nadciśnienie płucne
Nadciśnienie płucne to stan chorobowy charakteryzujący się podwyższonym ciśnieniem w tętnicy płucnej, które przekracza wartość 25 mmHg w spoczynku, mierzone podczas cewnikowania prawego serca. Ta patologia prowadzi do przeciążenia prawej komory serca, a w konsekwencji do jej niewydolności.
Etiologia nadciśnienia płucnego jest złożona i obejmuje pięć głównych grup według klasyfikacji WHO: tętnicze nadciśnienie płucne (grupa 1), nadciśnienie płucne spowodowane chorobą lewego serca (grupa 2), nadciśnienie płucne w przebiegu chorób płuc i/lub hipoksji (grupa 3), przewlekłe zakrzepowo-zatorowe nadciśnienie płucne (grupa 4) oraz nadciśnienie płucne o niewyjaśnionym lub wieloczynnikowym mechanizmie (grupa 5).
Objawy nadciśnienia płucnego są często niespecyficzne i mogą obejmować duszność wysiłkową, zmęczenie, zawroty głowy, omdlenia, ból w klatce piersiowej oraz obrzęki kończyn dolnych. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (RTG klatki piersiowej, echokardiografia, tomografia komputerowa), badaniach czynnościowych płuc, scyntygrafii perfuzyjnej płuc oraz inwazyjnym cewnikowaniu prawego serca, które pozostaje złotym standardem diagnostycznym.
Leczenie nadciśnienia płucnego zależy od jego etiologii i obejmuje terapię przyczynową oraz objawową. Stosuje się leki rozszerzające naczynia płucne (prostanoidy, antagoniści receptora endoteliny, inhibitory fosfodiesterazy typu 5, stymulatory cyklazy guanylowej), antykoagulanty, diuretyki oraz tlenoterapię. W wybranych przypadkach rozważa się przeszczepienie płuc lub serca i płuc. Wczesna diagnostyka i właściwe leczenie mają kluczowe znaczenie dla poprawy rokowania pacjentów z nadciśnieniem płucnym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Aspirin Pro 500 mg
Kwas acetylosalicylowy, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, może wpływać na płodność kobiet poprzez zaburzenia owulacji, jednak efekt ten jest przemijający i ustępuje po zakończeniu terapii. Stosowanie leku w ciąży, zwłaszcza w pierwszym i drugim trymestrze, wiąże się z podwyższonym ryzykiem poronienia oraz wad wrodzonych, w tym sercowo-naczyniowych, gdzie ryzyko wzrasta z <1% do około 1,5%, zależnie od dawki i czasu terapii. Badania na modelach zwierzęcych potwierdzają zwiększone ryzyko obumarcia zarodka i wad rozwojowych. Od 20. tygodnia ciąży stosowanie kwasu acetylosalicylowego może prowadzić do małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego u płodu, co wymaga monitorowania i ewentualnego przerwania leczenia.
czynność skurczowa macicy, dysfagia, działanie antyagregacyjne, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor syntezy prostaglandyn, kwas acetylosalicylowy, laktacja, małowodzie, nadciśnienie płucne, organogeneza, owulacja, przedwczesne zwężenie przewodu tętniczego, toksyczność układu krążenia, toksyczność układu oddechowego, układ sercowo-naczyniowy, wada sercowo-naczyniowa, wada wrodzona, wytrzewienie wrodzone, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek płodu, zamknięcie przewodu tętniczego, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ibuprofen Aflofarm 400 mg
Ibuprofen, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, wykazuje istotny wpływ na płodność, przebieg ciąży oraz laktację, co wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym. Stosowanie ibuprofenu w pierwszym i drugim trymestrze ciąży jest niewskazane, chyba że istnieją bezwzględne wskazania kliniczne, przy czym zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas. Po 20. tygodniu ciąży ryzyko powikłań, takich jak małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego, wzrasta, co wymaga monitorowania płodu. W trzecim trymestrze stosowanie ibuprofenu jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksycznego działania na układ oddechowy i sercowo-naczyniowy płodu, zaburzenia czynności nerek oraz powikłań okołoporodowych, takich jak wydłużenie czasu krwawienia i zahamowanie skurczów macicy.
czynność nerek płodu, działanie przeciwpłytkowe, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, monitorowanie płodu, nadciśnienie płucne, niepłodność, niewydolność nerek, przenikanie do mleka kobiecego, ryzyko poronienia, synteza prostaglandyn, toksyczność układu oddechowego, trymestr ciąży, trzeci trymestr ciąży, wady rozwojowe płodu, wydłużenie czasu krwawienia, zaburzenia czynności nerek, zaburzenie owulacji, zahamowanie skurczów macicy, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki aorty – Epidemiologia
Choroba zastawki aorty (CAVD) jest najczęstszą postacią choroby zastawkowej serca w krajach rozwiniętych, z rosnącą częstością występowania, szczególnie u osób powyżej 65 roku życia, gdzie dotyczy około 12,4% populacji, a ciężka stenoza aortalna występuje u 3,4% osób w wieku ≥75 lat. W 2019 roku na świecie odnotowano około 9,4 miliona pacjentów z wapniejącą chorobą zastawki aorty, a liczba nowych przypadków wzrosła 3,51-krotnie od 1990 roku, osiągając 589 638. Choroba ta powodowała około 127 000 zgonów i 1,8 miliona DALY. Epidemiologia wykazuje znaczne różnice geograficzne i płciowe – w krajach wysokodochodowych dominuje degeneracyjna stenoza aortalna, a w krajach niskodochodowych choroba reumatyczna serca. Mężczyźni częściej chorują na CAVD i osiągają szczyt zachorowań w młodszym wieku niż kobiety, które wykazują inne cechy morfologiczne serca, takie jak mniejszy pierścień aortalny i koncentryczny przerost lewej komory.
chirurgiczna wymiana zastawki aortalnej, choroba reumatyczna serca, choroba tętnic wieńcowych, choroba wieńcowa, choroba zastawki aorty, choroba zastawkowa serca, ciężka stenoza aortalna, długi COVID, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiogram przezklatkowy, lata życia skorygowane niepełnosprawnością, miażdżyca, nadciśnienie płucne, niedomykalność aortalna, niewydolność serca, przerost lewej komory, przewlekła choroba nerek, przewlekła niedokrwistość, przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej, stenoza aortalna, sztuczna inteligencja, tomografia komputerowa serca, wymiana zastawki aortalnej, zastawka mechaniczna, zastawka protetyczna, zespół klinicystów szpitalnych - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Etodal 100mg/g
Stosowanie etofenamatu (Etodal, 100 mg/g, żel) u kobiet w ciąży wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa oraz potencjalne ryzyko dla płodu. W pierwszym i drugim trymestrze stosowanie leku powinno być rozważane jedynie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, z rygorystycznym przestrzeganiem zalecanej dawki dobowej. Epidemiologiczne dane wskazują, że inhibitory syntezy prostaglandyn, takie jak etofenamat, mogą zwiększać ryzyko poronienia, wad rozwojowych serca oraz wytrzewienia wrodzonego, podnosząc całkowite ryzyko wrodzonych wad sercowo-naczyniowych z <1% do około 1,5%. Ryzyko to jest zależne od dawki i czasu trwania terapii.
