunka, poronienia oraz zgony. Przy wyższych dawkach około 100 mg + 100 mg/kg mc./dobę, podawanych w infuzji dożylnej, odnotowano minimalne objawy nietolerancji, brak zgonów oraz brak działania teratogennego, choć zaobserwowano zwiększoną liczbę niezagnieżdżonych embrionów, co może wskazywać na wpływ na wczesne etapy rozwoju zarodka.
badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie reprodukcyjne, badanie teratologiczne, badanie toksyczności, cylastatyna, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, imipenem, infuzja dożylna, kanalik nerkowy, makak jawajski, nietolerancja leku, niezagnieżdżony embrion, potencjał karcinogenny, toksyczność, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dymol (137 mcg + 50 mcg)/dawkę donosową
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Dymol, zawierającego azelastyny chlorowodorek (137 µg) i flutykazonu propionian (50 µg) na dawkę donosową, wykazały, że toksykologia ogólna flutykazonu propionianu odzwierciedla typowe działania glikokortykosteroidów, jednak przy donosowym stosowaniu w zalecanych dawkach ekspozycja ogólnoustrojowa jest minimalna, co ogranicza znaczenie kliniczne tych efektów. Testy genotoksyczności i kancerogenności flutykazonu nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego, a długoterminowe badania na myszach i szczurach nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej, glikokortykosteroidy mogą indukować wady rozwojowe i zahamowanie wzrostu płodu, jednak przy donosowym stosowaniu w zalecanych dawkach ryzyko to jest minimalne ze względu na niską ekspozycję systemową.
aerozol donosowy, azelastyny chlorowodorek, badanie toksyczności, dawka donosowa, działanie niepożądane, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, flutykazonu propionian, genotoksyczność, glikokortykosteroid, kancerogenność, potencjał alergizujący, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, teratogenność i embriotoksyczność, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, wada rozwojowa układu kostnego, właściwość uczulająca, wpływ na płodność - Leksykon substancji czynnych
Antygen – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Szczepionka poliwalentna Pseudovac przeciwko Pseudomonas aeruginosa zawiera antygeny siedmiu immunotypów (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 oraz 3,7) w stężeniu po 0,125 ml każdego immunotypu na 1 ml roztworu. Produkt jest dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań o przezroczystej do lekko opalizującej konsystencji i kolorze od słomkowo-żółtego do jasnozielonego. Każda wyprodukowana seria szczepionki podlega rygorystycznym badaniom toksyczności przedklinicznej, przeprowadzanym zgodnie z wymogami Farmakopei Europejskiej, co stanowi podstawę oceny bezpieczeństwa przed wprowadzeniem do obrotu i stosowaniem klinicznym.
badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, bezpieczeństwo przedkliniczne, Farmakopea Europejska, immunotyp bakterii, kontrola jakości, ocena bezpieczeństwa, pałeczka ropy błękitnej, Pseudomonas aeruginosa, roztwór do wstrzykiwań, stosowanie kliniczne, szczepionka poliwalentna, szczepionka Pseudovac - Leksykon substancji czynnych
Miedzi siarczan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Siarczan miedzi pięciowodny jest istotnym mikroelementem w preparacie do żywienia pozajelitowego Pediaven NN1, występującym w stężeniu 0,23 mg/250 ml (0,92 mg/1000 ml roztworu), co odpowiada zawartości 57,5 µg czystej miedzi na 250 ml oraz 230 µg na 1000 ml. Preparat charakteryzuje się stabilnością fizykochemiczną w zakresie pH 4,8-5,5 oraz osmolarnością około 715 mOsm/l, co zapewnia bezpieczeństwo stosowania. Brak dedykowanych badań toksyczności wynika z faktu, że składniki, w tym siarczan miedzi, są podawane w dawkach zbliżonych do fizjologicznych, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych.
- Leksykon substancji czynnych
Loratadyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Loratadyna, szeroko stosowana w terapii przeciwalergicznej, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi. Badania farmakologiczne bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka w dawkach terapeutycznych. Testy genotoksyczności i rakotwórczości dały wyniki negatywne, co eliminuje ryzyko mutagenne i kancerogenne. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym loratadyna była dobrze tolerowana, a dawki wielokrotnie przekraczające kliniczne nie wywoływały istotnych efektów niepożądanych. W przypadku połączenia loratadyny z siarczanem pseudoefedryny (dawki do 150 mg/kg u szczurów i 120 mg/kg u królików, odpowiednio 30- i 24-krotnie wyższe niż dawki kliniczne) toksyczność była niska i nie przekraczała sumy toksyczności poszczególnych składników, bez działania teratogennego.
badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, dane niekliniczne, dawka kliniczna, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, lecznictwo przeciwalergiczne, loratadyna, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, przeżywalność potomstwa, siarczan pseudoefedryny, stężenie loratadyny w osoczu, toksyczność skojarzenia, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie materiału genetycznego, wada rozwojowa, wydłużenie porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroMemo 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne memantyny chlorowodorku, substancji czynnej leku AuroMemo stosowanego w terapii choroby Alzheimera, wykazały, że krótkoterminowa neurotoksyczność objawiająca się wakuolizacją i martwicą neuronów (uszkodzenie typu Olney’a) oraz ataksją występuje jedynie przy bardzo wysokich dawkach, przekraczających znacznie poziomy terapeutyczne. Długoterminowe badania na gryzoniach i innych gatunkach nie potwierdziły obecności efektów neurotoksycznych, co wskazuje na niskie ryzyko toksyczności neurologicznej w warunkach klinicznych. W zakresie toksyczności narządu wzroku odnotowano nieregularne zmiany u psów i gryzoni, jednak brak podobnych efektów u małp oraz w badaniach klinicznych u ludzi sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne tych obserwacji. W badaniach układu oddechowego u gryzoni stwierdzono odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak efekt ten pojawiał się wyłącznie przy dawkach znacznie przekraczających stosowane klinicznie, a jego znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.
