-
Przepuklina przełykowa to patologiczne przemieszczenie górnej części żołądka do klatki piersiowej przez rozwór przełykowy przepony, często współistniejące z chorobą refluksową przełyku (GERD). Objawy obejmują zgagę, refluks kwaśnej treści, dysfagię, ból w klatce piersiowej oraz szmery oddechowe, a powikłania mogą obejmować krwawienie z przewodu pokarmowego, anemię, zaciśnięcie przepukliny, zapalenie przełyku czy przełyk Barretta. Diagnostyka i opieka pielęgniarska koncentrują się na ocenie objawów, identyfikacji czynników zaostrzających (np. otyłość, dieta, palenie tytoniu), monitorowaniu powikłań oraz formułowaniu diagnoz pielęgniarskich takich jak ryzyko aspiracji czy deficyt wiedzy. Kluczowe jest wdrożenie indywidualnego planu opieki, obejmującego edukację pacjenta, modyfikacje stylu życia i dietę, a także prawidłowe stosowanie farmakoterapii (antacida, antagoniści receptorów H2, inhibitory pompy protonowej).
W przypadku leczenia operacyjnego (np. fundoplikacja Nissena, naprawa przepukliny paraezofagealnej) pielęgniarka powinna monitorować parametry życiowe, kontrolować ból, zapobiegać powikłaniom pooperacyjnym oraz wspierać stopniowe wprowadzanie diety (początkowo płynnej, następnie półpłynnej i stałej po około 3 tygodniach). Zalecane jest uniesienie wezgłowia łóżka o 15-20 cm (6-8 cali), utrzymywanie pozycji półsiedzącej po posiłkach oraz unikanie podnoszenia ciężarów powyżej 4,5 kg przez 8 tygodni. Edukacja pacjenta obejmuje rozpoznawanie objawów alarmowych (np. gorączka >38°C, silny ból, krwawienie, duszność) oraz długoterminowe wsparcie w samoopiece, w tym zarządzanie czynnikami ryzyka i współpracę interdyscyplinarną. Kompleksowa opieka pielęgniarska znacząco poprawia jakość życia pacjentów z przepukliną przełykową, minimalizując objawy i zapobiegając powikłaniom.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przepuklina przełykowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
antagonista receptora H2, aspiracja treści żołądkowej, choroba refluksowa przełyku, dysfagia, fundoplikacja Nissena, gastroskopia, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, lek przeciwbólowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, morfologia krwi, perystaltyka jelit, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełyk Barretta, przepuklina przełykowa, refluks kwaśny, rozwór przełykowy, skręcenie żołądka, wielochorobowość, wizyta kontrolna, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zgaga, zwężenie przełyku -
Przepuklina przełykowa to przemieszczenie górnej części żołądka przez rozwór przełykowy przepony do klatki piersiowej, diagnozowana głównie u pacjentów powyżej 50. roku życia z objawami refluksu, bólu w klatce piersiowej czy dysfagią. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach obrazowych i czynnościowych, takich jak przełyk barowy (uwidaczniający uwypuklenie baru i szeroki rozwór przełykowy), gastroskopia (EGD) z oceną odległości między połączeniem przełykowo-żołądkowym a wcięciem przeponowym >2 cm, manometria wysokiej rozdzielczości (HRM) wykazująca rozdzielenie strefy wysokiego ciśnienia ≥2 cm, monitorowanie pH przełyku oraz impedancja przełykowa. TK stosuje się w podejrzeniu powikłań, takich jak skręt żołądka czy perforacja. Diagnostyka różnicowa obejmuje GERD bez przepukliny, zaburzenia motoryki przełyku, choroby serca i płuc oraz nowotwory. Wytyczne SAGES zalecają diagnostykę tylko przy objawach klinicznych wpływających na leczenie, a operację wskazują u pacjentów z objawową przepukliną okołoprzełykową lub powikłaniami.
