sepsa
Sepsa to potencjalnie zagrażający życiu stan wywołany nieprawidłową odpowiedzią organizmu na zakażenie, która prowadzi do uszkodzenia własnych tkanek i narządów. Jest to nagła reakcja ogólnoustrojowa, która może szybko postępować do wstrząsu septycznego, niewydolności wielonarządowej i śmierci, jeśli nie zostanie szybko rozpoznana i leczona.
Kluczowe znaczenie w diagnostyce sepsy ma wczesne rozpoznanie objawów, które obejmują: gorączkę lub hipotermię, tachykardię, tachypnoe, zaburzenia świadomości oraz specyficzne markery laboratoryjne, takie jak podwyższone stężenie prokalcytoniny, CRP i mleczanów. Istotnym elementem diagnostyki jest również izolacja czynnika etiologicznego z posiewów krwi.
Leczenie sepsy opiera się na szybkim wdrożeniu protokołu terapeutycznego, który obejmuje antybiotykoterapię empiryczną szerokospektralną (w ciągu pierwszej godziny od rozpoznania), stabilizację hemodynamiczną z płynoterapią i wazopresoriami w razie potrzeby, oraz kontrolę źródła zakażenia. Istotną rolę odgrywa także monitorowanie parametrów życiowych i funkcji narządów.
W 2016 roku wprowadzono nową definicję sepsy (Sepsis-3), która określa ją jako zagrażającą życiu dysfunkcję narządów spowodowaną zaburzoną regulacją odpowiedzi gospodarza na zakażenie. Dla oceny dysfunkcji narządów stosuje się skalę SOFA (Sequential Organ Failure Assessment), a do szybkiej identyfikacji pacjentów z ryzykiem sepsy w warunkach przedszpitalnych – skalę qSOFA.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie klatki piersiowej – Objawy
Zakażenie klatki piersiowej obejmuje infekcje płuc i dróg oddechowych, często powikłujące przeziębienie lub grypę, szczególnie w sezonie jesienno-zimowym. Objawy różnią się w zależności od etiologii (bakteryjna, wirusowa, grzybicza), wieku pacjenta i stanu ogólnego. Typowe symptomy to kaszel mokry z odkrztuszaniem zielonej lub żółtej wydzieliny, duszność, gorączka powyżej 38°C, ból w klatce piersiowej, tachykardia oraz objawy ogólnoustrojowe jak bóle mięśniowe i zmęczenie. Bakteryjne zakażenia charakteryzują się nagłym początkiem, wysoką gorączką do 40,5°C, krwistą wydzieliną i cięższym przebiegiem, natomiast wirusowe rozwijają się stopniowo z łagodniejszymi objawami. W przebiegu zapalenia płuc wyróżnia się cztery fazy: przekrwienia, czerwonego i szarego wątrobienia oraz fazę rezolucji, z typowym czasem trwania objawów od 7 do 10 dni, a kaszlu nawet do 3 tygodni. U osób starszych i z chorobami przewlekłymi rekonwalescencja może trwać 6-8 tygodni lub dłużej.
duszność, hipoksja, kaszel mokry, krwista wydzielina, odkrztuszanie wydzieliny, ostre zapalenie oskrzeli, patogeny chorobotwórcze, POChP, rigors, ropień płuca, rtg klatki piersiowej, saturacja, sepsa, sinica, świszczący oddech, tachykardia, tlenoterapia, wciąganie międzyżebrowe, wentylacja mechaniczna, wysięk opłucnowy, wysoka gorączka, zaburzenia świadomości, zakażenie klatki piersiowej, zapalenie opłucnej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina przełykowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przepuklina przełykowa (hiatus hernia) charakteryzuje się zróżnicowanym przebiegiem klinicznym, a rokowanie zależy od typu, wielkości przepukliny, wieku pacjenta oraz chorób współistniejących. Laparoskopowa naprawa chirurgiczna jest metodą z wyboru, wykazującą około 90% skuteczności w długoterminowej kontroli objawów refluksu żołądkowo-przełykowego, choć nawroty anatomiczne występują u około 27,4% pacjentów, a objawowe u 7-50%. Wiek powyżej 80 lat znacząco zwiększa ryzyko powikłań i śmiertelności (iloraz szans 3,9 dla planowych i 3,5 dla nagłych operacji), jednak sam wiek nie powinien być bezwzględnym przeciwwskazaniem do zabiegu – kluczowa jest ocena kruchości (frailty score) i optymalizacja okołooperacyjna, zwłaszcza profilaktyka powikłań płucnych i zakrzepowo-zatorowych. BMI pacjenta koreluje z progresją przepukliny, co podkreśla rolę otyłości w patogenezie i rokowaniu.
badanie obrazowe, choroba refluksowa przełyku, choroba współistniejąca, iloraz szans, indeks masy ciała, inhibitor pompy protonowej, laparoskopowa naprawa przepukliny, niedożywienie, niewydolność oddechowa, osierdzie, otyłość, powikłanie płucne, przepuklina okołoprzełykowa, przepuklina przełykowa, przepuklina rozworu przełykowego, przepuklina ślizgowa, przepuklina typu I, przepuklina typu II-IV, przetoczenie krwi, refluks żołądkowo-przełykowy, sepsa, stłuszczenie wątroby, tomografia komputerowa, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie płuc – Objawy
Zapalenie płuc (pneumonia) to stan zapalny pęcherzyków płucnych, wywołany przez różne patogeny (bakteryjne, wirusowe, grzybicze), charakteryzujący się szerokim spektrum objawów od łagodnych do zagrażających życiu. Bakteryjne zapalenie płuc, często o cięższym przebiegu, manifestuje się wysoką gorączką do 40,55°C, kaszlem z plwociną (żółtą, zieloną lub krwistą), dusznością, tachypnoe, bólem w klatce piersiowej oraz sinicą. Przebieg płatowego zapalenia płuc obejmuje cztery etapy: przekrwienie, czerwone wątrobowacenie, szare wątrobowacenie i ustępowanie, z nasileniem objawów i zmianami morfologicznymi w płucach. Wirusowe zapalenie płuc rozwija się zwykle w ciągu kilku dni, z objawami grypopodobnymi, nasilającymi się do duszności i wysokiej gorączki. U dzieci i osób starszych objawy mogą być nietypowe, z dominującym splątaniem lub brakiem gorączki. Atypowe zapalenie płuc cechuje się łagodniejszym przebiegiem, niską gorączką (<38°C) i przewlekłym kaszlem.
antybiotykoterapia, atypowe zapalenie płuc, bakteryjne zapalenie płuc, ból w klatce piersiowej, duszność, etiologia zapalenia płuc, grzybicze zapalenie płuc, hipoksja, kaszel produktywny, majaczenie, odkrztuszanie plwociny, pęcherzyki płucne, płatowe zapalenie płuc, plwocina krwista, pneumonia, POChP, przewlekła choroba płuc, przyspieszony oddech, ropień płuca, sepsa, sinica, tachykardia, wirusowe zapalenie płuc, wysięk opłucnowy, zaburzenia świadomości, zapalenie gardła, zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon chorób i schorzeń
Wysoka temperatura (gorączka) u dzieci – Etiologia i przyczyny
Gorączka u dzieci definiowana jest jako temperatura ciała ≥38°C i stanowi objaw wskazujący na aktywację układu odpornościowego w odpowiedzi na infekcję lub inny proces zapalny. Najczęstszą etiologią są infekcje wirusowe, które zwykle powodują gorączkę w zakresie 38,4-40°C utrzymującą się 2-3 dni, natomiast infekcje bakteryjne, choć rzadsze, mogą wymagać antybiotykoterapii i wiążą się z większym ryzykiem powikłań. Szczególną uwagę należy zwrócić na noworodki i niemowlęta do 3 miesiąca życia, u których gorączka ≥38°C wymaga pilnej diagnostyki ze względu na wysokie ryzyko inwazyjnych infekcji bakteryjnych (3-5% bakteriemii, 1,1-2,7% zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych). Gorączka może również wystąpić w przebiegu chorób autoimmunologicznych, nowotworów, reakcji poszczepiennych czy zespołów gorączki okresowej (np. PFAPA). Wysokość gorączki nie jest jednoznacznym wskaźnikiem ciężkości choroby, jednak temperatura ≥39°C u niemowląt poniżej 6 miesiąca życia wiąże się ze zwiększonym ryzykiem poważnej infekcji bakteryjnej.
