biopsja
Biopsja to zabieg diagnostyczny polegający na pobraniu fragmentu tkanki lub komórek z organizmu pacjenta w celu ich późniejszego badania histopatologicznego lub cytologicznego. Jest to procedura kluczowa w diagnostyce wielu chorób, szczególnie nowotworowych, umożliwiająca postawienie precyzyjnej diagnozy.
Wyróżnia się kilka typów biopsji: igłową (cienkoigłową i gruboigłową), wycinającą, endoskopową oraz otwartą. Wybór metody zależy od lokalizacji badanej zmiany, jej charakteru oraz stanu klinicznego pacjenta. Biopsja igłowa jest najmniej inwazyjna i często wykonywana ambulatoryjnie, podczas gdy biopsja otwarta wymaga interwencji chirurgicznej.
Materiał pobrany podczas biopsji jest poddawany badaniu mikroskopowemu przez patomorfologa, który ocenia strukturę komórek i tkanek, poszukując cech charakterystycznych dla określonych chorób. W przypadku podejrzenia nowotworu, badanie pozwala określić jego typ, stopień złośliwości oraz często zastosować dodatkowe testy molekularne i immunohistochemiczne, co ma kluczowe znaczenie dla wyboru odpowiedniej metody leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – EMLA 25 mg/g + 25 mg/g
Krem EMLA zawiera lidokainę i prylokainę w stężeniu 25 mg/g każda, co zapewnia skuteczne miejscowe znieczulenie skóry i błon śluzowych. Produkt jest wskazany do stosowania u dorosłych, dzieci i młodzieży (w zależności od wskazania) przed procedurami takimi jak nakłucie i cewnikowanie żył, pobieranie krwi oraz powierzchowne zabiegi chirurgiczne skóry. U osób powyżej 12 roku życia krem może być stosowany na błony śluzowe narządów płciowych przed drobnymi zabiegami chirurgicznymi lub znieczuleniem nasiękowym. W przypadku owrzodzeń kończyn dolnych krem EMLA jest przeznaczony wyłącznie dla dorosłych i ułatwia mechaniczne oczyszczenie oraz opracowanie chirurgiczne ran, zmniejszając ból podczas tych procedur.
biopsja, błona śluzowa narządów płciowych, EMLA, lidokaina i prylokaina, makrogologlicerolu hydroksystearynian, nakłucie żyły, oczyszczenie rany, odleżyna, opracowanie chirurgiczne rany, owrzodzenie kończyny dolnej, owrzodzenie żylne, pobieranie krwi, tkanka martwicza, zabieg chirurgiczny powierzchowny, znieczulenie miejscowe, znieczulenie nasiękowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (hpv) – Etiologia i przyczyny
Wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) to nieotoczony, dwuniciowy wirus DNA o średnicy około 55 nm, z ponad 200 typami, z których około 40 wykazuje tropizm do nabłonka narządów płciowych i przenosi się drogą płciową. Typy HPV dzielą się na niskiego ryzyka (np. HPV 6, 11) odpowiedzialne za brodawki narządów płciowych oraz wysokiego ryzyka (np. HPV 16, 18, 31, 33, 45, 52, 58), które są związane z rozwojem nowotworów, w tym raka szyjki macicy (około 70% przypadków spowodowanych przez HPV 16 i 18). Kluczową rolę w onkogenezie odgrywają białka E6 i E7, które inaktywują supresory nowotworowe p53 i Rb, prowadząc do niestabilności genetycznej i niekontrolowanej proliferacji komórek. Zakażenie HPV jest najczęstszą infekcją przenoszoną drogą płciową, z około 80% aktywnych seksualnie osób zakażonych w ciągu życia, a globalnie wirus odpowiada za około 630 000 przypadków nowotworów rocznie (5% wszystkich zachorowań na raka).
aktywność telomerazy, apoptoza, autoinokulacja, badanie przesiewowe, białko p53, białko retinoblastoma, biomarker progresji, biopsja, brodawki narządów płciowych, cykl komórkowy, cytologia, czynniki ryzyka zakażenia, doustne środki antykoncepcyjne, dwuniciowy wirus DNA, forma episomalna, immunosupresja, infekcja przenoszona drogą płciową, integracja genomu, kolposkopia, komórki podstawne nabłonka, mikrouszkodzenia skóry, niedobór kwasu foliowego, niestabilność genetyczna, obniżona odporność, onkogeneza, potencjał onkogenny, predyspozycje genetyczne, rak gardła środkowego, rak inwazyjny, rak odbytu, rak pochwy, rak prącia, rak sromu, rak szyjki macicy, replikacja wirusa, supresor nowotworowy, szczepienie przeciwko HPV, transformacja nowotworowa, transmisja wertykalna, typ HPV wysokiego ryzyka, wirus brodawczaka ludzkiego, zmiany śródnabłonkowe - Leksykon substancji czynnych
Deksmedetomidyna – Wskazania do stosowania
Deksmedetomidyna, dostępna w formie koncentratu 100 µg/ml do sporządzania roztworów infuzyjnych o stężeniach 4 µg/ml lub 8 µg/ml oraz jako gotowy roztwór 4 µg/ml, jest wskazana do sedacji dorosłych pacjentów na Oddziale Intensywnej Opieki Medycznej (OIOM). Lek umożliwia osiągnięcie sedacji na poziomie od 0 do -3 w skali Richmond Agitation-Sedation Scale (RASS), co odpowiada stanowi od spokojnego i czujnego do umiarkowanej sedacji z reakcją na bodziec głosowy. Deksmedetomidyna jest szczególnie zalecana u pacjentów wymagających zachowania możliwości oceny neurologicznej, utrzymania kontaktu oraz funkcji oddechowych, a także u tych z pobudzeniem psychoruchowym, gdzie konieczne jest uspokojenie bez głębokiej sedacji. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w sedacji proceduralnej u pacjentów niezaintubowanych podczas różnorodnych procedur diagnostycznych i zabiegów chirurgicznych, gdzie wymagana jest współpraca i świadomość pacjenta.
badanie endoskopowe, biopsja, bronchoskopia, deksmedetomidyna, depresja oddechowa, ekstubacja, gastroskopia, intubacja dotchawicza, kolonoskopia, koncentrat do sporządzania roztworu, lek sedacyjny, ocena neurologiczna, oddział intensywnej opieki medycznej, pobudzenie psychoruchowe, procedura diagnostyczna, rezonans magnetyczny, sedacja niezaintubowanych pacjentów, sedacja proceduralna, skala Richmond Agitation-Sedation, stan krytyczny, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń – Epidemiologia
Granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń (GPA) to rzadka choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się martwiczym zapaleniem naczyń małego i średniego kalibru oraz tworzeniem ziarniniaków, najczęściej zajmująca górne i dolne drogi oddechowe oraz nerki. Światowa roczna zapadalność wynosi 5-20 przypadków na milion mieszkańców, z wyższą częstością w chłodniejszych regionach i populacjach północnoeuropejskich (np. Wielka Brytania: 11,8-14/milion/rok, Polska: 4,9/milion/rok). Częstość występowania waha się od 3 do 250 przypadków na milion, z najwyższą w Wielkiej Brytanii (250/milion). GPA dotyka głównie osoby w wieku 45-60 lat, z przewagą mężczyzn u dorosłych (1,5:1) i kobiet u dzieci (2:1). Diagnostyka opiera się na objawach klinicznych, badaniach obrazowych, wykrywaniu PR3-ANCA (obecnych u 90% pacjentów z uogólnioną postacią) oraz biopsji potwierdzającej martwicze zapalenie naczyń i ziarniniaki. Choroba manifestuje się najczęściej zajęciem górnych dróg oddechowych (85%), nerek (75%), oczu (15-60%) oraz układu pokarmowego i mięśniowo-stawowego. Bez leczenia GPA jest śmiertelna w ciągu roku, natomiast terapia immunosupresyjna znacząco poprawia rokowanie, choć nawroty występują u ponad 50% pacjentów.
badanie obrazowe, biopsja, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, chorobowość, drogi oddechowe, granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń, hipogammaglobulinemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, kłębuszkowe zapalenie nerek, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, leukopenia, manifestacja kliniczna, martwicze zapalenie naczyń, mikroskopowe zapalenie naczyń, neutropenia, PR3-ANCA, przeciwciała przeciwko cytoplazmie neutrofilów, remisja, reumatoidalne zapalenie stawów, schyłkowa niewydolność nerek, Staphylococcus aureus, stwardnienie rozsiane, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zapalenie tarczycy Hashimoto, zespół Sjögrena, ziarniniak, ziarniniakowate zapalenie, ziarniniakowatość Wegenera - Leksykon substancji czynnych
Ziele wierzbówki kiprzycy – Wskazania do stosowania
Ziele wierzbówki kiprzycy (Epilobium angustifolium L., herba) jest tradycyjnym produktem leczniczym roślinnym stosowanym głównie w łagodzeniu objawów łagodnego przerostu gruczołu krokowego (BPH). Produkt dostępny jest na rynku polskim w formie ziół do zaparzania (1 g/1 g) oraz w saszetkach (2,0 g/saszetkę). Wskazanie do stosowania opiera się na długotrwałym użyciu w medycynie tradycyjnej, bez jednoznacznych potwierdzeń skuteczności w badaniach klinicznych zgodnych z zasadami medycyny opartej na dowodach. Przed zastosowaniem preparatu konieczna jest konsultacja lekarska w celu wykluczenia poważniejszych schorzeń, takich jak rak prostaty, które mogą manifestować się podobnymi objawami.