etofenamat, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, obrzęk, prostaglandyna, przeciwwskazanie bezwzględne, przewód tętniczy Botalla, skąpomocz, tendencja do krwawień, toksyczność sercowo-naczyniowa, trymestr ciąży, trzeci trymestr ciąży, wada rozwojowa serca, wrodzona wada sercowo-naczyniowa, wytrzewienie wrodzone, zaburzenie funkcji nerek, zahamowanie akcji porodowej - Leksykon substancji czynnych
Iloprost – Przeciwwskazania stosowania
Iloprost w postaci roztworu do nebulizacji (Iloprost Zentiva, 20 µg/ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym etanol 96% (1,62 mg/ml). Ze względu na jego wpływ na agregację płytek krwi, nie powinien być stosowany u osób z aktywnymi wrzodami trawiennymi, urazami lub krwotokiem wewnątrzczaszkowym. Ponadto, przeciwwskazania obejmują ciężkie schorzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak ciężka choroba niedokrwienna serca, niestabilna dusznica bolesna, zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 6 miesięcy, niewyrównana niewydolność serca bez ścisłej kontroli oraz ciężkie zaburzenia rytmu serca. Również niedawne incydenty naczyniowo-mózgowe (TIA lub udar w ciągu ostatnich 3 miesięcy) wykluczają stosowanie iloprostu.
choroba niedokrwienna serca, choroba zarostowa żył, dusznica bolesna, etanol 96%, interakcje lekowe, krwotok wewnątrzczaszkowy, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na substancję czynną, nebulizacja, niewydolność serca, parametry hemodynamiczne, płytki krwi, przemijające niedokrwienie mózgu, udar mózgu, wada zastawkowa serca, wrzód trawienny, zaburzenia czynności mięśnia sercowego, zaburzenia naczyniowo-mózgowe, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzona wada serca u dorosłych – Etiologia i przyczyny
Wrodzone wady serca (WWS) stanowią najczęstszą wadę wrodzoną, występującą u około 1% żywych urodzeń (13/1000 dzieci, 6/1000 dorosłych). Etiologia WWS jest wieloczynnikowa, z udziałem czynników genetycznych (15-20% przypadków) oraz środowiskowych. Do genetycznych przyczyn należą dziedziczenie rodzinne, zespoły chromosomalne (m.in. zespół Downa z 40-50% częstością WWS), mutacje genowe oraz zespoły mendelowskie (3-5%). Czynniki środowiskowe zwiększające ryzyko to m.in. cukrzyca matki (5-krotnie wyższe ryzyko), infekcje wirusowe (różyczka, grypa), ekspozycja na teratogeny (inhibitory ACE, retinoidy, leki przeciwdrgawkowe), alkohol, palenie tytoniu, fenyloketonuria, otyłość oraz zanieczyszczenia środowiska. WWS powstają w wyniku zaburzeń embriologicznych w pierwszych 6 tygodniach ciąży, dotyczących formowania się przegród, zastawek i naczyń serca.
arytmia, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, fenyloketonuria, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor konwertazy angiotensyny, koarktacja aorty, lek przeciwdrgawkowy, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, płodowy zespół alkoholowy, przetrwały przewód tętniczy, retinoid, różyczka, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, udar mózgu, wrodzona wada serca, zakrzep krwi, zespół Downa, zespół Eisenmengera, zespół hipoplastycznego lewego serca, zespół Holt-Oram, zespół Marfana, zespół Noonana, zespół Turnera, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki płucnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibuprofen Kabi 4 mg/ml
Ibuprofen Kabi w roztworze do infuzji 4 mg/ml jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o licznych przeciwwskazaniach, które należy uwzględnić przed podaniem. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na ibuprofen lub substancje pomocnicze, reakcje alergiczne na ASA lub inne NLPZ (np. astma oskrzelowa, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy), aktywne krwawienia, małopłytkowość, czynne choroby wrzodowe przewodu pokarmowego oraz ciężkie niewydolności wątroby, nerek i serca (IV klasa NYHA). Istotne jest także unikanie leku u pacjentów z ciężkim odwodnieniem, ze względu na ryzyko nefrotoksyczności, oraz w III trymestrze ciąży z powodu ryzyka przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego płodu i innych powikłań. Zawartość sodu w preparacie wynosi 3,71 mg/ml (371 mg w 100 ml), co wymaga uwzględnienia u pacjentów na diecie niskosodowej.
astma oskrzelowa, choroba autoimmunologiczna, choroba wrzodowa, krwawienie z naczyń mózgowych, kwas acetylosalicylowy, małopłytkowość, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na ibuprofen, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie organizmu, owrzodzenie trawienne, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, selektywny inhibitor COX-2, skurcz oskrzeli, zaburzenia hemostazy, zaburzenia krzepnięcia krwi, zamknięcie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Imatinib Sandoz 400 mg
Imatinib Sandoz, zawierający imatynib w dawkach 100 mg i 400 mg, wykazuje złożony profil bezpieczeństwa, istotny w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST). W badaniach klinicznych odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosił od 2,4% u pacjentów z nowo rozpoznaną CML do 5% w fazie przełomu blastycznego oraz 4% u chorych na GIST. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmowały nudności, wymioty, biegunkę, ból brzucha, zmęczenie, bóle i kurcze mięśni oraz wysypkę. Mielosupresja była częstsza u pacjentów z CML, natomiast u chorych na GIST obserwowano zwiększone ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego, w tym krwawienia stopnia 3. lub 4. wg CTC u 5% pacjentów, co może prowadzić do poważnych powikłań, włącznie ze zgonem.
dysfagia, eozynofilia, faza akceleracji choroby, gorączka neutropeniczna, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hiponatremia, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej BCR-ABL, jaskra, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek moczopędny, leukoklastyczne zapalenie naczyń, limfopenia, liszaj płaski, małopłytkowość, martwica wątroby, mezylan, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objaw Raynauda, obrzęk mózgu, obrzęk płuc, obrzęk powierzchowny, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, Ph+ ALL, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, pseudoporfiria, rabdomioliza, rogowacenie liszajowate, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, tamponada serca, tarcza zastoinowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zastoinowa niewydolność serca, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Sweeta - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Tachykardia nadkomorowa (SVT) to arytmia charakteryzująca się przyspieszoną czynnością serca pochodzącą z obszarów powyżej komór. Rokowanie u pacjentów z SVT jest generalnie dobre, zwłaszcza u osób bez strukturalnych wad serca, gdzie przebieg jest łagodny, a leczenie skuteczne. W populacji z chorobami współistniejącymi, wadami strukturalnymi czy w ciąży, ryzyko powikłań jest wyższe, co wymaga indywidualizacji terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z permanent junctional reciprocating tachycardia, u których nieleczona arytmia może prowadzić do odwracalnej kardiomiopatii indukowanej tachykardią. Występowanie SVT jest istotne u chorych z nadciśnieniem płucnym, gdzie częstość SVT wynosi 25% w izolowanym pozawłośniczkowym nadciśnieniu płucnym (Ipc-PH), a nawet 51% w złożonym przed- i pozawłośniczkowym nadciśnieniu płucnym (Cpc-PH). Mimo wysokiej częstości arytmii w tej grupie, SVT nie koreluje ze zwiększoną śmiertelnością.
choroba współistniejąca, czynnik wyzwalający, funkcja serca, interwencja terapeutyczna, kardiomiopatia, kardiomiopatia indukowana tachykardią, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, nagła śmierć sercowa, napadowa tachykardia nadkomorowa, niewydolność serca, predyktor śmiertelności, tachykardia nadkomorowa, uszkodzenie serca, wczesna diagnoza, węzeł przedsionkowo-komorowy, wrodzona wada serca, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Ambrisentan – Przeciwwskazania stosowania
Ambrisentan, stosowany w leczeniu nadciśnienia płucnego, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym lecytynę sojową (E322) obecna w dawkach 5 mg (0,14 mg) i 10 mg (0,21 mg). Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży ze względu na ryzyko teratogenności potwierdzone w badaniach na modelach zwierzęcych oraz u kobiet karmiących piersią, gdzie brak jest danych dotyczących przenikania do mleka. Konieczne jest stosowanie skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym podczas terapii i po jej zakończeniu. Ponadto, ambrisentan nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób z podwyższonymi wyjściowymi wartościami aminotransferaz AspAT i/lub AlAT przekraczającymi 3-krotnie górną granicę normy (3 x GGN), ze względu na ryzyko hepatotoksyczności.
