atopowe zapalenie skóry
Atopowe zapalenie skóry (AZS) to przewlekła, nawrotowa, zapalna dermatoza, charakteryzująca się intensywnym świądem, suchością skóry oraz typową morfologią i lokalizacją zmian skórnych. Choroba ta stanowi jedno z najczęstszych schorzeń dermatologicznych, dotykając 15-20% dzieci i 1-3% dorosłych w krajach rozwiniętych.
Patogeneza AZS jest złożona i obejmuje interakcję czynników genetycznych, immunologicznych oraz środowiskowych. Kluczową rolę odgrywa dysfunkcja bariery naskórkowej związana z mutacjami genu filagryny oraz zaburzenia odpowiedzi immunologicznej z przewagą odpowiedzi typu Th2. Mechanizm świądu, będącego dominującym i najbardziej uciążliwym objawem, wiąże się z nadmierną aktywacją włókien nerwowych oraz uwalnianiem mediatorów zapalnych, takich jak interleukiny, histamina i neuropeptydy.
Diagnostyka AZS opiera się na kryteriach klinicznych, uwzględniających obecność świądu, typową morfologię i lokalizację zmian, przewlekły i nawrotowy przebieg oraz współwystępowanie innych chorób atopowych. W leczeniu stosuje się podejście wielokierunkowe, obejmujące przywracanie funkcji bariery naskórkowej (emolienty), kontrolę stanu zapalnego (miejscowe glikokortykosteroidy, inhibitory kalcyneuryny), leczenie przeciwświądowe oraz terapie ogólnoustrojowe (cyklosporyna A, dupilumab, upadacytynib) w ciężkich przypadkach.
Nowoczesne strategie terapeutyczne w AZS koncentrują się na terapiach celowanych, ukierunkowanych na kluczowe szlaki immunologiczne. Leki biologiczne blokujące IL-4/IL-13 oraz małocząsteczkowe inhibitory JAK wykazują wysoką skuteczność w kontrolowaniu objawów i poprawie jakości życia pacjentów z umiarkowaną i ciężką postacią choroby. Odpowiednia edukacja pacjenta, identyfikacja i unikanie czynników zaostrzających przebieg schorzenia stanowią istotny element kompleksowego podejścia terapeutycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dernilan
Produkt leczniczy Dernilan w postaci kremu zawiera substancje pomocnicze, takie jak metylu i propylu parahydroksybenzoesan oraz alkohol stearylowy, które mogą wywoływać reakcje niepożądane u pacjentów z predyspozycjami alergicznymi. Szczególnie istotne jest monitorowanie objawów alergicznych, w tym reakcji typu późnego, które mogą pojawić się po dłuższym stosowaniu preparatu. Alkohol stearylowy może powodować miejscowe reakcje skórne, takie jak kontaktowe zapalenie skóry, objawiające się zaczerwienieniem, świądem i podrażnieniem w miejscu aplikacji. Pacjenci z historią nadwrażliwości na parabeny lub alkohole tłuszczowe są szczególnie narażeni na te działania niepożądane.
alkohol stearylowy, alkohol tłuszczowy, atopowe zapalenie skóry, konserwant, kontaktowe zapalenie skóry, metylu parahydroksybenzoesan, miejscowa reakcja skórna, podrażnienie skóry, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja typu późnego, stosowanie miejscowe, substancja pomocnicza, wywiad alergologiczny - Leksykon substancji czynnych
łopian – Przeciwwskazania stosowania
Korzeń łopianu (Arctium lappa L., Arctium minus Hill, Arctium tomentosum Mill.) jest stosowany w preparatach leczniczych, jednak jego użycie jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na tę substancję czynną oraz u osób uczulonych na rośliny z rodziny Asteraceae (Compositae), do której należy łopian. Reakcje alergiczne mogą obejmować objawy skórne (wysypka, pokrzywka, świąd, obrzęk), ze strony układu oddechowego (duszność, świszczący oddech, obrzęk krtani), przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka) oraz reakcje ogólnoustrojowe, w tym anafilaksję z obniżeniem ciśnienia tętniczego i zaburzeniami świadomości. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z atopowym zapaleniem skóry, astmą oskrzelową o podłożu alergicznym oraz u osób z wywiadem alergicznym na pyłki roślin i rośliny z rodziny Asteraceae.
alergia na pyłki roślin, anafilaksja, Arctium lappa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, ból brzucha, duszność, działanie niepożądane, korzeń łopianu, manifestacja kliniczna, mniszek lekarski, nadwrażliwość na Asteraceae, nadwrażliwość na substancję czynną, nudności, obniżenie ciśnienia tętniczego, obrzęk krtani, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, wywiad alergiczny, wywiad alergologiczny, zaburzenie świadomości - Leksykon chorób i schorzeń
Wysypki u niemowląt i dzieci – Patofizjologia i mechanizm
Wysypki skórne u niemowląt i dzieci wynikają z złożonych interakcji czynników genetycznych, immunologicznych i środowiskowych, z kluczową rolą defektów bariery skórnej i dysregulacji odpowiedzi immunologicznej. Atopowe zapalenie skóry (AZS), dotykające około 20% dzieci w USA, jest przykładem schorzenia o podłożu genetycznym (ok. 80% wkładu genetycznego), gdzie mutacje w genie FLG prowadzą do niedoboru filagryny, obniżenia poziomu naturalnego czynnika nawilżającego (NMF) i nasilonego stanu zapalnego z podwyższonym poziomem IgE. W patogenezie AZS istotne są cytokiny Th2 (IL-4, IL-13, IL-5) oraz Th1 (IL-12, IFN-γ), a także zwiększona kolonizacja Staphylococcus aureus. U niemowląt skóra jest cieńsza, z niedojrzałą barierą ochronną, co zwiększa podatność na podrażnienia i wchłanianie substancji miejscowych, co ma znaczenie dla farmakokinetyki i farmakodynamiki stosowanych leków. Wysypki wirusowe, takie jak rumień nagły (HHV-6) czy rumień zakaźny (parwowirus B19), oraz reakcje alergiczne (pokrzywka, rumień wielopostaciowy, kontaktowe zapalenie skóry) są częstymi przyczynami zmian skórnych u dzieci.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, desmogleina 1, filagryna, hipoteza higieniczna, ichtioza, interferon gamma, interleukina-4, keratynocyty, komórki dendrytyczne, kontaktowe zapalenie skóry, ludzki herpeswirus typu 6, mastocytoza, naturalny czynnik nawilżający, niedobór białka, parwowirus B19, pieluszkowe zapalenie skóry, plamica, płonica, pokrzywka, rumień nagły, rumień wielopostaciowy, rumień zakaźny, świąd, warstwa rogowa, wybroczyny, wysypka plamisto-grudkowa, wzorce molekularne związane z patogenami, wzorce molekularne związane z uszkodzeniem, zespół Nethertona - Leksykon chorób i schorzeń
Agammaglobulinemia związana z chromosomem x – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Agammaglobulinemia związana z chromosomem X (XLA) to genetyczny defekt spowodowany mutacją w genie BTK, prowadzący do braku produkcji przeciwciał i ciężkiego upośledzenia odporności humoralnej, co skutkuje zwiększoną podatnością na infekcje bakteryjne i wirusowe. Choroba dotyczy głównie chłopców i manifestuje się w pierwszym roku życia po zaniku przeciwciał matczynych. Podstawą leczenia jest dożywotnia terapia zastępcza immunoglobulinami (RIgG) w dawkach 400-600 mg/kg/miesiąc, podawana dożylnie (IVIG) lub podskórnie (SCIG), z celem utrzymania poziomu IgG na poziomie 500-800 mg/dl. Terapia powinna być rozpoczęta optymalnie w wieku 10-12 tygodni życia. Monitorowanie działań niepożądanych, takich jak bóle głowy, gorączka czy zmiany ciśnienia krwi, oraz dostosowanie parametrów infuzji są kluczowe dla bezpieczeństwa pacjenta.
