Przepuklina przełykowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Przepuklina przełykowa
Rokowania, prognozy i postęp choroby

Przepuklina przełykowa (hiatus hernia) charakteryzuje się zróżnicowanym przebiegiem klinicznym, a rokowanie zależy od typu, wielkości przepukliny, wieku pacjenta oraz chorób współistniejących. Laparoskopowa naprawa chirurgiczna jest metodą z wyboru, wykazującą około 90% skuteczności w długoterminowej kontroli objawów refluksu żołądkowo-przełykowego, choć nawroty anatomiczne występują u około 27,4% pacjentów, a objawowe u 7-50%. Wiek powyżej 80 lat znacząco zwiększa ryzyko powikłań i śmiertelności (iloraz szans 3,9 dla planowych i 3,5 dla nagłych operacji), jednak sam wiek nie powinien być bezwzględnym przeciwwskazaniem do zabiegu – kluczowa jest ocena kruchości (frailty score) i optymalizacja okołooperacyjna, zwłaszcza profilaktyka powikłań płucnych i zakrzepowo-zatorowych. BMI pacjenta koreluje z progresją przepukliny, co podkreśla rolę otyłości w patogenezie i rokowaniu.

Rokowanie przepukliny przełykowej (Hiatus hernia Prognosis)

Wyniki leczenia operacyjnego
Czynniki wpływające na rokowanie
Wpływ wieku na rokowanie
Wpływ masy ciała na rokowanie
Kontrowersje dotyczące techniki operacyjnej
Postępowanie w przypadku bezobjawowych przepuklin
Znaczenie wielkości przepukliny i klasyfikacji
Długoterminowe rokowanie
Wpływ badań obrazowych na planowanie leczenia
Potrzeba standaryzacji oceny wyników

Podsumowanie rokowania przepukliny przełykowej

Kolejne rozdziały

Rokowanie przepukliny przełykowej (Hiatus hernia Prognosis)

Przepuklina przełykowa (łac. hiatus hernia) to schorzenie o różnorodnym przebiegu klinicznym, które może istotnie wpływać na jakość życia pacjentów. Rokowanie zależy od wielu czynników, w tym typu przepukliny, jej wielkości, obecności objawów, wieku pacjenta oraz chorób współistniejących. Właściwe zrozumienie czynników prognostycznych umożliwia optymalizację procesu terapeutycznego oraz podejmowanie świadomych decyzji klinicznych.¹²

Wyniki leczenia operacyjnego

Laparoskopowa naprawa przepukliny przełykowej jest obecnie preferowaną metodą leczenia chirurgicznego pacjentów z objawową przepukliną. Dane wskazują na wysoką skuteczność tej procedury w perspektywie długoterminowej. Badania wykazały, że chirurgiczna naprawa przepukliny przełykowej ma około 90% skuteczność, a większość pacjentów po operacji może odstawić leki i cieszyć się życiem wolnym od objawów refluksu żołądkowo-przełykowego.³⁴

Dane z obserwacji długoterminowych wskazują jednak, że u około 50% pacjentów przepuklina może nawrócić po wielu latach od operacji. Przyczyny nawrotu mogą obejmować niepowodzenie części operacji lub utrzymywanie się pierwotnych czynników, które doprowadziły do powstania pierwszej przepukliny. Co istotne, nie wszystkie nawracające przepukliny powodują takie same objawy. W przypadku nawrotu objawów, ponowna operacja może trwale rozwiązać problem.³

Badania oceniające trendy w wynikach laparoskopowych napraw olbrzymich przepuklin przełykowych w okresie 30 lat wykazały stopniowy spadek częstości nawrotów anatomicznych z 30,8% do poziomu poniżej 17,6% w końcowym okresie obserwacji. Podobnie zaobserwowano zmniejszenie częstości nawrotów objawowych z 34,2% do 7% w ciągu trzech dekad. Częstość reoperacji w przypadku nawrotu przepukliny wynosiła średnio 3,8%, a ogólny wskaźnik nawrotu anatomicznego oscylował wokół 27,4%.⁵⁶