alergia na soję, ambrisentan, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferaza wątrobowa, antagonista receptora endoteliny, czerwień Allura, działanie teratogenne, glukuronidacja, idiopatyczne zwłóknienie płuc, laktoza jednowodna, lecytyna sojowa, marskość wątroby, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, tabletka powlekana, teratogenność, wtórne nadciśnienie płucne, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Schistosomatoza (bilharcjoza) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Schistosomiasis, przewlekła choroba pasożytnicza wywołana przez przywry Schistosoma, dotyka ponad 240 milionów osób globalnie. Rokowanie zależy od stadium choroby, lokalizacji zmian, ciężkości infekcji oraz dostępu do leczenia przeciwpasożytniczego. Wczesne postacie dobrze reagują na terapię, a nawet zaawansowane zmiany w wątrobie, układzie moczowym, nerkach, jelitach i mózgu mogą ulec poprawie po leczeniu. Ostre schistosomiasis cechuje się wysoką śmiertelnością do 25%. Zaawansowana choroba prowadzi do poważnych powikłań, takich jak nadciśnienie wrotne, serce płucne, nefropatia obstrukcyjna, bakteriemia i nowotwory (drogi moczowe, wątroba, pęcherzyk żółciowy), które wiążą się z wysoką śmiertelnością. Nomogram prognostyczny dla schistosomiasis japonica wykazał wysoką wartość diagnostyczną (indeks C 0,97–0,98, czułość 78–86%, swoistość 97%, PPV 78–79%, NPV 97–98%), co umożliwia identyfikację pacjentów z wysokim ryzykiem zgonu i optymalizację alokacji zasobów. W diagnostyce raka pęcherza moczowego związanego z bilharziozą (BBC) obiecujące są biomarkery sha-miR-71a i MAPK-3, wykazujące czułość 88% i 87% oraz swoistość 100% w moczu przy wartościach odcięcia 10,5 i 6,2, co może wspierać nieinwazyjną diagnostykę i prognozowanie.
bakteriemia, bilharzioza, biomarker prognostyczny, chemioterapia zapobiegawcza, choroba ośrodkowego układu nerwowego, choroba sercowo-płucna, cor pulmonale, dzieci w wieku szkolnym, krwawienie z żylaków, leczenie przeciwpasożytnicze, masowe podawanie leków, nadciśnienie płucne, nadciśnienie wrotne, nefropatia obstrukcyjna, nowotwór złośliwy, praziquantel, przywra Schistosoma, rak dróg moczowych, rak pęcherza moczowego, rak wątrobowokomórkowy, schistosomiasis, schistosomiasis układu moczowo-płciowego, wirusowe zapalenie wątroby, zwłóknienie, żylaki - Leksykon chorób i schorzeń
Młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów – Objawy
Młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów (MIZS) to najczęstsza przewlekła choroba reumatyczna u dzieci poniżej 16 roku życia, charakteryzująca się zapaleniem stawów utrzymującym się co najmniej 6 tygodni. Występuje u około 3 na 1000 dzieci i obejmuje różne podtypy, m.in. nielicznostawowy (do 4 stawów, głównie duże stawy jak kolana i kostki), wielostawowy (5 lub więcej stawów, z podtypem RF+ i RF-), oraz układowy, który cechuje się wysoką gorączką (>39°C), łososiowo-różową wysypką i ryzykiem zespołu aktywacji makrofagów (MAS). Objawy kliniczne obejmują ból, obrzęk, poranną sztywność trwającą co najmniej 30 minut, ograniczenie ruchomości, a także objawy pozastawowe, takie jak zapalenie błony naczyniowej oka, gorączka, powiększenie węzłów chłonnych i zmęczenie. Szczególnie istotne jest monitorowanie oczu ze względu na ryzyko powikłań prowadzących do utraty wzroku.
ból stawów, choroba reumatyczna, czynnik reumatoidalny, dactylitis, deformacja stawów, jaskra, łuszczyca, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, młodzieńcze łuszczycowe zapalenie stawów, nadciśnienie płucne, obrzęk stawów, okno terapeutyczne, poranna sztywność, przykurcz stawów, schorzenie autoimmunologiczne, śródmiąższowa choroba płuc, sztywność stawów, uszkodzenie chrząstki, uveitis, zaćma, zaostrzenie i remisja, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, zapalenie stawów, zapalenie tęczówki, zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego, zespół aktywacji makrofagów - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Nurofen dla dzieci Junior pomarańczowy 40 mg/ml
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny hamujący syntezę prostaglandyn, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Produkt Nurofen dla dzieci Junior w dawce 40 mg/ml w postaci zawiesiny doustnej może być stosowany w tych grupach jedynie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka. W okresie ciąży stosowanie ibuprofenu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań, takich jak poronienia, wady wrodzone serca (ryzyko wzrasta z poniżej 1% do około 1,5%), wytrzewienie oraz zaburzenia rozwojowe płodu, szczególnie przy dłuższym stosowaniu i wyższych dawkach. Od 20. tygodnia ciąży ibuprofen może powodować małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego, dlatego konieczne jest monitorowanie ciężarnej, a w trzecim trymestrze lek jest przeciwwskazany ze względu na ryzyko toksyczności sercowo-płucnej, zaburzeń czynności nerek, hemostazy oraz hamowania skurczów macicy.
działanie przeciwagregacyjne, hamowanie skurczów macicy, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, Nurofen, organogeneza, owulacja, poronienie po implantacji, poronienie przed implantacją, śmiertelność zarodka i płodu, toksyczność sercowo-płucna, wada rozwojowa, wada układu krążenia, wada wrodzona serca, wydłużenie czasu krwawienia, wytrzewienie, zaburzenie czynności nerek płodu, zaburzenie hemostazy, zaburzenie płodności, zamknięcie przewodu tętniczego, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Aspirin Complex Hot 500 mg + 30 mg
Produkt leczniczy Aspirin Complex Hot, zawierający 500 mg kwasu acetylosalicylowego oraz 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku w formie granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej, jest przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią. Kwas acetylosalicylowy, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, zwiększa ryzyko poronienia, wad rozwojowych serca oraz wytrzewień wrodzonych, ze wzrostem ryzyka wrodzonych wad sercowo-naczyniowych z <1% do około 1,5%, zależnie od dawki i czasu terapii. W trzecim trymestrze stosowanie leku jest szczególnie niebezpieczne, gdyż może prowadzić do przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego, nadciśnienia płucnego, zaburzeń czynności nerek, małowodzia, a także wydłużenia czasu krwawienia i zahamowania czynności skurczowej macicy, co skutkuje opóźnieniem i przedłużeniem porodu. Pseudoefedryna, mimo braku jednoznacznych dowodów na teratogenność, nie powinna być stosowana u kobiet ciężarnych ze względów bezpieczeństwa.
czynność skurczowa macicy, drugi trymestr ciąży, dysfagia, działanie antyagregacyjne, inhibitor syntezy prostaglandyn, kwas acetylosalicylowy, małowodzie, nadciśnienie płucne, niewydolność nerek, organogeneza, pierwszy trymestr ciąży, poronienie, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, pseudoefedryna chlorowodorek, salicylan, toksyczność układu rozrodczego, trzeci trymestr ciąży, wada rozwojowa serca, wrodzona wada sercowo-naczyniowa, wytrzewienie wrodzone, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Babyfen 100 mg/5 ml
Lek Babyfen, zawierający ibuprofen w stężeniu 20 mg/ml w postaci zawiesiny doustnej, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub składniki pomocnicze, takimi jak sorbitol (E 420), glikol propylenowy (E 1520), benzoesan sodu (E 211) oraz aspartam (E 951). Przeciwwskazania obejmują także historię reakcji nadwrażliwości na NLPZ, aktywną chorobę wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, nawracające owrzodzenia lub krwawienia z przewodu pokarmowego, ciężką niewydolność serca (klasa IV wg NYHA), niewydolność nerek i wątroby, skazy krwotoczne oraz znaczące odwodnienie. Ponadto, lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w ostatnim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych powikłań u płodu, takich jak przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego czy nadciśnienie płucne noworodka.