agammaglobulinemia Brutona, agammaglobulinemia związana z chromosomem X, atopowe zapalenie skóry, badanie spirometryczne, choroba płuc, drobnoustrój, egzema, gen BTK, immunoglobulina dożylna, immunoglobulina G, immunoglobulina podskórna, infekcja bakteryjna, kinaza tyrozynowa Brutona, lek rozszerzający oskrzela, miejscowy steroid, nawracające zapalenie ucha środkowego, przeciwciało, przewlekła biegunka, przewlekłe zapalenie zatok, sepsa, steroid wziewny, Streptococcus pneumoniae, terapia immunoglobulinowa, układ odpornościowy, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalna choroba jelit - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Roztwory do testów punktowych –
Roztwory do testów punktowych zawierające wyciągi alergenowe są szeroko stosowane w diagnostyce alergologicznej, jednak istnieją istotne przeciwwskazania do ich stosowania. Bezwzględnie nie należy wykonywać testów u pacjentów z ciężkimi, uogólnionymi schorzeniami, niestabilnym stanem klinicznym, niewyrównaną chorobą przewlekłą lub w fazie zaostrzenia choroby podstawowej. Ponadto przeciwwskazaniem jest obecność chorobowych zmian skórnych w miejscu testu, takich jak aktywne atopowe zapalenie skóry czy inne dermatozy, które mogą zaburzać integralność skóry i wpływać na wiarygodność wyników. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów przyjmujących beta-blokery oraz inhibitory ACE, gdyż leki te mogą utrudniać leczenie ewentualnych reakcji anafilaktycznych i nasilać objawy alergiczne. Również nadwrażliwość na substancje pomocnicze w roztworach stanowi bezwzględne przeciwwskazanie.
adrenalina, alergologia, anafilaksja, astma niekontrolowana, atopowe zapalenie skóry, beta-bloker, ciąża, dichlorowodorek histaminy, drożdże, grzyb pleśniowy, inhibitor ACE, leczenie immunomodulujące, lek przeciwhistaminowy, nabłonek zwierzęcy, nadwrażliwość, pyłek rośliny, reakcja anafilaktyczna, reaktywność skóry, roztocze, roztwór do testu punktowego, roztwór kontrolny dodatni, wyciąg alergenowy - Leksykon substancji czynnych
Benzoil nadtlenek – Przeciwwskazania stosowania
Benzoilu nadtlenek, stosowany w leczeniu trądziku, dostępny jest w stężeniach od 25 mg/g (Belakne Combi) do 100 mg/g (Akneroxid 10, Benzacne). Podstawowym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na benzoilu nadtlenek lub na substancje pomocnicze, takie jak adapalen (1 mg/g) i glikol propylenowy (40 mg/g) w preparacie Belakne Combi. Preparaty te nie powinny być aplikowane na uszkodzoną skórę, w stanach zapalnych skóry, w egzemie, atopowym zapaleniu skóry, na skórę suchą lub po oparzeniach, a także w okolicach oczu, błon śluzowych, ust i nosa. Dodatkowo, Belakne Combi jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży i planujących ciążę ze względu na obecność adapalenu.
adapalen, atopowe zapalenie skóry, błona śluzowa, egzema, glikol propylenowy, łuszczenie się skóry, nadtlenek benzoilu, nadwrażliwość na substancje, pieczenie skóry, preparat dermatologiczny, przewlekłe zapalenie skóry, reakcja nadwrażliwości, substancja pomocnicza, sucha skóra, trądzik, uszkodzenie skóry, wyprysk, zaczerwienienie skóry, zmiana trądzikowa - Leksykon chorób i schorzeń
Wysypki u niemowląt i dzieci – Etiologia i przyczyny
Wysypki u niemowląt i dzieci mają zróżnicowaną etiologię, obejmującą infekcje wirusowe (np. ospa wietrzna, rumień zakaźny, choroba dłoni, stóp i jamy ustnej, rumień nagły, odra, różyczka), bakteryjne (płonica, liszajec zakaźny, zespół oparzonej skóry, posocznica meningokokowa) oraz grzybicze (kandydoza, grzybica). Charakterystyczne cechy kliniczne, takie jak lokalizacja, morfologia zmian (np. pęcherze, grudki, strupy) oraz towarzyszące objawy systemowe (gorączka, objawy neurologiczne), są kluczowe dla różnicowania przyczyn. Wysypki mogą również wynikać z reakcji alergicznych (pokrzywka, atopowe zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy) oraz czynników nieinfekcyjnych, takich jak pieluszkowe zapalenie skóry, potówki czy kontaktowe zapalenie skóry. Warto podkreślić, że skóra niemowląt jest cieńsza i bardziej podatna na uszkodzenia, co wpływa na podatność na wysypki i ich przebieg.