Czynniki wpływające na rokowanie

Wiek pacjenta i choroby współistniejące są tradycyjnie postrzegane jako główne czynniki prognostyczne w leczeniu przepuklin przełykowych. Badania wykazały jednak, że same te czynniki nie powinny dyskwalifikować pacjenta z naprawy przepukliny, a raczej należy skupić się na okołooperacyjnej optymalizacji stanu płucnego oraz profilaktyce zdarzeń zakrzepowo-zatorowych.⁷

Analizy wieloczynnikowe, uwzględniające zmienne przedlecznicze, wykazały, że pacjenci z przepukliną przełykową mają gorsze wyniki pooperacyjne niż pacjenci operowani z powodu choroby refluksowej przełyku (GERD). Różnice w śmiertelności między tymi grupami są związane głównie z powikłaniami płucnymi, zdarzeniami zakrzepowo-zatorowymi oraz krwawieniami. Podkreśla to znaczenie starannej dyssekcji oraz odpowiedniej profilaktyki i leczenia tych powikłań.⁷

Wpływ wieku na rokowanie

Wiek pacjenta, szczególnie powyżej 80. roku życia, istotnie wpływa na rokowanie po operacji przepukliny przełykowej. Badania wykazały, że oktogenarianie mają znacząco zwiększone ryzyko śmiertelności i zachorowalności zarówno po planowych, jak i nagłych operacjach naprawy przepukliny przełykowej w porównaniu z pacjentami w młodszym wieku.⁸

W przypadku planowych operacji, u oktogenarian zaobserwowano wyższe wskaźniki śmiertelności, niedożywienia, sepsy, niewydolności oddechowej, zapalenia płuc, zakrzepicy żył głębokich, przetoczeń krwi oraz wypisów do ośrodków opiekuńczych. W przypadku operacji nagłych, oktogenarianie również mieli wyższe wskaźniki śmiertelności, niedożywienia, sepsy i niewydolności oddechowej.⁸

Ilorazy szans dla śmiertelności w kohortach planowych i nagłych wynosiły odpowiednio 3,9 (95% CI 3,1-5,0) i 3,5 (95% CI 2,1-5,6). Wyniki te sugerują, że pacjenci rozważający naprawę przepukliny przełykowej mogą mieć znacznie lepsze wyniki przy natychmiastowej naprawie planowej, niż przy odraczaniu operacji do wieku powyżej 80 lat.⁸

Co ciekawe, niektóre badania wskazują, że nie tyle bezwzględny wiek, co raczej ocena kruchości (frailty score) lub fizjologiczna kruchość pacjenta wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań i śmiertelności. Strategia operowania dobrze wyselekcjonowanych pacjentów może prowadzić do dobrych wyników niezależnie od wieku, choć starsi pacjenci mają zazwyczaj dłuższy pobyt w szpitalu.⁹

Wpływ masy ciała na rokowanie

Indeks masy ciała (BMI) pacjenta wykazuje istotny związek z występowaniem przepuklin przełykowych oraz ich progresją. Badania wykazały znaczące różnice w BMI między grupami pacjentów z progresją przepukliny przełykowej (tj. zwiększenie obszaru przepukliny o >10% w ciągu 10 lat) a pacjentami z poprawą (tj. zmniejszeniem obszaru przepukliny o >10% lub spontanicznym ustąpieniem). Sugeruje to, że otyłość, która zwiększa ciśnienie wewnątrzbrzuszne, może odgrywać rolę w rozwoju i progresji przepukliny przełykowej.¹⁰

Dane pokazujące częstość występowania przepukliny przełykowej w okresie 10-letnim, korelującą z utratą wzrostu w tym samym okresie, potwierdzają tę hipotezę. Związek wykrywania przepukliny przełykowej w badaniu CT z przyjmowaniem inhibitorów pompy protonowej potwierdza jej rolę w chorobie refluksowej przełyku (GERD), a związek progresji przepukliny z BMI ma istotne znaczenie prognostyczne.¹⁰