aspartam, astma, benzoesan sodu, choroba wrzodowa, ciężka niewydolność serca, doustny antykoagulant, glikol propylenowy, hamowanie agregacji płytek, hamowanie płytek krwi, klopidogrel, krwawienie z naczyń mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na ibuprofen, nefrotoksyczność ibuprofenu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, ostre uszkodzenie nerek, perforacja, pokrzywka, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skaza krwotoczna, sorbitol, toczeń rumieniowaty układowy, trzeci trymestr ciąży, warfaryna, zaburzenie krzepnięcia krwi, zamknięcie przewodu tętniczego, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka - Leksykon chorób i schorzeń
Szmer sercowy – Epidemiologia
Szmery sercowe stanowią powszechne zjawisko kliniczne o zróżnicowanej częstości występowania w zależności od wieku pacjenta, metody diagnostycznej oraz populacji. U noworodków częstość wykrywania szmerów waha się od 0,9% do 77,4%, z badaniem obejmującym 7204 noworodków, gdzie stwierdzono szmer u 1,37% (13,7/1000), a około 42,5% z nich miało strukturalne wady serca, z czego 5% wymagało wczesnej interwencji kardiologicznej. W populacji pediatrycznej szmery występują u 8,6% niemowląt i nawet do 80-90% dzieci w wieku 4-7 lat, z większością szmerów o charakterze niewinnym. U dorosłych szmery sercowe występują u około 10% populacji, częściej wskazując na patologię, zwłaszcza choroby zastawkowe, a szmery rozkurczowe i ciągłe są szczególnie podejrzane. W ciąży szmery obserwuje się u około 90% kobiet, co jest związane ze zwiększonym przepływem krwi. Diagnostyka opiera się na auskultacji, echokardiografii, EKG, pulsoksymetrii (która zwiększa czułość wykrywania krytycznych wad serca u noworodków z 46% do 77%) oraz badaniach laboratoryjnych, takich jak pro-BNP.
auskultacja, badanie osłuchowe, choroba zastawkowa, echokardiografia, krytyczna wrodzona wada serca, nadciśnienie płucne, niewinny szmer sercowy, niewydolność serca, patologiczny szmer sercowy, peptyd natriuretyczny typu B, pulsoksymetria, starzenie się populacji, szmer sercowy, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, udar mózgu, wada strukturalna serca, wada zastawki serca, wrodzona wada serca, zapalenie wsierdzia, zastawka serca - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Voltaren Forte 140 mg
Produkt leczniczy Voltaren Forte (140 mg, plaster leczniczy) zawierający diklofenak sodowy wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Diklofenak, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, może negatywnie wpływać na przebieg ciąży i rozwój płodu, zwiększając ryzyko poronienia, wad wrodzonych serca (wzrost ryzyka z <1% do około 1,5%) oraz wytrzewienia. Ryzyko to jest zależne od dawki i czasu trwania terapii. W badaniach przedklinicznych wykazano zwiększoną śmiertelność zarodków i płodów oraz wzrost częstości wad wrodzonych przy stosowaniu diklofenaku w okresie organogenezy. Stosowanie plastra Voltaren Forte jest przeciwwskazane w I i II trymestrze ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne, przy czym należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę i najkrótszy czas leczenia.
diklofenak, drugi trymestr ciąży, działanie antyagregacyjne, hamowanie czynności skurczowej macicy, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niewydolność nerek, organogeneza, pierwszy trymestr ciąży, poronienie po implantacji, poronienie przed implantacją, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, toksyczność płucna, trzeci trymestr ciąży, wada wrodzona układu krążenia, wytrzewienie, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Treprostinil Zentiva 10 mg/ml
Treprostinil Zentiva jest podawany w formie ciągłej infuzji, preferencyjnie podskórnej, z dawką początkową 1,25 ng/kg mc./min, którą można zmniejszyć do 0,625 ng/kg mc./min w przypadku nietolerancji. Dawkę zwiększa się stopniowo: o 1,25 ng/kg mc./min tygodniowo przez pierwsze 4 tygodnie, a następnie o 2,5 ng/kg mc./min tygodniowo, dostosowując indywidualnie do tolerancji i efektu klinicznego. Średnie dawki podtrzymujące wynoszą 26 ng/kg mc./min po 12 miesiącach, 36 ng/kg mc./min po 24 miesiącach i 42 ng/kg mc./min po 48 miesiącach terapii. U pacjentów z nadwagą dawkę należy ustalać na podstawie idealnej masy ciała. Nagłe przerwanie leczenia może wywołać efekt „z odbicia” nadciśnienia płucnego, dlatego zaleca się unikanie przerw i szybkie wznowienie infuzji. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh A i B) stężenie leku w osoczu wzrasta do 260-510%, co wymaga zmniejszenia dawki początkowej do 0,625 ng/kg mc./min i ostrożnego zwiększania dawki. U osób powyżej 65 roku życia klirens osoczowy jest zmniejszony o 20%, co wymaga ostrożności w dawkowaniu.
bakterie Gram-ujemne, centralny cewnik żylny, ciągła infuzja, epoprostenol, epoprostenol dożylny, filtr mikronowy, idealna masa ciała, infuzja dożylna, infuzja podskórna, klirens osoczowy, nadciśnienie płucne, niedociśnienie tętnicze, polichlorek winylu, pompa infuzyjna, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, tętnicze nadciśnienie płucne, treprostynil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie krwi - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół eisenmengera – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Eisenmengera (ZE) jest zaawansowaną postacią nadciśnienia płucnego wtórnego do nieskorygowanych wrodzonych wad serca, takich jak ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), międzyprzedsionkowej (ASD) oraz przetrwały przewód tętniczy (PDA). Patofizjologia obejmuje początkowy przeciek lewo-prawy, prowadzący do wzmożonego przepływu i ciśnienia w łożysku naczyniowym płuc, co skutkuje uszkodzeniem śródbłonka, przebudową naczyń (przerost media, pogrubienie intima, proliferacja mięśni gładkich) oraz wzrostem oporu naczyniowego płuc (PVR). W efekcie dochodzi do odwrócenia przecieku na prawo-lewy, co wywołuje sinicę, hipoksemię i wtórną erytrocytozę. Kluczowe mediatory molekularne to endotelina-1, tlenek azotu, prostacyklina i tromboksan A2, których zaburzenia równowagi prowadzą do wazokonstrykcji i progresji choroby. Mutacje w genie BMPR2 występują u około 6% pacjentów, co wskazuje na rolę czynników genetycznych w patogenezie. Przerost prawej komory jest mechanizmem adaptacyjnym, jednak z czasem może prowadzić do jej niewydolności, co pogarsza rokowanie.