alfa-bloker, badanie per rectum, biopsja, BPH, częste oddawanie moczu, Epilobium angustifolium, inhibitor 5-alfa-reduktazy, kamica moczowa, kwestionariusz IPSS, łagodny przerost gruczołu krokowego, łagodny przerost prostaty, niepełne opróżnienie pęcherza, nykturia, osłabiony strumień moczu, oznaczenie PSA, parcie na mocz, produkt leczniczy roślinny, przerywany strumień moczu, rak gruczołu krokowego, trudności w mikcji, układ moczowy, wierzbówka kiprzyca, zapalenie pęcherza, ziele wierzbownicy - Leksykon chorób i schorzeń
Rak podjęzykowy – Epidemiologia
Rak podjęzykowy, stanowiący około 16,5% nowotworów jamy ustnej, jest drugim co do częstości nowotworem tej lokalizacji po raku języka. Epidemiologia wskazuje na znaczne zróżnicowanie geograficzne, z najwyższą zachorowalnością w Indiach (do 50% nowotworów jamy ustnej) oraz niższymi wskaźnikami w USA (około 5%) i Niemczech (10%). Globalny skumulowany standaryzowany współczynnik zachorowalności na nowotwory wargi i jamy ustnej wynosi 4,0/100 000, z wyraźną przewagą u mężczyzn (5,8 vs 2,3/100 000). W USA prognozuje się 59 660 nowych przypadków w 2025 roku, z zachorowalnością 11,6/100 000 i umieralnością 2,7/100 000. Czynniki ryzyka obejmują przede wszystkim używanie tytoniu (wszystkie formy) i spożycie alkoholu, które działają synergistycznie, zwiększając ryzyko nawet czterdziestokrotnie. Istotną rolę odgrywa także infekcja HPV, zwłaszcza typ 16, szczególnie u młodszych pacjentów bez tradycyjnych czynników ryzyka. Wczesne stadia raka podjęzykowego często przebiegają bezobjawowo, co utrudnia wczesną diagnozę – tylko około 30% przypadków wykrywa się we wczesnym stadium, podczas gdy 50% diagnozowanych jest w stadium III lub IV, co wiąże się z gorszym rokowaniem.
badanie przesiewowe, biopsja, chemioterapia, chirurgia robotyczna, dno jamy ustnej, HPV, immunoterapia, infekcja przenoszona drogą płciową, lek immunosupresyjny, Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem, nawrót choroby, nowotwór jamy ustnej i gardła, nowotwór złośliwy jamy ustnej, przerzut, przerzut do węzła chłonnego, radioterapia, rak dna jamy ustnej, rak języka, rak podjęzykowy, standaryzowany współczynnik umieralności, standaryzowany współczynnik zachorowalności, status społeczno-ekonomiczny, sztuczna inteligencja, tytoń do żucia, wczesne wykrywanie, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Spirytus Hibitanowy 0,5% ATS 0,5%
Spirytus Hibitanowy 0,5% ATS to preparat leczniczy w formie płynu na skórę, zawierający chloroheksydynę diglukonian w stężeniu 0,5 g/100 g. Produkt jest dedykowany do odkażania rąk personelu medycznego oraz skóry pacjentów przed różnorodnymi procedurami medycznymi, takimi jak wkłucia dożylne, biopsje, punkcje czy cewnikowanie. Jego stosowanie jest kluczowe w profilaktyce zakażeń szpitalnych, eliminując florę przejściową i redukując florę stałą skóry, co znacząco zmniejsza ryzyko zakażeń miejscowych i ogólnoustrojowych. Preparat znajduje zastosowanie także w przygotowaniu pola operacyjnego przed zabiegami chirurgicznymi różnych specjalności, w tym chirurgii ogólnej, ortopedii, ginekologii, neurochirurgii, kardiochirurgii oraz transplantologii.
aseptyka, biopsja, cewnikowanie, chloroheksydyny diglukonian, działanie przeciwdrobnoustrojowe, flora przejściowa, gabinet zabiegowy, higiena rąk, iniekcja, oddział szpitalny, pobieranie krwi, pole operacyjne, procedura medyczna, profilaktyka zakażeń, punkcja, sala operacyjna, spirytus hibitanowy, wkłucie dotętnicze, wkłucie dożylne, wkłucie obwodowe, zakażenie miejsca operowanego, zakażenie miejscowe, zakażenie ogólnoustrojowe, zakażenie szpitalne - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzonu macicy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak trzonu macicy, stanowiący około 90% nowotworów macicy, najczęściej diagnozowany jest u kobiet po menopauzie, między 50 a 60 rokiem życia, dzięki charakterystycznym objawom, takim jak nieprawidłowe krwawienie z pochwy. Kompleksowa ocena pielęgniarska obejmuje szczegółowy wywiad medyczny, ocenę czynników ryzyka (otyłość, nadciśnienie, cukrzyca), badanie fizykalne narządów miednicy, ocenę stanu odżywienia, nawodnienia, bólu oraz potrzeb psychospołecznych. Standardowym leczeniem jest całkowita histerektomia z obustronnym usunięciem jajników i jajowodów, czasem z limfadenektomią miedniczną. Opieka pielęgniarska w okresie pooperacyjnym koncentruje się na monitorowaniu parametrów życiowych, ocenie rany, kontroli drenów, funkcji układu moczowego i pokarmowego, skutecznym leczeniu bólu oraz profilaktyce powikłań zakrzepowo-zatorowych i infekcji.
analgezja, biopsja, brachyterapia, całkowita histerektomia, chemioradioterapia, diureza, drenaż limfatyczny, dysfagia, endometrium, histerektomia, hormonalna terapia zastępcza, krwawienie z pochwy, leukopenia, limfadenektomia, małopłytkowość, marker CA-125, menopauza, mielosupresja, mięsak macicy, nawrót choroby, niedokrwistość, nowotwór układu rozrodczego, nudności i wymioty, obrzęk limfatyczny, owariektomia, perystaltyka jelit, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przedwczesna menopauza, rak trzonu macicy, salpingektomia, suchość pochwy, węzeł chłonny, wznowa choroby, zapalenie śluzówki - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (hpv) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) jest najczęstszą infekcją przenoszoną drogą płciową, z około 14 milionami nowych przypadków rocznie. HPV to wirus DNA, obejmujący ponad 200 typów, z czego około 40 infekuje okolice narządów płciowych, dzieląc się na typy wysokiego ryzyka (onkogenne) i niskiego ryzyka. Typy wysokiego ryzyka są związane z rozwojem nowotworów szyjki macicy, pochwy, sromu, prącia, odbytu oraz gardła, natomiast typy niskiego ryzyka powodują brodawki narządów płciowych i odbytu. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, cytologię (Pap test), test DNA HPV, kolposkopię oraz biopsję. Leczenie nie eliminuje wirusa, a brodawki mogą nawracać w 20-30% przypadków. Dostępne metody terapeutyczne to farmakologiczne (podofilina, podofilotoksyna, imikwimod, kwas trójchlorooctowy) oraz zabiegowe (krioterapia, elektrokoagulacja, laseroterapia, usunięcie chirurgiczne). W przypadku zmian przedrakowych stosuje się krioterapię, ablację laserową, LEEP lub wycięcie chirurgiczne. Szczepienie (np. Gardasil 9) jest najskuteczniejszą metodą profilaktyki, zalecaną przed rozpoczęciem aktywności seksualnej, najlepiej w wieku 11-12 lat, z możliwością podania do 45 roku życia.
badanie cytologiczne, biopsja, brodawki narządów płciowych, cytologia, dysplazja, elektrokoagulacja, HPV niskiego ryzyka, HPV wysokiego ryzyka, imikwimod, immunosupresja, infekcja przenoszona drogą płciową, kolposkopia, krioterapia, kwas trójchlorooctowy, lek miejscowy, podofilina, podofilotoksyna, procedura LEEP, rak szyjki macicy, szczepionka Gardasil, terapia immunosupresyjna, terapia laserowa, test DNA HPV, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus DNA, zmiany przedrakowe - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór jamy nosowej i zatok przynosowych – Diagnostyka i diagnoza
Nowotwory jamy nosowej i zatok przynosowych to rzadkie nowotwory głowy i szyi, często diagnozowane w zaawansowanym stadium z powodu niespecyficznych objawów przypominających przewlekłe zapalenie zatok lub alergie. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, endoskopię nosową (nazoendoskopię) z możliwością biopsji (endoskopową, cienkoigłową lub nacięciową), a także badania obrazowe: tomografię komputerową (TK), rezonans magnetyczny (MRI) oraz pozytonową tomografię emisyjną (PET-CT). Biopsja jest złotym standardem potwierdzenia rozpoznania, a ocena histopatologiczna powinna być przeprowadzona przez doświadczonych patomorfologów ze specjalizacją w nowotworach jamy nosowej i zatok. System TNM AJCC służy do oceny zaawansowania choroby, klasyfikując guzy od stadium 0 (carcinoma in situ) do IV (rozległe przerzuty i zajęcie węzłów chłonnych), co jest kluczowe dla planowania leczenia i rokowania.
badanie histopatologiczne, badanie patomorfologiczne, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja endoskopowa, biopsja nacięciowa, carcinoma in situ, chemioterapia, endoskopia nosowa, immunoterapia, marker molekularny, nazoendoskopia, nowotwór głowy i szyi, nowotwór jamy nosowej i zatok przynosowych, otolaryngolog, podstawa czaszki, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut odległy, przewlekłe zapalenie zatok, radioterapia, rezonans magnetyczny, system TNM, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, zatoka czołowa, zatoka klinowa, zatoka sitowa, zatoka szczękowa - Leksykon chorób i schorzeń
Podejrzane guzy piersi – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Podejrzany guz piersi definiowany jest jako masa tkankowa w obrębie piersi, która może budzić podejrzenie raka, choć około 80% guzów ma charakter łagodny. Kluczowa jest szybka i kompleksowa ocena kliniczna, obejmująca badanie fizykalne z dokumentacją rozmiaru, konsystencji i lokalizacji guza oraz badania obrazowe, takie jak mammografia diagnostyczna (zalecana u kobiet ≥30 lat), ultrasonografia (preferowana u kobiet <30 lat) oraz MRI z kontrastem w przypadkach podejrzanych zmian. Biopsja gruboigłowa stanowi złoty standard diagnostyczny, charakteryzując się wyższą czułością i swoistością w wykrywaniu inwazji nowotworowej w porównaniu do biopsji cienkoigłowej. Wskazania do biopsji obejmują zmiany podejrzane, bolesne lub rosnące, a procedura jest bezpieczna, z niskim ryzykiem powikłań.