aftowe zapalenie jamy ustnej, bakteriemia, białaczka, chłoniak, choroba Kawasakiego, choroba zapalna jelit, cytokina, drgawka gorączkowa, gastroenteritis, gorączka nieznanego pochodzenia, gorączka reumatyczna, gorączka u dzieci, hipertermia, infekcja bakteryjna, infekcja górnych dróg oddechowych, infekcja wirusowa, interleukina-1, inwazyjna infekcja bakteryjna, krztusiec, meningitis, MIS-C, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, odwodnienie, ospa wietrzna, otitis media, paciorkowcowe zapalenie gardła, płonica, posocznica, prostaglandyna, przegrzanie organizmu, roseola, rumień nagły, sepsa, syncytialny wirus oddechowy, szkarlatyna, udar cieplny, ząbkowanie, zakażenie układu moczowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Geloplasma –
Geloplasma jest roztworem do infuzji zawierającym zmodyfikowaną płynną żelatynę (3,0000 g żelatyny bezwodnej w 100 ml roztworu) oraz elektrolity: Na⁺ 150 mmol/l, K⁺ 5 mmol/l, Mg²⁺ 1,5 mmol/l, Cl⁻ 100 mmol/l i mleczan 30 mmol/l. Całkowita osmolalność wynosi 295 mOsm/kg, a pH mieści się w zakresie 5,8–7,0. Preparat jest wskazany do stosowania w stanach nagłych związanych z zaburzeniami hemodynamicznymi, takich jak wstrząs hipowolemiczny (np. krwotok, odwodnienie, przeciek włosowaty, oparzenia) oraz wstrząs naczyniowy o etiologii urazowej, chirurgicznej, zakaźnej (w tym sepsa) i toksycznej. Ponadto Geloplasma jest stosowana w leczeniu względnego niedociśnienia indukowanego przez leki rozszerzające naczynia, szczególnie podczas znieczulenia ogólnego.
chlorek magnezu, chlorek potasu, chlorek sodu, ciśnienie tętnicze, elektrolit, infuzja, krwotok, mleczan sodu, narkoza, niedociśnienie polekowe, objętość wewnątrznaczyniowa, odwodnienie, oparzenie, osmolalność, przeciek włosowaty, rozszerzenie naczyniowe, sepsa, środek anestetyczny, uraz, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs naczyniowy, zakażenie, zatrucie, żelatyna bezwodna, zmodyfikowana płynna żelatyna - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wyrostka robaczkowego – Etiologia i przyczyny
Zapalenie wyrostka robaczkowego jest stanem zapalnym wyrostka, najczęściej spowodowanym niedrożnością jego światła, co prowadzi do wzrostu ciśnienia wewnątrz wyrostka, upośledzenia odpływu żylnego i limfatycznego, niedokrwienia, namnażania bakterii i rozwoju stanu zapalnego. Główne przyczyny niedrożności to kamienie kałowe (fekality), przerost tkanki limfatycznej (szczególnie u dzieci), infekcje bakteryjne (m.in. Escherichia coli, Bacteroides spp.), wirusowe, grzybicze i pasożytnicze, a także guzy nowotworowe i rzadziej ciała obce. Ryzyko zachorowania wynosi około 8,6% u mężczyzn i 6,7% u kobiet, z najwyższą częstością w wieku 10-30 lat. Czynniki ryzyka obejmują młody wiek, płeć męską, historię rodzinną, dietę ubogą w błonnik oraz choroby zapalne jelit, takie jak choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego.
appendektomia, choroba Leśniowskiego-Crohna, guz rakowiak, interwencja chirurgiczna, kamień kałowy, martwica tkanki, mukowiscydoza, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niedrożność jelit, ostry ból brzucha, perforacja wyrostka robaczkowego, przerost tkanki limfatycznej, ropień, ropień okołowyrostkowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, sepsa, śluzowiak, węzeł chłonny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie uchyłków esicy, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalna choroba jelit, złóg kałowy - Leksykon chorób i schorzeń
Szybki test przepływowy na covid-19 – Diagnostyka i diagnoza
Szybkie testy przepływowe (LFT) na COVID-19 to immunochromatograficzne testy antygenowe wykrywające białka wirusa SARS-CoV-2, głównie nukleokapsydu, w próbkach z nosa lub gardła. Wynik uzyskuje się w 5-30 minut, co umożliwia szybkie decyzje kliniczne, zwłaszcza w pierwszym tygodniu od wystąpienia objawów, gdy miano wirusa jest najwyższe (czułość 76-82% u pacjentów objawowych, 57-68% u bezobjawowych; swoistość około 99,6%). Testy te charakteryzują się wysoką swoistością (>99%), niskim kosztem i możliwością wykonania poza laboratorium, co czyni je przydatnymi w diagnostyce punktu opieki (POC) oraz masowych badaniach przesiewowych. Wynik pozytywny zwykle nie wymaga potwierdzenia PCR, natomiast wynik negatywny u osób z objawami powinien być zweryfikowany testem molekularnym. Testy te mają ograniczoną czułość przy niskim mianie wirusa oraz zmniejszoną skuteczność wobec niektórych wariantów, np. Omicron.
antygen wirusowy, badanie przesiewowe, białko kolca, białko nukleokapsydu, biomarker SARS-CoV-2, czułość i swoistość, diagnostyka point-of-care, drogi oddechowe, hodowla wirusa, infekcja dróg oddechowych, izolacja pacjenta, kropka kwantowa, lek przeciwwirusowy, miano wirusa, przeciwciało IgG, przeciwciało IgM, remisja, RT-PCR, SARS-CoV-2, sepsa, sztuczna inteligencja, technologia CRISPR, test antygenowy, test przeciwciałowy, wariant Omicron, wirus grypy, wynik fałszywie ujemny, zakażenie SARS-CoV-2 - Leksykon substancji czynnych
Lizyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Lizyna, aminokwas egzogenny, jest kluczowa w syntezie białek oraz wspieraniu metabolizmu i funkcji immunologicznych, jednak jej stosowanie w żywieniu pozajelitowym wymaga ścisłej kontroli ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, zwłaszcza u pacjentów z alergiami krzyżowymi na soję, orzeszki ziemne czy kukurydzę. Istnieje zagrożenie powstawania osadów fosforanu wapnia w naczyniach płucnych, co może prowadzić do zatorów i niewydolności oddechowej, a nawet zgonu. Należy monitorować obecność osadów w roztworze, zestawie infuzyjnym i cewniku oraz kontrolować parametry elektrolitowe, w tym wapń, fosforany, magnez i potas, aby zapobiec hiperfosfatemii, hipermagnezemii i hiperkaliemii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, hiperglikemią, a także na ryzyko zespołu ponownego odżywienia u ciężko niedożywionych, który charakteryzuje się przesunięciem potasu, fosforu i magnezu do komórek oraz niedoborem tiaminy i zatrzymaniem płynów.
cewnik dożylny, cholestaza, dializa otrzewnowa, emulsja tłuszczowa, enzym wątrobowy, fosforan wapnia, funkcja immunologiczna, hepatomegalia, hiperfosfatemia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hiponatremia, kwasica mleczanowa, lizyna, niedokrwistość, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, obrzęk płuc, osmolarność surowicy, ośrodkowy układ nerwowy, otorbiające stwardnienie otrzewnej, reakcja nadwrażliwości, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór dializacyjny, sepsa, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenia krzepliwości, zator naczyń płucnych, zespół ponownego odżywienia, zespół przeciążenia tłuszczami, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Empyema – Objawy
Ropniak opłucnej (empyema thoracis) to stan patologiczny charakteryzujący się obecnością ropy w jamie opłucnej, najczęściej jako powikłanie zapalenia płuc. Klinicznie manifestuje się gorączką powyżej 38°C, dreszczami, bólem opłucnowym nasilającym się przy oddychaniu, dusznością, kaszlem z odkrztuszaniem śluzowo-ropnej wydzieliny oraz ogólnym osłabieniem. W badaniu fizykalnym obserwuje się zmniejszone lub nieobecne szmery oddechowe, stłumienie odgłosu opukowego, tachypnoe i tachykardię. Choroba przebiega w trzech etapach: wczesnym (1-2 tygodnie) z objawami zapalenia płuc, fazie wysiękowej (1-4 tygodnie) z zagęszczeniem płynu i tworzeniem się kieszonek wysięku oraz późnym stadium (4-6 tygodni) z formowaniem się włóknistej łuski opłucnowej (pleural peel), ograniczającej rozprężanie płuca. Warto podkreślić, że utrzymująca się gorączka ponad 48 godzin po rozpoczęciu antybiotykoterapii, narastająca duszność, objawy sepsy oraz przetoka oskrzelowo-opłucnowa wskazują na poważny przebieg choroby.