analog prostacykliny, antagonista receptora endoteliny, czerwienica wtórna, dna moczanowa, dysfunkcja śródbłonka, endotelina-1, flebotomia, hiperurykemia, hipoksemia, inhibitor fosfodiesterazy 5, krwinka czerwona, krwioplucie, martwicze zapalenie tętnic, mutacja missense, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, niedobór żelaza, opór naczyniowy płuc, proliferacja mięśni gładkich, prostacyklina, przebudowa naczyń, przerost mięśnia sercowego, przerost prawej komory, przeszczep serca i płuc, przetrwały przewód tętniczy, sinica centralna, tlenek azotu, tromboksan A2, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wazokonstrykcja, wrodzona wada serca, zakrzepica, zespół Eisenmengera, zespół nadlepkości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Leflunomide Sandoz 20 mg
Lek Leflunomide Sandoz (leflunomid) 20 mg, stosowany w terapii reumatoidalnego zapalenia stawów, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych obejmujących różne układy organizmu. Do najczęstszych należą: łagodne zwiększenie ciśnienia tętniczego, leukopenia (często, liczba leukocytów >2 G/l), parestezje, bóle i zawroty głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie okrężnicy), reakcje skórne (nasilone wypadanie włosów, wyprysk, wysypka), oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (głównie AlAT) i kinazy kreatynowej. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak ciężkie zakażenia (w tym posocznica), śródmiąższowa choroba płuc, ciężkie uszkodzenie wątroby, agranulocytoza, czy reakcje anafilaktyczne. W trakcie terapii konieczne jest regularne monitorowanie parametrów hematologicznych i czynności wątroby, a w przypadku przedawkowania stosuje się kolestyraminę (8 g p.o. 3x/dobę) lub węgiel aktywowany (50 g co 6 godzin), gdyż hemodializa i CAPD nie usuwają skutecznie metabolitu A771726.
aftowe zapalenie jamy ustnej, agranulocytoza, cholestaza, dializa otrzewnowa, eozynofilia, hemodializa, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipourykemia, leukopenia, łuszczyca krostkowa, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, parestezja, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, skórny toczeń rumieniowaty, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uszkodzenie wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie limfoproliferacyjne, zakażenie oportunistyczne, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie pochewek ścięgien, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Okitask 25 mg
Ketoprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), działa poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn, co może negatywnie wpływać na płodność, przebieg ciąży oraz rozwój płodu. Stosowanie ketoprofenu w pierwszym i drugim trymestrze ciąży jest dopuszczalne jedynie przy wyraźnej konieczności medycznej, z zastosowaniem najniższej skutecznej dawki i jak najkrótszego czasu terapii. Od 20. tygodnia ciąży istnieje ryzyko małowodzia oraz skurczu przewodu Botalla, które mogą pojawić się w krótkim czasie po rozpoczęciu leczenia, dlatego zaleca się monitorowanie ciąży pod tym kątem. W trzecim trymestrze stosowanie ketoprofenu jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak przedwczesny skurcz lub zamknięcie przewodu tętniczego, nadciśnienie płucne, zaburzenia czynności nerek płodu, wydłużenie czasu krwawienia oraz hamowanie skurczów macicy.
działanie niepożądane, działanie przeciwagregacyjne, hamowanie skurczów macicy, hamowanie syntezy cyklooksygenazy, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor syntezy prostaglandyn, ketoprofen z lizyną, małowodzie, nadciśnienie płucne, niepłodność, niepłodność kobieca, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, organogeneza, poronienie, skurcz przewodu Botalla, utrata płodu, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wytrzewienie, zaburzenie budowy układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie czynności nerek płodu, zagnieżdżenie jaja płodowego, zamknięcie przewodu tętniczego - Leksykon substancji czynnych
Teriflunomid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Stosowanie teriflunomidu wymaga ścisłego monitorowania parametrów klinicznych, w tym ciśnienia tętniczego, aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT/SGPT) oraz morfologii krwi, zarówno przed rozpoczęciem terapii, jak i w jej trakcie. Aktywność AlAT powinna być kontrolowana co 2 tygodnie przez pierwsze 6 miesięcy, a następnie co 8 tygodni przez kolejne 2 lata; w przypadku wzrostu enzymów do 2-3-krotności górnej granicy normy badania należy wykonywać co tydzień. Teriflunomid charakteryzuje się długim okresem półtrwania (mediana około 19 dni), a jego eliminacja do stężenia poniżej 0,02 mg/l może trwać średnio 8 miesięcy, a nawet do 2 lat bez zastosowania procedury przyspieszonej eliminacji. Wskazane jest rozważenie tej procedury w przypadku działań niepożądanych, takich jak uszkodzenie wątroby, ciężkie reakcje skórne, neuropatia obwodowa czy zapalenie trzustki. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, przyjmujących leki hepatotoksyczne lub spożywających alkohol, ryzyko hepatotoksyczności jest zwiększone, a w przypadku potwierdzonego wzrostu aktywności enzymów wątrobowych powyżej 3-krotności normy należy przerwać leczenie.
aminotransferaza alaninowa, amylaza, ciśnienie tętnicze krwi, gruźlica, hipoproteinemia, leflunomid, leukopenia, lipaza, łuszczyca krostkowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, octan glatirameru, pancytopenia, płytki krwi, polekowe uszkodzenie wątroby, procedura przyspieszonej eliminacji, reakcja polekowa z eozynofilią, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, transaminaza pirogronianowo-glutaminowa, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wzór odsetkowy krwinek białych, zapalenie trzustki, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Niewydolność zastawki trójdzielnej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Niewydolność zastawki trójdzielnej charakteryzuje się regurgitacją krwi z prawej komory do prawego przedsionka podczas skurczu, co prowadzi do przeciążenia serca i potencjalnych powikłań. W łagodnych przypadkach zaleca się jedynie regularne monitorowanie echokardiograficzne i kontrolę kliniczną, natomiast umiarkowane i ciężkie postacie wymagają leczenia farmakologicznego, obejmującego diuretyki (w celu redukcji objętości krwi krążącej i obrzęków), digoksynę, leki przeciwarytmiczne, przeciwzakrzepowe oraz inhibitory ACE lub antagoniści receptora angiotensyny II. Warto podkreślić, że leczenie choroby podstawowej, takiej jak nadciśnienie płucne czy dysfunkcja prawej komory, jest kluczowe dla poprawy funkcji zastawki trójdzielnej. Wskazania do interwencji chirurgicznej obejmują ciężką niewydolność zastawki z objawami, strukturalne deformacje (np. anomalia Ebsteina) oraz zniszczenie zastawki w przebiegu infekcyjnego zapalenia wsierdzia.
annuloplastyka, anomalia Ebsteina, antagonista receptora angiotensyny II, arytmia, bioproteza, diuretyk, duszność, dysfunkcja prawej komory, echokardiografia, funkcja serca, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor ACE, lek oszczędzający potas, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, niewydolność zastawki trójdzielnej, pierścień zastawki, przezskórna wymiana zastawki trójdzielnej, regurgitacja, rehabilitacja kardiologiczna, wskaźnik INR, zabieg chirurgiczny, zastawka biologiczna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tresuvi 1 mg/ml
Przedawkowanie treprostynilu, substancji czynnej leku Tresuvi (1 mg/ml, 10 mg w 10 ml fiolce), stosowanego w terapii nadciśnienia płucnego, manifestuje się objawami takimi jak nagłe zaczerwienienie twarzy, ból głowy, niedociśnienie tętnicze, nudności, wymioty oraz biegunka. Objawy te są zbieżne z tymi, które ograniczają standardowe zwiększanie dawki leku i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. W terapii należy uwzględnić także zawartość sodu (do 36,8 mg w 10 ml), co jest istotne u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Brak swoistego antidotum wymusza leczenie objawowe oraz ścisłe monitorowanie parametrów hemodynamicznych, ze szczególnym uwzględnieniem ciśnienia tętniczego i stanu nawodnienia pacjenta.