badanie fizykalne, badanie kliniczne piersi, badanie przesiewowe, biopsja, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja stereotaktyczna, brachyterapia, chemioterapia, guz piersi, lumpektomia, mammografia diagnostyczna, mammogram, mastektomia, MRI piersi, nowotwór złośliwy, ocena histologiczna, piersi włóknisto-torbielowate, radioterapia, rak piersi, samobadanie piersi, terapia hormonalna, tkanka piersi, torbiel piersi, ultrasonografia, USG piersi, węzły chłonne, wyciek z brodawki sutkowej, zapalenie piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka pochwy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Przetoka pochwy to patologiczne połączenie między pochwą a innym narządem miednicy, najczęściej pęcherzem moczowym (VVF), odbytnicą, moczowodem lub cewką moczową, prowadzące do mimowolnego wycieku moczu, stolca lub gazów. Objawy obejmują nietrzymanie moczu lub stolca, nieprzyjemną wydzielinę, nawracające infekcje oraz ból. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, badaniach obrazowych (wlew barytowy, TK z kontrastem) oraz endoskopowych (kolonoskopia). Kluczowa jest ocena stanu tkanki i wykluczenie aktywnego zakażenia przed planowaniem leczenia. W opiece pielęgniarskiej istotne jest utrzymanie higieny, zapobieganie maceracji skóry, monitorowanie bilansu płynów oraz edukacja pacjentki w zakresie samoopieki i rozpoznawania objawów infekcji.
atroficzne zapalenie pochwy, badanie miednicy, biopsja, cewnik moczowy, dostęp pochwowy, infekcja pochwy, kolonoskopia, narząd miednicy, niestabilność wypieracza, nietrzymanie moczu, nietrzymanie stolca, oddawanie moczu, osocze bogatopłytkowe, przetoka cewkowo-pochwowa, przetoka moczowodowo-pochwowa, przetoka odbytniczo-pochwowa, przetoka pęcherzowo-pochwowa, przetoka pochwowa, przetoka pochwy, samocewnikowanie, stent moczowodowy, tomografia komputerowa, wyciek moczu, zakażenie nerek, zakażenie układu moczowego, zespół interdyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Błoniaste zapalenie jelita grubego – Diagnostyka i diagnoza
Błoniaste zapalenie jelita grubego (PMC) to ciężka postać zapalenia okrężnicy, najczęściej wywołana infekcją Clostridioides difficile. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym (biegunka, ból brzucha, gorączka, leukocytoza), badaniach laboratoryjnych (testy kału na obecność C. difficile i jego toksyn), endoskopii oraz badaniach obrazowych. Zalecany jest algorytm dwustopniowy: test na dehydrogenazę glutaminianową (GDH) i toksyny A/B, a w przypadku niejednoznacznych wyników test NAAT/PCR, charakteryzujący się czułością około 93% i swoistością około 97%. Endoskopia dolnego odcinka przewodu pokarmowego nie jest rutynowo wskazana, ale może być pomocna przy negatywnych testach laboratoryjnych lub braku odpowiedzi na leczenie. Badania obrazowe, takie jak RTG i tomografia komputerowa, pomagają ocenić ciężkość i powikłania choroby, wykazując m.in. pogrubienie ściany jelita i objaw akordeonu. Kryteria ciężkiej postaci obejmują leukocytozę >15 000/mm³, wzrost kreatyniny >1,5-krotności wartości wyjściowej oraz hipoalbuminemię (<3,0 g/dl).
badanie histopatologiczne, biegunka, biopsja, błoniaste zapalenie jelita grubego, ból brzucha, Clostridioides difficile, dehydrogenaza glutaminianowa, elastyczna sigmoidoskopia, gorączka, hipoalbuminemia, kolonoskopia, leukocytoza, martwica błony śluzowej, morfologia krwi, niedrożność, obrzęk błony śluzowej, perforacja jelita, piorunujące zapalenie okrężnicy, pseudobłona, RTG jamy brzusznej, sepsa, sigmoidoskopia, test amplifikacji kwasów nukleinowych, test immunoenzymatyczny, toksyczne rozdęcie okrężnicy, tomografia komputerowa, wodobrzusze, zapalenie otrzewnej - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki łojotokowe (lub polipy skórne, acrochordony) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Brodawki łojotokowe (acrochordony) to łagodne, miękkie zmiany skórne na cienkiej szypule, występujące u około 50% dorosłych, szczególnie po 50. roku życia. Lokalizują się głównie w miejscach narażonych na tarcie, takich jak szyja, pachy, pachwiny, powieki i okolice pod piersiami. Histologicznie składają się z rdzenia włókien i przewodów, komórek nerwowych, tłuszczowych oraz naskórka. Czynniki predysponujące obejmują tarcie, otyłość, ciążę, insulinooporność, cukrzycę oraz predyspozycje genetyczne. Brodawki są zwykle bezobjawowe, ale mogą ulegać podrażnieniom, krwawieniu, bólowi lub zakażeniom, zwłaszcza w miejscach narażonych na urazy mechaniczne. Liczne brodawki mogą wskazywać na zaburzenia metaboliczne, co uzasadnia badania przesiewowe w kierunku insulinooporności u pacjentów z wieloma zmianami.
badanie przesiewowe, biopsja, dermatolog, edukacja pacjenta, ekscyzja chirurgiczna, elektrokauteryzacja, fałd skórny, gojenie rany, higiena skóry, ibuprofen, insulinooporność, kontrola masy ciała, krioterapia, lek przeciwbólowy, ligacja, maść antybiotykowa, nowotwór skóry, objaw infekcji, opatrunek, opieka pielęgniarska, podrażnienie skóry, strupek, wyciek ropny, znieczulenie miejscowe - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór jamy ustnej – Zapobieganie i profilaktyka
Nowotwór jamy ustnej stanowi istotne wyzwanie zdrowia publicznego, z około 53 000 nowych przypadków rocznie w USA. Główne czynniki ryzyka to używanie tytoniu (75% przypadków, 6-krotnie zwiększone ryzyko u palaczy), nadmierne spożycie alkoholu (4-krotny wzrost ryzyka) oraz zakażenie HPV, które może w przyszłości stać się dominującym czynnikiem etiologicznym. Zaprzestanie palenia obniża ryzyko o 50% w ciągu 5-9 lat, a po 20 latach ryzyko zrówna się z osobami niepalącymi. Ograniczenie alkoholu do 1 drinka dziennie u kobiet i 2 u mężczyzn oraz szczepienia przeciw HPV (Gardasil 9) zmniejszają ryzyko zakażeń HPV o około 90% w ciągu 4 lat. Profilaktyka pierwotna obejmuje eliminację czynników ryzyka, promocję diety bogatej w antyoksydanty (karotenoidy, witaminy C i E), ochronę przed UV (SPF 30+), a także edukację i kampanie zdrowotne.
antyoksydant, badanie kliniczne jamy ustnej, badanie przesiewowe, badanie stomatologiczne, biopsja, dieta śródziemnomorska, erytroplakia, higiena jamy ustnej, karotenoid, leukoplakia, nowotwór części ustnej gardła, nowotwór głowy i szyi, nowotwór jamy ustnej, nowotwór wargi, palacz tytoniu, polifenol, profilaktyka pierwotna, profilaktyka wtórna, promieniowanie ultrafioletowe, samobadanie jamy ustnej, spożycie alkoholu, szczepienie przeciwko HPV, tytoń bezdymny, używanie tytoniu, wirus brodawczaka ludzkiego, witamina C i E, zmiana przednowotworowa - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki narządów płciowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Brodawki płciowe (condylomata acuminata) są wywoływane głównie przez HPV typ 6 i 11, odpowiadające za ponad 90% przypadków, i manifestują się jako miękkie, mięsiste zmiany o różnej wielkości i kolorze, lokalizujące się głównie na narządach płciowych, odbycie i cewce moczowej. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, a w razie wątpliwości na biopsji i testach DNA HPV. Leczenie jest indywidualizowane i obejmuje metody miejscowe (imiquimod 5%, podofilotoksyna 0,5%, synekatechiny 15%) oraz procedury wykonywane przez personel medyczny, takie jak krioterapia, kwas trójchlorooctowy (TCA 80-90%), elektrokoagulacja, wycięcie chirurgiczne i terapia laserowa. Skuteczność terapii waha się od 30% do 100%, zależnie od metody, a leczenie u kobiet ciężarnych ogranicza się do bezpiecznych procedur fizycznych. Należy pamiętać, że leczenie usuwa zmiany, ale nie eliminuje wirusa HPV, co wiąże się z ryzykiem nawrotów, szczególnie u pacjentów z obniżoną odpornością.
badanie cytologiczne, badanie histopatologiczne, biopsja, brodawka płciowa, choroba Bowena, ciekły azot, działanie teratogenne, elektrokoagulacja, HPV, imikwimod, immunosupresja, infekcja przenoszona drogą płciową, kłykcina kończysta, kłykcina płaska, krioterapia, kwas trójchlorooctowy, mięczak zakaźny, modulator odpowiedzi immunologicznej, perłowa grudka prącia, podofilotoksyna, rak kolczystokomórkowy in situ, rak szyjki macicy, szczepionka Gardasil 9, szyjka macicy, terapia laserowa, test DNA HPV, typ wysokoonkogenny HPV, wirus brodawczaka ludzkiego, wycięcie chirurgiczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zali
Przed rozpoczęciem terapii dabigatranem eteksylanem (Zali 150 mg) konieczna jest szczegółowa ocena ryzyka krwawienia, które stanowi główne zagrożenie związane z leczeniem. Krwawienia mogą wystąpić w dowolnej lokalizacji, a objawy takie jak niewyjaśniony spadek hemoglobiny, hematokrytu lub obniżenie ciśnienia tętniczego wymagają natychmiastowej diagnostyki w celu identyfikacji źródła krwawienia. W sytuacjach zagrażających życiu lub niekontrolowanego krwawienia u dorosłych dostępny jest specyficzny antidotum idarucyzumab, natomiast u pacjentów pediatrycznych jego skuteczność i bezpieczeństwo nie zostały potwierdzone. Alternatywnie można zastosować hemodializę lub podać preparaty hemostatyczne, takie jak świeża krew pełna, osocze świeżo mrożone, koncentraty czynników krzepnięcia, rekombinowany czynnik VIIa lub koncentrat płytek krwi, w zależności od stanu klinicznego i dostępności.