Kontrowersje dotyczące techniki operacyjnej

Technika operacyjna może również wpływać na rokowanie pacjentów z przepukliną przełykową. Nadal istnieją kontrowersje dotyczące optymalnej techniki i czasu naprawy, szczególnie w przypadku dużych przepuklin rozworu przełykowego.¹¹¹²

Zastosowanie siatki do wzmocnienia odnóg przepony wykazuje krótkoterminowe korzyści w porównaniu z naprawami bez wzmocnienia, jednak korzyści te nie utrzymują się w długoterminowej obserwacji pacjentów. Brak jest jednoznacznych dowodów na poparcie rutynowego stosowania siatki. Co więcej, analiza danych sugeruje, że stosowanie naprawy odnóg przepony wzmocnionej siatką nie wpływa negatywnie na krótkoterminowe wyniki, takie jak ponowna hospitalizacja w ciągu 30 dni, ale może wiązać się z tendencją do zwiększonego odsetka krótkoterminowych powikłań (18,6% w porównaniu z 8,7% przy naprawie bez siatki).¹¹¹³

Postępowanie w przypadku bezobjawowych przepuklin

Ważnym aspektem wpływającym na rokowanie jest decyzja o operacji bezobjawowych przepuklin przełykowych. Przepukliny typu I (ślizgowe) zwykle nie są operowane, jeśli nie powodują objawów, ze względu na ich niską ogólną zachorowalność. Postępowanie w przypadku przepuklin typu II-IV jest mniej jasne.²

W ostatnich latach niektóre badania wykazały, że ryzyko katastrofalnych powikłań jest znacznie niższe niż początkowo szacowano, co ponownie roznieciło debatę na temat konieczności operowania bezobjawowych lub minimalnie objawowych przepuklin okołoprzełykowych. Obecne techniki chirurgiczne stosowane w planowej naprawie przepuklin okołoprzełykowych mają udokumentowaną niską zachorowalność/śmiertelność pooperacyjną i korzystne długoterminowe wyniki objawowe. Chociaż ryzyko nawrotu nie jest minimalne, może być to objawowo i klinicznie nieistotne.¹⁴

Łączna analiza dowodów sugeruje, że część zwiększonej zachorowalności i śmiertelności związanej z nagłą naprawą wynika z różnic w chorobach współistniejących, ale istnieje również niezależne ryzyko związane z naprawą w trybie nagłym. Bez dowodów poziomu pierwszego trudno jest jednak wyciągnąć pewne wnioski dotyczące wyboru między ścisłą obserwacją a rutynową naprawą bezobjawowych przepuklin. Zgodnie z wytycznymi SAGES z 2013 roku, decyzje dotyczące pacjentów bezobjawowych powinny być podejmowane indywidualnie po omówieniu ryzyka i korzyści z pacjentem.¹⁴¹⁵

Znaczenie wielkości przepukliny i klasyfikacji

Dokładny opis przepukliny według rozmiaru jest istotny przy badaniu wyników w zależności od wielkości przepukliny. Odpowiednia klasyfikacja przepukliny pomaga prognozować nawrót, ponieważ często nawrót zależy od rozmiaru. W literaturze proponuje się, aby ślizgową przepuklinę rozworu przełykowego o rozmiarze ≥7 cm i/lub z ≥50% żołądka przepuklonym przez odnogi przepony uznać za dużą przepuklinę rozworu przełykowego (Large Hiatal Hernia, LHH).¹⁶

Długoterminowe rokowanie

Badania z długoterminową obserwacją pacjentów po laparoskopowej naprawie dużej przepukliny rozworu przełykowego podkreślają trwały efekt zabiegu, potwierdzając niezawodność i skuteczność tej procedury, gdy jest wykonywana w doświadczonym ośrodku chirurgicznym. Wskaźnik operacji rewizyjnych po naprawie dużej przepukliny rozworu przełykowego w długoterminowej obserwacji jest niski i zazwyczaj konieczny w ciągu 12 miesięcy od pierwotnego zabiegu.⁴

