cytochrom P450
Cytochrom P450 to nadrodzina enzymów zawierających hem, które odgrywają kluczową rolę w metabolizmie wielu substancji zarówno endogennych, jak i egzogennych, w tym leków, toksyn i związków chemicznych. Enzymy te są obecne we wszystkich tkankach organizmu, ale najwyższe stężenie występuje w wątrobie, gdzie stanowią główny element układu detoksykacyjnego.
W praktyce klinicznej znajomość działania cytochromu P450 jest niezwykle istotna ze względu na jego udział w interakcjach lekowych. Enzymy CYP450 mogą być induktorami (przyspieszającymi metabolizm) lub inhibitorami (hamującymi metabolizm) innych leków, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapeutycznej lub nasilenia działań niepożądanych. Szczególnie ważne w praktyce są izoformy CYP3A4, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP1A2.
Polimorfizm genetyczny enzymów cytochromu P450 jest przyczyną zmienności osobniczej w metabolizmie leków. W zależności od aktywności enzymatycznej pacjentów dzieli się na metabolizatorów: szybkich, pośrednich, wolnych i ultraszybkich. Znajomość tych różnic jest fundamentem medycyny spersonalizowanej i umożliwia dostosowanie dawkowania leków do indywidualnych potrzeb pacjenta, minimalizując ryzyko działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Teva 5 mg
Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie, charakteryzującym się szybkim wchłanianiem (Cmax osiągane w 0,5-2 godziny) i liniową farmakokinetyką zależną od dawki. W osoczu występuje jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) (56%) i R(+) (44%). Wiązanie z białkami osocza jest niskie (23-29%), co umożliwia szeroką dystrybucję. Lek jest eliminowany głównie przez nerki (90% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3-5 godzin. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych i wysokokalorycznych obniża AUC o około 20% i Cmax nawet o 50%, jednak w praktyce klinicznej lenalidomid podaje się niezależnie od posiłków. Nie wykazuje istotnych interakcji metabolicznych ani z transporterami komórkowymi, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
aminotransferaza asparaginianowa, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytochrom P450, ekspozycja lekowa, enancjomer, farmakokinetyka, hemodializa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, lenalidomid, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, okres półtrwania leku, schyłkowa niewydolność nerek, szpiczak mnogi, transporter komórkowy, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Voriconazol Adamed 200 mg
Worykonazol, pochodna triazolu z kodem ATC J02AC03, jest lekiem przeciwgrzybiczym o szerokim spektrum działania, skutecznym wobec licznych patogenów, w tym szczepów opornych na inne leki. Mechanizm działania polega na hamowaniu demetylacji 14-alfa-lanosterolu zależnej od cytochromu P450, co prowadzi do utraty ergosterolu w błonie komórkowej grzybów i ich zniszczenia. Worykonazol wykazuje selektywność wobec enzymów grzybiczych, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa. Mediana średnich stężeń w osoczu wynosiła 2425 ng/ml (IQR 1193–4380 ng/ml), a stężeń maksymalnych 3742 ng/ml (IQR 2027–6302 ng/ml). Nie zaobserwowano jednoznacznej korelacji między stężeniami a skutecznością terapeutyczną, jednak wyższe stężenia wiązały się z ryzykiem hepatotoksyczności i zaburzeń widzenia, co podkreśla konieczność monitorowania parametrów klinicznych podczas terapii.