atopowe zapalenie skóry, biopsja skóry, choroba dłoni, stóp i jamy ustnej, choroba Kawasakiego, ciemieniucha, enterowirusy, grzybica głowy, kandydoza, kontaktowe zapalenie skóry, liszajec zakaźny, ludzki herpeswirus, mięczak zakaźny, odra, ospa wietrzna, paciorkowiec grupy A, parwowirus B19, pieluszkowe zapalenie skóry, plamica piorunująca, pokrzywka, posocznica meningokokowa, potówki, różyczka, rumień nagły, rumień toksyczny noworodków, rumień wielopostaciowy, rumień zakaźny, świerzb, świerzbowiec ludzki, szkarlatyna, trądzik niemowlęcy, wirus Coxsackie, wirus varicella zoster, zapalenie naczyń IgA, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół oparzonej skóry, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telfexo 120 mg 120 mg
Telfexo 120 mg, zawierający chlorowodorek feksofenadyny w dawce 120 mg (odpowiadającej 112 mg feksofenadyny w formie zasady), jest lekiem przeciwhistaminowym drugiej generacji, selektywnie blokującym obwodowe receptory H1 bez działania sedatywnego. Preparat jest wskazany do leczenia sezonowego alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa u dorosłych oraz młodzieży powyżej 12 roku życia. Skutecznie łagodzi objawy takie jak kichanie, wodnisty wyciek z nosa, świąd nosa, zatkanie nosa oraz podrażnienie oczu. Tabletki powlekane o wymiarach 14,9-15,3 mm x 6,4-6,8 mm są przeznaczone do stosowania w monoterapii lub terapii skojarzonej, szczególnie w okresie ekspozycji na alergeny sezonowe, z możliwością profilaktycznego rozpoczęcia terapii przed sezonem pylenia.
alergen sezonowy, alergia sezonowa, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, atopowe zapalenie skóry, całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, chlorowodorek feksofenadyny, efekt sedatywny, feksofenadyna, kichanie, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, monoterapia, nadwrażliwość, ośrodkowy układ nerwowy, podrażnienie oczu, pokrzywka, receptor H1, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, świąd nosa, terapia skojarzona, wodnisty wyciek z nosa, zatkanie nosa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Solu-Medrol 250 mg
Solu-Medrol (metyloprednizolon w postaci soli sodowej bursztynianu) jest glikokortykosteroidem dostępnym w dawkach 40 mg, 125 mg, 500 mg oraz 1000 mg, stosowanym głównie objawowo, z wyjątkiem substytucyjnego leczenia zaburzeń endokrynologicznych, takich jak pierwotna i wtórna niedoczynność kory nadnerczy (często w skojarzeniu z mineralokortykosteroidami), wstrząs nadnerczowy, wrodzony przerost nadnerczy, a także w stanach okołooperacyjnych u pacjentów z niewydolnością kory nadnerczy. Lek znajduje zastosowanie w licznych chorobach reumatycznych (np. reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycowe zapalenie stawów), układowych chorobach tkanki łącznej (np. toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie mięśnia sercowego), chorobach dermatologicznych (np. pęcherzyca, ciężka łuszczyca), ciężkich chorobach alergicznych (np. astma oskrzelowa, reakcje nadwrażliwości na leki), a także w leczeniu poważnych procesów zapalnych i alergicznych oka. Wskazania obejmują również choroby układu oddechowego (np. sarkoidoza, beryloza, zapalenie płuc wywołane Pneumocystis jiroveci u pacjentów z AIDS), hematologiczne (np. autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, idiopatyczna plamica małopłytkowa), choroby nowotworowe (białaczki, chłoniaki) oraz neurologiczne (obrzęk mózgu, zaostrzenia stwardnienia rozsianego, ostre urazy rdzenia kręgowego). W leczeniu urazów rdzenia kluczowe jest rozpoczęcie terapii w ciągu 8 godzin od urazu, a w przypadku zapalenia płuc Pneumocystis jiroveci – w ciągu 72 godzin od rozpoczęcia leczenia przeciwgrzybiczego.
alkohol benzylowy, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka, chłoniak, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, hiperkalcemia, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość, metyloprednizolon, nadwrażliwość, niedobór erytroblastów, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość hipoplastyczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk krtani, obrzęk mózgu, opryszczkowate zapalenie skóry, owrzodzenie rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, półpasiec oczny, przerost nadnerczy, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, włośnica, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk kontaktowy, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie spojówek, zapalenie tarczycy, zapalenie tęczówki, zapalenie tętnic, zapalenie wielomięśniowe, zespół Goodpasture’a, zespół Loefflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Parahydroksybenzoesan etylu – Przeciwwskazania stosowania
Parahydroksybenzoesan etylu, będący składnikiem mieszaniny parabenów w produkcie TRUE Test 36, stosowany jest w diagnostyce alergii kontaktowej jako substancja testująca w płatku nr 8 panelu nr 1. Mieszanina parabenów zawiera pięć składników w równych proporcjach wagowych, z całkowitą zawartością 1000 µg/cm² (810 µg/płatek), co odpowiada stężeniu parahydroksybenzoesanu etylu około 200 µg/cm² (162 µg/płatek). Testy z tym związkiem są przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim lub uogólnionym aktywnym zapaleniem skóry oraz u osób z nadwrażliwością na substancje pomocnicze plastra TRUE Test 36. Dodatkowo, testy nie powinny być wykonywane na skórze zmienionej chorobowo, z nadmiernym owłosieniem, w fałdach skórnych, na obszarach narażonych na tarcie i pocenie się oraz na skórze poddanej testom płatkowym w ciągu ostatnich 4-6 tygodni.
alergia kontaktowa, atopowe zapalenie skóry, dermatoza, fototerapia, glikokortykosteroid, lek immunosupresyjny, łuszczyca, mieszanina parabenów, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, panel samoprzylepny, paraben, parahydroksybenzoesan benzylu, parahydroksybenzoesan butylu, parahydroksybenzoesan etylu, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, próba prowokacyjna, promieniowanie UV, reakcja anafilaktyczna, test płatkowy, TRUE Test 36, zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Glikopironium – Działania niepożądane
Glikopironium, substancja czynna leku Axhidrox (krem 2,2 mg/dozę), wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi do 72 tygodni, bez istotnego wzrostu częstości działań niepożądanych w czasie terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (>1%) to reakcje w miejscu podania (15,3%), suchość w jamie ustnej (12,3%), suchość oczu (3,3%), suchość jamy nosowej (1,5%), ból głowy (1,3%), suchość skóry (1,3%), zaparcia (1,3%) oraz niewyraźne widzenie (1,1%). Działania te wynikają głównie z działania przeciwcholinergicznego glikopironium i dotyczą układów: pokarmowego (suchość jamy ustnej, zaparcia), wzrokowego (suchość oczu, niewyraźne widzenie), oddechowego (suchość jamy nosowej), nerwowego (ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia snu i uwagi) oraz skóry (suchość, zapalenie, wysypka). Rzadziej występują tachykardia i wydłużenie odcinka QT w EKG, co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi.