Wpływ badań obrazowych na planowanie leczenia

Wykorzystanie badań obrazowych, zwłaszcza tomografii komputerowej, ma istotne znaczenie w ocenie przepukliny przełykowej i planowaniu leczenia. Badanie CT pozwala na ocenę wielkości płata bocznego lewego wątroby, co jest szczególnie ważne u pacjentów z BMI >30, którzy są narażeni na stłuszczenie wątroby. Ponadto, obrazowanie umożliwia obiektywną ocenę rozmiarów worka przepuklinowego, rozległości przepukliny w wymiarze czaszkowo-ogonowym oraz jej relacji do osierdzia i płuc.¹⁷

Potrzeba standaryzacji oceny wyników

Rozwój i przyjęcie zestawu podstawowych wyników dla laparoskopowej naprawy przepukliny rozworu przełykowego (COS-LHHR) ma zapewnić, że wyniki uznawane za ważne przez kluczowych interesariuszy będą uwzględniane w badaniach klinicznych. Przyczyni się to do rozwoju bazy danych, która może być lepiej syntetyzowana i analizowana w celu wspierania decyzji dotyczących opieki zdrowotnej. Dobrze opracowany COS-LHHR rozwiąże obecne wyzwania związane z heterogenicznością w wyborze i raportowaniu wyników w badaniach laparoskopowej naprawy przepukliny rozworu przełykowego, zwiększając możliwości syntezy dowodów, umożliwiając porównawcze przeglądy świadczeń zdrowotnych oraz zmniejszając błędy raportowania.¹⁸¹⁹

Podsumowanie rokowania przepukliny przełykowej

Rokowanie pacjentów z przepukliną przełykową zależy od wielu czynników, w tym typu i wielkości przepukliny, wieku pacjenta, chorób współistniejących oraz zastosowanej techniki operacyjnej. Laparoskopowa naprawa przepukliny przełykowej jest skuteczną metodą leczenia z dobrymi długoterminowymi wynikami, choć istnieje ryzyko nawrotu przepukliny w dłuższej perspektywie.

Pacjenci w starszym wieku, szczególnie powyżej 80. roku życia, mają zwiększone ryzyko powikłań i śmiertelności po operacji, dlatego decyzja o leczeniu operacyjnym powinna być podejmowana indywidualnie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka. Mimo to, sam wiek nie powinien być przeciwwskazaniem do operacji, a ważniejsza jest ogólna ocena kruchości pacjenta.

Masa ciała pacjenta ma istotny wpływ na rozwój i progresję przepukliny przełykowej, a związek BMI z nawrotem przepukliny ma znaczenie prognostyczne. Niezbędna jest dalsza standaryzacja oceny wyników leczenia przepukliny przełykowej, co umożliwi lepsze porównanie różnych metod terapeutycznych i podejmowanie optymalnych decyzji klinicznych.¹⁰⁷⁹¹⁹

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

Materiały źródłowe

#1 Hiatal hernia prevalence and natural history on non-contrast CT in the Multi-Ethnic Study of Atherosclerosis (MESA) | BMJ Open Gastroenterology
https://bmjopengastro.bmj.com/content/8/1/e000565
Hiatal hernia (HH) prevalence and risk factors have been studied extensively in the population of patients undergoing endoscopy, but the prevalence of HH in the general population is unknown. […] Non-contrast CT on 3200 Multi-Ethnic Study of Atherosclerosis subjects followed up over 10 years shows HH prevalence in the general population (aged 5394 years) increases with ageing from 2.4% in the sixth decade of life to 7.0%, 14.0% and 16.6% in seventh, eighth and ninth decades, respectively and is more common in women (PR=1.8) and in those with obesity (PR=1.1). […] Finding HH on chest CT raises the likelihood of gastro-oesophageal reflux disease and patients with high BMI have an association with HH progression. […] HH on non-contrast CT is prevalent in the general population, increasing with age, female gender and BMI. Its association with proton pump inhibitor use confirms a role in gastro-oesophageal reflux disease and HH progression is associated with increased BMI.
#2 Which hiatal herniaâs need to be fixed? Large, small or none? – Dunn – Annals of Laparoscopic and Endoscopic Surgery
https://ales.amegroups.org/article/view/5885/html
Hiatal hernias are a common occurrence in the western population, with an estimated prevalence of 15% to 20%. These hernias may become symptomatic and lead to gastroesophageal reflux disease (GERD), dysphagia, dyspnea, and may affect cardiac and respiratory function. If untreated, they may progress to gastric volvulus necessitating emergency surgery and partial or total resection of the stomach with resultant increased morbidity, length of stay, and mortality. Conversely, they may also be entirely asymptomatic and never progress. […] Since there is wide variability in the symptomatology and severity of hiatal hernias, it is important to understand when repair of these hernias is indicated. […] Surgery is recommended for all acute symptomatic presentations of PEHs (obstruction or incarceration/strangulation). Management in the non-acute and asymptomatic setting is less clear. Type I hiatal hernias are not typically surgically repaired if they are asymptomatic, given their low overall morbidity. The management of type II-IV hiatal hernia is less clear.
#3 Hiatal Hernia: What It Is, Symptoms, Treatment & Surgery
https://my.clevelandclinic.org/health/diseases/8098-hiatal-hernia
Hiatal hernia surgery has a 90% success rate. Most people are able to discontinue medications and enjoy life free of acid reflux after hiatal hernia surgery. […] In long-term studies, up to 50% of hiatal hernias eventually return after surgery, usually after many years. This might be because some part of the operation failed, or it might be because the original forces that caused the first hernia are still active, and they caused a new one. Not all recurring hernias will cause the same symptoms, however. But if they do, a new surgery can fix it, often permanently.
#4
https://link.springer.com/article/10.1007/s13304-025-02070-y
Laparoscopic repair is the preferred surgical treatment for symptomatic Large Hiatal Hernia (LHH). […] This study aims to evaluate the 20-year follow-up results of laparoscopic LHH repair in a high-volume experienced tertiary center. […] The rate of revisional surgery after LHH repair is low and is generally required within 12 months from primary surgery. […] Our results highlight the long-lasting effects of LHH repair at 20-year follow-up. […] This study demonstrates that the rate of revisional surgery of LHH repair at long-term follow-up is low and is generally required within 12 months from primary surgery. […] Our results highlight the long-lasting effects of LHH repair, confirming the reliability and effectiveness of this procedure when performed in an experienced surgical center.
#5 Trends in outcomes of 862 giant hiatus hernia repairs over 30Â years
https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC10700453/
Laparoscopic giant hiatus hernia repair is technically difficult with ongoing debate regarding the most effective surgical technique. […] This study evaluated trends in outcomes of laparoscopic non-mesh repair of giant paraesophageal hernia (PEH) over 30 years. […] Hernia recurrence rates decreased with increasing case volume. This coincided with the increasing adoption of composite repair, supporting the possible improvement in recurrence rates with this approach. […] The incidence of anatomical hernia recurrence declined over time from 30.8% and plateauing below 17.6% near the end of the study period. […] There were less anatomical hernia recurrence (Group 1, 36.6%; Group 2, 22.9%; Group 3, 22.7%; p0.001) and symptomatic recurrence (Group 1, 34.2%; Group 2, 21.9%; Group 3, 7%; p0.001) over the three decades of operating.