Aspergillus, Aspergillus fumigatus, badanie czynności wątroby, badanie histopatologiczne, badanie serologiczne, biosynteza ergosteroli, błona komórkowa grzybów, Candida, Candida albicans, Candida glabrata, Candida krusei, Cryptococcus neoformans, cytochrom P450, działanie grzybobójcze, działanie przeciwgrzybicze, Fusarium, Histoplasma capsulatum, leczenie empiryczne, lek przeciwgrzybiczny, lekowrażliwość, minimalne stężenie hamujące, oporność na flukonazol, pochodna triazolu, posiew mikrobiologiczny, Scedosporium, stężenie graniczne, worykonazol, zaburzenia widzenia - Leksykon leków
Interakcje leku – JAXTERAN 240 mg
Fumaran dimetylu, substancja czynna JAXTERAN, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w terapii pacjentów, zwłaszcza ze stwardnieniem rozsianym. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z interferonem beta-1a i octanem glatirameru, co pozwala na ich jednoczesne stosowanie. Krótkotrwałe dożylne podawanie kortykosteroidów nie zwiększa ryzyka infekcji. Szczepionki inaktywowane można stosować zgodnie z kalendarzem szczepień, natomiast żywe, atenuowane szczepionki są przeciwwskazane ze względu na ryzyko zakażeń. Podawanie kwasu acetylosalicylowego w dawce 325 mg przed fumaranu dimetylu nie wpływa na jego farmakokinetykę, jednak brak jest danych dotyczących długotrwałego stosowania (>4 tygodni). Równoczesne stosowanie leków nefrotoksycznych (aminoglikozydy, diuretyki, NLPZ, sole litu) wymaga regularnego monitorowania funkcji nerek z uwagi na ryzyko nefrotoksyczności i białkomoczu.
aminoglikozyd, białkomocz, cykl kwasów trikarboksylowych, cytochrom P450, doustny lek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, farmakokinetyka, fumaran dimetylu, fumaran monometylu, indukcja enzymu CYP, interferon beta-1a, kortykosteroid dożylny, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwnowotworowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, octan glatirameru, pochodna kwasu fumarowego, prostaglandyna, rumień skórny, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, stwardnienie rozsiane, szczepionka przeciwko meningokokom, szczepionka przeciwko pneumokokom, szczepionka żywa atenuowana, toksoid tężcowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Detriol 0,5 mcg
Kalcytriol, aktywna forma witaminy D stosowana w preparatach Detriol (0,25 i 0,5 μg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy w czasie 2-6 godzin przy dawkach 0,25-1,0 μg. Po absorpcji kalcytriol wiąże się z białkami osocza, co umożliwia jego transport do tkanek docelowych. Metabolizm zachodzi głównie w nerkach i wątrobie, gdzie enzym CYP24A1 katalizuje hydroksylację i utlenianie, prowadząc do powstania różnych metabolitów o zróżnicowanej aktywności biologicznej. Okres półtrwania eliminacji wynosi 3-6 godzin, jednak działanie farmakologiczne utrzymuje się przez 3-5 dni, co wynika z wpływu kalcytriolu na ekspresję genów. Eliminacja odbywa się głównie przez wydzielanie żółciowe z udziałem cyklu jelitowo-wątrobowego, co może przedłużać obecność leku w organizmie.
białka osocza, biodostępność leku, cykl jelitowo-wątrobowy, cytochrom P450, dawkowanie leku, Detriol, dystrybucja leku, hemodializa, hydroksylacja, kalcytriol, okres półtrwania, pęcherzyk żółciowy, procesy farmakokinetyczne, przewód pokarmowy, stan kliniczny, stężenie w surowicy krwi, wapń w surowicy, wątroba, witamina D, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Jansitin 100 mg
Sytagliptyna, stosowana w preparatach takich jak Jansitin, charakteryzuje się niskim ryzykiem istotnych klinicznie interakcji lekowych, jednak u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) metabolizm wątrobowy, głównie przez CYP3A4, zyskuje na znaczeniu, co zwiększa ryzyko interakcji z inhibitorami lub induktorami tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą potencjalnie zwiększać ekspozycję na sytagliptynę, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Cyklosporyna, jako silny inhibitor glikoproteiny P, zwiększa AUC sytagliptyny o około 29% i Cmax o około 68%, jednak zmiany te nie są klinicznie istotne. Metformina (1000 mg 2x/dobę) nie wpływa na farmakokinetykę sytagliptyny (50 mg), natomiast sytagliptyna może zwiększać ekspozycję na digoksynę (0,25 mg) o 11% w AUC i 18% w Cmax, co wymaga monitorowania pacjentów z ryzykiem zatrucia digoksyną. Inhibitory OAT3, takie jak probenecyd, mogą hamować transport sytagliptyny, ale brak jest danych klinicznych potwierdzających istotność tych interakcji.