atopowe zapalenie skóry, ból głowy, działanie przeciwcholinergiczne, glikopironium, małopłytkowość, nadmierna potliwość, niepokój psychoruchowy, nierówne źrenice, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, podwyższona bilirubina, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, przekrwienie błony śluzowej nosa, przekrwienie oczu, reakcja nadwrażliwości, rozedma brzucha, rozszerzenie źrenic, rumień, średnia objętość krwinki czerwonej, stężenie hemoglobiny, suchość jamy nosowej, suchość jamy ustnej, suchość oczu, suchość skóry, tachykardia, trądzik, twardy stolec, wydłużenie odcinka QT, wyprysk, zaburzenie mikcji, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie snu, zaburzenie uwagi, zaburzenie widzenia, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie skóry, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Odparzenie pieluszkowe – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Odparzenie pieluszkowe, będące najczęściej łagodnym i samoograniczającym się stanem zapalnym skóry, charakteryzuje się doskonałym rokowaniem przy zastosowaniu podejścia ABCDE (powietrze, bariera ochronna, oczyszczanie, pielucha, edukacja). Czas ustąpienia zmian zależy od ich rodzaju i nasilenia: łagodne odparzenia ustępują w 3-4 dni, nieskomplikowane zapalenia kontaktowe i potówki w ciągu kilku dni, natomiast zakażenia drożdżakowe (kandydoza) mogą utrzymywać się przez kilka tygodni. Cięższe przypadki wymagające terapii antybiotykowej lub przeciwgrzybiczej mogą trwać powyżej tygodnia, a granuloma gluteale infantum ustępuje samoistnie w ciągu kilku miesięcy. Co istotne, ponad połowa przypadków atopowego zapalenia skóry ustępuje do 3. roku życia.
atopowe zapalenie skóry, Candida albicans, choroba inwazyjna, choroba samoograniczająca się, granuloma gluteale infantum, histiocytoza z komórek Langerhansa, kandydoza, łagodne odparzenie pieluszkowe, lek przeciwgrzybiczny, maceracja skóry, obniżona odporność, odparzenie pieluszkowe, owrzodzenie skóry, pieluszkowe zapalenie skóry, pleśniawka jamy ustnej, postępowanie profilaktyczne, postępowanie terapeutyczne, potówka, wyprzenie, zakażenie bakteryjne wtórne, zakażenie drożdżakowe, zapalenie kontaktowe - Leksykon chorób i schorzeń
Świerzb – Diagnostyka i diagnoza
Świerzb (scabies) to zakaźna dermatoza wywołana przez roztocza Sarcoptes scabiei var. hominis, której diagnostyka kliniczna opiera się na charakterystycznym wywiadzie (intensywny świąd nasilający się nocą i po ciepłych kąpielach) oraz obecności typowych zmian skórnych, takich jak nory świerzbowcowe (2-10 mm, serpiginowate linie), grudkowo-wysiękowa osutka w lokalizacjach typowych (między palcami, nadgarstki, zgięcia łokciowe, pachy, pośladki, narządy płciowe). Diagnostyka potwierdzająca obejmuje mikroskopię zeskrobin skóry z olejem mineralnym (czułość około 46%), dermatoskopię (czułość ~83%) z identyfikacją znaku delta oraz konfokalną mikroskopię refleksyjną (czułość 92%, swoistość 100%). W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić m.in. egzemy, atopowe zapalenie skóry, grzybice, kiłę oraz reakcje alergiczne. W przypadku świerzbu norweskiego, charakteryzującego się masywną hiperkeratozą i wysoką zakaźnością, potwierdzenie obecności roztoczy jest obligatoryjne ze względu na epidemiologiczne implikacje.
atopowe zapalenie skóry, biopsja skóry, dermatoskop, dermatoskopia, dermatoza, hiperkeratoza naskórka, kortykosteroidy, limfocyty, nora świerzbowcowa, obraz histopatologiczny, obraz kliniczny, reakcja łańcuchowa polimerazy, refleksyjna mikroskopia konfokalna, rumień wielopostaciowy, spongioza, suchość skóry, świąd, świerzb, świerzb norweski, świerzbowiec ludzki, test ELISA, tetracyklina, wykwity skórne, wyprysk, wywiad medyczny, zapalenie skóry kontaktowe, zeskrobiny, zeskrobiny skóry, zmiany skórne - Leksykon substancji czynnych
Olejek majerankowy – Przeciwwskazania stosowania
Olejek majerankowy (Origanum majorana L., aetheroleum) jest składnikiem leczniczych preparatów do płukania gardła, takich jak Salviasept, w którym występuje w stężeniu 0,3 g/100 g produktu. Główne przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na olejek majerankowy oraz rośliny z rodziny jasnotowatych (Lamiaceae), a także reakcje krzyżowe z roślinami z rodzin astrowatych (Asteraceae) i selerowatych (Apiaceae), w tym anyżem, kminkiem, selerem, kolendrą i koprem. Dodatkowo, preparaty zawierają inne składniki, takie jak olejek mięty pieprzowej, mentol, anetol i balsam peruwiański, które również mogą wywoływać reakcje alergiczne. Szczególnym przeciwwskazaniem jest astma oskrzelowa, ze względu na ryzyko skurczu tchawicy i oskrzeli indukowanego przez olejki eteryczne. Preparat Salviasept zawiera także etanol w stężeniu 58% (V/V) ± 10%, co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami wątroby, uzależnieniem od alkoholu lub przyjmujących leki wchodzące w interakcje z alkoholem.
anetol, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, balsam peruwiański, choroba atopowa, etanol, mentol, nadreaktywność oskrzeli, nadwrażliwość, olejek eteryczny, olejek goździkowy, olejek majerankowy, olejek miętowy, olejek mięty pieprzowej, olejek szałwiowy, olejek tymiankowy, reakcja krzyżowa, rodzina astrowatych, rodzina jasnotowatych, rodzina selerowatych, skurcz oskrzeli, skurcz tchawicy, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sandimmun Neoral
Sandimmun Neoral, zawierający cyklosporynę, wymaga stosowania pod ścisłą kontrolą lekarzy doświadczonych w immunosupresji, ze względu na ryzyko działań niepożądanych takich jak nefrotoksyczność (wzrost kreatyniny i mocznika, zwłóknienie śródmiąższowe nerek), hepatotoksyczność (zwiększenie bilirubiny i enzymów wątrobowych, cholestaza, niewydolność wątroby) oraz zwiększone ryzyko zakażeń oportunistycznych (w tym PVAN, BKVN, PML) i nowotworów, zwłaszcza chłoniaków i nowotworów skóry. Monitorowanie funkcji nerek, parametrów wątrobowych, ciśnienia tętniczego oraz stężenia cyklosporyny we krwi (preferencyjnie metodą z użyciem swoistych przeciwciał monoklonalnych lub HPLC) jest obligatoryjne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w wieku ≥65 lat, z zaburzeniami funkcji nerek, a także u osób z łuszczycą lub atopowym zapaleniem skóry, które powinny unikać ekspozycji na promieniowanie UVB i PUVA. Dawkowanie początkowe u pacjentów z nieprawidłową funkcją nerek to 2,5 mg/kg mc./dobę, z koniecznością częstego monitorowania eGFR i kreatyniny.