biegunka, ból głowy, choroby układu sercowo-naczyniowego, ciężkie niedociśnienie tętnicze, nadciśnienie płucne, niedociśnienie tętnicze, nudności, parametry hemodynamiczne, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rozszerzenie naczyń mózgowych, rozszerzenie naczyń obwodowych, roztwór do infuzji, rumień twarzy, spadek ciśnienia tętniczego, treprostynil, treprostynil sodowy, Tresuvi, uzupełnianie płynów, wymioty, zaczerwienienie twarzy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Nurofen dla dzieci forte pomarańczowy 40 mg/ml
Nurofen dla dzieci Forte pomarańczowy (40 mg/ml zawiesina doustna) zawiera ibuprofen i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen, inne NLPZ lub substancje pomocnicze, w tym maltitol (2226 mg/5 ml), sód (9,18 mg/5 ml) oraz skrobię pszenną zawierającą śladowe ilości glutenu (do 0,315 µg/5 ml). Lek nie powinien być stosowany u dzieci z aktywną lub nawracającą chorobą wrzodową przewodu pokarmowego, krwawieniami (w tym z naczyń mózgowych), zaburzeniami hematologicznymi, ciężką niewydolnością wątroby, nerek lub serca (klasa IV wg NYHA), a także u pacjentów z ciężkim odwodnieniem, które zwiększa ryzyko nefrotoksyczności ibuprofenu. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego Botalla i powikłań porodowych.
agregacja płytek krwi, astma oskrzelowa, celiakia, choroba wrzodowa żołądka, duszność, gospodarka wodno-elektrolitowa, ibuprofen, krwawienie z naczyń mózgowych, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt nosa, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, przewód tętniczy Botalla, refluks żołądkowo-przełykowy, skurcz oskrzeli, zaburzenia krzepnięcia krwi, zaburzenia wytwarzania krwi, zapalenie błony śluzowej żołądka - Leksykon chorób i schorzeń
Pniowiec tętniczy – Objawy
Pniowiec tętniczy (truncus arteriosus) to rzadka wrodzona wada serca charakteryzująca się obecnością pojedynczego pnia tętniczego zamiast oddzielnej aorty i tętnicy płucnej. Objawy kliniczne pojawiają się zwykle w pierwszych dniach życia i obejmują sinicę, tachypnoe, duszność, letarg, trudności w karmieniu, spowolniony przyrost masy ciała, tachykardię, słabe tętno oraz hepatomegalię. Sinica wynika z mieszania się krwi utlenowanej z nieutlenowaną, co prowadzi do niedotlenienia tkanek. W pierwszych tygodniach życia rozwija się zastoinowa niewydolność serca, manifestująca się szybkim, płytkim oddechem, świstami, wzmożonym wysiłkiem oddechowym oraz objawami niewydolności krążenia. Radiologicznie obserwuje się kardiomegalię i nadmierne przekrwienie płuc. Bez leczenia chirurgicznego większość niemowląt umiera w pierwszym roku życia, a nieleczony pniowiec tętniczy prowadzi do poważnych powikłań, takich jak nadciśnienie płucne, kardiomegalia i niewydolność serca.
arytmia, cewnikowanie serca, duszność, hepatomegalia, kardiolog, kardiomegalia, kołatanie serca, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki, niewydolność serca, pniowiec tętniczy, przepływ krwi do płuc, regurgitacja, rtg klatki piersiowej, sinica, świsty oddechowe, tachykardia, tachypnoe, tętnica płucna, truncus arteriosus, wciąganie międzyżebrowe, wrodzona wada serca, zastoinowa niewydolność serca, zespół Eisenmengera, zmniejszona wydolność wysiłkowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib Sandoz 50 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu opiera się na danych klinicznych z 2900 pacjentów, w tym 324 dorosłych z nowo rozpoznaną przewlekłą białaczką szpikową (CML) w fazie przewlekłej, 2388 dorosłych z CML w fazie przewlekłej lub zaawansowanej oraz 188 pacjentów pediatrycznych. Mediana czasu leczenia u dorosłych wynosiła 19,2 miesiąca (zakres 0-93,2), a w badaniu randomizowanym u pacjentów z nowo rozpoznaną CML około 60 miesięcy. U dzieci i młodzieży mediana czasu leczenia wyniosła 26,3 miesiąca (zakres 0-99,6). Działania niepożądane występowały u większości pacjentów, a u 19% dorosłych doprowadziły do przerwania terapii, podczas gdy u dzieci i młodzieży odsetek ten wyniósł 1,5%. Profil bezpieczeństwa u dzieci był zbliżony do dorosłych, z wyjątkiem braku powikłań płucnych i kardiologicznych, takich jak wysięk osierdziowy, wysięk opłucnowy, obrzęk płuc i nadciśnienie płucne.
arytmia komorowa, choroba refluksowa przełyku, dermatoza neutrofilowa, ginekomastia, gorączka neutropeniczna, krwawienie śródczaszkowe, leukoklastyczne zapalenie naczyń, limfadenopatia, małopłytkowość, martwica kości, mielosupresja, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze płucne, nadczynność tarczycy, neuropatia obwodowa, neutropenia, neutropeniczne zapalenie jelit, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, reaktywacja zapalenia wątroby typu B, serce płucne, śródmiąższowa choroba płuc, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakażenie herpeswirusem, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie mięśni, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie tarczycy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół erytrodystezji dłoniowo-podeszwowej, zespół nerczycowy, zespół niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wysokościowa – Epidemiologia
Choroba wysokościowa (AMS) stanowi istotny problem zdrowotny u osób przemieszczających się na wysokości powyżej 2500 m n.p.m., szczególnie przy braku odpowiedniej aklimatyzacji. Częstość występowania AMS wzrasta wraz z wysokością: od 9% na 2850 m do nawet 75-100% powyżej 5500 m. Najcięższe powikłania, takie jak wysokościowy obrzęk mózgu (HACE) i płuc (HAPE), występują rzadziej, ale niosą wysokie ryzyko śmiertelności (HAPE może prowadzić do zgonu w ciągu 12 godzin, HACE w ciągu 24 godzin). Częstość HACE wynosi od <0,01% na 2500 m do 3-5% powyżej 5500 m, a HAPE od 0,01-0,1% na 2500 m do 10-15% powyżej 5500 m. Kluczowymi czynnikami ryzyka są szybka aklimatyzacja, osiągnięta wysokość, indywidualna podatność, brak wcześniejszej aklimatyzacji oraz młodszy wiek. Profilaktyka opiera się na stopniowym wznoszeniu i stosowaniu acetazolamidu, a w przypadku ryzyka HAPE – nifedypiny o przedłużonym uwalnianiu (30 mg 1-2 razy dziennie).
acetazolamid, aklimatyzacja, anemia, biomarker, chemoprofilaktyka, choroba wysokościowa, choroby współistniejące, ciąża, cykl miesiączkowy, częstość występowania, HAPE, hipoksja, infekcja wirusowa, infekcja wirusowa dróg oddechowych, intensywny wysiłek fizyczny, nadciśnienie płucne, nawrót choroby, nifedypina, objawy kliniczne, obrzęk mózgu, obrzęk płuc, ostra choroba wysokościowa, płeć, POChP, predyspozycje genetyczne, profilaktyka farmakologiczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, remisja, śmiertelność, wysokościowy obrzęk mózgu, wysokościowy obrzęk płuc, zapadalność - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Oxydolor Fast 5 mg
Oxydolor Fast, zawierający chlorowodorek oksykodonu w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, orzeszki ziemne, soję (zawiera lecytynę sojową: 0,105 mg w 5 mg, 0,21 mg w 10 mg i 0,35 mg w 20 mg tabletkach) oraz inne składniki preparatu. Istotne jest również uwzględnienie obecności laktozy jednowodnej w ilościach 32,24 mg, 64,48 mg i 87 mg odpowiednio w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z nietolerancją laktozy. Dodatkowo, tabletki 5 mg zawierają 0,0024 mg czerwieni koszenilowej (lak aluminiowy E 124), mogącej wywoływać reakcje alergiczne u osób wrażliwych.