anemia, badanie fizykalne, ból opłucnowy, dekortykacja, drenaż jamy opłucnej, dreszcze, duszność, duszność spoczynkowa, duszność wysiłkowa, empyema necessitans, faza włóknisto-ropna, faza wysiękowa, fibrothorax, gorączka, kacheksja, łuska opłucnowa, odma opłucnowa, przetoka oskrzelowo-opłucnowa, ropniak opłucnej, sepsa, stłumienie odgłosu opukowego, szmer oddechowy, tachykardia, tachypnoe, włóknienie opłucnej, wydzielina śluzowo-ropna, zapalenie płuc - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Urokinase medac 250 000 j.m.
Urokinase medac w dawce 250 000 j.m. jest fibrynolitycznym lekiem zawierającym ludzką urokinazę, stosowanym do rozpuszczania zakrzepów. Przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, aktywne klinicznie krwawienia, obecność tętniaków i malformacji tętniczo-żylnych, a także nowotwory wewnątrzczaszkowe lub inne z ryzykiem krwotoku. Dodatkowo, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami hemostazy, takimi jak obniżona krzepliwość, jednoczesne leczenie przeciwzakrzepowe, samoistna fibrynoliza oraz ciężka trombocytopenia, ze względu na wysokie ryzyko powikłań krwotocznych. U pacjentów z ciężkim, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe > 200 mmHg, rozkurczowe > 100 mmHg, retinopatia nadciśnieniowa III/IV stopnia) stosowanie urokinazy jest również przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka krwawienia śródmózgowego.
aktywne krwawienie, aortografia, działanie fibrynolityczne, embolizacja, epizod mózgowo-naczyniowy, krwawienie śródmózgowe, leki przeciwzakrzepowe, malformacja tętniczo-żylna, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, nakłucie lędźwiowe, nowotwór wewnątrzczaszkowy, ośrodkowy układ nerwowy, przemijający atak niedokrwienny, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, retinopatia nadciśnieniowa, samoistna fibrynoliza, sepsa, terapia fibrynolityczna, tętniak, trombocytopenia, udar mózgu, urokinaza, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Solvertyl 25 mg/ml
Solvertyl, zawierający ranitydynę w stężeniu 25 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań, jest wskazany do pozajelitowego stosowania u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować leku doustnie. Wskazania terapeutyczne obejmują aktywne owrzodzenia żołądka i dwunastnicy u hospitalizowanych pacjentów, ciężkie refluksowe zapalenie przełyku wymagające szybkiego zahamowania wydzielania kwasu solnego oraz zespół Zollingera-Ellisona, gdzie konieczne jest intensywne leczenie antagonistami receptora H₂. Ponadto, Solvertyl jest stosowany profilaktycznie w zapobieganiu krwawieniom z owrzodzenia stresowego u pacjentów w stanie krytycznym, profilaktyce nawrotów krwawień z przewodu pokarmowego oraz w prewencji zespołu Mendelsona przed znieczuleniem ogólnym u pacjentów z podwyższonym ryzykiem aspiracji.
antagonista receptora H2, aspiracja treści żołądkowej, chemiczne zapalenie płuc, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, dysfagia, gastrinoma, guz wydzielający gastrynę, intubacja, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas solny, niedrożność przewodu pokarmowego, niewydolność wielonarządowa, nudności i wymioty, okres okołooperacyjny, owrzodzenie stresowe, owrzodzenie trawienne, podanie doustne, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, ranitydyna, refluksowe zapalenie przełyku, roztwór do wstrzykiwań, sepsa, zabieg operacyjny, zaburzenie świadomości, zespół Mendelsona, zespół Zollingera-Ellisona, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie niedokrwienne jelita grubego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalenie niedokrwienne jelita grubego (IC) to najczęstsza forma niedokrwienia jelit, wynikająca ze zmniejszonego przepływu krwi do okrężnicy, prowadząca do niedotlenienia i reakcji zapalnej. Najczęściej dotyczy osób powyżej 50. roku życia z czynnikami ryzyka takimi jak nadciśnienie tętnicze, choroby naczyniowe, przewlekła choroba nerek czy cukrzyca. Klinicznie manifestuje się nagłym bólem brzucha (87% przypadków), krwawieniem z odbytu (84%) oraz biegunką (57%). Diagnostyka opiera się na kolonoskopii z biopsją oraz badaniach obrazowych, w tym USG jamy brzusznej, które wykazuje pogrubienie ściany jelita >3 mm, segmentalne zajęcie >10 cm oraz zmniejszony przepływ dopplerowski. Leczenie zachowawcze obejmuje odpoczynek jelit, dożylne nawodnienie, antybiotykoterapię o szerokim spektrum, tlenoterapię i kontrolę bólu, z hospitalizacją i monitorowaniem parametrów życiowych. Wskazania do leczenia chirurgicznego dotyczą około 20% pacjentów i obejmują objawy otrzewnowe, masywne krwawienie, odma czy pogarszający się stan kliniczny, z wysokim wskaźnikiem śmiertelności do 60%.
amyloidoza, antybiotyk, antybiotyk o szerokim spektrum działania, choroba naczyniowa, dieta niskotłuszczowa, kolonoskopia, krwawienie z odbytnicy, kwasica, leukocytoza, megacolon, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nawrót choroby, niedokrwienie jelit, niedokrwienie prawej części okrężnicy, niedotlenienie tkanek, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieswoista choroba zapalna jelit, niewydolność nerek, oliguria, perforacja jelita, perfuzja systemowa, perystaltyka jelit, płyn w jamie brzusznej, probiotyk, przewlekła choroba nerek, reakcja zapalna, sepsa, smolisty stolec, tkliwość brzucha, tlenoterapia, turgor skóry, zapalenie niedokrwienne jelita grubego, zapalenie otrzewnej, zgięcie śledzionowe, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, zwężenie okrężnicy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bendamustine Kabi
Bendamustyna chlorowodorek, jako lek cytostatyczny, wymaga ścisłego monitorowania hematologicznego, ze szczególnym uwzględnieniem liczby leukocytów (>4000/μL), płytek krwi (>100 000/μL), hemoglobiny oraz neutrofili, wykonywanych co najmniej raz w tygodniu. Leczenie wiąże się z ryzykiem mielosupresji, długotrwałej limfocytopenii (<600/μL) i obniżenia liczby limfocytów T CD4+ (<200/μL), co predysponuje do ciężkich zakażeń oportunistycznych, takich jak Pneumocystis jirovecii, VZV, CMV oraz postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML), zwłaszcza w terapii skojarzonej z rytuksymabem lub obinutuzumabem. Konieczne jest rozważenie profilaktyki PJP u pacjentów z limfocytopenią CD4+ <200/μL oraz monitorowanie objawów infekcji. Ponadto, u nosicieli HBV istnieje ryzyko reaktywacji wirusa, co wymaga wstępnego badania serologicznego i konsultacji hepatologicznej oraz ścisłego monitorowania w trakcie i po terapii.