atopowe zapalenie skóry, chłoniak, cholestaza, choroba limfoproliferacyjna, cyklosporyna, fotochemioterapia PUVA, gronkowiec złocisty, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP3A4, leczenie immunosupresyjne, nefropatia o minimalnych zmianach, nefropatia związana z wirusem polioma, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rabdomioliza, reumatoidalne zapalenie stawów, stężenie bilirubiny, stężenie kreatyniny, wirus opryszczki, wirus Polyomaviridae, wysokosprawna chromatografia cieczowa, zespół Behceta, zespół nerczycowy, ziarnica złośliwa, zwłóknienie śródmiąższowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Opokan-keto 25 mg/g
Lek Opokan-keto w postaci żelu zawiera 25 mg/g ketoprofenu i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ketoprofen, kwas acetylosalicylowy, inne NLPZ oraz substancje pomocnicze preparatu. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują także historię astmy, alergicznego nieżytu nosa, alergii skórnej po ekspozycji na ketoprofen lub inne NLPZ. Ze względu na miejscowe działanie, stosowanie żelu jest niewskazane na uszkodzoną skórę, w tym zranienia, zapalenia, wypryski, trądzik oraz otwarte rany. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko fotowrażliwości – reakcje nadwrażliwości na światło słoneczne stanowią absolutne przeciwwskazanie, a podczas terapii i przez 2 tygodnie po jej zakończeniu należy unikać ekspozycji na światło słoneczne i promieniowanie UV. Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 15 roku życia oraz kobiet w III trymestrze ciąży ze względu na brak danych bezpieczeństwa i potencjalne ryzyko dla płodu.
alergia skórna, alergiczny nieżyt nosa, astma, atopowe zapalenie skóry, choroba wątroby, etanol, fenofibrat, filtr UV, fotouczulenie, fotowrażliwość, ketoprofen, kontaktowe zapalenie skóry, kwas acetylosalicylowy, kwas tiaprofenowy, łuszczyca, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło słoneczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja leku, NLPZ, otwarta rana, padaczka, reakcja fotouczulająca, reakcja krzyżowa, substancja pomocnicza, trądzik, trzeci trymestr ciąży, uzależnienie od alkoholu, wyprysk, zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Alergiczny nieżyt nosa – Objawy
Alergiczny nieżyt nosa (ANN) to przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa wywołane reakcją immunologiczną typu I na aeroalergeny, dotykające około 18-20% populacji. Patofizjologia obejmuje aktywację limfocytów Th2 i produkcję swoistych IgE, co prowadzi do degranulacji komórek tucznych i uwalniania mediatorów, takich jak histamina, leukotrieny i prostaglandyny. Objawy ANN dzielą się na fazę wczesną (kichanie, wodnisty wyciek, świąd, łzawienie oczu) oraz późną (obrzęk błony śluzowej, zatkanie nosa, spływanie wydzieliny zanosowej), które mogą występować sezonowo lub całorocznie. Klasyfikacja ARIA uwzględnia częstość (przerywany vs. przetrwały) i nasilenie objawów (łagodne vs. umiarkowane/ciężkie), z istotnym wpływem na jakość życia, sen i funkcjonowanie pacjentów. Wartości IgE powyżej 100 IU/mL przed 6 rokiem życia oraz rodzinny wywiad atopii stanowią istotne czynniki ryzyka rozwoju choroby.
alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma, atopia, atopowe zapalenie skóry, bazofil, bezdech senny, całoroczny alergiczny nieżyt nosa, choroba atopowa, cytokina, degranulacja komórek tucznych, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, egzema, eozynofil, histamina, immunoterapia alergenowa, interleukina, katar sienny, klasyfikacja ARIA, komórka dendrytyczna, komórka prezentująca antygen, komórka tuczna, leukotrien, limfocyt pomocniczy Th2, mediator zapalny, niealergiczny nieżyt nosa, polip nosa, prostaglandyna, przeciwciało IgE, przekrwienie spojówek, przerost migdałków, pyłek roślin, reakcja immunologiczna typu I, rhinorrhea, roztocz kurzu domowego, sezonowy alergiczny nieżyt nosa, sierść zwierzęca, spływanie wydzieliny zanosowej, swoiste IgE, zapalenie zatok, zarodnik pleśni - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Recreol
Produkt leczniczy Recreol, zawierający 50 mg/g deksopantenolu, wymaga zachowania szczególnych środków ostrożności podczas stosowania. Należy unikać kontaktu kremu z oczami ze względu na ryzyko podrażnienia błony śluzowej, zaczerwienienia i dyskomfortu; w przypadku ekspozycji zaleca się natychmiastowe przepłukanie oczu wodą. Wystąpienie objawów nadwrażliwości, takich jak zaczerwienienie skóry wykraczające poza obszar aplikacji, świąd, wysypka, obrzęk czy piekący ból, wymaga natychmiastowego przerwania terapii i konsultacji lekarskiej.
alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, atopowe zapalenie skóry, deksopantenol, glikol propylenowy, kontaktowe zapalenie skóry, lanolina, nadwrażliwość, obrzęk, podrażnienie błony śluzowej, podrażnienie skóry, próba uczuleniowa, przewlekła dermatoza, reakcja nadwrażliwości, świąd, wysypka, zaczerwienienie skóry - Leksykon substancji czynnych
21-piwalan tiksokortolu – Wskazania do stosowania
21-piwalan tiksokortolu jest glikokortykosteroidem stosowanym w diagnostyce alergicznego kontaktowego zapalenia skóry u dorosłych, obecnym w produkcie TRUE Test 36 jako substancja czynna w stężeniu 3,0 μg/cm² (2,4 μg na płatek). Produkt ten zawiera 36 alergenów podzielonych na 3 panele, a 21-piwalan tiksokortolu znajduje się w panelu nr 3 (płatek nr 27). Test polega na aplikacji plastrów na skórę pleców na 48 godzin z odczytami po 48 oraz 72-96 godzinach, umożliwiając identyfikację nadwrażliwości kontaktowej na kortykosteroidy, co jest szczególnie istotne u pacjentów z podejrzeniem alergii, opornością na terapię lub paradoksalnym pogorszeniem zmian skórnych podczas leczenia kortykosteroidami.
