Właściwości farmakokinetyczne bendamustyny

Chlorowodorek bendamustyny, składnik aktywny produktu leczniczego Bendamustine Zentiva, wykazuje określone właściwości farmakokinetyczne, które zostały szczegółowo przebadane w różnych populacjach pacjentów. Poniżej przedstawiono kompleksową charakterystykę procesów dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku z organizmu.

Dystrybucja leku w organizmie

Bendamustyna po podaniu dożylnym charakteryzuje się stosunkowo szybką dystrybucją w organizmie. Po 30-minutowym wlewie dożylnym dawki 120 mg/m² powierzchni ciała, okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2ß) wynosił 28,2 minuty, co świadczy o relatywnie szybkiej eliminacji leku z krwioobiegu. Badania przeprowadzone u 12 osób wykazały, że centralna objętość dystrybucji po 30-minutowym wlewie dożylnym wynosiła 19,3 l. W warunkach stanu równowagi stężenia, po podaniu wstrzyknięcia dożylnego w bolusie, objętość dystrybucji wahała się w zakresie 15,8-20,5 l. Istotną właściwością farmakokinetyczną bendamustyny jest jej wysokie powinowactwo do białek osocza – ponad 95% substancji występuje w postaci związanej z białkami, przede wszystkim z albuminami.^{1}

Metabolizm bendamustyny

Bendamustyna podlega złożonym procesom metabolicznym w organizmie. Pierwszym etapem metabolizmu jest hydroliza do monohydroksy- i dihydroksybendamustyny. Dalsze przemiany metaboliczne zachodzą przy udziale enzymów wątrobowych. N-desmetylobendamustyna oraz gamma-hydroksybendamustyna powstają w wyniku metabolizmu wątrobowego z udziałem izoenzymu 1A2 cytochromu P450 (CYP1A2). Inna istotna droga metabolizmu obejmuje sprzęganie bendamustyny z glutationem.^{2}

Badania in vitro wykazały, że bendamustyna nie hamuje aktywności kilku istotnych izoenzymów cytochromu P450, mianowicie: CYP 1A4, CYP 2C9/10, CYP 2D6, CYP 2E1 oraz CYP 3A4. Ta właściwość ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ zmniejsza ryzyko interakcji z innymi lekami metabolizowanymi przez wymienione izoenzymy.^{3}

Eliminacja bendamustyny

Badania farmakokinetyczne prowadzone u 12 pacjentów, którym podawano dawkę 120 mg/m² powierzchni ciała w 30-minutowym wlewie dożylnym, wykazały, że średni całkowity klirens bendamustyny wynosił 639,4 ml/minutę. Z moczem w ciągu 24 godzin wydalane jest około 20% podanej dawki. Metabolity bendamustyny są wydalane z moczem w następującej kolejności, uporządkowanej według ilości: monohydroksybendamustyna > bendamustyna > dihydroksybendamustyna > utleniony metabolit > N-desmetylobendamustyna. Warto zauważyć, że eliminacji z żółcią podlegają przede wszystkim metabolity polarne. ^{bendamustyna > dihydroksybendamustyna > utleniony metabolit > N-desmetylobendamustyna. Eliminacji z żółcią podlegają przede wszystkim metabolity polarne.”>{4}}

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (stężenie bilirubiny w surowicy < 1,2 mg/dl) oraz z 30-70% zajęciem wątroby przez proces nowotworowy nie obserwowano istotnych zmian parametrów farmakokinetycznych bendamustyny. Nie stwierdzono znaczących różnic w zakresie wartości Cmax, tmax, AUC, t1/2ß, objętości dystrybucji i klirensu w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością wątroby i nerek. Jednakże, zaobserwowano odwrotną zależność między stężeniem bilirubiny w surowicy a AUC oraz całkowitym klirensem bendamustyny. Oznacza to, że wraz ze wzrostem stężenia bilirubiny, AUC bendamustyny zwiększa się, a klirens zmniejsza.<sup data-drug="Bendamustine Zentiva" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Zaburzenia czynności wątroby Nie obserwowano zmian parametrów farmakokinetycznych leku u pacjentów z 30-70% zajęciem wątroby przez proces nowotworowy i z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (stężenie bilirubiny w surowicy {5}

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min, włączając pacjentów wymagających dializoterapii, nie zaobserwowano istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych bendamustyny (Cmax, tmax, AUC, t1/2ß, objętość dystrybucji, klirens) w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością wątroby i nerek. Ta obserwacja sugeruje, że u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania bendamustyny.^{10 ml/min, w tym pacjentów dializowanych, nie obserwowano istotnych różnic Cmax, tmax, AUC, t1/2ß, objętości dystrybucji i klirensu w porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością wątroby i nerek.”>{6}}

Pacjenci w podeszłym wieku

W badaniach farmakokinetycznych brali udział pacjenci w szerokim przedziale wiekowym, włączając osoby do 84 lat. Wyniki tych badań wskazują, że podeszły wiek nie wpływa na farmakokinetykę bendamustyny. Oznacza to, że u osób starszych parametry farmakokinetyczne leku pozostają zasadniczo niezmienione, co jest istotną informacją z klinicznego punktu widzenia, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że wiele nowotworów, w których stosuje się bendamustynę, występuje częściej u osób starszych.^{7}

Charakterystyka właściwości farmakokinetycznych