cukrzyca typu 2, cytochrom P450, digoksyna, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, indeks terapeutyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor OAT3, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, kontrola glikemii, niedocukrzenie, polipragmazja, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ivohart 5 mg
Iwabradyna (Ivohart) jest przeciwwskazana u pacjentów z bradykardią (HR < 70/min), ciężkim niedociśnieniem tętniczym (< 90/50 mm Hg), wstrząsem kardiogennym oraz ostrymi stanami kardiologicznymi, takimi jak świeży zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa i ostra niewydolność serca wymagająca stabilizacji. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u osób z zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem zatokowo-przedsionkowym, blokiem przedsionkowo-komorowym III stopnia oraz u pacjentów z rozrusznikiem serca, gdzie rytm jest całkowicie narzucony. Przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność wątroby, ze względu na ryzyko zaburzeń metabolizmu i nieprzewidywalne stężenia leku. Należy zwrócić uwagę na obecność laktozy jednowodnej (50 mg w tabletce 5 mg i 75 mg w tabletce 7,5 mg) u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
antybiotyki makrolidowe, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, cytochrom P450, częstość akcji serca, diltiazem, efekt chronotropowy, inhibitory CYP3A4, inhibitory enzymu, inhibitory proteazy HIV, interakcja lekowa, iwabradyna, laktacja, leki przeciwgrzybicze, nadwrażliwość na iwabradynę, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, rozrusznik serca, ryzyko dla płodu, terapia kardiologiczna, werapamil, wstrząs kardiogenny, zaburzenia przewodnictwa, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Letrozole Accord 2,5 mg
Letrozole Accord jest niesteroidowym inhibitorem aromatazy, stosowanym w leczeniu hormonozależnego raka piersi u kobiet po menopauzie. Mechanizm działania polega na selektywnym hamowaniu enzymu aromatazy, co prowadzi do znacznego obniżenia syntezy estrogenów (estronu i estradiolu) w tkankach obwodowych oraz nowotworowych. Dawki od 0,1 mg do 5 mg letrozolu powodują redukcję stężenia estronu i estradiolu w surowicy o 75-95%, z maksymalnym efektem obserwowanym po 48-78 godzinach od podania. Lek nie wpływa na steroidogenezę nadnerczy, nie powoduje istotnych zmian w poziomach kortyzolu, aldosteronu, ACTH, androgenów (androstendion, testosteron) ani hormonów tarczycy, co eliminuje konieczność stosowania glukokortykoidów i mineralokortykoidów podczas terapii.
aktywność aromatazy, choroba układowa, cytochrom P450, glukokortykoidy, grupa hemowa, hormon kortykotropowy, inhibitor aromatazy, inwazyjny rak piersi, leczenie endokrynologiczne, mineralokortykoidy, niesteroidowy inhibitor aromatazy, nowotwór estrogenozależny, przerzuty odległe, przeżycie bez choroby, przeżycie bez przerzutów, przeżywalność całkowita, rak hormonozależny, receptory hormonalne, synteza estrogenów, test stymulacji ACTH, wczesny rak piersi, wznowa raka piersi, zaawansowany rak piersi - Leksykon substancji czynnych
Bromazepam – Interakcje
Bromazepam, jako benzodiazepina, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Interakcje farmakodynamiczne obejmują nasilenie działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) przy jednoczesnym stosowaniu z opioidami (np. morfina, fentanyl), lekami przeciwpsychotycznymi, przeciwdepresyjnymi, przeciwhistaminowymi oraz innymi substancjami o działaniu uspokajającym. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie bromazepamu z alkoholem, co prowadzi do synergistycznego efektu depresji OUN, zwiększając ryzyko nadmiernej sedacji, zaburzeń psychomotorycznych, depresji oddechowej, upadków i złamań. U osób starszych ryzyko to jest jeszcze wyższe. Zaleca się stosowanie minimalnej skutecznej dawki oraz ograniczenie czasu terapii skojarzonej, a także całkowite unikanie alkoholu podczas leczenia bromazepamem.