Klasyfikacja przepukliny przełykowej obejmuje typ I (ślizgowa, najczęstsza, związana z GERD), typ II (okołoprzełykowa), typ III (mieszana) oraz typ IV (zawierająca inne narządy jamy brzusznej). Wielkość przepukliny, mierzona m.in. powierzchnią rozworu (HSA) i długością przesunięcia ≥2 cm, ma znaczenie prognostyczne i wpływa na dobór metod diagnostycznych. Manometria HRM wykazuje 92% czułość i 95% swoistość w wykrywaniu przepuklin, przewyższając endoskopię i radiografię (73%). Kompleksowa diagnostyka pozwala na ocenę powikłań, takich jak zapalenie przełyku, przełyk Barretta, zwężenia, skręt żołądka czy odmy. Leczenie operacyjne ma około 90% skuteczności, umożliwiając często rezygnację z farmakoterapii i poprawę jakości życia. W przypadku braku objawów nie zaleca się rutynowej diagnostyki ani leczenia przepukliny przełykowej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przepuklina przełykowa – Diagnostyka i diagnoza
badanie kontrastowe przełyku, choroba wrzodowa, dolny zwieracz przełyku, dysfagia, ezofagitis, gastroskopia, GERD, impedancja przełykowa, manometria przełyku, manometria wysokiej rozdzielczości, odma otrzewnowa, odma śródpiersia, odynofagia, pH-metria przełyku, połączenie przełykowo-żołądkowe, przełyk Barretta, przepuklina mieszana, przepuklina okołoprzełykowa, przepuklina przełykowa, przepuklina rozworu przełykowego, przepuklina ślizgowa, refluks żołądkowo-przełykowy, rozwór przełykowy przepony, stenoza przełyku, wolvulus żołądka, zaburzenia motoryki przełyku -
Przepuklina przełykowa (hiatal hernia) jest powszechną patologią anatomiczną, której częstość wzrasta z wiekiem, sięgając około 55-60% u osób powyżej 50. roku życia, choć tylko około 9% manifestuje objawy kliniczne. Dominującym typem jest przepuklina ślizgowa typu I (90-95%), natomiast przepukliny okołoprzełykowe (typy II-IV) stanowią około 5%. Diagnostyka opiera się na endoskopii, fluoroskopii z kontrastem, manometrii wysokiej rozdzielczości, tomografii komputerowej oraz monitorowaniu pH, przy czym TK bez kontrastu wykazuje wysoką czułość w wykrywaniu przepuklin. Przepuklina przełykowa jest silnie powiązana z chorobą refluksową przełyku (GERD), występując u 8-80% pacjentów z tym schorzeniem, a także zwiększa ryzyko rozwoju przełyku Barretta i gruczolakoraka przełyku, zwłaszcza przy większych przepuklinach. Epidemiologicznie obserwuje się wyższą częstość w krajach wysokorozwiniętych, co może być związane z dietą ubogą w błonnik i czynnikami zwiększającymi ciśnienie wewnątrzbrzuszne, takimi jak otyłość, ciąża czy wodobrzusze.
Leczenie przepukliny przełykowej jest zindywidualizowane i zależy od obecności objawów oraz powikłań. U większości pacjentów z niepowikłanymi przepuklinami ślizgowymi stosuje się leczenie objawowe zgodne z protokołami GERD, natomiast operacja jest wskazana w przypadku przepuklin okołoprzełykowych z ostrymi objawami, niedrożnością lub uwięźnięciem. Naprawa chirurgiczna charakteryzuje się około 90% skutecznością i niską śmiertelnością, choć nawroty przepukliny po zabiegu występują u 2-42% pacjentów, co stanowi wyzwanie terapeutyczne. Optymalne zarządzanie wymaga podejścia interdyscyplinarnego, angażującego lekarzy POZ, gastroenterologów, radiologów i chirurgów, co przekłada się na lepszą diagnostykę, wyniki leczenia i satysfakcję pacjentów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przepuklina przełykowa – Epidemiologia
achalazja, badanie radiologiczne, choroba refluksowa przełyku, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, dolny zwieracz przełyku, dysplazja wysokiego stopnia, endoskopia, gastroskopia, gruczolakorak przełyku, kifoza, manometria, manometria wysokiej rozdzielczości, migotanie przedsionków, monitorowanie pH, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niedrożność jelit, operacja antyrefluksowa, przełyk Barretta, przepuklina okołoprzełykowa, przepuklina przełykowa, przepuklina ślizgowa, refluksowe zapalenie przełyku, skręt jelita, tomografia komputerowa, wodobrzusze -
Przepuklina przełykowa (hiatus hernia) charakteryzuje się przemieszczeniem górnej części żołądka przez rozwór przełykowy przepony do klatki piersiowej. Etiologia jest wieloczynnikowa, z dominującym wpływem osłabienia mięśni przepony i poszerzenia rozworu przełykowego, szczególnie u pacjentów powyżej 50 roku życia, u których częstość występowania sięga 55-60%, choć objawy kliniczne występują jedynie u około 9%. Czynniki ryzyka obejmują zwiększone ciśnienie wewnątrzbrzuszne spowodowane otyłością, ciążą, przewlekłym kaszlem, zaparciami, POChP, a także urazy i zabiegi chirurgiczne w obrębie jamy brzusznej i klatki piersiowej. Wrodzone predyspozycje, takie jak duży rozwór przełykowy czy genetyczne osłabienie tkanek łącznych, również odgrywają rolę. Przewlekłe stany zapalne, zwłaszcza refluks żołądkowo-przełykowy (GERD), mogą prowadzić do zwłóknienia i skrócenia przełyku, nasilając patologię.