21-piwalan tiksokortolu, alergen kontaktowy, alergia kontaktowa, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, aplikacja plastra, atopowe zapalenie skóry, dermatoza, glikokortykosteroid, kortykosteroid, łuszczyca, nadwrażliwość kontaktowa, podrażnieniowe kontaktowe zapalenie skóry, reakcja krzyżowa, test prowokacyjny, TRUE Test 36, wyprysk potnicowy, zmiany wypryskowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polcortolon 4 mg
Polcortolon, zawierający 4 mg triamcynolonu w postaci tabletek, jest wskazany w leczeniu szerokiego spektrum schorzeń o podłożu zapalnym, immunologicznym i alergicznym. W endokrynologii stosuje się go m.in. w niewydolności kory nadnerczy (choroba Addisona) jako uzupełnienie mineralokortykosteroidów, w zespole nadnerczowo-płciowym, hiperkalcemii nowotworowej oraz nieropnym zapaleniu tarczycy. W chorobach reumatycznych Polcortolon jest użyteczny w zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa, łuszczycowym i reumatoidalnym zapaleniu stawów, gorączce reumatycznej, zapaleniu kaletki maziowej, pourazowym zapaleniu kości i stawów oraz w innych stanach zapalnych opornych na standardowe leczenie. W kolagenozach i chorobach tkanki łącznej lek stosuje się w zapaleniu mięśnia sercowego i toczniu rumieniowatym układowym.
alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka, chłoniak, choroba Addisona, choroba Crohna, choroba posurowicza, dnawe zapalenie stawów, erytroblastopenia, gorączka reumatyczna, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowych, hiperkalcemia, hiperplazja nadnerczy, kolagenoza, kontaktowe zapalenie skóry, łojotokowe zapalenie skóry, łokieć tenisisty, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość, mineralokortykosteroid, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieropne zapalenie tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, opryszczkowe pęcherzowe zapalenie skóry, ostra białaczka, owrzodzenie brzeżne rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, półpasiec oczny, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, triamcynolon, włośnica, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, współczulne zapalenie naczyniówki, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie przedniego odcinka oka, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki, zapalenie tęczówki, zespół Löfflera, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół nerczycowy, zespół Stevens-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Ospa wietrzna – Leczenie
Ospa wietrzna (varicella) jest wysoce zakaźną chorobą wirusową wywołaną przez Varicella-Zoster Virus (VZV). U zdrowych dzieci przebiega zwykle łagodnie i samoograniczająco się, wymagając jedynie leczenia objawowego, które obejmuje stosowanie chłodnych kompresów, płynu z kalaminy, leków przeciwhistaminowych oraz paracetamolu. Leki przeciwwirusowe, takie jak acyklowir (800 mg p.o. 5x/d przez 7 dni u osób powyżej 12 lat), walacyklowir i famcyklowir, są wskazane u pacjentów z grup wysokiego ryzyka (m.in. osoby >12 lat, kobiety w ciąży, noworodki, immunosupresja) i powinny być podane w ciągu 24 godzin od pojawienia się wysypki, aby skrócić czas trwania gorączki, zmniejszyć liczbę wykwitów i ryzyko powikłań. Dożylne podawanie acyklowiru (10 mg/kg co 8 godzin przez 7-10 dni) jest zalecane w ciężkich przypadkach, zwłaszcza u osób z obniżoną odpornością oraz noworodków urodzonych przedwcześnie lub w wieku <7 dni z ospą wietrzną.
acyklowir, astma, atopowe zapalenie skóry, atrofia kory mózgowej, choroba skóry, defekt odporności komórkowej, duszność, egzema, famcyklowir, gorączka, ibuprofen, infekcja bakteryjna skóry, kinaza tymidynowa, kortykosteroid, leczenie objawowe, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwwirusowy, małogłowie, martwicze zapalenie powięzi, obniżona odporność, paracetamol, płyn z kalaminy, przewlekła choroba płuc, soda oczyszczona, świąd, terapia przeciwwirusowa, tlenoterapia, walacyklowir, wirus varicella zoster, wtórne zakażenie bakteryjne, wykwit skórny, zapalenie mózgu, zapalenie płuc, zespół nerczycowy, zespół Reye’a, zespół wstrząsu toksycznego - Leksykon chorób i schorzeń
Wyprysk dyshidrotyczny – Epidemiologia
Wyprysk dyshidrotyczny (pompholyx) stanowi istotny problem dermatologiczny, odpowiadając za 5-20% przypadków wyprysku rąk, z częstością występowania około 20/100 000 osób (0,02%). Choroba dotyka głównie osoby w wieku 20-40 lat, z równomiernym rozkładem płci, choć niektóre badania wskazują na nieznaczną przewagę kobiet. Występuje częściej w cieplejszym klimacie oraz w miesiącach wiosenno-letnich, a także w środowiskach miejskich. Czynniki predysponujące obejmują atopię (50% pacjentów z pompholyx ma atopowe zapalenie skóry lub obciążony wywiad rodzinny), nadwrażliwość na metale (nikiel, kobalt, chrom) z dodatnimi testami płatkowym u 20,19% pacjentów oraz czynniki zaostrzające takie jak potliwość, stres i ciepło. Wyprysk dyshidrotyczny może współistnieć z infekcjami grzybiczymi i rzadko pojawia się jako reakcja na dożylne immunoglobuliny.
alergia kontaktowa, alergia na nikiel, atopia, atopowe zapalenie skóry, biopsja skóry, choroba nawracająca, choroba przewlekła, chorobowość punktowa, diateza atopowa, doustny test prowokacyjny, grzybica, immunoglobulina dożylna, infekcja grzybicza, infekcja wtórna, kontaktowe zapalenie skóry, pompholyx, pompholyx sezonowy, przewlekły wyprysk, siarczan niklu, test płatkowy, wyprysk dyshidrotyczny, wyprysk rąk, zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Grzebienica pospolita – Przeciwwskazania stosowania
Immunoterapia alergenowa z wykorzystaniem grzebienicy pospolitej (Cynosurus cristatus), obecnej w preparatach takich jak Perosall T13 (podjęzykowo) oraz Pollinex+Rye (iniekcje), wymaga szczegółowej oceny przeciwwskazań przed rozpoczęciem leczenia. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują choroby autoimmunologiczne, aktywne choroby nowotworowe, ciężkie niedobory immunologiczne (w tym spowodowane immunosupresją), a także ciężką, niestabilną astmę oskrzelową z FEV1 <70% wartości należnej. Dodatkowo, preparat Pollinex+Rye jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek, układu nerwowego, tarczycy, chorobą reumatoidalną oraz u osób z trwałymi zaburzeniami czynności płuc, rozedmą lub rozstrzeniami oskrzeli. Oba preparaty nie powinny być stosowane u pacjentów przyjmujących beta-adrenolityki oraz u dzieci poniżej 5 lat (Perosall T13) lub 6 lat (Pollinex+Rye).