bendamustyna chlorowodorek, działanie mutagenne, działanie teratogenne, glikokortykosteroid, hemoglobina, lek cytostatyczny, lek przeciwhistaminowy, leukocyt, limfocyt T pomocniczy CD4+, limfocytopenia, mielosupresja, neutrofil, nieczerniakowy rak skóry, niewydolność serca, obinutuzumab, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, płytki krwi, Pneumocystis jirovecii, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rytuksymab, sepsa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wirus cytomegalii, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wynaczynienie, zakażenie bakteryjne, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc, zawał mięśnia sercowego, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Paricalcitol Fresenius 2 mcg/ml
Paricalcitol Fresenius, dostępny w stężeniach 2 µg/ml i 5 µg/ml, wykazuje profil działań niepożądanych u około 6% pacjentów w badaniach klinicznych fazy II-IV. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest hiperkalcemia (4,7%), związana z nadmiernym obniżeniem stężenia parathormonu (PTH), którą można kontrolować poprzez odpowiednie dostosowanie dawki. Inne często występujące działania obejmują hiperfosfatemię, niedoczynność przytarczyc, bóle głowy, zaburzenia smaku oraz świąd skóry. Działania niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów zgodnie z MedDRA, z podziałem na częstość występowania od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000) oraz nieznanych.
aminotransferaza asparaginianowa, astma, biegunka, czas krwawienia, depersonalizacja, drgawki kloniczne, duszność, dysfagia, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokalcemia, jadłowstręt, jaskra, klasyfikacja MedDRA, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, łysienie, majaczenie, nadciśnienie tętnicze, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedoczynność przytarczyc, niedokrwistość, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, parathormon, parestezje, parykalcytol, pęcherzowe zapalenie skóry, pokrzywka, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, sepsa, stan splątania, trzepotanie przedsionków, udar mózgowy, węzły chłonne, zakażenie pochwy, zapalenie gardła, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie spojówek, zapalenie żołądka, zatrzymanie akcji serca - Leksykon chorób i schorzeń
Zamknięcie jelit – Objawy
Niedrożność jelit to stan kliniczny charakteryzujący się częściowym lub całkowitym zaburzeniem pasażu treści pokarmowej przez jelito cienkie i/lub grube, wymagający pilnej diagnostyki i interwencji. Typowe objawy obejmują ból brzucha o charakterze kurczowym, wymioty (często zielonkawe lub o zapachu kałowym), wzdęcie, brak możliwości oddania stolca i gazów oraz utratę apetytu. Lokalizacja bólu różni się w zależności od miejsca niedrożności: w jelicie cienkim ból zlokalizowany jest w okolicy pępka lub nadbrzusza, natomiast w jelicie grubym – w dolnej części brzucha, szczególnie po lewej stronie. W przypadku niedrożności całkowitej obserwuje się silny, stały ból, znaczne wzdęcie, całkowity brak wypróżnień i szybkie odwodnienie. Warto podkreślić, że niedokrwienie jelita i strangulacja manifestują się bardzo silnym, nieustającym bólem, co stanowi bezwzględne wskazanie do pilnej interwencji chirurgicznej.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba uchyłkowa, hipotensja, martwica jelita, niedokrwienie jelita, niedrożność jelit, niedrożność jelita cienkiego, niedrożność jelita grubego, niedrożność rzekoma, niedrożność z zadzierzgnięciem, niewydolność wielonarządowa, obrona mięśniowa, perforacja jelita, płynoterapia, sepsa, sonda nosowo-żołądkowa, strangulacja, wolvulus, wstrząs septyczny, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, zamknięcie jelit, zapalenie otrzewnej, zespół Ogilviego - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie otrzewnej – Etiologia i przyczyny
Zapalenie otrzewnej (peritonitis) to stan zapalny błony otrzewnowej, który może mieć etiologię pierwotną, wtórną lub trzeciorzędową. Pierwotne zapalenie, w tym spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej (SBP), występuje bez widocznego ogniska zakażenia i dotyczy głównie pacjentów z marskością wątroby i wodobrzuszem (około 20% tych pacjentów rozwija SBP), niewydolnością nerek dializowanych otrzewnowo, niewydolnością serca oraz niektórymi nowotworami. Patogeneza SBP wiąże się z upośledzeniem funkcji immunologicznej, zmniejszoną aktywnością przeciwbakteryjną płynu puchlinowego (białko <1 g/dl) oraz translokacją bakterii jelitowych, głównie Escherichia coli (50%) i paciorkowców (19%). Wtórne zapalenie otrzewnej, stanowiące około 90% przypadków, jest najczęściej wynikiem perforacji przewodu pokarmowego (np. pęknięty wyrostek robaczkowy 43,1%, perforacja wrzodu żołądka/dwunastnicy 26,2%, perforacja jelita krętego w durze brzusznym 24,2%) oraz zakażeń narządów jamy brzusznej, z udziałem bakterii tlenowych i beztlenowych. Trzeciorzędowe zapalenie otrzewnej charakteryzuje się nawracającym zakażeniem po leczeniu i wiąże się z wyższą śmiertelnością, szczególnie u pacjentów z obniżoną odpornością i wielolekoopornymi patogenami.
bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, błona otrzewnowa, chemiczne zapalenie otrzewnej, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, ciąża pozamaciczna, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, endometrioza, Escherichia coli, marskość wątroby, ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego, ostre zapalenie trzustki, pierwotne zapalenie otrzewnej, rak jelita grubego, ropień jajowodowo-jajnikowy, ropień otrzewnowy, ropień wątroby, ropień wewnątrzbrzuszny, sepsa, skręt jelit, spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, trzeciorzędowe zapalenie otrzewnej, wodobrzusze, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wtórne zapalenie otrzewnej, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie jajowodów, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie otrzewnej, zapalenie wyrostka robaczkowego, zawał jelit, zespół nerczycowy - Leksykon chorób i schorzeń
Szkorbut – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Szkorbut, będący wynikiem przewlekłego niedoboru witaminy C (kwasu askorbinowego), manifestuje się po 4-12 tygodniach niedostatecznego spożycia tej witaminy. Charakterystyczne objawy obejmują zmęczenie, osłabienie, anoreksję, drażliwość, gorączkę, tachypnoe, a w zaawansowanym stadium samoistne krwawienia (wokół mieszków włosowych i pod paznokciami), obrzęk i krwawienie dziąseł, rozchwianie zębów, bóle kończyn i stawów, wybroczyny oraz trudności w gojeniu ran. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz oznaczeniu poziomu witaminy C w surowicy, który u chorych jest często poniżej normy (0,4-2,0 mg/dl). Leczenie polega na suplementacji witaminy C: u dorosłych dawka wynosi 500-1000 mg/dobę (np. 250 mg 4x dziennie przez pierwszy tydzień), u dzieci 100-300 mg/dobę przez minimum 2 tygodnie. Alternatywnie u dorosłych stosuje się 1 g/dobę przez 3-5 dni, następnie 300-500 mg/dobę przez tydzień, a potem dawkę podtrzymującą około 120 mg/dobę. Poprawa kliniczna następuje zwykle w ciągu 24-72 godzin od rozpoczęcia terapii.
anemia, anoreksja, badanie fizykalne, gojenie rany, konsultacja żywieniowa, kortykosteroidy, krwawienie z dziąseł, kwas askorbinowy, letarg, morfologia krwi, niedobór witaminy C, niedokrwistość, obrzęk dziąseł, poziom witaminy C, sepsa, szkorbut, tachypnoe, tiamina, włosy korkociągowe, wstrząs septyczny, wybroczyny, wywiad medyczny, zaburzenia odżywiania - Leksykon substancji czynnych
Tiotepa – Działania niepożądane
Tiotepa, stosowana w leczeniu kondycjonującym przed przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego, wykazuje profil toksyczności obejmujący głównie supresję szpiku kostnego (leukopenia, trombocytopenia, neutropenia z gorączką, niedokrwistość) występującą bardzo często (≥1/10) u dorosłych i dzieci. Inne istotne działania niepożądane to zakażenia, ostra i przewlekła choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi (GVHD), zaburzenia żołądkowo-jelitowe, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego oraz ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna martwica naskórka. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko leukoencefalopatii, zwłaszcza u pacjentów po wcześniejszej intensywnej chemioterapii (w tym metotreksat) i radioterapii, która może prowadzić do zgonu. Tiotepa może również powodować zaburzenia płodności u obu płci oraz niewydolność wielonarządową, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów.
allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba zarostowa żył wątrobowych, cytopenia, encefalopatia, granulocytopenia, hiperglikemia, idiopatyczne zapalenie płuc, kardiomiopatia, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, krwotok mózgowy, leczenie kondycjonujące, leukoencefalopatia, leukopenia, mielosupresja, nadciśnienie tętnicze, neutropenia z gorączką, niedoczynność przysadki mózgowej, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niedorozwój gonad, niedotlenienie, niedrożność jelit, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, obrzęk płuc, ostra GVHD, ototoksyczność, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, przeszczepienie komórek macierzystych, przewlekła GVHD, sepsa, stan splątania, tętniak wewnątrzczaszkowy, tętnicze nadciśnienie płucne, tiotepa, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, wtórny nowotwór złośliwy, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia rytmu serca, zakażenie, zapalenie błon śluzowych, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wstrząsu toksycznego - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wątroby związana z alkoholem – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroba wątroby związana z alkoholem (ALD) jest główną przyczyną chorobowości i śmiertelności wątrobowej na świecie, a jej rokowanie zależy od stopnia włóknienia, zapalenia oraz abstynencji alkoholowej. Wczesne stadia, takie jak stłuszczenie i stłuszczeniowe zapalenie wątroby, są odwracalne, z ustąpieniem stłuszczenia w ciągu 6 tygodni od zaprzestania picia. Kluczowe czynniki negatywnie wpływające na rokowanie to pogorszenie funkcji wątroby oceniane skalami prognostycznymi (np. MELD, MELD-Na, Maddreya), powikłania takie jak infekcje (sepsa OR=21,98; samoistne bakteryjne zapalenie otrzewnej OR=11,94; zespół wątrobowo-nerkowy OR=9,35), encefalopatia wątrobowa, krwawienia z żylaków oraz kontynuacja spożywania alkoholu. Wartości MELD korelują ze śmiertelnością 90-dniową: 1,9% przy MELD 10, 6% dla 10-19, 19,6% dla 20-29, 52,6% dla 30-39 i 71,3% dla 40. Wskaźnik Maddreya powyżej 32 wskazuje na ciężką chorobę z 30-dniową śmiertelnością około 50% przy leczeniu wspomagającym.
alkoholowa marskość wątroby, alkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, alkoholowe zapalenie wątroby, choroba wątroby związana z alkoholem, czas protrombinowy, encefalopatia wątrobowa, funkcja dyskryminacyjna Maddreya, hemochromatoza, karcynogeneza, koagulopatia, krwawienie z żylaków przełyku, marskość wątroby, niewyrównana marskość wątroby, płytki krwi, przeszczep wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby typu C, rak wątrobowokomórkowy, samoistne bakteryjne zapalenie otrzewnej, sepsa, skala MELD, skala MELD-Na, stłuszczenie wątroby, stłuszczeniowe zapalenie wątroby, włóknienie wątroby, wodobrzusze, zakażenie HBV, zespół wątrobowo-nerkowy, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dasatinib Sandoz 80 mg
Przedawkowanie dazatynibu, szczególnie dawką 280 mg/dobę przez 7 dni, prowadzi do istotnej toksyczności hematologicznej, głównie manifestującej się jako nasilona mielosupresja. Wśród najczęstszych i najpoważniejszych objawów znajdują się małopłytkowość, neutropenia oraz anemia, które zwiększają ryzyko krwawień zagrażających życiu oraz ciężkich infekcji, w tym sepsy. Zahamowanie czynności szpiku kostnego może prowadzić do pancytopenii, a ryzyko powikłań rośnie proporcjonalnie do stopnia przedawkowania. Nawet dawki terapeutyczne dazatynibu mogą wywoływać mielosupresję stopnia 3. lub 4., co podkreśla konieczność szczególnej ostrożności w przypadku przekroczenia zalecanej dawki.
anemia, czynniki wzrostu, G-CSF, infekcja, koncentrat krwinek płytkowych, krwawienie śródczaszkowe, małopłytkowość, mielosupresja, mielosupresja stopnia 3 i 4, monitorowanie hematologiczne, morfologia krwi, morfologia krwi obwodowej, neutropenia, opieka hematologiczna, pancytopenia, preparaty krwiopochodne, przedawkowanie dazatynibu, różnicowanie leukocytów, sepsa, toksyczność hematologiczna, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Kybernin P 50 j.m./ml; 500 j.m./10 ml
KYBERNIN P to preparat zawierający ludzką antytrombinę III o stężeniu 50 j.m./ml (500 j.m. w 10 ml po rekonstytucji) i aktywności swoistej 3,3-8,6 j.m./mg białka, stosowany w leczeniu wrodzonego i nabytego niedoboru antytrombiny III. Wskazania obejmują profilaktykę zakrzepicy żył głębokich oraz choroby zakrzepowo-zatorowej w sytuacjach podwyższonego ryzyka, zwłaszcza w okresie okołooperacyjnym i okołoporodowym, z jednoczesnym zastosowaniem heparyny, jeśli jest to wskazane. Preparat jest szczególnie zalecany u pacjentów z wrodzonym niedoborem antytrombiny III przed, w trakcie i po zabiegach chirurgicznych oraz u kobiet w ciąży, podczas porodu i połogu. W przypadku nabytego niedoboru, np. w przebiegu sepsy, DIC czy chorób wątroby, KYBERNIN P może być stosowany w celu zapobiegania powikłaniom zakrzepowo-zatorowym.
antytrombina III, choroba zakrzepowo-zatorowa, choroby wątroby, heparyna, metoda chromogenna, niedobór antytrombiny III, okres okołooperacyjny, okres okołoporodowy, powikłania zakrzepowo-zatorowe, roztwór do infuzji, sepsa, zakrzepica żył głębokich, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ostrej niewydolności oddechowej – Epidemiologia
Zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) pozostaje istotnym wyzwaniem klinicznym w opiece krytycznej, charakteryzując się niekardiogennym obrzękiem płuc, hipoksemią i koniecznością wentylacji mechanicznej. Epidemiologia ARDS wykazuje znaczną zmienność geograficzną i demograficzną, z częstością występowania od 5,0 do 78,9 przypadków na 100 000 osobolat, przy najwyższych wskaźnikach w USA (64,2-78,9/100 000). Częstość występowania wzrasta wraz z wiekiem, osiągając 306/100 000 osobolat w grupie 75-84 lata. Główne czynniki ryzyka to zapalenie płuc, sepsa, aspiracja oraz urazy, a także współistniejące stany jak przewlekły alkoholizm i palenie tytoniu. Wśród pacjentów na oddziałach intensywnej terapii (OIT) ARDS dotyczy 10-15% przyjęć i około 23% wentylowanych mechanicznie, z roczną częstością 5,5 przypadków na łóżko OIT. Mimo postępów w leczeniu, śmiertelność pozostaje wysoka i wynosi średnio 43%, z wartościami 27-35% dla łagodnego, 32-40% dla umiarkowanego i 45-60% dla ciężkiego ARDS. Pandemia COVID-19 znacząco zwiększyła liczbę przypadków ARDS, zwłaszcza w USA, gdzie w 2020 roku odnotowano wzrost zgonów związanych z ARDS niemal pięciokrotnie, a ARDS występowało u około 75% pacjentów COVID-19 na OIT.
aspiracja treści żołądkowej, ciśnienie napędowe, cukrzyca, diagnostyka, hipoksemia, hipoksemiczna niewydolność oddechowa, hipoproteinemia, inwazyjna wentylacja, niekardiogenny obrzęk płuc, oddział intensywnej terapii, OIOM noworodkowy, ostre uszkodzenie płuc, posocznica, przewlekły alkoholizm, sepsa, śmiertelność, uraz, uszkodzenie płuc, wentylacja mechaniczna, zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon chorób i schorzeń
Demencja ciałek lewy’ego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Demencja ciałek Lewy’ego (LBD) stanowi drugą najczęstszą neurodegeneracyjną demencję, charakteryzującą się postępującym spadkiem funkcji poznawczych, krótszym średnim czasem przeżycia wynoszącym około 4,1 lat od diagnozy (zakres 5-8 lat) oraz wyższym ryzykiem hospitalizacji i instytucjonalizacji w porównaniu z chorobą Alzheimera. Rokowanie jest mniej korzystne, zwłaszcza przy wczesnym wystąpieniu halucynacji wzrokowych, zaburzeń chodu i zmienności funkcji poznawczych. Patologia ciałek Lewy’ego niezależnie przyspiesza spadek funkcji globalnych, uwagi, pamięci i funkcji wzrokowo-przestrzennych, a obecność allelu APOE lub współistnienie patologii choroby Alzheimera pogarsza przebieg. Najczęstsze przyczyny zgonu to wyniszczenie organizmu, zachłystowe zapalenie płuc, choroby sercowo-naczyniowe oraz sepsa. Wczesne planowanie opieki i włączenie opieki paliatywnej są kluczowe, zważywszy na trudności diagnostyczne i zmienność przebiegu choroby.
