glikokortykosteroid
Glikokortykosteroidy to grupa hormonów steroidowych wytwarzanych naturalnie w korze nadnerczy lub syntetyzowanych w celach leczniczych. Ich główne działanie polega na modulowaniu procesów metabolicznych, immunologicznych i przeciwzapalnych w organizmie.
Pod względem klinicznym, glikokortykosteroidy wykazują silne działanie przeciwzapalne i immunosupresyjne, co czyni je cennymi lekami w terapii chorób autoimmunologicznych, alergicznych, zapalnych oraz w onkologii. Do najczęściej stosowanych preparatów należą prednizon, metyloprednizolon, deksametazon i hydrokortyzon.
Mechanizm działania glikokortykosteroidów opiera się na wiązaniu z receptorami wewnątrzkomórkowymi, co prowadzi do regulacji ekspresji genów odpowiedzialnych za syntezę białek prozapalnych i przeciwzapalnych. Blokują one także działanie fosfolipazy A2, hamując tym samym syntezę eikozanoidów – mediatorów stanu zapalnego.
Należy pamiętać, że długotrwała terapia glikokortykosteroidami wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, takimi jak osteoporoza, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia metaboliczne, immunosupresja oraz zaburzenia psychiczne. Dlatego istotne jest stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Miflonide Breezhaler 400 mcg
Podczas stosowania Miflonide Breezhaler, zawierającego budezonid, obserwuje się działania niepożądane sklasyfikowane według częstości występowania zgodnie z MedDRA. Najczęściej występują infekcje grzybicze jamy ustnej i gardła (kandydoza) oraz zapalenie płuc u pacjentów z POChP. Często pojawiają się także objawy miejscowego podrażnienia układu oddechowego, takie jak dysfonia, kaszel, chrypka i podrażnienie gardła. Rzadko notuje się reakcje nadwrażliwości (wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne), objawy ogólnoustrojowego działania glikokortykosteroidów (zahamowanie czynności kory nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci, zespół Cushinga), a także zaburzenia okulistyczne, w tym zaćmę i jaskrę (wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego). W badaniach klinicznych częstość niepokoju i depresji wynosiła odpowiednio 0,52% i 0,67% w grupie budezonidu, co jest porównywalne lub niższe niż w grupie placebo.
budezonid, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dysfonia, działanie ogólnoustrojowe, glikokortykosteroid, infekcja grzybicza, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kontaktowe zapalenie skóry, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk naczynioruchowy, opóźnienie wzrostu, osteoporoza, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, świąd, uszkodzenie nerwu wzrokowego, wylew podskórny, zaćma, zapalenie płuc, zespół Cushinga - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cortineff ophtalm. 0,1% 1 mg/g
Cortineff ophtalm. 0,1% to maść okulistyczna zawierająca 1 mg/g fludrokortyzonu octanu, stosowana miejscowo w leczeniu zapalnych i alergicznych schorzeń oczu, takich jak zapalenie błony naczyniowej oka (uveitis), zapalenie rogówki (keratitis), alergiczne zapalenie spojówek (conjunctivitis allergica) oraz zapalenie brzegów powiek (blepharitis). Preparat wykazuje silne działanie przeciwzapalne, łagodząc objawy takie jak ból, światłowstręt, łzawienie, przekrwienie i świąd, a także ogranicza ryzyko powikłań zapalnych. W przypadku infekcyjnego podłoża zapalenia rogówki, maść powinna być stosowana jako uzupełnienie terapii przeciwdrobnoustrojowej. Substancje pomocnicze, takie jak benzalkoniowy chlorek (0,1 mg/g) i lanolina (100 mg/g), mogą wywoływać reakcje u pacjentów z nadwrażliwością.
alergiczne zapalenie spojówek, chlorek benzalkoniowy, fludrokortyzon octan, glikokortykosteroid, kontrola okulistyczna, nadwrażliwość, schorzenie okulistyczne, terapia przeciwinfekcyjna, zakażenie oka, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie brzegów powiek, zapalenie rogówki, zapalenie wewnątrzgałkowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Nonpres Duo 50 mg + 40 mg
Eplexemid, zawierający eplerenon i furosemid, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Eplerenon, metabolizowany przez CYP3A4, nie powinien być stosowany z silnymi inhibitorami tego enzymu (np. ketokonazol, itrakonazol), które zwiększają jego AUC o 441%, co jest przeciwwskazane. Słabe i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, amiodaron, diltiazem) podnoszą AUC eplerenonu o 98-187%, dlatego dawka eplerenonu powinna być ograniczona do 25 mg/dobę. Jednoczesne stosowanie eplerenonu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, preparatami potasu, inhibitorami ACE i AIIRA zwiększa ryzyko hiperkaliemii, co wymaga monitorowania stężenia potasu i funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek i osób starszych. Ponadto, eplerenon nie powinien być łączony z cyklosporyną, takrolimusem oraz litem ze względu na ryzyko nefrotoksyczności i toksyczności litu. Interakcje z lekami przeciwnadciśnieniowymi, alfa-1-adrenolitykami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi i neuroleptykami mogą nasilać działanie hipotensyjne i ryzyko niedociśnienia ortostatycznego.