#6 Trends in outcomes of 862 giant hiatus hernia repairs over 30Â years
https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC10700453/
The rate of reoperation was significantly greater in the latter two decades. […] The symptoms prompting reoperation included dysphagia, reflux and pain, with a demonstratable hernia recurrence on upper endoscopy or radiological imaging. […] The rate of complications and hernia recurrence remained low over the study period despite these trends, which would have been expected to increase recurrence rates. […] The rate of revision surgery for hernia recurrence was 3.8%. […] The overall rate of anatomical hernia recurrence was 27.4%.
#7 Looking beyond age and co-morbidities as predictors of outcomes in paraesophageal hernia repair – PubMed
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/18846407/
Paraesophageal hernia (PEH) repair is a technically challenging operation. These patients are typically older and have more co-morbidities than patients undergoing anti-reflux operations for gastroesophageal reflux disease (GERD), and these factors are usually cited as the reason for worse outcomes for PEH patients. […] On multivariate analysis, adjusting for pre-treatment variables, PEH patients are more likely to die and have significantly worse outcomes than GERD patients. However, further adjustment for pulmonary complications, VTE, and hemorrhage eliminates the mortality difference between PEH and GERD patients, while adjustment for cardiac complications or pneumothorax did not eliminate the difference. […] While PEH patients have worse post-operative outcomes than GERD patients, we note that differences in mortality are explained by pulmonary complications, VTE, and hemorrhage. The impact of hemorrhagic complications on this group underscores the importance of careful dissection. Additionally, age and co-morbidities alone should not preclude a patient from PEH repair; rather, attention should be focused on peri-operative optimization of pulmonary status and prophylaxis of thromboembolic events.
#8
https://link.springer.com/article/10.1007/s00464-024-10956-y
Hiatal hernia is a common surgical pathology. […] Data on the effects of age on the outcomes of hiatal hernia repair may help inform this decision-making process. […] In the elective cohort, octogenarians had higher rates of mortality, malnutrition, sepsis, respiratory failure, pneumonia, DVT, blood transfusion, and discharge to nursing facility. […] In the emergent cohort, octogenarians had higher rates of mortality, malnutrition, sepsis, and respiratory failure. […] The odds ratios for mortality in the elective and emergent cohorts were 3.9 (95% CI 3.15.0) and 3.5 (95% CI 2.15.6), respectively. […] Octogenarians are at a meaningfully increased risk for mortality and morbidity after both elective and emergent hiatal hernia repair compared to senior-aged patients. […] This suggests that senior-age patients who delay elective repair of hiatal hernia until the 8th decade of life are exposing themselves to significantly elevated risk for poor outcomes. […] The results of this study strongly suggest that senior-age patients considering hiatal hernia repair would have significantly better outcomes with immediate elective repair rather than pursuing repair after age 80.
#9 Large hiatus hernia: time for a paradigm shift? | BMC Surgery | Full Text
https://bmcsurg.biomedcentral.com/articles/10.1186/s12893-022-01705-w
A nationwide audit in the US showed an increased mortality rate of 15.6% when repair was performed in octogenarians. […] Interestingly, an assessment of the NSQIP database showed that it is not the absolute age but rather the frailty score, or physiological frailty, which is associated with increased complication and mortality rates. […] Unsuprisingly, Oor et al. demonstrated that a strategy of operating on well selected patients can lead to a good outcome irrespective of age. […] The only difference was that elderly patients had a longer length of hospital stay. […] The left lateral lobe overhangs the esophageal hiatus and requires mechanical retraction to enable safe hiatal hernia repair. […] The presence of an enlarged fatty left lobe makes the repair of a LHH even more challenging and hazardous.
#10 Hiatal hernia prevalence and natural history on non-contrast CT in the Multi-Ethnic Study of Atherosclerosis (MESA) | BMJ Open Gastroenterology
https://bmjopengastro.bmj.com/content/8/1/e000565
Our study also showed significant associations between BMI and HH prevalence, which is in agreement with findings from the prior literature. […] The significant difference in BMI between the groups of participants with progression of HH (ie, HH area increased 10% over 10 years) and improvement of HH (ie, HH area decreased 10% or HH spontaneously resolved) raises the possibility that obesity, which increases intra-abdominal pressure, may play a role in the development and progression of HH. […] Our data here showing incidence of HH over a 10-year interval correlating with loss of height over the same time interval supports this hypothesis. […] The association of detecting HH on CT with proton pump inhibitor use confirms a role in GERD and the association of CT-detected HH progression with BMI is important prognostically.
#11 Short-Term Outcomes in Patients Undergoing Paraesophageal Hiatal Hernia Repair | Scientific Reports
https://www.nature.com/articles/s41598-020-61566-2
Many patients with hiatal hernias (HH) are asymptomatic; however, symptoms may include heartburn, regurgitation, dysphagia, nausea, or vague epigastric pain depending on the hernia type and severity. […] The ideal technique and timing of repair remains controversial. […] Hiatal hernia repair can be performed safely with a low incidence of complications. […] Surgical indications are based on the hernia type and severity of presentation. […] Although laparoscopic repair has become the standard due to its superior outcomes compared to open repair, the optimal technique and timing of repair remains controversial. […] The addition of crural reinforcement has short-term advantages compared to non-reinforced repairs; however, the advantages fail to persist with long-term patient follow up, resulting in a lack of clear evidence to support the routine use of mesh.
#12 Large hiatus hernia: time for a paradigm shift? | BMC Surgery | Full Text
https://bmcsurg.biomedcentral.com/articles/10.1186/s12893-022-01705-w
Laparoscopic large hiatal hernia (LHH) repair remains a challenge despite three decades of ongoing attempts at improving surgical outcome. […] Its rarity and complexity, coupled with suboptimal initial approach that is usually best suited for small symptomatic herniae have contributed to unacceptable higher failure rates. […] We have therefore undertaken a systematic appraisal of LHH with a view to clear out our misunderstandings of this entity and to address dogmatic practices that may have contributed to poor outcomes. […] The absence of good quality evidence has resulted in lack of clarity in EAES and SAGES guidelines, thus leaving the decision to the individual surgeons. […] It is therefore not surprising that a survey of international surgeons has shown wide variations of techniques and use of mesh.
#13 Short-Term Outcomes in Patients Undergoing Paraesophageal Hiatal Hernia Repair | Scientific Reports
https://www.nature.com/articles/s41598-020-61566-2
While overall our findings indicate no increased risk of 30-day readmission or complications associated with minimally-invasive HH repair, further analysis demonstrates that the use of mesh trends towards increased rates of surgical complications over no mesh (18.6% versus 8.7%). […] The use of mesh-reinforced crural repair does not adversely affect short-term outcomes such as 30-day readmission but may trend towards an increased rate of short-term complications. […] Future, prospective studies are needed to obtain high-quality, standardized data.
#14 Which hiatal herniaâs need to be fixed? Large, small or none? – Dunn – Annals of Laparoscopic and Endoscopic Surgery
https://ales.amegroups.org/article/view/5885/html
In recent years, however, some studies have found that the risk of catastrophic complications is much lower than these initial estimates. This has reignited the debate on the need to operate on asymptomatic or minimally symptomatic paraesophageal hernias. […] The question of whether a patient should receive surgery is further complicated by the patients age and medical comorbidities. […] Current surgical techniques for elective PEH repair have documented low postoperative morbidity/mortality and favorable long-term symptomatic outcomes. […] These studies argue that elective surgery is safe and has favorable symptomatic outcomes. They also argue that risk of recurrence is not minimal but can be symptomatically and clinically inconsequential. […] Together, the weight of evidence suggests that although part of the increased morbidity and mortality of emergency repair is explained by differences in comorbidities, there is also an independent risk associated with emergency repair.