biomarker, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, choroba układu sercowo-naczyniowego, demencja ciałek Lewy’ego, dysautonomia, dysfagia, gen APOE, halucynacje wzrokowe, hipotensja ortostatyczna, inhibitor acetylocholinesterazy, lek neuroleptyczny, lewodopa, nadwrażliwość, objawy neuropsychiatryczne, opieka paliatywna, parkinsonizm, sepsa, upadek, zaburzenia chodu, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia poznawcze, zachłystowe zapalenie płuc - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Levosert 52 mg (20 mcg/24 h)
System terapeutyczny domaciczny Levosert zawiera 52 mg lewonorgestrelu, początkowo uwalniając około 20 µg substancji czynnej na dobę, ze średnią szybkością uwalniania in vivo około 13,5 µg/dobę przez okres do 8 lat. Produkt jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży oraz przy podejrzeniu ciąży. W przypadku zajścia w ciążę z założonym systemem konieczne jest wykluczenie ciąży pozamacicznej oraz jak najszybsze usunięcie wkładki, aby zmniejszyć ryzyko powikłań takich jak poronienie samoistne, przedwczesny poród, infekcje dróg rodnych czy sepsa. Jeśli usunięcie systemu nie jest możliwe lub pacjentka zdecyduje się kontynuować ciążę, wymagana jest szczególna kontrola lekarska oraz edukacja pacjentki o potencjalnych objawach powikłań. Istnieje także ryzyko wirylizacji płodów żeńskich w wyniku ekspozycji na lewonorgestrel.
ciąża ektopowa, ciąża pozamaciczna, działanie antykoncepcyjne, ekspozycja na lewonorgestrel, infekcja dróg rodnych, krwawienie z macicy, lewonorgestrel, maskulinizacja narządów płciowych, narażenie wewnątrzmaciczne, płodność, płodność kobiety, poronienie samoistne, przedwczesny poród, sepsa, system terapeutyczny domaciczny, wirylizacja płodu, zaburzenie rozwojowe - Leksykon chorób i schorzeń
Niski poziom białych krwinek – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Leukopenia definiowana jest jako całkowita liczba białych krwinek (WBC) poniżej 3,0 x 10^9/L i stanowi istotny czynnik prognostyczny w wielu chorobach, zwłaszcza hematologicznych i onkologicznych. Szczególnie istotna jest bezwzględna liczba neutrofili (ANC), gdzie spadek poniżej 1,5 x 10^9/L zwiększa ryzyko infekcji, a poniżej 0,5 x 10^9/L – ryzyko ciężkich powikłań, w tym sepsy. W nowotworach hematologicznych, takich jak T-ALL i AML, zarówno wysoka (≥50 x 10^9/L) jak i niska (<3 x 10^9/L) liczba WBC koreluje z gorszym rokowaniem, przy czym wpływ ten jest modyfikowany przez czynniki molekularne, np. mutacje NPM1 i FLT3-ITD. W chłoniaku z komórek płaszcza (MIPI) oraz w nowotworach litych, podwyższona liczba leukocytów jest negatywnym predyktorem przeżycia. Ponadto, subpopulacje leukocytów, takie jak limfocyty (ALC) i monocyty, mają niezależne znaczenie prognostyczne, odzwierciedlając odpowiedź immunologiczną i ryzyko niekorzystnych wyników.
ANC, białe krwinki, chemioradioterapia, chemioterapeutyk, chłoniak Hodgkina, chłoniak rozlany z dużych komórek B, chłoniak z komórek płaszcza, CRP, immunosenescencja, leczenie przeciwnowotworowe, leukopenia, monocytoza, morfologia krwi, nadir, neutropenia, niedrobnokomórkowy rak płuca, nowotwór hematologiczny, ostra białaczka limfoblastyczna T-komórkowa, ostra białaczka szpikowa, ostry zawał mięśnia sercowego, ostry zespół wieńcowy, rozwarstwienie aorty, sepsa, udar krwotoczny, udar niedokrwienny - Leksykon substancji czynnych
Parykalcytol – Działania niepożądane
Parykalcytol, dostępny w stężeniach 2 µg/ml i 5 µg/ml w postaci roztworu do wstrzykiwań (Paricalcitol Fresenius), wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych faz II-IV na około 600 pacjentach, z częstością występowania działań niepożądanych u około 6% leczonych. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest hiperkalcemia (4,7%), będąca efektem farmakodynamicznym supresji parathormonu (PTH), co wymaga regularnego monitorowania stężenia wapnia w surowicy i dostosowania dawki. Często obserwuje się również niedoczynność przytarczyc, hiperfosfatemię oraz objawy ze strony układu nerwowego (bóle głowy, zaburzenia smaku) i skóry (świąd). Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak zatrzymanie akcji serca, zaburzenia rytmu serca, udar mózgu, śpiączka, a także reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk krtani, które mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie życia.
aminotransferaza asparaginianowa, astma, biegunka, ból głowy, duszność, dysfagia, farmakonadzór, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokalcemia, hirsutyzm, jadłowstręt, jaskra, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok z odbytnicy, leukopenia, łysienie, majaczenie, nadciśnienie tętnicze, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność przytarczyc, niedokrwistość, niestrawność, nudność, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, parathormon, parestezja, parykalcytol, pęcherzowe zapalenie skóry, pokrzywka, powiększenie węzłów chłonnych, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, sepsa, tężyczka, trzepotanie przedsionków, udar mózgowy, wydłużenie czasu krwawienia, zaburzenie smaku, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie spojówek, zapalenie żołądka, zaparcie, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abiraterone STADA 500 mg
Octan abirateronu stosowany w dawce 1000 mg/dobę w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem (5-10 mg/dobę) w leczeniu zaawansowanego raka gruczołu krokowego wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych wynikających z jego mechanizmu hamowania syntezy androgenów i efektów mineralokortykosteroidowych. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to obrzęk obwodowy (23% vs 17% placebo), hipokaliemia (18% vs 8%), nadciśnienie tętnicze (22% vs 16%), infekcje dróg moczowych oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT i/lub AspAT). Ciężkie działania niepożądane stopnia 3 i 4 obejmują hipokaliemię (6% vs 1%), nadciśnienie tętnicze (7% vs 5%), obrzęk obwodowy (1%), niewydolność serca, migotanie przedsionków, złamania oraz hepatotoksyczność (około 6-8% pacjentów z podwyższonymi enzymami wątrobowymi). W badaniach wykluczono pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem, istotną chorobą serca, ciężką niewydolnością serca (klasa III-IV wg NYHA) oraz znaczącymi zaburzeniami czynności wątroby (AlAT/AspAT ≥2,5-5x GGN, bilirubina >1,5x GGN). Występowanie działań niepożądanych jest wyższe u pacjentów w podeszłym wieku (≥75 lat) oraz z gorszym statusem wydolności ECOG2.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, arytmia, bilirubina, częstoskurcz, dławica piersiowa, dusznica bolesna, dysfunkcja lewej komory, efekt mineralokortykosteroidowy, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, infekcja dróg moczowych, krwiomocz, migotanie przedsionków, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadostre zapalenie wątroby, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, octan abirateronu, osteoporoza, ostra niewydolność wątroby, przerzut do wątroby, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, sepsa, supresja androgenowa, tachykardia, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, zaawansowany rak gruczołu krokowego, zaburzenie krwotoczne, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, zmniejszenie frakcji wyrzutowej, zwiększona aktywność aminotransferaz - Leksykon chorób i schorzeń
Odmiedniczkowe zapalenie nerek – Diagnostyka i diagnoza
Odmiedniczkowe zapalenie nerek (pyelonephritis) to bakteryjne zakażenie miąższu nerki, którego rozpoznanie opiera się na charakterystycznych objawach klinicznych, takich jak gorączka, dreszcze, ból w okolicy lędźwiowej, nudności, wymioty, dyzuria i bolesność kąta żebrowo-kręgowego (objaw Goldflama). Diagnostyka laboratoryjna obejmuje badanie ogólne moczu wykazujące leukocyty, bakterie, erytrocyty oraz azotyny, a także posiew moczu z progiem diagnostycznym ≥10 000 CFU/mm³, który jest kluczowy do identyfikacji patogenu i oceny jego wrażliwości na antybiotyki. Badania krwi wykazują leukocytozę z neutrofilią, podwyższone CRP i OB oraz ewentualne podwyższenie kreatyniny i mocznika, co wskazuje na stan zapalny i możliwe upośledzenie funkcji nerek. Posiew krwi jest wskazany u hospitalizowanych pacjentów, z dodatnimi wynikami u 12-20%, co może świadczyć o bakteriemii, choć nie zawsze pogarsza rokowanie.