AIIRA, alfa-1-adrenolityk, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk nefrotoksyczny, cisplatyna, cyklosporyna, digoksyna, dnawe zapalenie stawów, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, eplerenon, eplerenon i furosemid, Eplexemid, furosemid, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, kardiotoksyczność, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, silny inhibitor CYP3A4, środek znieczulający, substrat CYP3A4, takrolimus, tetrakozaktyd, toksyczność litu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, związek platyny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Budesonide Easyhaler 400 mcg/dawkę
Budesonide Easyhaler w dawce 400 μg/dawkę jest wziewnym glikokortykosteroidem stosowanym w terapii astmy, którego stosowanie u kobiet w ciąży wymaga dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Dane kliniczne nie wskazują na zwiększone ryzyko teratogenności ani działań niepożądanych u płodu lub noworodka przy stosowaniu zalecanych dawek będziezonidu w ciąży. Kontrola astmy jest kluczowa dla zdrowia matki i płodu, gdyż nieadekwatne leczenie może prowadzić do hipoksji płodu i powikłań ciążowych. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, aby zapewnić optymalną kontrolę choroby, minimalizując potencjalne ryzyko. Badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały ryzyko zahamowania wzrostu wewnątrzmacicznego (IUGR) oraz długoterminowe zmiany neurobehawioralne i kardiologiczne przy ekspozycji na glikokortykosteroidy, jednak nie jest to prawdopodobne u ludzi przy dawkach terapeutycznych.
astma, badanie epidemiologiczne prospektywne, badanie farmakokinetyczne, biodostępność leku, Budesonide Easyhaler, budezonid, choroba układu krążenia, dawka terapeutyczna, ekspozycja niemowląt, glikokortykosteroid, granica oznaczalności, hipoksja płodu, IUGR, kontrola astmy, leczenie podtrzymujące, neuroprzekaźnik, powikłanie ciążowe, receptor glikokortykosteroidowy, stężenie w osoczu, wada rozwojowa, właściwość farmakokinetyczna, zahamowanie wewnątrzmacicznego wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Seretide Dysk 250 (250 mcg + 50 mcg)/dawkę inh.
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Seretide Dysk, zawierającego flutykazon propionian w dawkach 100, 250 i 500 µg oraz 50 µg salmeterolu ksynafonianu, opierają się na analizie działania obu substancji czynnych podawanych osobno i łącznie u zwierząt. Glikokortykosteroidy wykazały potencjał teratogenny, manifestujący się wadami rozwojowymi takimi jak rozszczep podniebienia i deformacje szkieletu, jednak te efekty nie przekładają się bezpośrednio na ludzi przy stosowaniu terapeutycznych dawek. Salmeterol wykazywał toksyczność embriotoksyczną jedynie przy wysokich dawkach. Wspólne podawanie obu substancji u szczurów indukowało specyficzne anomalie rozwojowe, w tym przemieszczenie tętnicy pępkowej i niecałkowite kostnienie kości potylicznej, obserwowane przy dawkach glikokortykosteroidów już wywołujących wady rozwojowe.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Szczepionka przeciwgruźlicza BCG 10 0,5 mg (od 1,5 mln do 6 mln żywych prątków BCG/ml); szczepionka 10 dawkowa, 1 dawka (0,1 ml)
Szczepionka przeciwgruźlicza BCG, zawierająca żywe atenuowane prątki, wymaga starannego planowania w kontekście interakcji z innymi produktami leczniczymi. Możliwe jest jednoczesne podanie BCG ze szczepionkami inaktywowanymi oraz atenuowanymi, bez negatywnego wpływu na skuteczność immunizacji czy wzrostu ryzyka działań niepożądanych. W przypadku szczepionek żywych podawanych niejednocześnie, zalecany jest odstęp minimum 4 tygodni, zarówno gdy BCG jest podawana jako pierwsza, jak i jako kolejna. Szczepionki inaktywowane mogą być podawane w dowolnym odstępie czasowym, jednak z uwzględnieniem ryzyka nakładania się odczynów poszczepiennych. Szczególną uwagę należy zwrócić na miejsce podania – BCG standardowo podaje się w lewe ramię, gdzie nie powinny być wykonywane inne szczepienia przez co najmniej 3 miesiące, aby uniknąć nakładania się miejscowych reakcji i zapalenia okolicznych węzłów chłonnych.
charakterystyka produktu leczniczego, cytostatyk, glikokortykosteroid, izoniazyd, lek biologiczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwprątkowy, odczyn poszczepienny, odpowiedź immunologiczna, prątki atenuowane, ryfampicyna, szczepionka atenuowana, szczepionka BCG, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciw błonicy, szczepionka przeciw krztuścowi, szczepionka przeciw odrze, szczepionka przeciw ospie wietrznej, szczepionka przeciw polio, szczepionka przeciw rotawirusom, szczepionka przeciw różyczce, szczepionka przeciw śwince, szczepionka przeciw tężcowi, układ immunologiczny, zapalenie węzłów chłonnych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Solu-Medrol 40 mg
Lek Solu-Medrol, zawierający sól sodową bursztynianu metyloprednizolonu, może być podawany dożylnie, domięśniowo lub w formie wlewu dożylnego, z preferencją podania dożylnego w stanach nagłych dla szybkiego efektu terapeutycznego. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od choroby, jej nasilenia oraz odpowiedzi klinicznej, z zasadą stosowania najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas. W stanach zagrożenia życia stosuje się dawkę 30 mg/kg mc. dożylnie przez co najmniej 30 minut, powtarzaną co 4-6 godzin, maksymalnie przez 48 godzin. Terapia pulsowa wysokimi dawkami (≥250 mg/dobę) przez ≤5 dni jest wskazana w zaostrzeniach chorób autoimmunologicznych, takich jak toczeń rumieniowaty układowy czy choroby reumatyczne, a w stwardnieniu rozsianym stosuje się 30-minutowe pulsy 500-1000 mg/dobę przez 3-5 dni. Dawkowanie w innych schorzeniach waha się od 10 do 500 mg dożylnie, z czasem podania zależnym od dawki (≤250 mg – min. 5 minut, >250 mg – min. 30 minut).