alergia na pyłki traw, alkaptonuria, astma ciężka, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beta-adrenolityk, choroba autoimmunologiczna, choroba nowotworowa, choroba reumatoidalna, choroba wieńcowa, epinefryna, gruźlica czynna, grzebienica pospolita, immunoterapia alergenowa, inhibitor ACE, leczenie immunosupresyjne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję pomocniczą, niedobór immunologiczny, ostra choroba infekcyjna, podanie podjęzykowe, preparat immunoterapeutyczny, reakcja anafilaktyczna, rozedma płuc, rozstrzenie oskrzelowe, spirometria, tyrozynemia, wartość należna, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przemiany tyrozyny, zakażenie przewlekłe - Leksykon substancji czynnych
Tymotka łąkowa – Przeciwwskazania stosowania
Tymotka łąkowa (Phleum pratense) jest istotnym składnikiem alergenów stosowanych w immunoterapii swoistej u pacjentów z alergią na pyłki traw, obecnym w preparatach takich jak Catalet T, Perosall T13 oraz Pollinex+Rye. Przeciwwskazania do stosowania tych preparatów obejmują nadwrażliwość na substancje pomocnicze, ciężką i niestabilną astmę oskrzelową z FEV1 <70% wartości należnej, ciężkie choroby immunologiczne i nowotworowe, a także stosowanie beta-adrenolityków (w przypadku Catalet T nawet miejscowo). Dodatkowo, Pollinex+Rye wyklucza pacjentów z wtórnymi zmianami narządu (np. rozedma płuc, rozstrzenie oskrzelowe) oraz zaburzeniami czynności wątroby, nerek, układu nerwowego, tarczycy i chorobą reumatoidalną. Ostre i przewlekłe stany zapalne, w tym gruźlica i infekcje z gorączką, stanowią przeciwwskazanie do immunoterapii, którą można wznowić po 5-7 dniach od ustąpienia objawów.
alergia na pyłki traw, alkaptonuria, atopowe zapalenie skóry, beta-adrenolityk, choroba autoimmunologiczna, choroba immunologiczna, choroba nowotworowa, choroba reumatoidalna, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca typu I, czynna gruźlica, działanie niepożądane, epinefryna, FEV1, immunoterapia alergenowa, immunoterapia swoista, inhibitor ACE, leczenie immunosupresyjne, niedobór immunologiczny, niestabilna astma oskrzelowa, niewydolność narządów wewnętrznych, obturacja oskrzeli, ostra choroba infekcyjna, parametry spirometryczne, rozedma płuc, rozstrzenie oskrzelowe, stwardnienie rozsiane, substancja pomocnicza, tolerancja immunologiczna, tymotka łąkowa, tyrozynemia, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przemiany tyrozyny - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na jajka – Epidemiologia
Alergia na jajka jest drugim najczęstszym alergenem pokarmowym u niemowląt i małych dzieci, z częstością występowania potwierdzoną próbą prowokacji pokarmowej wynoszącą średnio 1,23% u dzieci poniżej 2 roku życia, choć wartości te różnią się geograficznie (np. 0,07% w Grecji, 2,18% w Wielkiej Brytanii, 8,9% w Australii u dzieci 12-miesięcznych). W USA alergia na jajka dotyczy około 2,7 miliona osób, a w populacji powyżej 6 lat częstość uczulenia wynosi 3,4%. Występuje znaczna rozbieżność między samodzielnie zgłaszaną alergią (10-15%) a potwierdzoną obiektywnymi metodami (1-3%). Uczulenie na jajka (IgE specyficzne) jest częstsze niż klinicznie objawowa alergia, a czynniki ryzyka obejmują atopowe zapalenie skóry, wczesne stosowanie antybiotyków i nieżyt nosa. Wzrost częstości alergii pokarmowych, w tym na jajka, obserwuje się globalnie, co potwierdzają dane epidemiologiczne i wzrost hospitalizacji z powodu anafilaksji wywołanej pokarmami.
alergia na jajka, alergia na mleko krowie, alergia pokarmowa, anafilaksja, anafilaksja wywołana pokarmem, atopowe zapalenie skóry, choroba alergiczna, katar sienny, nieżyt nosa, obciążenie psychospołeczne, owalbumina, próba prowokacji, próba prowokacji pokarmowej, reakcja anafilaktyczna, swoista immunoglobulina E, swoiste przeciwciało IgE, szczepionka przeciw grypie, szpik kostny, test skórny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clobederm 0,5 mg/g
Clobederm 0,5 mg/g w postaci maści zawiera klobetazolu propionian, silny glikokortykosteroid klasy IV, przeznaczony do krótkotrwałego miejscowego leczenia ostrych i ciężkich, niezakażonych, suchych stanów zapalnych skóry. Preparat jest wskazany w leczeniu schorzeń dermatologicznych takich jak łojotokowe zapalenie skóry, wyprysk kontaktowy, atopowe zapalenie skóry, łuszczyca zadawniona, liszaj rumieniowaty, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowy dyskoidalny, liszaj płaski o nasilonym świądzie oraz wyprysk zliszajowaciały. Maść o białej, półprzezroczystej konsystencji zapewnia okluzję, co zwiększa penetrację substancji czynnej przez warstwę rogową naskórka, potęgując efekt terapeutyczny. Substancją pomocniczą jest glikol propylenowy, który może powodować podrażnienia u osób z wrażliwą skórą.