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, baklofen, benzodiazepina, bromazepam, cymetydyna, cytochrom P450, cyzapryd, depresja oddechowa, dysfagia, erytromycyna, flukonazol, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, hipotensja, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwas gamma-aminomasłowy, lek beta-adrenolityczny, lek miorelaksacyjny, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, metyloksantyna, okres półtrwania, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, propranolol, receptor GABA-A, sedacja, tyzanidyna, układ GABA-ergiczny, uspokojenie polekowe, uzależnienie psychiczne, zaburzenie psychomotoryczne, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z korzenia hakorośli rozesłanej – Interakcje
Wyciąg z korzenia hakorośli rozesłanej (Harpagophytum procumbens DC, radix) w dawce 250 mg, stosowany w produkcie leczniczym Reumaphyt, nie wykazuje udokumentowanych interakcji farmakologicznych z innymi lekami, suplementami diety, żywnością ani alkoholem etylowym. Pomimo braku potwierdzonych klinicznie interakcji, istnieje teoretyczne ryzyko nasilenia działania leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, acenokumarol), przeciwpłytkowych (np. ASA, klopidogrel), przeciwnadciśnieniowych oraz przeciwcukrzycowych, co wynika z potencjalnych właściwości farmakologicznych wyciągu. W związku z tym zaleca się monitorowanie parametrów krzepnięcia, ciśnienia tętniczego oraz glikemii u pacjentów stosujących Reumaphyt w terapii skojarzonej.
acenokumarol, alkohol etylowy, cytochrom P450, działanie hipotensyjne, farmakokinetyka, farmakoterapia, glikemia, harpagophytum procumbens, indeks terapeutyczny, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek ziołowy, terapia łączona, warfaryna, wyciąg z korzenia hakorośli rozesłanej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Krem przeciwgrzybiczny do stóp 10 mg/g
Terbinafina, stosowana miejscowo w kremie o stężeniu 10 mg/g (1%), należy do grupy alliloamin i posiada kod ATC D01AE15. Charakteryzuje się szerokim spektrum działania przeciwgrzybiczego, obejmującym dermatofity, pleśnie oraz niektóre grzyby dimorficzne. Mechanizm jej działania polega na selektywnym hamowaniu enzymu epoksydazy skwalenowej, co prowadzi do deficytu ergosterolu w błonie komórkowej grzybów oraz toksycznej kumulacji skwalenu wewnątrzkomórkowo. Ten mechanizm skutkuje działaniem grzybobójczym, a nie tylko grzybostatycznym, co przekłada się na wysoką skuteczność terapeutyczną.
alliloamina, biosynteza steroli, chlorowodorek terbinafiny, cytochrom P450, dermatofit, działanie grzybobójcze, działanie grzybostatyczne, działanie przeciwgrzybicze, epoksydaza skwalenowa, ergosterol, grzyb dimorficzny, grzybica stóp, interakcja farmakologiczna, klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, lek przeciwgrzybiczny, pleśń, reinfekcja, skwalen - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hepatosan fix –
Produkt leczniczy Hepatosan fix, zawierający m.in. ziele i korzeń mniszka lekarskiego, ziele karczocha, liść mięty pieprzowej, ziele krwawnika oraz ziele dziurawca, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na którykolwiek ze składników, w tym mentol i rośliny z rodziny Asteraceae ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Nie należy stosować preparatu w przypadku niedrożności dróg żółciowych, kamicy pęcherzyka żółciowego, zapalenia wątroby, innych chorób wątroby i dróg żółciowych, czynnej choroby wrzodowej oraz niedrożności jelit. Preparat jest również przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u pacjentów z bólami brzucha o nieustalonej etiologii, gdyż może maskować objawy poważniejszych schorzeń.