alkohol benzylowy, bursztynian metyloprednizolonu, choroba autoimmunologiczna, choroba reumatyczna, ciśnienie tętnicze krwi, glikokortykosteroid, nefropatia toczniowa, remisja spontaniczna, rtg klatki piersiowej, stężenie glukozy, stwardnienie rozsiane, terapia pulsowa, toczeń rumieniowaty układowy, wlew dożylny, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zapalenie kłębuszków nerkowych - Leksykon leków
Interakcje leku – Senalax Extra 17 mg sumy sennozydów/tabl.
Senalax Extra, zawierający 17 mg sumy sennozydów w jednej tabletce, może znacząco wpływać na farmakokinetykę i farmakodynamikę innych leków poprzez przyspieszenie pasażu jelitowego, co skutkuje ograniczeniem absorpcji i zmniejszeniem biodostępności, zwłaszcza doustnych środków antykoncepcyjnych. Długotrwałe stosowanie preparatu niesie ryzyko hipokaliemii, która może nasilać toksyczność i działania niepożądane leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak glikozydy nasercowe (np. digoksyna), leki przeciwarytmiczne (np. chinidyna) oraz leki wydłużające odcinek QT w EKG. Wskazane jest monitorowanie stężenia potasu i parametrów kardiologicznych oraz unikanie jednoczesnego stosowania, gdy to możliwe.
amiodaron, chinidyna, digitoksyna, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie mineralokortykoidowe, działanie przeczyszczające, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, korzeń lukrecji, kwas glicyryzynowy, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek wydłużający odcinek QT, pasaż jelitowy, perystaltyka jelitowa, sennozydy wapniowe, sotalol, torsade de pointes, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Metformax SR Combi 100 mg + 1000 mg
Farmakokinetyczne badania wykazały, że wielokrotne podawanie sytagliptyny i metforminy u pacjentów z cukrzycą typu 2 nie wpływa istotnie na farmakokinetykę obu substancji. Produkt Metformax SR Combi wymaga przerwania terapii przed badaniami z jodowymi środkami kontrastowymi i wznowienia po co najmniej 48 godzinach, po potwierdzeniu stabilnej czynności nerek. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na czynność nerek (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki pętlowe), inhibitorów transporterów nerkowych (OCT2, MATE), leków hiperglikemicznych (glikokortykosteroidy, agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych, diuretyki) oraz alkoholu, który znacząco zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza u pacjentów z głodzeniem, niedożywieniem lub zaburzeniami czynności wątroby.
agonista receptora beta-2-adrenergicznego, antagonista receptora angiotensyny II, enzym CYP, enzym CYP3A4, glikokortykosteroid, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor transportera kationów organicznych, inhibitor transportera nerkowego, izoenzym CYP450, jodowy środek kontrastowy, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostre uszkodzenie nerek, schyłkowa niewydolność nerek, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, zatrucie alkoholem, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Interakcje leku – Remolexam 7,5 mg
Meloksykam (7,5 mg w preparacie Remolexam) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, zwłaszcza u pacjentów dorosłych. Szczególnie istotne jest ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu z lekami takimi jak sole potasu, diuretyki oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, heparyny, cyklosporyna, takrolimus i trimetoprim. Jednoczesne podawanie meloksykamu z innymi NLPZ, w tym kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg jednorazowo lub ≥ 3 g/dobę, zwiększa ryzyko krwawień i owrzodzeń przewodu pokarmowego. Współstosowanie z kortykosteroidami, lekami przeciwzakrzepowymi, trombolitycznymi, SSRI oraz inhibitorami kalcyneuryny wymaga szczególnej ostrożności ze względu na nasilenie działań niepożądanych, w tym ryzyko krwawień i nefrotoksyczności. Meloksykam może także osłabiać działanie leków hipotensyjnych (beta-adrenolityków, inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II) oraz zmniejszać skuteczność systemu terapeutycznego domacicznego.
antagonista receptora angiotensyny II, cholestyramina, cyklosporyna, cymetydyna, deferazyroks, digoksyna, glikokortykosteroid, heparyna, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, kortykosteroid, krążenie wątrobowo-jelitowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, meloksykam, metotreksat, mielosupresja, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pemetreksed, płytka krwi, prostaglandyna nerkowa, receptor beta-adrenergiczny, system terapeutyczny domaciczny, takrolimus, trimetoprym, warfaryna, wskaźnik INR, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asaris (500 mcg + 50 mcg)/dawkę inh.