agregacja płytek krwi, antagonista witaminy K, bakteryjne zapalenie wsierdzia, biopsja, dabigatran eteksylat, hematokryt, hemodializa, hemoglobina, idarucyzumab, inhibitor P-gp, inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, koncentrat czynników krzepnięcia, koncentrat płytek krwi, kwas acetylosalicylowy, małopłytkowość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, refluks żołądkowo-przełykowy, rekombinowany czynnik VIIa, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Balanitis – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Balanitis oraz balanoposthitis charakteryzują się zazwyczaj dobrym rokowaniem przy zastosowaniu odpowiedniego leczenia, z pełnym powrotem do zdrowia u większości pacjentów. Epizody zapalenia mogą mieć przebieg ostry, przewlekły lub nawracający, szczególnie u mężczyzn nieobrzezanych, u których ryzyko nawrotów wzrasta przy niedostatecznej higienie okolic podnapletkowych. W przypadku balanitis kandydozowego, szybkie ustąpienie objawów obserwuje się po terapii przeciwgrzybiczej, jednak czynniki ryzyka takie jak cukrzyca, stulejka oraz niewłaściwa higiena zwiększają prawdopodobieństwo nawrotów. Zapalenie wywołane przez substancje drażniące ustępuje po eliminacji czynnika, lecz może nawracać przy ponownej ekspozycji. Kluczowe jest wdrożenie optymalnych środków higienicznych, zwłaszcza u starszych, nieobrzezanych mężczyzn z cukrzycą, co znacząco redukuje częstość występowania choroby.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Krka 100 mg
Dasatinib Krka jest wskazany do leczenia przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL) i powinien być stosowany przez lekarzy z doświadczeniem w terapii białaczek. Dawkowanie u dorosłych z CML w fazie przewlekłej wynosi 100 mg raz na dobę, natomiast w fazie akceleracji, przełomu blastycznego oraz Ph+ ALL zaleca się dawkę 140 mg raz na dobę. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest uzależnione od masy ciała, np. 40 mg dla masy 10–<20 kg, 60 mg dla 20–<30 kg, 70 mg dla 30–<45 kg i 100 mg dla ≥45 kg. U pacjentów poniżej 10 kg stosuje się proszek do sporządzania zawiesiny doustnej, gdyż tabletki nie są zalecane. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub nietolerancji, a u dzieci z Ph+ ALL stosuje się je maksymalnie przez 2 lata w skojarzeniu z chemioterapią. Po przeszczepieniu komórek macierzystych dazatynib można podawać dodatkowo przez rok.
aspiracja szpiku kostnego, biopsja, biorównoważność, całkowita odpowiedź hematologiczna, chromosom Philadelphia, dazatynib, faza akceleracji, faza przewlekła, glikokortykosteroid, hematopoetyczny czynnik wzrostu, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, lek moczopędny, małopłytkowość, masa czerwonokrwinkowa, neutropenia, nietolerancja leczenia, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź molekularna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, progresja choroby, przełom blastyczny, przeszczepienie komórek macierzystych, przetoczenie płytek krwi, przewlekła białaczka szpikowa, wysięk w jamie opłucnej, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zawiesina doustna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cervidil 10 mg
Produkt leczniczy Cervidil zawiera 10 mg dinoprostonu (Prostaglandyny E2) w formie dopochwowego systemu terapeutycznego, który uwalnia około 0,3 mg dinoprostonu na godzinę przez 24 godziny. Ze względu na ryzyko działań niepożądanych dla matki i płodu, Cervidil jest przeciwwskazany w wielu sytuacjach klinicznych, takich jak rozpoczęty poród, jednoczesne stosowanie innych środków indukujących poród, nadwrażliwość na składniki preparatu, łożysko przodujące, niewyjaśnione krwawienie z pochwy, choroby zapalne miednicy mniejszej oraz u pacjentek po dużych zabiegach chirurgicznych na macicy lub szyjce macicy. Ponadto, nie powinien być stosowany przy niewspółmierności matczyno-płodowej, nieprawidłowym położeniu płodu oraz w przypadku podejrzenia zagrożenia płodu, ze względu na ryzyko hiperstymulacji macicy i powikłań położniczych.
astma oskrzelowa, biopsja, cesarskie cięcie, choroba sercowo-naczyniowa, choroba zapalna miednicy mniejszej, dinoproston, hiperstymulacja macicy, indukcja porodu, jaskra, krwawienie z pochwy, łożysko przodujące, nadżerka szyjki macicy, nieprawidłowe położenie płodu, niewspółmierność matczyno-płodowa, pęknięcie macicy, pęknięcie szyjki macicy, podwyższone ciśnienie śródgałkowe, poród przedwczesny, system terapeutyczny dopochwowy, wyłuszczenie mięśniaków macicy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba whipple’a – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba Whipple’a to rzadka, wieloukładowa infekcja bakteryjna wywołana przez Tropheryma whipplei, pierwotnie zajmująca błonę śluzową jelita cienkiego i prowadząca do zespołu złego wchłaniania. Leczenie opiera się na długotrwałej antybiotykoterapii, rozpoczynającej się fazą indukcji z dożylnym ceftriaksonem 2 g/dobę lub meropenem przez około 2 tygodnie, a następnie fazą podtrzymującą z doustnym trimetoprim-sulfametoksazolem 960 mg dwa razy dziennie przez 1-2 lata. Monitorowanie skuteczności terapii obejmuje ocenę kliniczną, badanie PCR oraz endoskopię z biopsją. Objawy pozajelitowe ustępują zwykle w ciągu kilku dni, natomiast żołądkowo-jelitowe i niedożywienie mogą utrzymywać się przez kilka miesięcy. Ze względu na ryzyko nawrotów (około 40%) konieczne jest długoterminowe monitorowanie pacjentów.
antybiotykoterapia, badanie endoskopowe, badanie PCR, biegunka, biopsja, ceftriakson, choroba Whipple’a, diagnoza pielęgnacyjna, doksycyklina, kortykosteroid, kotrimoksazol, kwas foliowy, meropenem, metyloprednizolon, minocyklina, niedożywienie, objawy pozajelitowe, objawy żołądkowo-jelitowe, opieka pielęgniarska, ośrodkowy układ nerwowy, suplementacja witamin, trimetoprim-sulfametoksazol, Tropheryma whipplei, układ odpornościowy, zaburzenie wchłaniania, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego, zapalenie stawów, zespół złego wchłaniania - Leksykon chorób i schorzeń
Mesenteritis stwardniająca – Diagnostyka i diagnoza
Sclerosing mesenteritis (SM) to rzadkie, idiopatyczne zapalenie tkanki tłuszczowej krezki jelita cienkiego, charakteryzujące się procesami zapalnymi, martwicą tłuszczową i włóknieniem. Częstość występowania wynosi poniżej 1%. Klinicznie objawia się niespecyficznie, z dominującym bólem brzucha (78,1%), gorączką (26%), utratą masy ciała (22,9%) oraz objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak biegunka (19,3%) czy wymioty (18,2%). W badaniu fizykalnym możliwe jest wyczucie guza w górnej części brzucha (15-50%) oraz objawy niedrożności jelit (24%). Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, głównie tomografii komputerowej (TK), gdzie stosuje się kryteria Couliera – rozpoznanie wymaga obecności co najmniej 3 spośród charakterystycznych cech, takich jak mglisty wygląd krezki, obecność guza krezki, niejednorodna gęstość tłuszczu, obecność małych węzłów do 10 mm, objaw pierścienia tłuszczowego („fat ring sign”) oraz pseudotorebka. Dodatkowo, w około 80% przypadków obserwuje się podwyższone markery stanu zapalnego, takie jak CRP i OB.
amyloidoza, białko C-reaktywne, biegunka, biopsja, biopsja chirurgiczna, biopsja przezskórna, ból brzucha, GIST, guz rakowiakowy, markery stanu zapalnego, martwica tłuszczowa, mesenteric panniculitis, międzybłoniak otrzewnej, niedrożność jelit, OB, obrazy T1-zależne, obrazy T2-zależne, PET-CT, pseudotorebka, reakcja desmoplastyczna, retractile mesenteritis, rezonans magnetyczny, sclerosing mesenteritis, tomografia komputerowa, ultrasonografia, włóknienie zaotrzewnowe, zwapnienia - Leksykon chorób i schorzeń
Rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu (CUP) stanowi 2-5% wszystkich nowotworów, charakteryzuje się obecnością przerzutów bez zidentyfikowanego ogniska pierwotnego pomimo kompleksowej diagnostyki (badanie fizykalne, obrazowe, biopsje, badania immunohistochemiczne i molekularne). Rokowanie jest niekorzystne, z medianą przeżycia 3-4 miesiące, a przeżywalnością odpowiednio <25% po roku i <10% po 5 latach. Opieka nad pacjentem z CUP wymaga multidyscyplinarnego podejścia, w którym pielęgniarki onkologiczne pełnią kluczową rolę w koordynacji diagnostyki, edukacji pacjenta, wsparciu psychologicznym oraz monitorowaniu i zarządzaniu działaniami niepożądanymi terapii, w tym chemioterapii opartej na platynie i taksanach, radioterapii, hormonoterapii oraz terapii celowanych i immunoterapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na kontrolę bólu, stosując regularną ocenę i podawanie opioidów o przedłużonym działaniu, oraz na opiekę paliatywną, która poprawia jakość życia i może wydłużyć przeżycie.