atopowe zapalenie skóry, glikokortykosteroid, glikol propylenowy, gruczoł łojowy, klobetazolu propionian, lichenifikacja, liszaj płaski, liszaj rumieniowaty, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca zadawniona, rogowacenie naskórka, rumień wielopostaciowy, stan zapalny skóry, terapia przeciwzapalna, toczeń rumieniowy dyskoidalny, warstwa rogowa naskórka, wyprysk kontaktowy, wyprysk zliszajowaciały, zliszajowacenie - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nadmiaru eozynofili – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół nadmiaru eozynofili (HES) to rzadkie schorzenie hematologiczne charakteryzujące się utrzymującą się eozynofilią powyżej 1500 komórek/mm³ przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, bez wyraźnej przyczyny, z towarzyszącym uszkodzeniem narządów wewnętrznych. Brak jest obecnie skutecznych metod pierwotnej profilaktyki, dlatego kluczowe jest regularne monitorowanie pacjentów z czynnikami ryzyka, obejmujące systematyczne badania morfologii krwi, ocenę biochemiczną oraz elektrokardiogram. Leczenie opiera się na redukcji eozynofilii i kontroli objawów, z zastosowaniem kortykosteroidów (prednizon), hydroksymocznika, leków chemioterapeutycznych oraz w razie potrzeby leukaferezy. Wprowadzenie mepolizumabu w dawce 300 mg co 4 tygodnie stanowi nową opcję terapeutyczną dla pacjentów z niekontrolowanym HES, poprawiającą rokowanie i umożliwiającą redukcję stosowania steroidów.
atopowe zapalenie skóry, biopsja tkanki, chłoniak, dysfunkcja narządów, elektrokardiogram, enzym wątrobowy, eozynofilia, eozynofilia alergiczna, hydroksymocznik, idiopatyczny HES, kinaza kreatynowa, kortykosteroidy, lek chemioterapeutyczny, leukafereza, mepolizumab, morfologia krwi, powikłania sercowe, remisja choroby, uszkodzenie narządów wewnętrznych, zespół nadmiaru eozynofili, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Verrucutan (5 mg + 100 mg)/g
Produkt leczniczy Verrucutan zawiera 5 mg fluorouracylu i 100 mg kwasu salicylowego w 1 g roztworu na skórę, a jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub pomocnicze, w tym etanol (171,5 mg/g) i dimetylosulfotlenek (80 mg/g). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują okres ciąży i laktacji, niemowlęta, niewydolność nerek oraz jednoczesne stosowanie z lekami przeciwwirusowymi takimi jak brywudyna i sorywudyna, które hamują dehydrogenazę dihydropirymidyny i mogą prowadzić do toksyczności fluorouracylu. Preparat nie powinien być aplikowany na powierzchnie skóry większe niż 25 cm² ani dopuszczany do kontaktu z oczami i błonami śluzowymi ze względu na ryzyko poważnych podrażnień i uszkodzeń tkanek.
analog nukleozydu, atopowe zapalenie skóry, bliznowacenie, błona śluzowa, brodawka wirusowa, brywudyna, choroba autoimmunologiczna, ciąża, cukrzyca, dehydrogenaza dihydropirymidyny, dimetylosulfotlenek, etanol, fluorouracyl i kwas salicylowy, laktacja, lek immunosupresyjny, nadwrażliwość, niewydolność nerek, produkt złuszczający, przewlekła dermatoza, rogowacenie słoneczne, sorywudyna, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie odporności - Leksykon substancji czynnych
Nalewka z kwiatów nagietka – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Nalewka z kwiatów nagietka (Calendula officinalis L. flos) w stężeniu 90 mg/g, zawarta w maści Scaldex, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, w tym wysypki, obrzęku, kontaktowego zapalenia skóry, pokrzywki oraz potencjalnie zagrażającej życiu reakcji anafilaktycznej. Szczególnie narażeni są pacjenci z alergią na składniki preparatu, w tym neomycynę, bacytracynę, propolis oraz osoby z atopowym zapaleniem skóry, dla których stosowanie preparatu jest przeciwwskazane. W przypadku wystąpienia objawów uczuleniowych konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i konsultacja lekarska. Preparat nie powinien być stosowany na rozległe rany ani w dużych dawkach ze względu na ryzyko nefrotoksyczności związanej z absorpcją bacytracyny, zwłaszcza u pacjentów z dysfunkcją nerek lub przyjmujących inne leki nefrotoksyczne.
absorpcja ogólnoustrojowa, atopowe zapalenie skóry, bacytracyna, blokada nerwowo-mięśniowa, calendula officinalis, dysfagia, dysfunkcja nerek, działanie nefrotoksyczne, kontaktowe zapalenie skóry, leczenie przeciwbakteryjne, leczenie przeciwgrzybicze, nadkażenie mikrobiologiczne, nadmierna potliwość, nadwrażliwość krzyżowa, nalewka z kwiatów nagietka, nefrotoksyczność, neomycyna, niedociśnienie, obrzęk rany, podrażnienie spojówek, pokrzywka kontaktowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reaktywność krzyżowa, rumień, wysypka - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie oskrzelików – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w zapaleniu oskrzelików u niemowląt jest generalnie korzystne, z większością pacjentów wracających do zdrowia w ciągu 3-7 dni, choć kaszel i świszczący oddech mogą utrzymywać się do 2-4 tygodni. Śmiertelność wynosi około 0,1% przy odpowiedniej opiece. Czynniki ryzyka ciężkiego przebiegu obejmują niską masę ciała przy przyjęciu (każdy wzrost masy o 1 kg zmniejsza ryzyko wentylacji mechanicznej o połowę, OR=0,51, 95% CI: 0,40-0,65, p<0,001) oraz ekspozycję na dym tytoniowy w gospodarstwie domowym, która znacząco zwiększa ryzyko konieczności tlenoterapii (OR=2,45, 95% CI: 1,60-3,74, p<0,001) i wentylacji mechanicznej (skorygowany OR=5,49, 95% CI: 2,78-10,83, p<0,001). Hospitalizacja dotyczy 2-3% niemowląt poniżej 12 miesiąca życia, a śmiertelność wśród hospitalizowanych w różnych kohortach waha się od 0,2% do 7%, zależnie od czynników ryzyka i dostępności intensywnej terapii. Wysokość nad poziomem morza powyżej 2500 m zwiększa ryzyko hospitalizacji. Wskaźniki przedłużonego pobytu i śmiertelności są wyższe u pacjentów wymagających tlenoterapii oraz u młodszych niemowląt.
atopowe zapalenie skóry, bakteriemia, czynność płuc, dysfunkcja neurokognitywna, fenotyp kliniczny, leczenie wspomagające, nadciśnienie płucne, narażenie na dym tytoniowy, niedobór odporności, oddział intensywnej terapii pediatrycznej, podstawowy zestaw wyników, problemy z oddychaniem, randomizowane badanie kliniczne, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, tlenoterapia, wcześniactwo, wentylacja mechaniczna, wrodzona wada serca, zakażenie bakteryjne, zakażenie układu moczowego, zapalenie oskrzelików, zapalenie oskrzelików RSV