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Asaris, zawierającego salmeterol ksynafonian i flutykazon propionian, wykazały potencjalne działania teratogenne glikokortykosteroidów na modelach zwierzęcych. Zaobserwowano specyficzne wady rozwojowe, takie jak rozszczep podniebienia, deformacje szkieletu, przemieszczenie tętnicy pępkowej oraz niecałkowite kostnienie kości potylicznej. Efekty te występowały głównie po ekspozycji na dawki znacznie przekraczające terapeutyczne stosowane u ludzi, co podkreśla konieczność ostrożnej interpretacji wyników w kontekście klinicznym.
badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, ekspozycja na substancję, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, przemieszczenie tętnicy pępkowej, rozszczep podniebienia, salmeterol ksynafonowy, toksyczność zarodkowo-płodowa, wada rozwojowa, zaburzenie rozwojowe, zniekształcenie szkieletu - Leksykon substancji czynnych
Fenol – Interakcje
Fenol, stosowany jako konserwant w preparatach Posterisan (3,3 mg/g maści, 6,6 mg/czopek) oraz Posterisan H (3,3 mg/g maści), pełni funkcję antyseptyczną wobec kultur Escherichia coli. Zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego, fenol w tych dawkach nie wykazuje istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych ani z alkoholem etylowym czy lekami metabolizowanymi przez układ cytochromu P450. Jednak w preparacie Posterisan H, zawierającym dodatkowo hydrokortyzon, istnieje umiarkowane ryzyko interakcji farmakodynamicznych z innymi glikokortykosteroidami podawanymi systemowo lub miejscowo, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych typowych dla tej grupy leków, takich jak supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza czy zaburzenia metaboliczne.
cytochrom P450, działanie niepożądane, efekt ogólnoustrojowy, Escherichia coli, fenol, glikokortykosteroid, hydrokortyzon, interakcja farmakodynamiczna, Posterisan H, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, wchłanianie systemowe, zaburzenie gospodarki węglowodanowej, zaburzenie wątroby, zespół Cushinga - Leksykon chorób i schorzeń
Krwiomocz – Leczenie
Krwiomocz, zarówno makroskopowy, jak i mikroskopowy, stanowi objaw wymagający kompleksowej diagnostyki różnicowej, obejmującej badania laboratoryjne (m.in. ogólne badanie moczu, posiew), obrazowe (USG, TK, MRI) oraz cystoskopię. Najczęstsze przyczyny to infekcje układu moczowego, kamica nerkowa, łagodny przerost prostaty (BPH), choroby nerek (w tym kłębuszkowe zapalenie nerek) oraz nowotwory układu moczowego. Leczenie jest ściśle ukierunkowane na etiologię: w zakażeniach stosuje się antybiotykoterapię (np. nitrofurantoina 100 mg 2x/d przez 7 dni, fluorochinolony, cefalosporyny, trimetoprim-sulfametoksazol), w kamicy – zwiększenie podaży płynów, leki przeciwbólowe i ułatwiające wydalanie kamieni (tamsulosyna, nifedypina), a w razie konieczności ESWL lub ureterorenoskopię. W BPH farmakoterapia obejmuje alfa-blokery i inhibitory 5-alfa-reduktazy, a w przypadku nieskuteczności – zabiegi endoskopowe lub laserowe. Choroby nerek wymagają leczenia nefrologicznego, w tym glikokortykosteroidów, leków immunosupresyjnych oraz inhibitorów ACE lub ARB. Nowotwory układu moczowego leczone są chirurgicznie, chemioterapią, radioterapią i immunoterapią, zależnie od stadium i lokalizacji.
ablacja falami radiowymi, alfa-blokery, anemia sierpowatokrwinkowa, antybiogram, antybiotykoterapia, badanie ogólne moczu, cefalosporyny, choroba von Willebranda, cystektomia, cystoskopia, dutasteryd, erytropoetyna, finasteryd, fluorochinolony, glikokortykosteroid, hemofilia, hydroksymocznik, immunoterapia BCG, infekcja dróg moczowych, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kamica układu moczowego, kłębuszkowe zapalenie nerek, krioablacja, krwiomocz, krwiomocz makroskopowy, krwiomocz mikroskopowy, łagodny przerost prostaty, litotrypsja pozaustrojowa, nefrektomia, nifedypina, nitrofurantoina, odmiedniczkowe zapalenie nerek, plazmafereza, posiew moczu, przewlekła choroba nerek, przezcewkowa resekcja guza pęcherza moczowego, przezcewkowa resekcja prostaty, radioterapia, rak nerki, rak pęcherza moczowego, rak prostaty, rezonans magnetyczny, tamsulosyna, toczeń rumieniowaty układowy, tomografia komputerowa, trimetoprim-sulfametoksazol, ureterorenoskopia, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Enplerasa 50 mg
Eplerenon, antagonista receptora mineralokortykoidowego, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania eplerenonu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (np. spironolakton, amiloryd) oraz suplementami potasu ze względu na wysokie ryzyko hiperkaliemii. Podobne ryzyko występuje przy kojarzeniu z inhibitorami ACE i antagonistami receptora angiotensyny (np. enalapryl, walsartan), co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu i funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek i osób starszych. Przeciwwskazane jest stosowanie potrójnej terapii łączącej eplerenon z inhibitorem ACE i ARB. Ponadto, jednoczesne podawanie eplerenonu z litem, cyklosporyną, takrolimusem, NLPZ (np. ibuprofen), trimetoprimem czy alfa-1-adrenolitykami wymaga ostrożności i monitorowania parametrów klinicznych, ze względu na ryzyko toksyczności, ostrej niewydolności nerek, hiperkaliemii oraz niedociśnienia ortostatycznego.