badanie fizykalne, badanie ginekologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie obrazowe, biopsja, chemioterapia, depresja i lęk, docetaksel, działanie niepożądane, gemcytabina, hormonoterapia, immunoterapia, konsultacja lekarska, leczenie chirurgiczne, lek opioidowy, mammografia, mediana przeżycia, neutropenia, opieka hospicyjna, opieka paliatywna, przerzut do węzłów chłonnych, radioterapia, rak o nieznanym pierwotnym umiejscowieniu, somatyzacja, taksan, terapia celowana, węzły chłonne pachowe, zakrzepica żył głębokich, zespół multidyscyplinarny, związek platyny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Imatinib Altan 100 mg
Imatinib Altan jest wskazany do leczenia hematologicznych nowotworów złośliwych oraz mięsaków złośliwych, a jego dawkowanie zależy od konkretnej jednostki chorobowej i stanu pacjenta. U dorosłych z Ph+ ALL zalecana dawka wynosi 600 mg/dobę, podawana w skojarzeniu z chemioterapią lub jako monoterapia w przypadku nawrotu. U dzieci z Ph+ ALL dawka ustalana jest na podstawie powierzchni ciała (340 mg/m², max. 600 mg). W MDS/MPD stosuje się 400 mg/dobę, a w HES/CEL początkowo 100 mg/dobę z możliwością zwiększenia do 400 mg. W DFSP dawka wynosi 800 mg/dobę, podzielona na dwie dawki po 400 mg. Imatinib podaje się doustnie podczas posiłku, popijając dużą ilością wody, co zmniejsza ryzyko podrażnienia przewodu pokarmowego. W przypadku pacjentów niepołykających kapsułek, zawartość można rozpuścić w niegazowanej wodzie lub soku jabłkowym, z zachowaniem ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym ze względu na potencjalną toksyczność na rozrodczość.
aminotransferaza wątrobowa, AspAT, aspiracja szpiku kostnego, białaczka oporna na leczenie, bilirubina, biopsja, chemioterapia, działanie niepożądane pozahematologiczne, farmakokinetyka, faza indukcji, granulocyt obojętnochłonny, guzowaty włókniakomięsak skóry, leczenie podtrzymujące, mięsak złośliwy, neutropenia, nowotwór hematologiczny, ostra białaczka limfoblastyczna Philadelphia, podrażnienie przewodu pokarmowego, progresja choroby, trombocytopenia, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Aspergiloza – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka aspergilozy wymaga kompleksowego podejścia łączącego ocenę kliniczną, badania obrazowe (TK klatki piersiowej, MDCT, angiografia TK) oraz metody mikrobiologiczne i serologiczne, w tym oznaczenie galaktomannanu i β-D-glukanu w surowicy i BAL, a także PCR. Złotym standardem rozpoznania inwazyjnej aspergilozy jest wykazanie inwazji tkankowej strzępków Aspergillus w badaniu histopatologicznym wraz z dodatnią hodowlą. Charakterystyczne zmiany w TK to objaw halo i objaw półksiężyca powietrznego, a czułość testu galaktomannanu w BAL wynosi 77,2% przy specyficzności 77,0% (przy poziomie odcięcia 0,4). Diagnostyka różnicowa obejmuje odróżnienie aspergilozy od innych chorób płuc, a u pacjentów z immunosupresją stosuje się klasyfikację EORTC/MSGERC na możliwą, prawdopodobną i udowodnioną aspergilozę. W diagnostyce przewlekłej aspergilozy płucnej (CPA) kluczowe są podwyższone poziomy przeciwciał IgG specyficznych dla Aspergillus oraz obraz TK utrzymujący się ≥3 miesiące.
alergiczna oskrzelowo-płucna aspergiloza, angiografia TK, aspergiloma, badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, badanie PCR, biomarker, biopsja, biopsja płuca, bronchoskopia, dysfunkcja układu odpornościowego, eozynofilia, galaktomannan, gruźlica, inwazyjna aspergiloza, inwazyjna aspergiloza płucna, inwazyjna choroba grzybicza, itrakonazol, izawukonazol, lek przeciwgrzybiczny, mukormykoza, neutropenia, niewydolność oddechowa, objaw halo, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, popłuczyny oskrzelowo-pęcherzykowe, posakonazol, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, przewlekła aspergiloza płucna, reakcja łańcuchowa polimerazy, rozstrzenie oskrzeli, test skórny, tomografia komputerowa, włóknienie płuc, worikonazol - Leksykon chorób i schorzeń
Atrofia pochwy – Diagnostyka i diagnoza
Atrofia pochwy, określana również jako zespół genitourinarny menopauzy (GSM), to schorzenie wynikające z niedoboru estrogenów, prowadzące do ścieńczenia, suchości i zwiększonej podatności tkanek pochwy na stany zapalne. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie medycznym, obejmującym objawy pochwowe (suchość, świąd, dyspareunia) oraz moczowe (częstomocz, dysuria), a także na badaniu fizykalnym, w tym ginekologicznym, gdzie obserwuje się m.in. zwężenie pochwy, zaczerwienienie, bladość i utratę elastyczności tkanek. Kluczowe badania dodatkowe to pomiar pH pochwy, które w atrofii przekracza wartość 5,0 (norma <4,5), oraz wskaźnik dojrzewania pochwy (VMI), gdzie wartości od 0 do 49 wskazują na stan hipoestrogenowy, a obecność komórek powierzchniowych poniżej 5% sugeruje atrofię. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie infekcji pochwy, chorób skóry sromu, nowotworów oraz innych przyczyn dyspareunii.
atrofia pochwy, atroficzne zapalenie pochwy, badanie ginekologiczne, badanie ultrasonograficzne, bakteryjne zapalenie pochwy, biopsja, cytologia szyjki macicy, częstomocz, drożdżyca pochwy, dyspareunia, endometrioza, hormonalna terapia zastępcza, infekcja dróg moczowych, krwawienie pomenopauzalne, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, menopauza, miejscowa terapia estrogenowa, niedobór estrogenów, pęcherz nadreaktywny, pH pochwy, rak endometrium, rzęsistkowica, śródmiąższowe zapalenie pęcherza, świąd pochwy, wizualna skala analogowa, wulwoskopia, wywiad medyczny, zespół genitourinarny menopauzy, zwężenie pochwy - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór kręgosłupa – Epidemiologia
Nowotwory kręgosłupa dzielą się na pierwotne i wtórne (przerzutowe), z przewagą przerzutów stanowiących około 90% przypadków. Roczna zachorowalność na pierwotne guzy kręgosłupa w USA wynosi około 7500 przypadków, a na pierwotne nowotwory rdzenia kręgowego około 4100. Guzy śródoponowe występują z częstością 0,74-1,6/100 000 rocznie, z wewnątrzrdzeniowymi stanowiącymi 10-30% wszystkich guzów kręgosłupa. Przerzuty do kręgosłupa lokalizują się najczęściej w odcinku piersiowym (60-80%), lędźwiowym (15-30%) i szyjnym (10%). Najczęstszym pierwotnym guzem kręgosłupa jest naczyniak krwionośny (30% przypadków, głównie bezobjawowy), a najczęstszym złośliwym plazmocytoma (20-30%). Wśród guzów śródoponowych dominują schwannoma (38,68%), oponiak (13,93%) i wyściółczak (7,65%). Mediana wieku przy rozpoznaniu złośliwego ucisku rdzenia wynosi 65 lat, a schwannoma częściej występuje u mężczyzn i osób rasy białej. Najczęstsze pierwotne nowotwory dające przerzuty do kręgosłupa to rak piersi, płuc i prostaty, z wyższą częstością przerzutów kostnych u mężczyzn.
biopsja, guz pierwotny, guz przerzutowy, guz wewnątrzoponowy-zewnątrzrdzeniowy, guz wewnątrzrdzeniowy, guz zewnątrzrdzeniowy, krwiak nadtwardówkowy, naczyniak krwionośny, nerwiakowłókniak, nowotwór kręgosłupa, obrazowanie dyfuzyjne, obrazowanie MR, obrazowanie tensora dyfuzji, oponiak rdzenia kręgowego, ośrodkowy układ nerwowy, PET-CT, pierwotny guz rdzenia kręgowego, plazmocytoma, przerzut do kręgosłupa, przerzut kostny, radioterapia, resekcja en bloc, schwannoma, tomografia komputerowa, wyściółczak, złośliwy ucisk rdzenia kręgowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Finasteridum Bluefish
Stosowanie finasterydu w dawce 5 mg wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia zaburzeń nastroju, w tym wahań emocjonalnych, depresji oraz rzadkich, lecz poważnych myśli samobójczych. Konieczne jest systematyczne monitorowanie stanu psychicznego pacjentów i szybka reakcja w przypadku pojawienia się objawów psychicznych. U pacjentów z dużą objętością zalegającego moczu lub znacznym zmniejszeniem przepływu moczu wskazane jest ścisłe monitorowanie w celu zapobiegania uropatii zaporowej, a w niektórych przypadkach rozważenie alternatywnych metod leczenia, w tym interwencji chirurgicznej. Finasteryd nie wykazuje korzyści klinicznych w terapii raka gruczołu krokowego, jednak istotnie wpływa na stężenie swoistego antygenu sterczowego (PSA), co ma kluczowe znaczenie dla diagnostyki onkologicznej.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Daruph 63 mg
Produkt Daruph (dazatynib) charakteryzuje się wyższą biodostępnością niż inne preparaty zawierające dazatynib, co wymaga zmniejszenia dawki o 21% w celu uzyskania porównywalnej ekspozycji. Zalecana dawka początkowa w fazie przewlekłej przewlekłej białaczki szpikowej (CML-CP) wynosi 79 mg raz na dobę, natomiast w fazie zaawansowanej (akceleracja, przełom blastyczny) oraz w ostrej białaczce limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL) – 111 mg raz na dobę. U dzieci i młodzieży dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała, z dawkami od 32 mg do 79 mg na dobę, przy czym u pacjentów <10 kg zaleca się stosowanie proszku do sporządzania zawiesiny doustnej. Dazatynib podaje się doustnie raz dziennie, a dawkowanie należy regularnie korygować co 3 miesiące lub częściej, uwzględniając zmiany masy ciała. W przypadku braku odpowiedzi terapeutycznej dopuszcza się zwiększenie dawki do 111 mg/dobę (CML-CP) lub 142 mg/dobę (faza zaawansowana, Ph+ ALL). Produkt dostępny jest w tabletkach powlekanych o różnych mocach (16 mg, 40 mg, 55 mg, 63 mg, 79 mg, 111 mg), co umożliwia elastyczne dostosowanie dawki.