Przepukliny przełykowe dzieli się na typy: ślizgowy (typ I, 95% przypadków), okołoprzełykowy (typ II, 5%), mieszany (typ III) oraz typ IV z przemieszczeniem innych narządów. Patofizjologia obejmuje osłabienie błony przeponowo-przełykowej, poszerzenie rozworu oraz dysfunkcję dolnego zwieracza przełyku, co sprzyja refluksowi. Istnieje silna korelacja między przepukliną a GERD – u 50% pacjentów z przepukliną występuje GERD, a przepuklina może nasilać objawy refluksu. Czynniki stylu życia, takie jak palenie tytoniu, nadmierne spożycie alkoholu, dieta uboga w błonnik oraz brak aktywności fizycznej, mogą zwiększać ryzyko lub progresję schorzenia. Zrozumienie tych mechanizmów jest kluczowe dla profilaktyki i leczenia, które powinno obejmować modyfikację czynników ryzyka oraz kontrolę objawów refluksu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przepuklina przełykowa – Etiologia i przyczyny
błona przeponowo-przełykowa, choroba refluksowa przełyku, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, dolny zwieracz przełyku, mięsień przepony, niewydolność wątroby, perystaltyka przełyku, POChP, połączenie żołądkowo-przełykowe, przepuklina mieszana, przepuklina okołoprzełykowa, przepuklina przełykowa, przepuklina rozworu przełykowego, przepuklina ślizgowa, przewlekłe zaparcia, przewlekły kaszel, refluks żołądkowo-przełykowy, rozwór przełykowy przepony, skurcz przepony, śródpiersie, tkanka łączna, wodobrzusze, zapalenie przełyku -
Przepuklina przełykowa charakteryzuje się przemieszczeniem górnej części żołądka przez rozwór przełykowy przepony do klatki piersiowej. W większości przypadków jest bezobjawowa i nie wymaga leczenia. W przypadku objawów refluksu żołądkowo-przełykowego, takich jak zgaga, podstawą terapii są zmiany stylu życia (modyfikacja diety, uniesienie wezgłowia łóżka, redukcja masy ciała) oraz farmakoterapia. Leki stosowane to antacida, blokery receptorów H2 oraz inhibitory pompy protonowej (IPP), które są najskuteczniejsze w łagodzeniu objawów poprzez hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego. Długotrwałe stosowanie IPP wiąże się z ryzykiem niedoborów witaminy B12, żelaza, magnezu, wapnia, zwiększonym ryzykiem złamań, infekcji jelitowych i chorób nerek.