alergia na soję, astma oskrzelowa, chlorowodorek oksykodonu, czerwień koszenilowa, depresja ośrodka oddechowego, hiperkapnia, laktoza jednowodna, lecytyna sojowa, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na składniki, niedotlenienie narządów, niedrożność jelit, nietolerancja laktozy, niewydolność oddechowa, opróżnianie żołądka, perystaltyka przewodu pokarmowego, POChP, przeciążenie prawej komory, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, tabletka powlekana, zespół ostrego brzucha, zespół serca płucnego - Leksykon chorób i schorzeń
Twardzina – Etiologia i przyczyny
Twardzina układowa (scleroderma) to rzadka choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się nadprodukcją kolagenu i jego akumulacją w skórze oraz narządach wewnętrznych, prowadząc do ich stwardnienia i zwłóknienia. Patogeneza obejmuje nieprawidłową odpowiedź immunologiczną, w której uszkodzeniu ulegają komórki śródbłonka małych naczyń, fibroblasty oraz limfocyty, co skutkuje stanem zapalnym, niedokrwieniem i nadprodukcją kolagenu. Czynniki genetyczne, w tym warianty genów HLA-DQA1 i HLA-DRB1 oraz region MHC, predysponują do rozwoju choroby, a ekspozycja na czynniki środowiskowe takie jak krzem, rozpuszczalniki organiczne, infekcje wirusowe (CMV, HHV-5, parwowirus B19) i bakterie (Borrelia burgdorferi) może wyzwalać lub nasilać proces chorobowy. Kobiety w wieku rozrodczym chorują 7-12 razy częściej niż mężczyźni, co sugeruje udział hormonów płciowych w etiologii. Uszkodzenie naczyń prowadzi do objawów Raynauda, owrzodzeń palców, przełomu nerkowego i nadciśnienia płucnego, a choroba często współistnieje z innymi autoimmunologicznymi schorzeniami tkanki łącznej (15-25% przypadków).
Diagnostyka i leczenie twardziny układowej opierają się na identyfikacji autoprzeciwciał specyficznych dla choroby oraz monitorowaniu uszkodzeń narządowych. Obecnie brak jest terapii przyczynowej, jednak stosuje się leki modulujące przebieg choroby, takie jak nintedanib (Ofev) i rytuksymab, zwłaszcza w przypadkach progresywnych. Badania koncentrują się na zrozumieniu interakcji genetyczno-środowiskowych, roli układu immunologicznego oraz mechanizmów uszkodzenia naczyń i zwłóknienia, co ma na celu opracowanie bardziej skutecznych strategii terapeutycznych. Kompleksowa opieka powinna uwzględniać zarówno kontrolę objawów naczyniowych, jak i immunomodulację, aby poprawić jakość życia pacjentów z twardziną układową.
autoprzeciwciało, biała krwinka, bleomycyna, Borrelia burgdorferi, choroba Lyme, cytomegalowirus, czynnik środowiskowy, fibroblast, główny kompleks zgodności tkankowej, herpeswirus, komórka śródbłonka, lek chemioterapeutyczny, limfocyt, naczynie krwionośne, nadciśnienie płucne, nadprodukcja kolagenu, niezróżnicowana choroba tkanki łącznej, nintedanib, objaw Raynauda, parwowirus B19, predyspozycja genetyczna, przełom nerkowy twardziny, radioterapia, reumatoidalne zapalenie stawów, rozpuszczalnik organiczny, rytuksymab, schorzenie autoimmunologiczne, stan zapalny, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, układ odpornościowy, wariant genetyczny, zaburzenie układu immunologicznego, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie wielomięśniowe, zespół eozynofilii-mialgii, zespół Sjögrena, zwłóknienie skóry - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Profenid 100 mg
Ketoprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje istotny wpływ na układ rozrodczy kobiet w wieku rozrodczym, zwłaszcza tych planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy prostaglandyn, co może prowadzić do odwracalnych zaburzeń płodności poprzez wpływ na owulację. W ciąży stosowanie ketoprofenu wiąże się z ryzykiem poronienia oraz wad rozwojowych, szczególnie serca i wytrzewienia jelit, gdzie bezwzględne ryzyko wad sercowo-naczyniowych wzrasta z <1% do około 1,5%. Od 20. tygodnia ciąży lek może powodować małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego, co wymaga monitorowania ultrasonograficznego i natychmiastowego odstawienia leku w przypadku wykrycia tych powikłań. Stosowanie ketoprofenu w III trymestrze jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksycznego działania na układ krążenia i oddechowy płodu oraz wydłużenie czasu krwawienia u matki i noworodka.
antagonista witaminy K, działanie przeciwagregacyjne, heparyna, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor syntezy prostaglandyn, ketoprofen, kortykosteroid, lek blokujący receptor angiotensyny II, lek moczopędny, lek przeciwagregacyjny, lek przeciwzakrzepowy, małowodzie, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, organogeneza, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, salicylan, skurcz macicy, trymestr ciąży, wada rozwojowa serca, wytrzewienie jelit, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Celebrex 200 mg
Celekoksyb (Celebrex) jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji, ze względu na ryzyko toksycznego wpływu na reprodukcję, potwierdzone badaniami przedklinicznymi na zwierzętach. Mechanizm działania leku polega na hamowaniu syntezy prostaglandyn, co wiąże się z podwyższonym ryzykiem samoistnego poronienia we wczesnej ciąży oraz poważnymi powikłaniami w ostatnim trymestrze, takimi jak atonia macicy, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego u płodu, a także zaburzenia czynności nerek płodu prowadzące do oligohydramnionu. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii, konieczne jest natychmiastowe przerwanie stosowania leku.
atonia macicy, celekoksyb, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca noworodka, odwracalna niepłodność, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, przenikanie do mleka matki, samoistne poronienie, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie czynności nerek płodu, zaburzenie owulacji, zmniejszenie płynu owodniowego - Leksykon substancji czynnych
Pozakonazol – Działania niepożądane
Pozakonazol, triazolowy lek przeciwgrzybiczy, stosowany jest w terapii i profilaktyce inwazyjnych zakażeń grzybiczych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują nudności (≥1/10), wymioty, biegunkę, gorączkę oraz podwyższone stężenie bilirubiny. Stężenia osoczowe pozakonazolu są wyższe po podaniu w formie tabletek niż zawiesiny doustnej, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Wśród poważnych powikłań wymienia się uszkodzenia wątroby (w tym ciężkie przypadki zakończone zgonem), zaburzenia rytmu serca (w tym zespół długiego odstępu QT i torsade de pointes), a także zespół Stevensa-Johnsona i reakcje nadwrażliwości skórnej. Monitorowanie parametrów wątrobowych (AlAT, AspAT, GGT, fosfataza zasadowa, bilirubina) oraz EKG jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka hepatotoksyczności i arytmii.
cholestatyczne zapalenie wątroby, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba refluksowa przełyku, eozynofilia, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inwazyjne zakażenie grzybicze, koagulopatia, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, leukopenia, limfadenopatia, małopłytkowość, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nerkowa kwasica cewkowa, neuropatia, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność wątroby, nudności, ostra białaczka szpikowa, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, pozakonazol, pseudoaldosteronizm, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, torsade de pointes, triazole, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wysypka pęcherzykowa, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci, zator płucny, zawiesina doustna, zespół długiego odstępu QT, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie mitralne – Objawy
Zwężenie mitralne charakteryzuje się ograniczeniem powierzchni zastawki mitralnej do około 2-2,5 cm² lub mniej, co prowadzi do wzrostu ciśnienia w lewym przedsionku i zastoju płucnego. Choroba rozwija się powoli, z długim okresem bezobjawowym (średnio 16,3 ± 5,2 lat po gorączce reumatycznej). Pierwsze objawy, takie jak duszność wysiłkowa, zmęczenie, kołatanie serca i obrzęki kończyn dolnych, pojawiają się wraz z postępem zwężenia i klasyfikowane są według NYHA, gdzie początkowo dominują objawy klasy II, a w zaawansowanych stadiach klasy III-IV. Charakterystyczne powikłania to migotanie przedsionków (40-80% pacjentów), nadciśnienie płucne, niewydolność prawokomorowa oraz powikłania zakrzepowo-zatorowe (ryzyko około 20%). U dzieci objawy mogą obejmować przyspieszony oddech, opóźniony wzrost i cichy szmer serca, a u kobiet w ciąży dochodzi do nasilenia objawów z powodu zwiększonego obciążenia układu krążenia.