antybiotykoterapia, badanie ogólne moczu, bakteriemia, białko C-reaktywne, blizna nerkowa, cystouretrografia mikcyjna, cytokiny zapalne, częstomocz, dyzuria, hematuria, kamica nerkowa, kreatynina, leukocytoza, neutrofilia, niewydolność nerek, odczyn Biernackiego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, posiew moczu, refluks pęcherzowo-moczowodowy, ropień okołonerkowy, sepsa, stan zapalny, tomografia komputerowa ze wzmocnieniem kontrastowym - Leksykon chorób i schorzeń
Grupa b paciorkowca – Zapobieganie i profilaktyka
Grupa B paciorkowca (GBS) jest Gram-dodatnią bakterią kolonizującą drogi moczowo-płciowe i przewód pokarmowy u 10-30% kobiet ciężarnych, stanowiąc główną przyczynę wczesnej posoporowej sepsy noworodkowej. Około 50% kobiet skolonizowanych przenosi GBS na noworodki podczas porodu, z ryzykiem rozwoju wczesnej choroby GBS u 12% z nich bez profilaktyki. Zakażenia GBS u noworodków dzieli się na wczesne (0-6 dni życia) i późne (7-90 dni życia), mogące prowadzić do zapalenia płuc, sepsy, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, a nawet zgonu. Zalecane jest powszechne badanie przesiewowe między 36 0/7 a 37 6/7 tygodniem ciąży poprzez wymaz z pochwy i odbytnicy, z zastosowaniem bulionu selektywnego w laboratorium. Profilaktyka śródporodowa antybiotykowa, głównie dożylna penicylina (5 mln j. początkowo, następnie 2,5-3 mln j. co 4 godziny), jest wskazana u kobiet z dodatnim wynikiem posiewu lub czynnikami ryzyka, co redukuje ryzyko wczesnej choroby GBS u noworodków o około 80% (np. z 1% do 0,2%). Alternatywnie stosuje się ampicylinę lub cefalosporyny u pacjentek z alergią na penicylinę, a w przypadku wysokiego ryzyka anafilaksji – wankomycynę.
ampicylina dożylna, amplifikacja kwasów nukleinowych, badanie przesiewowe, bakteria Gram-dodatnia, bakteriuria GBS, cefalosporyna pierwszej generacji, cięcie cesarskie, kolonizacja GBS, oporność na antybiotyki, paciorkowiec grupy B, pęknięcie błon płodowych, polisacharyd otoczkowy, poród przedwczesny, probiotyk doustny, profilaktyka antybiotykowa, profilaktyka śródporodowa, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, sepsa, serotyp, szczepionka podjednostkowa, terapia przeciwdrobnoustrojowa, wankomycyna dożylna, zapalenie błon płodowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, żywe urodzenie - Leksykon chorób i schorzeń
Żółtaczka – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w żółtaczce jest silnie uzależnione od etiologii i nasilenia hiperbilirubinemii, co ma kluczowe znaczenie dla decyzji terapeutycznych. Etiologie takie jak żółtaczka z resorpcji krwiaków, fizjologiczna żółtaczka noworodków, zespół Gilberta czy kamica przewodowa wiążą się z dobrym rokowaniem, natomiast złośliwe niedrożności dróg żółciowych i marskość wątroby z żółtaczką – z gorszym. Ekstremalna hiperbilirubinemia (bilirubina całkowita ≥12 mg/dl) u pacjentów na OIT wiąże się z wysoką śmiertelnością szpitalną (76,1%), a poziom bilirubiny koreluje z ryzykiem zgonu (OR 1,09; 95% CI 1,04-1,15, p<0,001). W leczeniu żółtaczki mechanicznej spowodowanej nowotworem złośliwym, przezskórny drenaż dróg żółciowych (PTBD) wydłuża medianę przeżycia do 185 dni, a dodatkowe terapie (chemioterapia, operacje paliatywne) zwiększają ją do 285 dni. Wczesne różnicowanie łagodnej i złośliwej żółtaczki mechanicznej za pomocą modelu opartego na CEA, bilirubinie całkowitej i stosunku neutrofili do limfocytów (NLR) umożliwia szybsze planowanie leczenia.
algorytm LightGBM, antygen rakowo-zarodkowy, bilirubina bezpośrednia, bilirubina całkowita, chemoembolizacja przeztętnicza, czynnik prognostyczny, drenaż żółciowy, etiologia, fototerapia, hiperbilirubinemia, inwazja naczyń limfatycznych, kamica przewodowa, marskość wątroby, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność serca, nomogram bilirubiny, oddział intensywnej terapii, przerzuty do węzłów chłonnych, przewlekłe zapalenie wątroby typu C, przezskórny drenaż dróg żółciowych, rak jelita grubego, rak wątrobowokomórkowy, sepsa, skala ALBI, skala MELD, stosunek neutrofili do limfocytów, uszkodzenie wątroby, zespół Gilberta, żółtaczka, żółtaczka mechaniczna - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba paciorkowcowa grupy b – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba paciorkowcowa grupy B (GBS), wywoływana przez Streptococcus agalactiae, stanowi istotne zagrożenie dla noworodków, będąc jedną z głównych przyczyn sepsy, zapalenia płuc i zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Nosicielstwo GBS u kobiet ciężarnych jest często bezobjawowe, jednak transmisja wertykalna podczas porodu może prowadzić do wczesnych (do 7. dnia życia) lub późnych (1 tydzień do 3 miesięcy) zakażeń noworodków. Standardem diagnostycznym jest badanie przesiewowe wymazów z pochwy i odbytnicy między 36 0/7 a 37 6/7 tygodniem ciąży, z wykorzystaniem hodowli bakteryjnej lub szybkich testów NAAT. Profilaktyka antybiotykowa śródporodowa (IAP) z zastosowaniem penicyliny G (5 mln j. i.v. na start, następnie 2,5-3 mln j. co 4 godziny) lub ampicyliny (2 g i.v. na start, następnie 1 g co 4 godziny) jest zalecana u kobiet z potwierdzonym GBS, a u pacjentek z alergią na penicylinę stosuje się cefazolinę, klindamycynę lub wankomycynę w zależności od ryzyka anafilaksji i wrażliwości szczepu. Skuteczna profilaktyka wymaga podania antybiotyku co najmniej 4 godziny przed porodem, jednak nie należy opóźniać interwencji położniczych wyłącznie w tym celu.