Leczenie chirurgiczne, głównie laparoskopowa fundoplikacja (np. metoda Nissena), jest wskazane przy utrzymujących się objawach mimo farmakoterapii, powikłaniach refluksu, przepuklinach okołoprzełykowych (typ II-IV) oraz powikłaniach oddechowych czy niedokrwistości z niedoboru żelaza. Fundoplikacja wykazuje skuteczność 80-90% w długoterminowym ustąpieniu objawów refluksu, umożliwiając zaprzestanie stosowania leków. Pooperacyjnie zaleca się dietę, unikanie dźwigania powyżej 10 kg przez 6 tygodni oraz stopniowy powrót do aktywności. Nawrót przepukliny występuje u 25-50% pacjentów w ciągu 5 lat, jednak tylko około 10% wymaga reoperacji. Nowoczesne techniki, takie jak augmentacja zwieracza magnetycznego (LINX) czy endoluminalne procedury TIF i MUSE, stanowią obiecujące alternatywy dla klasycznej fundoplikacji. Decyzja terapeutyczna powinna uwzględniać typ przepukliny, nasilenie objawów, obecność powikłań, stan ogólny pacjenta oraz jego preferencje.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przepuklina przełykowa – Leczenie
bloker receptora H2, dolny zwieracz przełyku, dysfagia, fundoplikacja, inhibitor pompy protonowej, laparoskopowa fundoplikacja, lek prokinetyczny, lek zobojętniający kwas żołądkowy, przełyk Barretta, przepuklina okołoprzełykowa, przepuklina przełykowa, refluks żołądkowo-przełykowy, rozwór przełykowy przepony, skręcenie żołądka, torakotomia, zapalenie przełyku, zwężenie przełyku -
Przepuklina przełykowa (hiatus hernia) charakteryzuje się przemieszczeniem górnej części żołądka przez rozwór przełykowy do jamy klatki piersiowej, co osłabia barierę antyrefluksową i sprzyja chorobie refluksowej przełyku (GERD). Objawy obejmują zgagę, regurgitację, dysfagię, uczucie pełności oraz dolegliwości ze strony układu oddechowego i krążenia, takie jak ból w klatce piersiowej, duszność czy kołatanie serca. Przepuklina okołoprzełykowa, będąca poważniejszym typem, może prowadzić do uwięźnięcia żołądka, krwawień z przewodu pokarmowego i wymagać pilnej interwencji chirurgicznej. Progresja schorzenia jest stopniowa i związana z wiekiem, otyłością oraz czynnikami mechanicznymi, a nieleczona może skutkować powikłaniami takimi jak zapalenie przełyku, zwężenie przełyku, przełyk Barretta czy migotanie przedsionków.
Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym i badaniach obrazowych, a leczenie zależy od nasilenia objawów i typu przepukliny. W przypadku łagodnych objawów stosuje się zmiany stylu życia oraz farmakoterapię (leki zobojętniające, blokery H2, inhibitory pompy protonowej). W cięższych przypadkach lub przy powikłaniach wskazana jest chirurgia, najczęściej laparoskopowa fundoplikacja, skuteczna w około 90% przypadków, choć z ryzykiem nawrotu do 50% po latach. Regularne monitorowanie pacjentów jest kluczowe, zwłaszcza przy objawach refluksu i przepuklinach okołoprzełykowych, aby zapobiec poważnym powikłaniom i zapewnić wczesną interwencję w przypadku uwięźnięcia lub skręcenia żołądka.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przepuklina przełykowa – Objawy
anemia, blokery H2, choroba refluksowa przełyku, dolny zwieracz przełyku, dysfagia, fundoplikacja, inhibitory pompy protonowej, krwawienie z przewodu pokarmowego, leki zobojętniające kwas, migotanie przedsionków, niedodma, niedokrwistość, owrzodzenie, przełyk Barretta, przepona, przepuklina okołoprzełykowa, przepuklina przełykowa, refluks żołądkowo-przełykowy, regurgitacja, rozwór przełykowy, wolvulus, zapalenie przełyku, zgaga, zwężenie przełyku -
Przepuklina przełykowa (hiatus hernia) to patologiczne przemieszczenie części żołądka lub innych narządów jamy brzusznej przez rozwór przełykowy przepony do klatki piersiowej, wynikające z osłabienia więzadła przeponowo-przełykowego, niedoboru elastyny oraz zwiększonego ciśnienia wewnątrzbrzusznego (np. otyłość, ciąża, przewlekły kaszel). Patogeneza obejmuje rozdzielenie mechanizmów zwieraczowych dolnego zwieracza przełyku (LES) i odnóg przepony, co prowadzi do obniżenia ciśnienia spoczynkowego LES, utraty jego wewnątrzbrzusznego odcinka oraz zaburzenia kąta Hisa. Przepuklina wślizgowa stanowi około 95% przypadków, a przezrozworowa 5%, z tym że ta druga wiąże się z wyższym ryzykiem powikłań takich jak uwięźnięcie czy skręcenie narządów. Częstość występowania wzrasta z wiekiem, sięgając 55-60% u osób powyżej 50. roku życia, co jest związane z degeneracją tkanek i utratą elastyczności.