duszność, duszność wysiłkowa, gorączka reumatyczna, kołatanie serca, krwioplucie, lewa komora, lewy przedsionek, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, nerw krtaniowy wsteczny, niewydolność prawokomorowa, niewydolność serca, obrzęk kończyn dolnych, obrzęk płuc, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rytm zatokowy, skala NYHA, szmer serca, tolerancja wysiłku, wodobrzusze, wrodzone zwężenie mitralne, zastawka mitralna, zastój płucny, zastój wątroby, zespół Ortnera, zwężenie mitralne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ambrisentan Accord 5 mg
Ambrisentan Accord, dostępny w postaci tabletek powlekanych 5 mg i 10 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ambrysentan, lecytynę sojową (E 322, około 0,14 mg/tabletkę), laktozę jednowodną (około 37,5 mg/tabletkę) oraz barwnik czerwień Allura AC, lak aluminiowy (E 129, około 0,08 mg/tabletkę). Lek nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenne i konieczność regularnych testów ciążowych. Przed rozpoczęciem terapii u kobiet w wieku rozrodczym należy wykluczyć ciążę i wdrożyć efektywne metody antykoncepcji.
AlAT, ambrisentan, aminotransferaza wątrobowa, AspAT, czerwień Allura AC, idiopatyczne zwłóknienie płuc, laktoza jednowodna, lecytyna sojowa, marskość wątroby, metoda antykoncepcji, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość, ryzyko teratogenne, tabletka powlekana, uszkodzenie hepatocytów, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne ujście prawej komory – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Podwójne ujście prawej komory (DORV) to złożona wada wrodzona, w której oba duże naczynia tętnicze odchodzą z prawej komory. Rokowanie po leczeniu chirurgicznym ulega znaczącej poprawie, z przeżywalnością na poziomie 91,9% po 1 roku, 90,8% po 2 latach, 89,5% po 5 i 10 latach. Bez interwencji chirurgicznej rokowanie jest niekorzystne, a większość dzieci nieleczonych umiera w ciągu 6 miesięcy. Czynniki pogarszające rokowanie to obecność wspólnego kanału przedsionkowo-komorowego (AVSD) ze współczynnikiem ryzyka zgonu 7,16 (95% CI: 1,78-28,8), koarktacja aorty oraz dysfunkcja zastawki mitralnej. Uszkodzenie płuc i rozwój nadciśnienia płucnego również negatywnie wpływają na wyniki leczenia.
interwencja chirurgiczna, koarktacja aorty, korekcja dwukomorowa, korekcja jednokomorowa, leczenie chirurgiczne, nadciśnienie płucne, opieka pooperacyjna, podwójne ujście prawej komory, ponowna interwencja chirurgiczna, prawa komora serca, przepływ krwi do płuc, stan ogólny pacjenta, uszkodzenie płuc, wrodzona wada serca, wskaźnik przeżycia, wspólny kanał przedsionkowo-komorowy, zastawka mitralna, zwężenie aorty - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Diclofenac APTEO MED 10 mg/g
Diklofenak sodowy w postaci żelu do stosowania miejscowego charakteryzuje się niższą ekspozycją ogólnoustrojową w porównaniu z formami doustnymi, jednak ze względu na mechanizm działania polegający na hamowaniu syntezy prostaglandyn, jego stosowanie u kobiet w ciąży i karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności. W I i II trymestrze ciąży stosowanie diklofenaku wiąże się ze zwiększonym ryzykiem poronienia oraz wad rozwojowych płodu, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego i wytrzewienia, z ryzykiem wzrastającym z dawką i czasem terapii (wzrost ryzyka wad serca z 1% do około 1,5%). W III trymestrze lek jest bezwzględnie przeciwwskazany ze względu na ryzyko toksycznego działania na układ krążenia i oddechowy płodu (przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, nadciśnienie płucne), zaburzenia czynności nerek oraz wpływ na skurcze macicy i czas krwawienia u matki.
diklofenak sodowy, działanie antyagregacyjne, ekspozycja ogólnoustrojowa, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, organogeneza, przenikanie do mleka kobiecego, śmiertelność zarodka, trymestr ciąży, układ sercowo-naczyniowy, utrata zarodka, wada rozwojowa płodu, wada rozwojowa serca, wada wrodzona, wydłużony czas krwawienia, wytrzewienie, zaburzenie czynności nerek, zahamowanie skurczów macicy, zamknięcie przewodu tętniczego - Leksykon substancji czynnych
Tlenek węgla – Wskazania do stosowania
Tlenek węgla (CO) w medycynie stosowany jest wyłącznie do celów diagnostycznych, głównie w ocenie funkcji płuc, w tym zdolności dyfuzyjnej (DLCO) oraz współczynnika transferu. Preparaty takie jak Ohecon i PulmoProDiff zawierają stałe stężenie CO 0,25% (v/v) oraz różne stężenia helu (odpowiednio 10% i 18% v/v), który służy jako gaz znacznikowy do oceny objętości płuc. Badania te wymagają od pacjenta zdolności do prawidłowego wykonania manewru oddechowego, co jest kluczowe dla uzyskania wiarygodnych wyników. CO wykazuje około 210-krotnie większe powinowactwo do hemoglobiny niż tlen, co umożliwia precyzyjną ocenę dyfuzji gazów przez błonę pęcherzykowo-włośniczkową.
badanie czynnościowe płuc, błona pęcherzykowo-włośniczkowa, choroba naczyniowa płuc, choroba śródmiąższowa płuc, diagnostyka pulmonologiczna, DLCO, gaz medyczny sprężony, hel, nadciśnienie płucne, objętość płuc, POChP, pojemność płuc, powinowactwo do hemoglobiny, stężenie tlenku węgla, tlenek węgla, współczynnik transferu, wymiana gazowa, zdolność dyfuzyjna płuc - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sandimmun Neoral 50 mg
Cyklosporyna w postaci kapsułek miękkich Sandimmun Neoral jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, takie jak etanol (50 mg/kapsułkę w kapsułkach 50 mg, co stanowi 11,8% objętościowo), glikol propylenowy, oraz makrogologlicerolu hydroksystearynian/Uwodorniony olej rycynowy Polyoxyl 40 (202,5 mg/kapsułkę). Ze względu na obecność tych substancji, szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z alergią na olej rycynowy lub historią nadwrażliwości na alkohol etylowy, a także u osób z chorobami wątroby. Wystąpienie reakcji alergicznej na którykolwiek składnik jest bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania leku.
aliskiren, alkohol etylowy, białko transportujące aniony organiczne, bozentan, choroba wątroby, cyklosporyna, cytochrom P450, dysfagia, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, eteksylan dabigatranu, glikol propylenowy, glikoproteina p, Hypericum perforatum, interakcja lekowa, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, makrogologlicerolu hydroksystearynian, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na substancję czynną, odrzucenie przeszczepu, powikłanie nerkowe, reakcja alergiczna, Sandimmun Neoral, terapia immunosupresyjna, uwodorniony olej rycynowy