amfifilny kation, antagonista receptora NMDA, ataksja, AuroMemo, badanie okulistyczne, badanie toksyczności, choroba Alzheimera, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, gromadzenie w lizosomach, makrofag płucny, martwica, memantyna, memantyna chlorowodorek, odkładanie fosfolipidów, płodność, rakotwórczość, toksyczność matczyna, uszkodzenie genetyczne, uszkodzenie typu Olneya, wada rozwojowa, wakuolizacja, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polyvaccinum submite Nieswoista szczepionka bakteryjna –
Szczepionka Polyvaccinum, dostępna w trzech postaciach: submite, mite oraz forte, jest nieswoistą szczepionką bakteryjną zawierającą inaktywowane bakterie, w tym Staphylococcus aureus (od 5 do 500 mln komórek/ml), Streptococcus pneumoniae (od 1 do 100 mln komórek/ml) oraz Escherichia coli (od 2 do 200 mln komórek/ml). Każda seria preparatu podlega rygorystycznym badaniom toksyczności zgodnie z wymogami Farmakopei Europejskiej, które obejmują ocenę skuteczności inaktywacji bakterii, obecności zanieczyszczeń, toksyczności ogólnej, sterylności oraz pirogenności. Różnice w stężeniu bakterii między postaciami (submite, mite, forte) wpływają na właściwości fizyczne szczepionki, które są również weryfikowane w procesie kontroli jakości.
badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, Corynebacterium pseudodiphtheriticum, działanie toksyczne, Escherichia coli, Farmakopea Europejska, Haemophilus influenzae, immunogenność, inaktywacja bakterii, inaktywowana bakteria, Klebsiella pneumoniae, Moraxella catarrhalis, nieswoista szczepionka bakteryjna, pirogenność, Polyvaccinum, produkt immunologiczny, reaktogenność, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, sterylność, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus salivarius, zanieczyszczenie bakteryjne - Leksykon substancji czynnych
Kwas deoksycholowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwasu deoksycholowego, substancji czynnej w produkcie Belkyra (roztwór do wstrzykiwań 10 mg/ml), nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności (obejmujące testy in vitro: test bakteryjny mutacji powrotnych, test aberracji chromosomalnych oraz test mikrojądrowy in vivo) oraz toksyczności rozwojowej nie potwierdziły działania rakotwórczego ani genotoksycznego. W badaniach długoterminowych na szczurach i psach, gdzie dawki przekraczały maksymalną planowaną dawkę kliniczną (u szczurów 2,5-12,5-krotnie, u psów 2-3-krotnie), nie zaobserwowano miejscowych ani ogólnoustrojowych reakcji przednowotworowych. Schemat podawania w badaniach był intensywniejszy niż kliniczny, obejmując do 13 dawek u szczurów i 20 dawek u psów, podawanych dwa razy w miesiącu, w porównaniu do maksymalnie 6 comiesięcznych zabiegów u ludzi.
aberracja chromosomalna, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne miejscowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, kwas deoksycholowy, podanie podskórne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, reakcja przednowotworowa, roztwór do wstrzykiwań, schemat podawania, substancja czynna, test mikrojądrowy, test mutacji powrotnych, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, toksyczność układu rozrodczego, wstrzyknięcie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Teva 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej leku Tadalafil Teva, obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz oceny wpływu na reprodukcję i rozwój. Wyniki nie wykazały istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego, w tym braku działania teratogennego, embriotoksycznego i fetotoksycznego przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę u szczurów i myszy, co znacznie przekracza dawki kliniczne. W badaniach rozwojowych u szczurów dawka 30 mg/kg/dobę nie powodowała zauważalnych efektów, a wartość AUC u ciężarnych samic była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg. Ponadto, badania płodności u szczurów nie wykazały zaburzeń u samców ani samic, potwierdzając bezpieczeństwo stosowania tadalafilu w kontekście funkcji rozrodczych.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie toksyczności, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, ekspozycja terapeutyczna, pole pod krzywą stężenia leku, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, spermatogeneza, substancja czynna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wartość AUC, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon substancji czynnych
Propionian klobetazolu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Propionian klobetazolu, zawarty w szamponie leczniczym Clobex w stężeniu 500 mikrogramów/g, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych dotyczących farmakologii, toksyczności ogólnej oraz genotoksyczności. Badania obejmowały zarówno pojedyncze, jak i wielokrotne dawki, nie wykazując istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. W testach tolerancji miejscowej na królikach odnotowano jedynie słabe działanie drażniące na skórę i oczy, natomiast badania na świnkach morskich nie wykazały reakcji nadwrażliwości typu późnego, co potwierdza względne bezpieczeństwo dermatologiczne preparatu.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, bezpieczeństwo dermatologiczne, działanie drażniące, działanie teratogenne, embriotoksyczność, glikokortykoid, kortykosteroid, nadwrażliwość typu późnego, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, propionian klobetazolu, szampon leczniczy, tolerancja miejscowa, wady układu kostnego, zahamowanie wzrostu płodu