astrowate, ból brzucha o nieustalonej przyczynie, choroba dróg żółciowych, choroba refluksowa przełyku, choroba wątroby, choroba wrzodowa, cytochrom P450, dysfagia, dzieci poniżej 12 roku życia, dziurawiec, enzymy wątrobowe, kamica nerkowa, kamica pęcherzyka żółciowego, karczoch, krwawnik, mentol, mięta pieprzowa, mniszek lekarski, nadwrażliwość na składniki, nadwrażliwość na światło, niedrożność dróg żółciowych, niedrożność jelit, reakcja fototoksyczna, wąski indeks terapeutyczny, zapalenie wątroby, zioła do zaparzania - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Curacne 20 mg 20 mg
Izotretynoina wykazuje zmienne, liniowe wchłanianie z przewodu pokarmowego, z dwukrotnym wzrostem biodostępności po podaniu z posiłkiem. Lek wiąże się w 99,9% z albuminą osocza, co wpływa na jego dystrybucję, przy stosunku stężenia w surowicy do pełnej krwi około 1,7 oraz stężeniu w naskórku stanowiącym około 50% stężenia w surowicy. Metabolizm obejmuje powstawanie trzech głównych metabolitów: 4-oksoizotretynoiny, tretynoiny (kwasu all-trans-retynowego) oraz 4-oksotretynoiny, z których 4-oksoizotretynoina wykazuje istotną aktywność biologiczną i stężenie w osoczu 2,5-krotnie wyższe niż izotretynoiny. Procesy metaboliczne są zależne od kilku enzymów cytochromu P450 bez dominującego izoenzymu, a izotretynoina i jej metabolity nie wpływają znacząco na aktywność tych enzymów, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
4-oksoizotretynoina, 4-oksotretynoina, albumina, biodostępność izotretynoiny, cytochrom P450, farmakokinetyka izotretynoiny, glukuronizacja, interkonwersja, izomeryzacja, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas all-trans-retynowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proces ADME, trądzik, tretynoina, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie łoju, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Sumamed 500 mg
Azytromycyna (SUMAMED 500 mg) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Leki zobojętniające kwas solny mogą obniżyć maksymalne stężenia azytromycyny w surowicy o 25%, mimo braku wpływu na całkowitą biodostępność, co wymaga zachowania odstępu czasowego przy podawaniu. Azytromycyna nie wpływa na układ cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten enzym. Jednakże jednoczesne stosowanie azytromycyny z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. cyzapryd, hydroksychlorochina) zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca i wymaga ostrożności. Ponadto, azytromycyna może podnosić stężenia substratów glikoproteiny P, takich jak digoksyna i kolchicyna, co wymaga monitorowania ich poziomów, zwłaszcza digoksyny. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także pochodnych ergotaminy (alkaloidy sporyszu), cyklosporyny (istotne zwiększenie Cmax i AUC0-5), warfaryny i pochodnych kumaryny (nasilenie działania przeciwzakrzepowego), a także statyn (np. atorwastatyna) ze względu na ryzyko rabdomiolizy.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, biodostępność azytromycyny, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, dydanozyna, efawirenz, farmakodynamika, farmakokinetyka, flukonazol, hydroksychlorochina, indynawir, karbamazepina, kolchicyna, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający kwas solny, metyloprednizolon, midazolam, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, pochodna ergotaminy, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfabutyna, substrat glikoproteiny P, sulfametoksazol, syldenafil, teofilina, terfenadyna, triazolam, trimetoprim, układ odpornościowy, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Floxitrat 400 mg
Moksyfloksacyna, składnik leku Floxitrat 400 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, z których najistotniejsze dotyczą addycyjnego wydłużenia odstępu QT, co zwiększa ryzyko torsade de pointes i innych groźnych zaburzeń rytmu serca. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie moksyfloksacyny z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, lekami przeciwpsychotycznymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, wybranymi antybiotykami (np. erytromycyna i.v.), lekami przeciwmalarycznymi oraz niektórymi lekami przeciwhistaminowymi i innymi (np. cyzapryd, winkamina i.v.). Dodatkowo, należy zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących leki obniżające stężenie potasu (diuretyki pętlowe i tiazydowe, kortykosteroidy, amfoterycyna B) oraz leki wywołujące bradykardię, ze względu na zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu. W przypadku preparatów zawierających dwu- i trójwartościowe kationy (magnez, glin, żelazo, cynk) zalecana jest 6-godzinna przerwa między podaniem a moksyfloksacyną, aby uniknąć zmniejszenia jej wchłaniania. Węgiel aktywowany obniża biodostępność moksyfloksacyny o ponad 80%, dlatego nie powinien być stosowany jednocześnie poza sytuacjami przedawkowania.