alfa-1-adrenolityk, antagonista receptora angiotensyny, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, eplerenon, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid, hiperkaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon substancji czynnych
Izokonazol – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Izokonazol, stosowany w leczeniu infekcji grzybiczych, nie wykazuje działania teratogennego na podstawie dostępnych danych epidemiologicznych, jednak zaleca się ostrożność, zwłaszcza w pierwszym trymestrze ciąży, kiedy to stosowanie produktów zawierających izokonazol powinno być unikane. W przypadku kremu dopochwowego Izovag nie rekomenduje się używania aplikatorów dopochwowych w ciąży. Produkt Travogen, zawierający izokonazolu azotan, nie wykazuje negatywnego wpływu na przebieg ciąży ani zdrowie płodu, jednak brak jest szerokich danych epidemiologicznych. Travocort, będący kombinacją izokonazolu azotanu i diflukortolonu walerianianu, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalne ryzyko toksycznego wpływu glikokortykosteroidu na rozmnażanie oraz zwiększone ryzyko rozszczepienia podniebienia u noworodków, zwłaszcza przy stosowaniu w pierwszym trymestrze. Stosowanie Travocortu na duże powierzchnie skóry, przez długi czas lub pod opatrunkiem okluzyjnym w ciąży jest przeciwwskazane.
aplikator dopochwowy, badanie niekliniczne, badanie przedkliniczne, dane epidemiologiczne, dawka lecznicza, diflukortolonu walerianian, ekspozycja na lek, glikokortykosteroid, infekcja grzybicza, izokonazol, izokonazolu azotan, Izovag, krem dopochwowy, laktacja, opatrunek okluzyjny, pierwszy trymestr ciąży, rozszczep podniebienia, substancja przeciwgrzybicza, terapia skojarzona, teratogenność, toksyczność, Travocort, Travogen, wchłanianie leku - Leksykon substancji czynnych
Karmustyna – Wskazania do stosowania
Karmustyna jest lekiem alkilującym stosowanym w terapii różnych nowotworów złośliwych, dostępna w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do infuzji w dawkach 50 mg, 100 mg oraz 300 mg. Wskazania obejmują pierwotne guzy mózgu (glejak wielopostaciowy, glejaki pnia mózgu, rdzeniak zarodkowy, gwiaździak, wyściółczak), przerzuty do mózgu, chłoniaki nieziarnicze i chorobę Hodgkina jako terapia drugiego rzutu, a także szpiczaka mnogiego w skojarzeniu z glikokortykosteroidami. Karmustyna jest również stosowana jako leczenie kondycjonujące przed autologicznym przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego w chorobach hematologicznych oraz w terapii nowotworów przewodu pokarmowego i czerniaka złośliwego (w terapii skojarzonej). Wskazania różnią się nieco w zależności od preparatu (Carmustine Accord, Accordpharma, Waymade, Zentiva), co wymaga uwzględnienia charakterystyki konkretnego produktu leczniczego.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, chłoniak nieziarniczy, choroba hematologiczna złośliwa, choroba Hodgkina, czerniak złośliwy, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, glikokortykosteroid, gwiaździak, karmustyna, leczenie chirurgiczne, leczenie kondycjonujące, lek alkilujący, monoterapia, nawrót choroby, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, nowotwór przewodu pokarmowego, przerzut do mózgu, radioterapia, rdzeniak zarodkowy, szpiczak mnogi, terapia drugiego rzutu, terapia skojarzona, układ krwiotwórczy, wyściółczak - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Oxycort A (10 mg + 10 mg)/g
Preparat Oxycort A to maść okulistyczna zawierająca oksytetracyklinę (10 mg/g) oraz octan hydrokortyzonu (10 mg/g), łącząca działanie przeciwbakteryjne i przeciwzapalne. Oksytetracyklina, będąca antybiotykiem z grupy tetracyklin, hamuje biosyntezę białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 30S rybosomów, wykazując szerokie spektrum aktywności przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, Gram-ujemnym oraz bakteriom atypowym (Chlamydia spp., Mycoplasma spp.). Należy jednak pamiętać o naturalnej oporności niektórych patogenów, takich jak Proteus spp. i Pseudomonas spp., co ma istotne znaczenie przy doborze terapii.
bakterie atypowe, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, biosynteza białek bakteryjnych, chlamydia, czynnik etiologiczny zakażenia, działanie przeciwświądowe, działanie przeciwwysiękowe, działanie przeciwzapalne, glikokortykosteroid, Mycoplasma, octan hydrokortyzonu, oksytetracyklina, Oxycort A, Proteus, Pseudomonas, reakcja alergiczna, rybosomy bakteryjne, schorzenia okulistyczne, tetracykliny, zakażenie bakteryjne oka, zakażenie oka, zapalenie spojówki i rogówki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Flutixon Neb 2 mg/2 ml
Flutykazon propionian, substancja czynna zawarta w produkcie Flutixon Neb 2 mg/2 ml (zawiesina do nebulizacji), jest glikokortykosteroidem o silnym działaniu przeciwzapalnym w obrębie płuc. Podawany wziewnie, w dawce 2 mg w 2 ml, wykazuje wysoką selektywność tkankową i ograniczone działanie ogólnoustrojowe, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa terapii. Mechanizm działania polega na wiązaniu się z receptorami glikokortykosteroidowymi w komórkach układu oddechowego, hamując proces zapalny charakterystyczny dla astmy oskrzelowej. Produkt jest klasyfikowany w grupie leków stosowanych w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych (kod ATC R03BA05).
astma oskrzelowa, choroba obturacyjna dróg oddechowych, droga oddechowa, działanie przeciwzapalne, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, nebulizacja, patofizjologia astmy, podanie wziewne, proces zapalny dróg oddechowych, receptor glikokortykosteroidowy, selektywność tkankowa, tkanka płucna, układ immunologiczny, zaostrzenie astmy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Flixotide 2 mg/2 ml
Flutykazonu propionian, będący glikokortykosteroidem wziewnym z grupy leków stosowanych w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych (kod ATC: R03BA05), wykazuje silne działanie przeciwzapalne w obrębie płuc, co przekłada się na zmniejszenie nasilenia objawów astmy oraz częstości zaostrzeń. Mechanizm terapeutyczny opiera się na hamowaniu procesów zapalnych i redukcji nadreaktywności oskrzeli, co poprawia funkcję płuc u pacjentów stosujących lek w zalecanych dawkach. Flutykazon jest stosowany zarówno samodzielnie, jak i w skojarzeniu z salmeterolem, szczególnie u pacjentów z umiarkowaną i ciężką astmą oskrzelową.
astma ciężka, astma oskrzelowa, astma umiarkowana, badanie epidemiologiczne, badanie kohortowe, choroba obturacyjna dróg oddechowych, duża wada wrodzona, działanie przeciwzapalne, efekt terapeutyczny, flutykazonu propionian, funkcja płuc, glikokortykosteroid, nadreaktywność oskrzeli, proces zapalny w drogach oddechowych, wziewny kortykosteroid, zaostrzenie astmy - Leksykon leków
Interakcje leku – Brofestill 0,9 mg/ml
Bromfenak w postaci kropli do oczu Brofestill (0,9 mg/ml) nie wykazuje udokumentowanych interakcji lekowych, co potwierdza dotychczasowa praktyka kliniczna, zwłaszcza w kontekście jednoczesnego stosowania z kroplami zawierającymi antybiotyk w okresie okołooperacyjnym. Mimo że bromfenak jest pochodną NLPZ, jego miejscowe podanie skutkuje minimalnym wchłanianiem do krążenia ogólnego, co znacząco ogranicza ryzyko interakcji z lekami przeciwzakrzepowymi, kwasem acetylosalicylowym, innymi NLPZ czy glikokortykosteroidami. Zaleca się jednak zachowanie co najmniej 5-minutowego odstępu między podaniem Brofestill a innymi kroplami do oczu, aby uniknąć miejscowych interakcji i wypłukania preparatu. W tabeli interakcji poziom istotności klinicznej jest oceniany jako niski lub bardzo niski, co podkreśla bezpieczeństwo stosowania bromfenaku w terapii miejscowej.
- Leksykon substancji czynnych
Trokserutyna – Interakcje
Trokserutyna, będąca bioflawonoidem o właściwościach ochronnych naczyń włosowatych, wykazuje minimalną liczbę udokumentowanych interakcji farmakologicznych w monoterapii. Mechanizm działania polega na zmniejszaniu przepuszczalności naczyń i zwiększaniu ich odporności, co teoretycznie mogłoby wpływać na leki modyfikujące układ krzepnięcia, jednak dane kliniczne nie potwierdzają istotnych interakcji. W produktach złożonych, takich jak Kelicardina (trokserutyna + wyciąg z konwalii) oraz Sapoven T (trokserutyna + wyciąg z kasztanowca z escyną), interakcje wynikają głównie z dodatkowych składników, np. glikozydów nasercowych (wysoki poziom ważności) czy escyny (średni poziom ważności). W Kelicardinie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z glikozydami nasercowymi i beta-blokerami, a także zachowanie ostrożności przy stosowaniu chinidyny, soli wapnia, leków saluretycznych, środków przeczyszczających i glikokortykosteroidów. W Sapoven T należy uważać na leki nefrotoksyczne, pochodne kumaryny, NLPZ oraz heparynę ze względu na ryzyko krwawień związane z escyną.
badanie laboratoryjne, beta-bloker, bioflawonoidy, chinidyna, escyna, glikokortykosteroid, glikozydy nasercowe, heparyna, krzepnięcie krwi, lek nefrotoksyczny, lek saluretyczny, monoterapia, naczynia włosowate, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna kumaryny, rozszerzenie naczyń krwionośnych, sole wapnia, środek przeczyszczający, trokserutyna, wyciąg z głogu, wyciąg z konwalii, zaburzenia krążenia żylnego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dasatinib Zentiva
Terapia dazatynibem wymaga szczególnej uwagi ze względu na liczne potencjalne działania niepożądane oraz istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza związane z metabolizmem przez CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, erytromycyna) mogą zwiększać ekspozycję na dazatynib, natomiast induktory (np. deksametazon, ryfampicyna) ją zmniejszają, co może prowadzić do niepowodzenia terapii. Leki wpływające na pH żołądka, takie jak inhibitory pompy protonowej i antagoniści receptora H2, również obniżają biodostępność dazatynibu i nie są zalecane. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność, mimo że dawka początkowa pozostaje bez zmian. Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi, szczególnie w pierwszych miesiącach leczenia, ze względu na ryzyko niedokrwistości, neutropenii i małopłytkowości, które występują częściej u pacjentów z zaawansowaną fazą CML lub Ph+ ALL.
aktywność ADAMTS13, antagonista receptora H2, badanie echokardiograficzne, brak laktazy, cewnikowanie prawej komory, chłonkotok, cytochrom P450, dazatynib, ginekomastia, glikokortykosteroid, hipokalemia, hipomagnezemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, krwawienie OUN, lek moczopędny, małopłytkowość, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, neutropenia, niedokrwistość, niekardiogenny obrzęk płuc, nietolerancja galaktozy, opóźnienie zrastania nasad kości, osteopenia, ostra niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby, przeciwciało przeciwko ADAMTS13, retencja płynów, substrat CYP3A4, tętnicze nadciśnienie płucne, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wydłużenie odcinka QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Fluocinolon acetonid – Przeciwwskazania stosowania
Fluocinolon acetonid, syntetyczny kortykosteroid o działaniu przeciwzapalnym, przeciwświądowym i obkurczającym naczynia, jest składnikiem preparatu Flucinar w postaci żelu o stężeniu 0,25 mg/g. Jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, takie jak glikol propylenowy, etanol oraz parabeny (E216, E218). Ponadto, lek nie powinien być stosowany w przypadku infekcji skórnych bakteryjnych, wirusowych (np. opryszczka, półpasiec) i grzybiczych, gdyż może nasilać zakażenia poprzez immunosupresję. Przeciwwskazania obejmują także specyficzne dermatozy, takie jak trądzik zwykły, trądzik różowaty i zapalenie skóry dookoła ust, gdzie kortykosteroidy mogą pogarszać przebieg choroby lub wywoływać efekt odbicia. U dzieci poniżej 2 roku życia stosowanie fluocinolonu acetonidu jest zabronione ze względu na zwiększoną absorpcję, niedojrzałość bariery skórnej i metabolizmu, co zwiększa ryzyko działań ogólnoustrojowych, w tym zahamowania osi podwzgórze-przysadka-nadnercza.
acne vulgaris, atrofia skóry, brodawka wirusowa, choroba naczyń obwodowych, cukrzyca, czyrak, dermatitis perioralis, działanie immunosupresyjne, fluocinolon acetonid, glikokortykosteroid, glikol propylenowy, grzybica skóry, grzybica stóp, infekcja oportunistyczna, infekcja skórna, jaskra, kandydoza skórna, kortykosteroid, liszajec zakaźny, nadwrażliwość, opatrunek okluzyjny, opryszczka narządów płciowych, opryszczka zwykła, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ospa wietrzna, parabeny, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, półpasiec, rosacea, rumień, teleangiektazja, trądzik posteroidowy, trądzik różowaty, trądzik zwykły, zakażenie ropne skóry, zapalenie skóry dookoła ust - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aspar Espefa Premium 250 mg + 250 mg
Aspar Espefa Premium to preparat doustny zawierający 250 mg magnezu wodoroasparaginianu oraz 250 mg potasu wodoroasparaginianu na tabletkę, co odpowiada 17 mg jonów magnezu i 54 mg jonów potasu. Zalecane dawkowanie wynosi od 2 do 6 tabletek na dobę w dawkach podzielonych, co przekłada się na 34-102 mg jonów magnezu oraz 108-324 mg jonów potasu dziennie. Całkowite dzienne zapotrzebowanie na magnez nie powinno przekraczać 5 mg/kg masy ciała, a profilaktyczna dawka potasu nie powinna przekraczać 780 mg jonów na dobę. Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od masy ciała pacjenta, stopnia niedoboru elektrolitów oraz obecności innych źródeł magnezu i potasu w diecie lub farmakoterapii.
antybiotyk, dawka podzielona, diuretyk, dzienne zapotrzebowanie, glikokortykosteroid, gospodarka magnezowo-potasowa, jon magnezu, jon potasu, magnez wodoroasparaginian, niedobór elektrolitów, niedobór magnezu i potasu, niedobór potasu, niewydolność nerek, podanie doustne, potas wodoroasparaginian, suplementacja, zapotrzebowanie na magnez - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polcortolon 4 mg
Triamcynolon, stosowany w dawce 4 mg w preparacie Polcortolon, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o częstości występowania najczęściej nieznanej, co utrudnia precyzyjne określenie ryzyka klinicznego. Działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości immunologicznej (wysypka, pokrzywka, obrzęki, duszność), zaburzenia endokrynologiczne (zespół Cushinga, nieregularne miesiączkowanie, zahamowanie wzrostu u dzieci, wtórna niedoczynność kory nadnerczy, ujawnienie cukrzycy), zaburzenia metaboliczne (ujemny bilans azotowy, hiperglikemia, zwiększenie masy ciała), a także poważne efekty psychiczne (euforia, depresja, psychoza). Ponadto obserwuje się działania niepożądane w układzie nerwowym (drgawki, wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego), okulistycznym (zaćma, jaskra, wytrzeszcz), sercowo-naczyniowym (tachykardia, nadciśnienie, zastoinowa niewydolność krążenia), naczyniowym (zakrzepowo-zatorowe), przewodu pokarmowego (wrzody, perforacje, zapalenie trzustki), skórnym (rozstępy, trądzik, ścieńczenie skóry), mięśniowo-szkieletowym (miopatia, osteoporoza, aseptyczna martwica kości) oraz ogólnym (złe samopoczucie, zakażenia wtórne, zaburzenia płodności u mężczyzn, zaburzenia wodno-elektrolitowe). Wszystkie działania niepożądane mają częstość określoną jako nieznaną, co podkreśla konieczność uważnego monitorowania pacjentów podczas terapii.
arytmia, duszność, glikokortykosteroid, hiperglikemia, hirsutyzm, jaskra, miopatia posteroidowa, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność przysadki, niepłodność męska, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, tachykardia, trądzik posteroidowy, triamcynolon, ujemny bilans azotowy, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie przełyku, wybroczyna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia miesiączkowania, zaćma, zapalenie trzustki, zasadowica hipokaliemiczna, zastoinowa niewydolność krążenia, zespół Cushinga, zespół zakrzepowo-zatorowy, złamanie kompresyjne kręgu - Leksykon substancji czynnych
Piroksykam – Interakcje
Piroksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Jednoczesne stosowanie piroksykamu z kwasem acetylosalicylowym lub innymi NLPZ jest przeciwwskazane ze względu na zmniejszenie stężenia piroksykamu w osoczu do około 80% oraz zwiększone ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Piroksykam nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, acenokumarolu) i leków hamujących agregację płytek oraz SSRI, co podnosi ryzyko krwawień. Ponadto, NLPZ mogą obniżać skuteczność diuretyków i leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, AIIA, beta-adrenolityki), a u pacjentów z ryzykiem niewydolności nerek (np. osoby starsze, odwodnione) może dojść do ostrej, odwracalnej niewydolności nerek. Zaleca się monitorowanie czynności nerek i ciśnienia tętniczego podczas terapii skojarzonej.
acenokumarol, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolowy, beta-adrenolityk, cholestyramina, cyklosporyna, cymetydyna, digitoksyna, digoksyna, działanie nefrotoksyczne, działanie przeciwpłytkowe, działanie sedatywne, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, piroksykam, pole pod krzywą, przesączanie kłębuszkowe, sok żołądkowy, takrolimus, układ pokarmowy, warfaryna, wkładka domaciczna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Lopinawir – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Lopinawir, stosowany najczęściej w połączeniu z rytonawirem, jest inhibitorem proteazy wykorzystywanym w terapii zakażenia HIV. Lek ten wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza u osób z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji hepatotoksycznych. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań laboratoryjnych oraz regularne monitorowanie funkcji wątroby, a w przypadku nasilenia objawów choroby wątroby należy rozważyć przerwanie leczenia. Klirens nerkowy lopinawiru i rytonawiru jest nieistotny, co pozwala na stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek bez konieczności modyfikacji dawki. U pacjentów z hemofilią typu A i B obserwowano zwiększone ryzyko krwawień, a także przypadki zapalenia trzustki, szczególnie u osób z hipertriglicerydemią i wcześniejszą historią tego schorzenia. Ponadto, u pacjentów z ciężkim niedoborem odporności podczas rozpoczynania terapii może wystąpić zespół rekonstrukcji immunologicznej, manifestujący się nasileniem objawów infekcji oportunistycznych lub zaburzeń autoimmunologicznych.
aminotransferaza, amylaza, atorwastatyna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, awanafil, bedakilina, bilirubina, blok przedsionkowo-komorowy, budezonid, chinidyna, chlorofeniramina, choroba Gravesa-Basedowa, cytochrom P450, cytomegalowirus, czynnik VIII, delamanid, erytromycyna, farmakokinetyka, flutykazon, fluwastatyna, glikokortykosteroid, glukoza we krwi, gospodarka tłuszczowa, hemofilia, hipertriglicerydemia, HIV, inhibitor CYP3A, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klarytromycyna, klirens nerkowy, kolchicyna, kwas fusydowy, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwretrowirusowy, lipaza, lipidy, lopinawir, martwica kości, nadciśnienie płucne, niedobór odporności, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, patogen oportunistyczny, Pneumocystis jiroveci, prawastatyna, riocyguat, rozuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, salmeterol, syldenafil, tadalafil, terapia przeciwretrowirusowa, triamcynolon, triglicerydy, wardenafil, wirusowe zapalenie wątroby, worapaksar, wydłużenie odstępu PR, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wzwodu, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zapalenie trzustki, zespół Cushinga, zespół rekonstytucji immunologicznej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Alpicort (2 mg + 4 mg)/ml
Produkt leczniczy Alpicort zawiera prednizolon (2 mg/ml) oraz kwas salicylowy (4 mg/ml), co wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Ze względu na obecność kwasu salicylowego, lek nie powinien być stosowany w ciąży, z wyjątkiem bardzo ograniczonych powierzchni skóry (do 5 cm²). Długotrwałe stosowanie prednizolonu w ciąży wiąże się z ryzykiem teratogennym, w tym potencjalnym rozszczepem podniebienia oraz zanikiem kory nadnerczy u płodu, szczególnie przy podawaniu w pierwszym i trzecim trymestrze. W okresie laktacji prednizolon przenika do mleka matki w ilościach do 0,23% pojedynczej dawki, a przy dawkach do 10 mg/dobę ryzyko dla niemowląt jest minimalne. Jednak przy dawkach powyżej 80 mg/dobę stężenie w mleku może być znaczące, co wymaga rozważenia przerwania karmienia piersią.