achlorhydria, aspiracja szpiku kostnego, AUC, białaczka, biodostępność, biopsja, biorównoważność, całkowita odpowiedź hematologiczna, cytopenia, dazatynib, faza akceleracji, granulocyt obojętnochłonny, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, kwasowość żołądka, małopłytkowość, neutropenia, nietolerancja leczenia, niewydolność nerek, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, progresja choroby, przełom blastyczny, przeszczep komórek macierzystych, tabletka powlekana, wysięk opłucnowy, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie szpiku kostnego, zawiesina doustna - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół reye’a – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w zespole Reye’a jest ściśle powiązane z głębokością zaburzeń świadomości ocenianą w pięciostopniowej skali (I-V), szybkością progresji choroby oraz wczesnością rozpoznania i wdrożenia leczenia. Śmiertelność ogólna wynosi około 21%, jednak w stadium I jest poniżej 2%, a w stadiach IV-V sięga do 80%. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują poziom amoniaku we krwi ≥100 μg/dl (60 μmol/l), wydłużenie czasu protrombinowego o ponad 3 sekundy, czas trwania dysfunkcji mózgowej, szybkość narastania objawów oraz nasilenie wzrostu ciśnienia śródczaszkowego. Dodatkowo, niekorzystne rokowniczo są: krótki okres prodromalny, stan zapaści przy przyjęciu, wczesne drgawki, hipoglikemia oraz szybka progresja do głębokiej śpiączki. Średni czas od hospitalizacji do zgonu w przypadkach śmiertelnych wynosi 4 dni.
biopsja, ciśnienie śródczaszkowe, czas protrombinowy, czynnik prognostyczny, drgawki, dysfunkcja motoryczna, epilepsja, hipoglikemia, kwas acetylosalicylowy, następstwa neurologiczne, niepełnosprawność intelektualna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres prodromalny, ospa wietrzna, ostra niewydolność wątroby, porażenie nerwów czaszkowych, poziom amoniaku, stadium choroby, wdrożenie leczenia, wskaźnik przeżywalności, wskaźnik śmiertelności, zaburzenia drgawkowe, zaburzenia świadomości, zespół Reye’a - Leksykon chorób i schorzeń
Enteritis promieniowa – Diagnostyka i diagnoza
Enteritis promieniowa to zapalenie jelit wywołane uszkodzeniem przez promieniowanie, najczęściej w trakcie radioterapii nowotworów jamy brzusznej, miednicy lub odbytnicy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie dotyczącym ekspozycji na promieniowanie (m.in. dawka całkowita i frakcyjna), badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych, endoskopowych i obrazowych. W badaniach laboratoryjnych mogą wystąpić niedokrwistość, leukocytoza, zaburzenia elektrolitowe i nieprawidłowości w testach wątrobowych. Endoskopia (gastroskopia, kolonoskopia, kapsułka endoskopowa, enteroskopia) pozwala na ocenę zmian błony śluzowej, które w ostrej fazie obejmują obrzęk i owrzodzenia, a w przewlekłej teleangiektazje i kruchość śluzówki. Badania obrazowe, takie jak TK jamy brzusznej i miednicy, wykazują pogrubienie ściany jelita i obrzęk podśluzówkowy, a także pozwalają na wykrycie niedrożności i powikłań. Testy oddechowe na SIBO są istotne u pacjentów z biegunką po radioterapii.
badanie endoskopowe, biopsja, chemioterapia, dawka promieniowania, enteritis promieniowa, enteroskopia, gastroskopia, kapsułka endoskopowa, kolonoskopia, markery nowotworowe, mikrobiom jelitowy, morfologia krwi, niedokrwistość, niedrożność jelita cienkiego, nieswoista choroba zapalna jelit, ostra enteritis promieniowa, przeszczep mikrobioty kałowej, radioterapia nowotworów, rezonans magnetyczny, teleangiektazja, tomografia komputerowa, wodorowy test oddechowy, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie naczyń, zespół jelita drażliwego, zespół złego wchłaniania - Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry – Epidemiologia
Rak skóry jest najczęstszym nowotworem w populacjach o jasnej karnacji, z roczną zachorowalnością w USA sięgającą około 3,6 mln przypadków raka podstawnokomórkowego (BCC) oraz 1,8 mln raka kolczystokomórkowego (SCC), a także 212 200 nowych przypadków czerniaka, z czego 104 960 to przypadki inwazyjne. Czerniak, mimo że stanowi jedynie około 1% wszystkich nowotworów skóry, odpowiada za większość zgonów z powodu raka skóry, z około 8 430 zgonami przewidywanymi w USA w 2025 roku. Wskaźniki zachorowalności na czerniaka wynoszą około 21,9/100 000 osób rocznie (dane 2018-2022), a na nieczerniakowe raki skóry w Australii przekraczają 1000/100 000 rocznie. Główne czynniki ryzyka to nadmierna ekspozycja na promieniowanie UV, jasna karnacja, jasne włosy, obecność znamion, immunosupresja oraz wiek, z najwyższą zachorowalnością w grupie wiekowej około 66 lat. Wzrost zachorowalności na raka skóry jest obserwowany globalnie, z podwojeniem wskaźników czerniaka w USA w latach 1982-2011 i dalszym wzrostem o 31,5% w latach 2011-2019.
biopsja, cyfrowa dermoskopia, czerniak, czerniak in situ, czerniak skóry, DALY, feomelanina, immunosupresja, jasna karnacja, lata życia skorygowane niepełnosprawnością, lek immunosupresyjny, melanina, mutacja genetyczna, nadrozpoznawalność, nieczerniakowy rak skóry, NMSC, oparzenie słoneczne, pigmentacja skóry, promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie UV, przerzut, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak skóry, rak z komórek Merkla, SCC, solarium, uszkodzenie DNA komórek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Meaxin 100 mg
Lek Meaxin (imatynib) stosuje się doustnie podczas posiłku, popijając dużą ilością wody, aby zmniejszyć ryzyko podrażnienia przewodu pokarmowego. Dawkowanie jest zależne od wskazania klinicznego i fazy choroby. W przewlekłej białaczce szpikowej (CML) u dorosłych dawka wynosi 400 mg/dobę w fazie przewlekłej, 600 mg/dobę w fazie akceleracji i przełomu blastycznego (w dwóch dawkach po 400 mg przy dawce 800 mg). U dzieci dawka ustalana jest na podstawie powierzchni ciała (340 mg/m²/dobę, max 800 mg). W Ph+ ALL dawka u dorosłych to 600 mg/dobę, a u dzieci 340 mg/m²/dobę (max 600 mg). W innych wskazaniach, takich jak MDS/MPD stosuje się 400 mg/dobę, w HES/CEL początkowo 100 mg/dobę z możliwością zwiększenia do 400 mg, a w GIST 400 mg/dobę (leczenie adjuwantowe przez 36 miesięcy). W DFSP dawka wynosi 800 mg/dobę. W przypadku trudności z połykaniem można przygotować zawiesinę z tabletek w odpowiedniej objętości płynu (np. 50 ml dla tabletki 100 mg, 200 ml dla 400 mg), którą należy podać natychmiast po przygotowaniu.
aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferaza wątrobowa, aspiracja szpiku, bezwzględna liczba granulocytów, bilirubina, biopsja, działanie niepożądane pozahematologiczne, faza akceleracji, faza przewlekła, granulocyt zasadochłonny, leczenie adjuwantowe, leczenie podtrzymujące, neutropenia, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, podanie doustne, podrażnienie przewodu pokarmowego, powierzchnia ciała, przełom blastyczny, przewlekła białaczka eozynofilowa, przewlekła białaczka szpikowa, trombocytopenia, włókniakomięsak guzowaty skóry, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina leku, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniakomłoniak – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Naczyniakomłoniak (angiosarcoma) to rzadki, agresywny nowotwór złośliwy wywodzący się z komórek śródbłonka naczyń krwionośnych lub limfatycznych, stanowiący 1-2% mięsaków tkanek miękkich. Najczęściej lokalizuje się w skórze (głowa, szyja), piersi, wątrobie, śledzionie i kościach, charakteryzując się szybkim wzrostem i wczesnym rozsiewem hematogennym. Wyróżnia się pierwotny naczyniakomłoniak piersi u kobiet 20-40 lat oraz wtórny, rozwijający się po radioterapii raka piersi u starszych pacjentek. Diagnostyka opiera się na biopsji, MRI, CT, PET oraz EKG (w przypadku lokalizacji sercowej). Leczenie wymaga podejścia wielodyscyplinarnego i obejmuje chirurgię z resekcją R0 (margines około 3 cm w piersi), radioterapię okołooperacyjną, chemioterapię (paklitaksel cotygodniowo, doksorubicyna, ifosfamid), terapię celowaną oraz immunoterapię (inhibitory PD-1). Nowe terapie, takie jak skojarzenie kabozantynibu z niwolumabem oraz propranolol, wykazują obiecujące wyniki.
biopsja, chlorek winylu, doksorubicyna, elektrokardiogram, geny BRCA, ifosfamid, inhibitory punktów kontrolnych, mięsak tkanek miękkich, naczynia limfatyczne, naczyniakomłoniak, nadciśnienie tętnicze, nerwiakowłókniakowatość, neuropatia obwodowa, obrzęk limfatyczny, paklitaksel, pozytonowa tomografia emisyjna, propranolol, resekcja chirurgiczna, rezonans magnetyczny, śródbłonek naczyń krwionośnych, supresja szpiku kostnego, tomografia komputerowa, zespół Klippela-Trenaunaya, zespół Maffucciego - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi u mężczyzn – Objawy
Rak piersi u mężczyzn stanowi mniej niż 1% wszystkich przypadków raka piersi, z około 20 000 nowych zachorowań rocznie na świecie. Najczęstszym objawem jest bezbolesny, twardy guzek w okolicy zabrodawkowej, często nieprzesuwalny. Inne symptomy to zmiany skórne (wciągnięcie, złuszczanie, zaczerwienienie), wyciek lub krwawienie z brodawki, ból, powiększenie węzłów chłonnych pachowych oraz objaw „skórki pomarańczy” wskazujący na obrzęk limfatyczny. Zaawansowane stadium może manifestować się bólem kości, dusznością, żółtaczką, utratą masy ciała i ogólnym osłabieniem. Ze względu na niewielką ilość tkanki piersiowej u mężczyzn, nowotwór szybko nacieka okoliczne struktury i częściej diagnozowany jest w stadium zaawansowanym (III/IV u około 40% pacjentów). Przerzuty najczęściej dotyczą kości, wątroby, płuc i mózgu.