alergia na penicylinę, ampicylina, amplifikacja kwasów nukleinowych, antybiotykoterapia, antybiotykoterapia empiryczna, badanie przesiewowe GBS, bakteria Gram-dodatnia, bakteriemia, choroba paciorkowcowa grupy B, drgawki, gentamycyna, gorączka śródporodowa, immunoglobulina dożylna, inwazyjna choroba GBS, letarg, niewydolność szyjkowa, oddział intensywnej terapii noworodkowej, padaczka, penicylina G, płyn mózgowo-rdzeniowy, porażenie mózgowe, profilaktyka antybiotykowa, profilaktyka antybiotykowa śródporodowa, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, ryzyko anafilaksji, sepsa, sepsa noworodkowa, sinica, Streptococcus agalactiae, szczepionka skoniugowana, tachykardia, tlenoterapia, transmisja wertykalna, upławy, zaburzenie neurorozwojowe, zakażenie układu moczowego, zakażenie wewnątrzmaciczne, zapalenie endometrium, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej) – Objawy
Rak dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (guz Klatskina) stanowi 50-60% wszystkich cholangiocarcinoma i rozwija się w miejscu połączenia prawego i lewego przewodu wątrobowego. Nowotwór cechuje się powolnym wzrostem we wczesnych stadiach, z tendencją do miejscowej inwazji, naciekania sąsiednich struktur (żyła wrotna, tętnice wątrobowe) oraz rozprzestrzeniania się do regionalnych węzłów chłonnych (30-50% przypadków) i przerzutów odległych (płuca, kości, nadnercza, mózg, jama otrzewnej). Objawy początkowe są niespecyficzne (ból w prawym górnym kwadrancie, utrata masy ciała, świąd), natomiast zaawansowane stadium manifestuje się żółtaczką, intensywnym świądem, acholicznymi stolcami, wodobrzuszem i kacheksją. Klasyfikacja Bismuth-Corlette pozwala na ocenę anatomicznego zasięgu guza, od typu I (ograniczony do wspólnego przewodu wątrobowego) do typu IV (obejmujący oba przewody wątrobowe lub wieloogniskowy).
cholangiocarcinoma, cholangitis, guz Klatskina, hepatomegalia, kacheksja, klasyfikacja Bismuth-Corlette, margines resekcji, nawrót choroby, niewydolność wątroby, pruritus, przewód wątrobowy, przewód żółciowy, rak dróg żółciowych, resekcja chirurgiczna, ropień wątroby, sepsa, stolec acholiczny, świąd skóry, tętnica wątrobowa, węzeł chłonny, wodobrzusze, zapalenie dróg żółciowych, żółć, żółtaczka, żyła wrotna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bupivacaini Noridem 5 mg/mL
Bupivacaini Noridem, dostępny w stężeniach 2,5 mg/mL oraz 5 mg/mL jako roztwór do wstrzykiwań, posiada szereg przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed zastosowaniem. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na bupiwakainę, inne amidowe środki znieczulające oraz substancje pomocnicze. Leku nie należy stosować w odcinkowym znieczuleniu dożylnym (blokada Biera) oraz w znieczuleniu okołoszyjkowym w położnictwie ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Ponadto, znieczulenie zewnątrzoponowe z użyciem Bupivacaini Noridem jest przeciwwskazane u pacjentów z aktywnymi chorobami OUN, takimi jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, poliomyelitis, krwawienie wewnątrzczaszkowe, podostre zwyrodnienie rdzenia, nowotwory mózgu oraz posocznica, ze względu na zwiększone ryzyko powikłań neurologicznych i zmienioną farmakokinetykę leku.
amidy, blokada Biera, blokada współczulna, bupiwakaina, chlorowodorek bupiwakainy, choroba Heinego-Medina, gruźlica kręgosłupa, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiak, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość, nakłucie lędźwiowe, niedokrwistość złośliwa, nowotwór kręgosłupa, nowotwór mózgu, poliomyelitis, posocznica, przestrzeń zewnątrzoponowa, reakcja anafilaktyczna, ropna infekcja skóry, roztwór do wstrzykiwań, sepsa, uraz kręgosłupa, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, wywiad alergologiczny, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, znieczulenie dożylne odcinkowe, znieczulenie miejscowe, znieczulenie okołoszyjkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, zwyrodnienie rdzenia kręgowego - Leksykon chorób i schorzeń
Grupa b paciorkowca – Objawy
Streptococcus agalactiae (GBS) jest bakterią kolonizującą przewód pokarmowy i dolne drogi moczowo-płciowe u 10-35% dorosłych, w tym 10-25% kobiet w wieku rozrodczym. U noworodków zakażenie GBS manifestuje się w dwóch formach: wczesnej (early-onset disease, EOD) występującej w pierwszych 6 dniach życia (mediana 1 godzina) oraz późnej (late-onset disease, LOD) pojawiającej się między 7. a 89. dniem życia (mediana 37 dni). EOD charakteryzuje się głównie posocznicą, zapaleniem płuc i niedociśnieniem, z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych w 5-10% przypadków, natomiast LOD cechuje się wyższym odsetkiem zapalenia opon (około 30%). Profilaktyka antybiotykowa u kobiet w ciąży z kolonizacją GBS, wykonywana rutynowo między 36. a 37. tygodniem ciąży, obniżyła częstość EOD z 1,7 do 0,22 przypadków na 1000 żywych urodzeń. Czynniki ryzyka zakażenia noworodków to m.in. wcześniactwo (<37 tyg.), przedwczesne pęknięcie błon płodowych (>18-24h), gorączka porodowa oraz dodatni posiew moczu u matki.
bakteriemia, bakteriuria, bradykardia, drgawki, hipoglikemia, hipotermia, letarg, martwicze zapalenie jelit, mózgowe porażenie dziecięce, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, paciorkowiec grupy B, posocznica, późna postać choroby, późna postać zakażenia, profilaktyka antybiotykowa, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, sepsa, sepsa noworodkowa, sinica, Streptococcus agalactiae, tachykardia, tachypnea, uwypuklenie ciemiączka, wczesna postać choroby, wczesna postać zakażenia, zakażenie układu moczowego, zapalenie błon płodowych, zapalenie błony śluzowej macicy, zapalenie kości, zapalenie krążków międzykręgowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie stawów, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Klimicin 300 mg
Lek Klimicin zawiera 300 mg klindamycyny (chlorowodorek klindamycyny) i jest wskazany do leczenia ciężkich zakażeń bakteryjnych wywołanych przez bakterie wrażliwe na ten antybiotyk z grupy linkozamidów. Wskazania obejmują zakażenia układu oddechowego (w tym zapalenie płuc, oskrzeli i zatok przynosowych), zakażenia skóry i tkanek miękkich, zakażenia kości i stawów, posocznicę wywołaną przez Staphylococcus aureus, zakażenia jamy brzusznej oraz żeńskich narządów płciowych. W terapii ciężkich infekcji zaleca się początkowe dożylne podanie klindamycyny z możliwością przejścia na formę doustną, po potwierdzeniu wrażliwości patogenów na podstawie antybiogramu.
antybiogram, bakteria beztlenowa, ciężkie zakażenie bakteryjne, klindamycyna, linkozamid, posocznica, ropień, ropień jajnikowo-jajowodowy, ropień wewnątrzbrzuszny, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, sepsa, septyczne zapalenie stawów, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie narządów płciowych, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu oddechowego, zapalenie endometrium, zapalenie kości i szpiku, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie okrężnicy, zapalenie oskrzeli, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cefepime Accord 2 g
Cefepime Accord to cefalosporyna IV generacji dostępna w dawkach 1 g i 2 g do podawania dożylnego, wskazana do leczenia ciężkich zakażeń bakteryjnych u dorosłych, młodzieży (≥12 lat, ≥40 kg) oraz dzieci (2 miesiące–12 lat, ≤40 kg). Wskazania obejmują ciężkie zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), powikłane zakażenia jamy brzusznej, zapalenie otrzewnej u pacjentów dializowanych metodą CAPD, a u dorosłych także ostre infekcje dróg żółciowych. Cefepime Accord jest również stosowany w leczeniu bakteriemii powiązanej z wymienionymi zakażeniami oraz w empirycznym leczeniu gorączki neutropenicznej u pacjentów onkologicznych i hematologicznych. Dawkowanie i terapia powinny być dostosowane do wieku, masy ciała oraz stanu klinicznego pacjenta, z uwzględnieniem wyników badań mikrobiologicznych i lokalnych wzorców oporności.
aminoglikozyd, antybiotyk glikopeptydowy, bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowych, cefalosporyna IV generacji, cefepim, choroba rozrostowa układu krwiotwórczego, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężkie zakażenie, gorączka neutropeniczna, infekcja dolnych dróg oddechowych, leczenie empiryczne, lek przeciwbakteryjny, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność na antybiotyki, ostra infekcja dróg żółciowych, powikłane zakażenie dróg moczowych, powikłane zakażenie jamy brzusznej, przeszczepienie szpiku kostnego, sepsa, terapia skojarzona, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc