Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Demezon 1 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Demezon

Dostępne przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania deksametazonu, substancji czynnej produktu leczniczego Demezon (tabletki 1 mg i 4 mg), obejmują wyniki badań toksyczności ostrej, toksyczności po podaniu wielokrotnym, potencjalnej genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na reprodukcję. Dane te dostarczają istotnych informacji dla oceny profilu bezpieczeństwa leku w praktyce klinicznej.¹

Toksyczność ostra

Badania toksyczności ostrej deksametazonu wykazały wysokie wartości LD₅₀ (mediany dawki śmiertelnej) u gryzoni, co wskazuje na stosunkowo niską toksyczność ostrą substancji czynnej. Po podaniu pojedynczej dawki deksametazonu, wartość LD₅₀ w ciągu pierwszych 7 dni wyniosła 16 g/kg masy ciała u myszy oraz ponad 3 g/kg masy ciała u szczurów. W przypadku podania podskórnego, wartości LD₅₀ były niższe, ale nadal wysokie – powyżej 700 mg/kg u myszy oraz około 120 mg/kg u szczurów w ciągu pierwszych 7 dni obserwacji.²

Interesującym zjawiskiem zaobserwowanym w tych badaniach było zmniejszenie wartości LD₅₀ w dłuższym, 21-dniowym okresie obserwacji. Zmianę tę przypisuje się występowaniu ciężkich chorób zakaźnych będących konsekwencją immunosupresyjnego działania glikokortykosteroidów, w tym deksametazonu.³

Toksyczność po podaniu wielokrotnym

W odniesieniu do toksyczności po podaniu wielokrotnym deksametazonu brakuje szczegółowych danych zarówno u ludzi, jak i u zwierząt doświadczalnych. Nie opisano charakterystycznych objawów zatrucia związanego z przewlekłym stosowaniem glikokortykosteroidów. Należy jednak zaznaczyć, że podczas długotrwałego leczenia z zastosowaniem dawek przekraczających 1,5 mg/dobę można spodziewać się wystąpienia istotnych klinicznie działań niepożądanych.⁴

Potencjalna genotoksyczność i rakotwórczość

Wyniki dostępnych badań dotyczących glikokortykosteroidów, w tym deksametazonu, nie wskazują na występowanie klinicznie istotnych właściwości genotoksycznych. Brak jest jednoznacznych dowodów na potencjał mutagenny czy kancerogenny tej grupy związków w dawkach stosowanych terapeutycznie.⁵

Toksyczny wpływ na reprodukcję

Badania na zwierzętach dostarczyły istotnych danych dotyczących potencjalnego teratogennego działania deksametazonu. W modelach zwierzęcych obserwowano występowanie rozszczepu podniebienia u różnych gatunków, w tym u:⁶

• Gryzoni – myszy, szczurów i chomików
• Królików
• Psów
• Naczelnych (innych niż człowiek)

Co ciekawe, efektu tego nie zaobserwowano u koni i owiec.⁷

W niektórych przypadkach malformacje podniebienia współwystępowały z wadami rozwojowymi ośrodkowego układu nerwowego oraz serca. U naczelnych szczególnie istotne były zmiany obserwowane w obrębie mózgu po ekspozycji na deksametazon. Dodatkowo, ekspozycja na deksametazon w okresie prenatalnym prowadziła do zaburzeń wzrostu wewnątrzmacicznego płodów.⁸

Istotnym jest podkreślenie, że wszystkie wymienione skutki teratogenne obserwowano przy zastosowaniu dużych dawek deksametazonu, znacznie przekraczających dawki stosowane w praktyce klinicznej.⁹