badanie palpacyjne, biomarker, biopsja, ból kości, choroba przerzutowa, duszność, ginekomastia, guz liściasty, guzek tkanki piersiowej, inwazyjny rak przewodowy, inwazyjny rak zrazikowy, mammografia, objaw skórki pomarańczy, obrzęk limfatyczny, powiększenie węzłów chłonnych, przerzut nowotworowy, rak brodawkowaty piersi, rak piersi u mężczyzn, rak potrójnie ujemny, rak przewodowy in situ, rak śluzowy, receptor estrogenowy, receptor HER2, receptor hormonalny, receptor progesteronowy, stadium zaawansowania, ultrasonografia, wskaźnik przeżywalności, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Rak pochwy – Diagnostyka i diagnoza
Rak pochwy, stanowiący 1-2% nowotworów ginekologicznych, wymaga precyzyjnej diagnostyki obejmującej badanie ginekologiczne z użyciem wziernika, cytologię (test Pap), kolposkopię oraz biopsję, która jest złotym standardem potwierdzenia rozpoznania. Diagnostyka obrazowa, w tym MRI, CT i PET/CT, pozwala na ocenę zaawansowania choroby i wykrycie przerzutów; MRI cechuje się czułością 96-99% w wykrywaniu naciekania pęcherza moczowego i odbytnicy. Endoskopowe badania cystoskopii i proktoskopii są wskazane przy podejrzeniu naciekania sąsiednich narządów. Klasyfikacja zaawansowania opiera się głównie na systemie FIGO, gdzie stadium I oznacza ograniczenie do ściany pochwy, a stadium IV rozprzestrzenienie się poza miednicę, co ma kluczowe znaczenie dla planowania terapii i rokowania.
antygen rakowo-zarodkowy, badanie cytologiczne, badanie ginekologiczne, badanie histopatologiczne, badanie przesiewowe, biopsja, cystoskopia, dysfagia, ginekolog onkolog, klasyfikacja FIGO, klasyfikacja TNM, kolposkopia, marker nowotworowy, morfologia krwi, nowotwór złośliwy, PET-CT, pozytonowa tomografia emisyjna, proktoskopia, przerzut nowotworowy, rak pochwy, rezonans magnetyczny, stan przedrakowy, szczepionka przeciw HPV, test Pap, tomografia komputerowa, USG miednicy, wirus HPV, wziernik ginekologiczny, zespół wielospecjalistyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Rumień guzowaty – Epidemiologia
Rumień guzowaty (erythema nodosum, EN) jest najczęstszą formą ostrego zapalenia tkanki podskórnej (panniculitis), szczególnie zapalenia przegród międzyzrazikowych (septal panniculitis). Częstość występowania EN wynosi od 1 do 5 przypadków na 100 000 osób rocznie, z wyższymi wskaźnikami w krajach skandynawskich (12-14/100 000) oraz w Europie Środkowej (100-200/100 000 mieszkańców rocznie). Choroba dotyka głównie kobiety w wieku 20-40 lat, z przewagą płci żeńskiej 3-6:1, co sugeruje rolę estrogenów w patogenezie. W populacji pediatrycznej występowanie jest rzadsze i bez wyraźnej przewagi płci. EN wykazuje sezonowość, z większą częstością wiosną i jesienią, co koreluje z częstszym występowaniem zakażeń paciorkowcowych. Etiologia jest zróżnicowana geograficznie – w USA i Europie dominują zakażenia paciorkowcowe β-hemolizujące, podczas gdy w Indiach nadal przeważa gruźlica. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym oraz, w razie wątpliwości, na biopsji potwierdzającej zapalenie przegród międzyzrazikowych bez zapalenia naczyń. Niezbędne jest wykluczenie chorób podstawowych, takich jak gruźlica, sarkoidoza czy kokcidoidomykoza, poprzez badania laboratoryjne, obrazowe i immunologiczne.
antygeny HLA, antystreptolizyna O, biopsja, choroba Behçeta, Coccidioides immitis, gruźlica, kompleksy immunologiczne, markery zapalne, morfologia krwi, panniculitis, przeciwciała przeciwjądrowe, reakcja łańcuchowa polimerazy, rtg klatki piersiowej, rumień guzowaty, sarkoidoza, sarkoidoza płucna, test tuberkulinowy, zakażenie paciorkowcowe, zapalenie tkanki podskórnej - Leksykon chorób i schorzeń
Liszaj płaski jamy ustnej – Objawy
Liszaj płaski jamy ustnej (OLP) to przewlekła choroba zapalna błony śluzowej jamy ustnej, dotykająca 1-2% populacji, częściej kobiety w średnim wieku. Wyróżnia się kilka typów klinicznych: siateczkowaty (reticular) z białymi prążkami Wickhama, zwykle bezobjawowy; nadżerkowy (erosive) z bolesnymi nadżerkami i owrzodzeniami, cechujący się podwyższonym ryzykiem transformacji nowotworowej (1-3% w ciągu 10 lat); zanikowy (atrophic), płytkowy (plaque-like) oraz pęcherzowy (bullous). Objawy obejmują białe linie, zaczerwienienia, pieczenie, ból nasilający się przy spożyciu pokarmów pikantnych, kwaśnych lub gorących, a także dyskomfort podczas mówienia i żucia. Przebieg jest przewlekły z okresami zaostrzeń i remisji, a czynniki takie jak stres, dieta, alkohol, tytoń i urazy mechaniczne mogą nasilać objawy. OLP wymaga regularnej obserwacji ze względu na ryzyko rozwoju raka kolczystokomórkowego jamy ustnej, zwłaszcza w typie nadżerkowym.
ablacja laserem CO2, biopsja, błona śluzowa jamy ustnej, higiena jamy ustnej, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, liszaj płaski jamy ustnej, nawrót choroby, pieczenie jamy ustnej, pimekrolimus, prążki Wickhama, remisja objawów, suchość jamy ustnej, takrolimus, transformacja nowotworowa, zaburzenie smaku, zakażenie grzybicze, zapalenie dziąseł, złuszczające zapalenie dziąseł - Leksykon chorób i schorzeń
Polipy żołądka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Polipy żołądka to najczęściej łagodne zmiany na błonie śluzowej żołądka, wykrywane głównie przypadkowo podczas esofagogastroduodenoskopii (EGD). Wyróżnia się kilka typów polipów: hiperplastyczne (najczęstsze, niskie ryzyko zezłośliwienia), gruczolakowe (adenoma) z potencjałem transformacji nowotworowej, zapalne oraz związane z zespołem rodzinnej polipowatości gruczolakowatej (FAP). Polipy mogą mieć różną wielkość, od kilku milimetrów do kilku centymetrów, a wskazaniem do endoskopowego usunięcia (polipektomii) są polipy gruczolakowe, większe niż 1 cm, objawowe lub związane z FAP. Diagnostyka opiera się na endoskopii z biopsją, a w przypadku polipów powyżej 5-10 mm zaleca się ich całkowite usunięcie. Leczenie infekcji Helicobacter pylori jest istotne, gdyż eradykacja może prowadzić do zaniku polipów hiperplastycznych i zapobiegać ich nawrotom.
adenoma, anemia perniciosa, badanie histopatologiczne, biopsja, częściowa gastrektomia, EGD, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, endoskopowa resekcja błony śluzowej, eradykacja H. pylori, esofagogastroduodenoskopia, FAP, gastroskopia, Helicobacter pylori, inhibitor pompy protonowej, krwawienie z przewodu pokarmowego, niedokrwistość złośliwa, omeprazol, polip gastryczny, polip gruczolakowy, polip hiperplastyczny, polip zapalny, polip żołądka, polipektomia, przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka, rak żołądka, rodzinna polipowatość gruczolakowata, zapalenie żołądka - Leksykon chorób i schorzeń
Łagodne guzy mózgu – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie pacjentów z łagodnymi guzami mózgu jest generalnie korzystne, z pięcioletnim wskaźnikiem przeżycia względnego wynoszącym około 91,8-96,1% (95% CI 95,1-97,1%) dla niezłośliwych guzów ośrodkowego układu nerwowego. Kluczowe czynniki wpływające na prognozę to wiek pacjenta (lepsze rokowanie u osób <65 lat), typ guza (najlepsze dla oponiaków WHO I stopnia, schwannoma i gruczolaków przysadki), lokalizacja guza, możliwość całkowitej resekcji oraz ogólny stan neurologiczny i zdrowotny pacjenta. Oponiaki mają pięcioletni wskaźnik przeżycia około 88,2%, schwannoma około 90%, natomiast guzy o granicznej złośliwości wykazują niższy wskaźnik przeżycia (90,2%, 87,2-92,7%) w porównaniu z guzami łagodnymi (97,4%, 96,3-98,3%). W zespole nerwiakowłókniakowatości typu II (NF2) rokowanie jest bardziej złożone i zależy od mutacji genetycznych oraz liczby guzów.