#15 Which hiatal herniaâs need to be fixed? Large, small or none? – Dunn – Annals of Laparoscopic and Endoscopic Surgery
https://ales.amegroups.org/article/view/5885/html
Given this evidence, it appeared that routine operative intervention for asymptomatic PEHs would again be recommended. However, an additional simulation study published by Jung et al. later in 2018 drew different conclusions. […] Therefore, without level one evidence, it is difficult to confidently derive conclusions about watchful waiting versus routine repair of asymptomatic PEHs. As such, we agree with the 2013 SAGES guidelines that decision-making for the asymptomatic patient should be conducted on a case-by-case basis after discussion of the risks and benefits with the patient.
#16 Large hiatus hernia: time for a paradigm shift? | BMC Surgery | Full Text
https://bmcsurg.biomedcentral.com/articles/10.1186/s12893-022-01705-w
An intensified workload of such complex benign surgery in elderly patients has the potential for a corresponding increased rate of morbidity and mortality, with an inherent associated cost, if evidence-based practice remains suboptimal. […] We pay particular attention in deconstructing some dogmas (such as use of Collis gastroplasty) that has infiltrated surgical practice due to the void caused by lack of good quality data and may have contributed to poor outcomes. […] Accurate description of the hernia by size is important when investigating outcomes by hernia size. […] Also, the appropriate classification of the hernia helps to prognosticate recurrence as often recurrence is size dependent. […] We propose that a sliding hiatus hernia 7 cm and/or 50% of the stomach having herniated through the crura being considered LHH.
#17 Large hiatus hernia: time for a paradigm shift? | BMC Surgery | Full Text
https://bmcsurg.biomedcentral.com/articles/10.1186/s12893-022-01705-w
In anticipation of this problem the senior author assesses the size of the left lateral lobe with CT-imaging, especially in patients with BMI 30 who are at risk of liver steatosis. […] The aim is to assess for anatomical rather than functional issues. […] The size of the hernial sac, cranio-caudal extent of the hernia and relationship to the pericardium and lungs can be objectively appreciated and calculated. […] The incidence of a pneumothorax is often underreported as the lung generally rapidly re-expands postoperatively. […] A review of the literature on LHH repair shows that the esophageal perforation and erosion rates were at 0.5% and 0.75% respectively. […] The Society of American Gastroenterological Endoscopic Surgeons (SAGES) guidelines from 2015 is equivocal in its recommendation regarding the role of mesh in hiatal hernia repair, reiterating the lack of strong evidence on its usefulness. […] However, it recognised that there may be a benefit in mesh reinforcement in LHHs in terms of decreased short term recurrence rate. […] Overall, the mortality and major morbidity of LHH mesh repair is acceptable.
#18 A protocol for developing core outcome sets for laparoscopic hiatal hernia repair | Trials | Full Text
https://trialsjournal.biomedcentral.com/articles/10.1186/s13063-022-06845-1
Hiatal hernias negatively damage patients health and life quality. […] The development the COS-LHHR will guide clinical research of laparoscopic hiatal hernia repair with unique outcome assessment. This would improve comparative analyses among studies. […] The purpose of this study is to provide a set of evidence-based, consensus-based core outcomes that can be used in all studies evaluating the efficacy of laparoscopic hiatal hernia repair. […] Recent studies have highlighted the need for a standardized outcome reporting for hiatal hernia, but no such consensus is currently available yet. […] The development and adoption of a core outcome set for laparoscopic hiatal hernia repair (COS-LHHR) will ensure that outcomes deemed important by key stakeholders are included in clinical trials, thereby contributing to the development of an evidence base that can be synthesized and examined more thoroughly to support healthcare decisions.
#19 A protocol for developing core outcome sets for laparoscopic hiatal hernia repair | Trials | Full Text
https://trialsjournal.biomedcentral.com/articles/10.1186/s13063-022-06845-1
A well-developed COS-LHHR will address the current challenges associated with heterogeneity in outcome selection and reporting in research of laparoscopic hiatal hernia repair by enhancing opportunities for evidence synthesis, enabling comparative reviews of care provision across laparoscopic hiatal hernia repair, reducing reporting bias.