amfoterycyna B, amiodaron, astemizol, beprydyl, bradykardia, cefalosporyna, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, cyzapryd, difemanil, digoksyna, diuretyk pętlowy i tiazydowy, dofetylid, dydanozyna, dyzopiramid, erytromycyna, fluorochinolon, glibenklamid, halofantryna, haloperydol, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipokaliemia, hydrochinidyna, ibutylid, itrakonazol, kompleks chelatowy, kortykosteroid, kotrimoksazol, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, makrolid, mizolastyna, moksyfloksacyna, pentamidyna, pimozyd, probenecyd, ranitydyna, sakwinawir, sertindol, sotalol, sparfloksacyna, sukralfat, teofilina, terfenadyna, tetracyklina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wartość INR, węgiel aktywowany, winkamina, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Zahron Combi 20 mg + 10 mg
Preparat Zahron Combi zawiera rozuwastatynę i amlodypinę, co wymaga uwzględnienia licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a jej ekspozycja może być istotnie zwiększona przez inhibitory tych białek, np. cyklosporynę (7,1-krotny wzrost AUC, przeciwwskazanie do stosowania), inhibitory proteaz (np. atazanawir/rytonawir – 3,1-krotny wzrost AUC) oraz gemfibrozyl (1,9-krotny wzrost AUC), co zwiększa ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Inne istotne interakcje obejmują zmniejszenie stężenia rozuwastatyny o około 50% przez leki zobojętniające kwas solny (zalecane odstępy czasowe podania) oraz wpływ na wartości INR u pacjentów stosujących antagoniści witaminy K. Amlodypina, metabolizowana przez CYP3A4, wykazuje zwiększoną ekspozycję przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tego enzymu (np. ketokonazol, erytromycyna), co może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego, zwłaszcza u osób starszych. Ponadto amlodypina zwiększa ekspozycję na symwastatynę o 77%, co wymaga ograniczenia dawki symwastatyny do 20 mg/dobę.
antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, BCRP, białko transportowe, cyklosporyna, cytochrom P450, dantrolen, digoksyna, diltiazem, dziurawiec, erytromycyna, etynyloestradiol, ewerolimus, ezetymib, fenofibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hormonalna terapia zastępcza, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, izoenzym cytochromu, ketokonazol, klarytromycyna, kwas fusydowy, miopatia, niedociśnienie ortostatyczne, norgestrel, OATP1B1, rabdomioliza, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, werapamil, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Suvardio Plus 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Suvardio Plus zawiera rozuwastatynę (5-20 mg) oraz ezetymib (10 mg) i jest stosowany w leczeniu hipercholesterolemii. Rozuwastatyna charakteryzuje się biodostępnością około 20%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, a jej okres półtrwania wynosi około 19 godzin. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, z udziałem innych izoenzymów cytochromu P450. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (~90%), a w mniejszym stopniu z moczem (~5%). Jednoczesne podanie 10 mg rozuwastatyny i 10 mg ezetymibu zwiększa AUC rozuwastatyny 1,2-krotnie, co wskazuje na potencjalne interakcje farmakodynamiczne. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (Clkr <30 ml/min) stężenie rozuwastatyny wzrasta trzykrotnie, a jej metabolitu N-demetylowego dziewięciokrotnie, co wymaga ostrożności. U pacjentów z niewydolnością wątroby o umiarkowanym nasileniu (Child-Pugh 8-9) obserwuje się co najmniej dwukrotne zwiększenie ekspozycji na lek.
BCRP, biodostępność, cholesterol LDL, Cmax, CYP2C9, cytochrom P450, ezetymib, genotyp SLCO1B1, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, krążenie jelitowo-wątrobowe, OATP1B1, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, polimorfizm SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, transporter OATP-C