biopsja, charakter łagodny, chemioterapia, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, czaszkogardlak, gruczolak przysadki, guz złośliwy, łagodny guz mózgu, mutacja missense, mutacja nonsensowna, nerwiakowłókniak, NF2, obrzęk guza, opieka paliatywna, oponiaki, przesunięcie ramki odczytu, radioterapia, resekcja, rezonans magnetyczny, schwannoma, stan neurologiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel jajnika – Patofizjologia i mechanizm
Torbiele jajnika to struktury wypełnione płynem, powstające w jajniku lub na jego powierzchni, o zróżnicowanej etiologii obejmującej torbiele funkcjonalne (pęcherzykowe, ciałka żółtego, krwotoczne), patologiczne (nowotworowe, dermoidalne, endometrioma) oraz związane z zespołem policystycznych jajników (PCOS) i innymi stanami. Torbiele funkcjonalne powstają w wyniku zaburzeń cyklu miesiączkowego, często ustępują samoistnie, natomiast torbiele nowotworowe mogą mieć charakter łagodny lub złośliwy, z ryzykiem transformacji nowotworowej rosnącym wraz z wiekiem. Endometrioma, zwana czekoladową torbielą, zawiera zmienioną krew i jest powiązana z endometriozą, co może prowadzić do bolesnych objawów i powikłań. Torbiele tekal-luteinowe powstają w wyniku nadmiernej stymulacji hCG i są predysponowane do powikłań takich jak skręcenie czy krwotok. PCOS charakteryzuje się obecnością licznych małych torbieli (2-5 mm) i jest istotną przyczyną niepłodności, związanej z nadmiarem androgenów i zaburzeniami owulacji.
antygen nowotworowy 125, biopsja, chemiczne zapalenie otrzewnej, chemioterapia, ciałko żółte, cykl miesiączkowy, endometrioma, endometrioza, gonadotropina kosmówkowa, guz komórek rozrodczych, hiperstymulacja jajników, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, hormon uwalniający gonadotropinę, pęcherzyk Graafa, pęknięcie torbieli, remisja, skręcenie jajnika, tomografia komputerowa, torbiel ciałka żółtego, torbiel dermoidalna, torbiel jajnika, torbiel nowotworowa, torbiel pęcherzykowa, torsja jajnika, ultrasonografia, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba creutzfeldta-jakoba – Epidemiologia
Choroba Creutzfeldta-Jakoba (CJD) to rzadka, śmiertelna encefalopatia prionowa o częstości występowania około 1-2 przypadków na milion osób rocznie, z dominującą sporadyczną postacią (85-90% przypadków). Średni wiek zachorowania wynosi około 62 lata, a średni czas przeżycia w sporadycznej formie to 4-8 miesięcy, przy czym 90% pacjentów umiera w ciągu roku od wystąpienia objawów. Wariant CJD (vCJD), powiązany z gąbczastą encefalopatią bydła (BSE), jest znacznie rzadszy i dotyczy głównie młodszych dorosłych (średni wiek 29 lat). Epidemiologia CJD nie wykazuje sezonowości ani wyraźnych różnic geograficznych, choć obserwuje się wyższe wskaźniki zachorowań w populacjach białych. W ostatnich dekadach w USA odnotowano wzrost standaryzowanego względem wieku wskaźnika zgonów z powodu CJD, co wiąże się m.in. z intensyfikacją nadzoru i postępem diagnostycznym, takim jak test RT-QuIC w płynie mózgowo-rdzeniowym.
autopsja, badanie neuropatologiczne, biopsja, choroba Creutzfeldta-Jakoba, choroba neurodegeneracyjna, choroba prionowa, gąbczasta encefalopatia bydła, genetyczna CJD, karmienie przez zgłębnik, nadzór epidemiologiczny, objaw neurologiczny, ognisko choroby, ośrodkowy układ nerwowy, pasażowalna encefalopatia gąbczasta, płyn mózgowo-rdzeniowy, prion, schorzenie neurologiczne, sporadyczna CJD, starzenie się populacji, wariant CJD - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór jamy ustnej – Objawy
Nowotwór jamy ustnej, najczęściej rak płaskonabłonkowy (OSCC), manifestuje się różnorodnie, obejmując niegojące się owrzodzenia utrzymujące się ponad 2-3 tygodnie, leukoplakię, erytroplakię, zgrubienia błony śluzowej, niewyjaśnione krwawienia oraz chropowate zmiany. Wczesne stadia często przebiegają bezobjawowo lub z niecharakterystycznymi symptomami, co opóźnia diagnozę. Zaawansowane objawy to ból, dysfagia, trudności w żuciu i mówieniu, drętwienie, ból ucha, rozchwianie zębów, utrata masy ciała, powiększone węzły chłonne oraz zmiany głosu. Progresja choroby przebiega przez stadia 0-IV, gdzie stadium I obejmuje guzy ≤2 cm bez przerzutów, a stadium IV cechuje naciek tkanek sąsiednich lub przerzuty odległe. Mediana czasu do rozprzestrzenienia się nowotworu wynosi 10-12 miesięcy, z przerzutami lokalnymi, regionalnymi i odległymi (płuca, wątroba, kości). Wczesne wykrycie jest kluczowe, gdyż 5-letni wskaźnik przeżycia w stadium I sięga 90%, a w przypadku przerzutów do węzłów chłonnych spada do 20-25%.
afty, biopsja, carcinoma in situ, chemioterapia, chirurgia onkologiczna, dysfagia, erytroplakia, kserostomia, leukoplakia, niegojące się owrzodzenie, nowotwór jamy ustnej, nowotwór wargi, przerzuty odległe, przerzuty regionalne, radioterapia, rak jamy ustnej, rak płaskonabłonkowy, rezonans magnetyczny, szczękościsk, tomografia komputerowa, węzły chłonne, zapalenie dziąseł, złamania patologiczne, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Rak moczowodu – Diagnostyka i diagnoza
Rak moczowodu (UTUC) to rzadki nowotwór urotelialny, występujący głównie u osób w wieku 70-80 lat, stanowiący 5-10% wszystkich nowotworów urotelialnych. Objawia się przede wszystkim krwiomoczem (75-80%) i bólem w okolicy lędźwiowej (20-32%). Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (m.in. cytologia moczu o czułości 53% i swoistości 90%), obrazowych (CT urografia o czułości 92% i swoistości 95%, MR urografia z czułością ok. 75% dla guzów >2 cm) oraz endoskopowych (ureteroskopia z biopsją o dokładności 86-90%, cystoskopia w celu wykluczenia współistniejącego raka pęcherza). Kluczowe jest potwierdzenie histopatologiczne i ocena stopnia zaawansowania wg klasyfikacji TNM oraz stratyfikacja ryzyka inwazyjności (≥pT2) zgodnie z wytycznymi EAU.
badanie histopatologiczne, biopsja, biopsja przezskórna, ból lędźwiowy, cystoskopia, cytologia moczu, Europejskie Towarzystwo Urologiczne, immunohistochemia, klasyfikacja TNM, krwiomocz, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór urotelialny, przerzuty do węzłów chłonnych, rak moczowodu, rak pęcherza moczowego, rak urotelialny, scyntygrafia kości, stopień złośliwości nowotworu, ureteroskopia, urografia dożylna, urografia wsteczna, wodonercze, zespół Lyncha - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma kaposiego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Sarcoma Kaposiego (SK) to rzadki nowotwór naczyniowy rozwijający się z komórek wyściełających naczynia limfatyczne lub krwionośne, manifestujący się charakterystycznymi fioletowymi, brązowymi lub czerwonymi zmianami skórnymi oraz zajęciem błon śluzowych, węzłów chłonnych i narządów wewnętrznych. Choroba występuje głównie u pacjentów z immunosupresją, zwłaszcza z HIV/AIDS, po przeszczepach oraz u osób z Europy Wschodniej i regionu Morza Śródziemnego. SK charakteryzuje się przewlekłym przebiegiem z nawrotami, wymagającym długotrwałego leczenia systemowego, co niesie ryzyko działań niepożądanych i obniżenia jakości życia. Kompleksowa ocena pielęgniarska obejmuje szczegółowe badanie skóry, błon śluzowych, węzłów chłonnych, funkcji oddechowej i żołądkowo-jelitowej oraz ocenę stanu psychospołecznego pacjenta, co umożliwia indywidualizację planu opieki i wczesną interwencję.
badanie fizykalne, biopsja, błona śluzowa, chemioterapia, działanie niepożądane, edukacja pacjenta, guz nowotworowy, HAART, immunoterapia, integralność skóry, komórka śródbłonka, krioterapia, leczenie przeciwbólowe, lek immunosupresyjny, mielosupresja, mięsak, mięsak Kaposiego, neuropatia obwodowa, obrzęk kończyny, obrzęk limfatyczny, opieka paliatywna, owrzodzenie, pielęgnacja skóry, powikłanie, radioterapia, reakcja skórna, technika aseptyczna, terapia antyretrowirusowa, układ odpornościowy, węzeł chłonny, wywiad lekarski, zakażenie, zmiana nowotworowa, zmiany w jamie ustnej - Leksykon chorób i schorzeń
Nefropatia iga (choroba bergera) – Zapobieganie i profilaktyka
Nefropatia IgA (choroba Bergera) to przewlekła choroba nerek charakteryzująca się odkładaniem kompleksów immunologicznych zawierających IgA w kłębuszkach nerkowych, prowadząc do ich zapalenia. Jest trzecią najczęstszą przyczyną przewlekłej choroby nerek po cukrzycy i nadciśnieniu tętniczym. Choroba manifestuje się początkowo izolowanym krwiomoczem lub łagodnym białkomoczem, a w momencie diagnozy często stwierdza się już upośledzoną funkcję nerek i znaczny białkomocz. Wczesne rozpoznanie i regularne badania przesiewowe, zwłaszcza u pacjentów z grup ryzyka (rodzinny wywiad, choroby autoimmunologiczne, predyspozycje genetyczne), są kluczowe dla opóźnienia progresji choroby. Kontrola ciśnienia tętniczego poniżej 130/80 mmHg oraz ograniczenie spożycia sodu do <2 g/dobę stanowią podstawę profilaktyki progresji nefropatii IgA.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora endoteliny-1, białkomocz, biopsja, budezonid, choroba autoimmunologiczna, choroba Bergera, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, dieta niskobiałkowa, funkcja nerek, glikokortykosteroid doustny, immunoglobulina A, infekcja górnych dróg oddechowych, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor kotransportera sodowo-glukozowego, inhibitor układu renina-angiotensyna, kłębuszek nerkowy, kompleks immunologiczny, krwinkomocz, krwiomocz, leczenie nerkozastępcze, nadciśnienie tętnicze, nefropatia IgA, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, sparsentan