Przepuklina przełykowa znacząco zaburza barierę antyrefluksową, zwiększając częstość i czas trwania przejściowych relaksacji LES (tLESR), co sprzyja refluksowi żołądkowo-przełykowemu i powikłaniom takim jak zapalenie przełyku, przełyk Barretta oraz gruczolakorak przełyku. Przemieszczona część żołądka tworzy „zbiornik kwasowy” (acid pocket), który zwiększa ekspozycję błony śluzowej przełyku na kwas. Ponadto, przepuklina może powodować objawy oddechowe (niedodma, aspiracja, skurcz oskrzeli) oraz kardiologiczne (ucisk na serce, migotanie przedsionków). Leczenie chirurgiczne ma na celu rekonstrukcję anatomiczną, jednak nawroty występują u 10-60% pacjentów, często z powodu rozciągnięcia rozworu przełykowego. Stosowanie siatek chirurgicznych zmniejsza ryzyko nawrotów, ale ich skuteczność i bezpieczeństwo pozostają przedmiotem dyskusji.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przepuklina przełykowa – Patofizjologia i mechanizm
achalazja, bariera antyrefluksowa, błona przeponowo-przełykowa, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, dolny zwieracz przełyku, gruczolakorak przełyku, kąt Hisa, metaplazja jelitowa, migotanie przedsionków, odnogi przepony, otyłość, połączenie przełykowo-żołądkowe, przełyk Barretta, przepuklina przełykowa, przewlekły kaszel, refluks żołądkowo-przełykowy, rozwór przełykowy przepony, tkanka łączna, więzadło przeponowo-przełykowe, zaburzenia rytmu serca, zapalenie przełyku -
Przepuklina przełykowa (hiatus hernia) charakteryzuje się zróżnicowanym przebiegiem klinicznym, a rokowanie zależy od typu, wielkości przepukliny, wieku pacjenta oraz chorób współistniejących. Laparoskopowa naprawa chirurgiczna jest metodą z wyboru, wykazującą około 90% skuteczności w długoterminowej kontroli objawów refluksu żołądkowo-przełykowego, choć nawroty anatomiczne występują u około 27,4% pacjentów, a objawowe u 7-50%. Wiek powyżej 80 lat znacząco zwiększa ryzyko powikłań i śmiertelności (iloraz szans 3,9 dla planowych i 3,5 dla nagłych operacji), jednak sam wiek nie powinien być bezwzględnym przeciwwskazaniem do zabiegu – kluczowa jest ocena kruchości (frailty score) i optymalizacja okołooperacyjna, zwłaszcza profilaktyka powikłań płucnych i zakrzepowo-zatorowych. BMI pacjenta koreluje z progresją przepukliny, co podkreśla rolę otyłości w patogenezie i rokowaniu.
Technika operacyjna, w tym stosowanie siatki do wzmocnienia odnóg przepony, wykazuje krótkoterminowe korzyści, jednak brak jest jednoznacznych dowodów na długoterminową przewagę tej metody, a jej stosowanie może wiązać się z wyższym odsetkiem powikłań (18,6% vs 8,7%). Decyzje dotyczące leczenia bezobjawowych przepuklin, zwłaszcza typu II-IV, powinny być indywidualizowane, uwzględniając ryzyko powikłań i preferencje pacjenta. Klasyfikacja przepukliny według rozmiaru (np. ≥7 cm lub ≥50% żołądka w worku przepuklinowym jako duża przepuklina rozworu przełykowego) jest istotna dla prognozowania nawrotów. Obrazowanie tomografią komputerową jest pomocne w ocenie rozmiaru i planowaniu leczenia, zwłaszcza u pacjentów z BMI >30. Wprowadzenie zestawu podstawowych wyników (COS-LHHR) ma na celu standaryzację raportowania i poprawę jakości danych klinicznych, co umożliwi lepsze porównanie metod leczenia i optymalizację decyzji terapeutycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przepuklina przełykowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
badanie obrazowe, choroba refluksowa przełyku, choroba współistniejąca, iloraz szans, indeks masy ciała, inhibitor pompy protonowej, laparoskopowa naprawa przepukliny, niedożywienie, niewydolność oddechowa, osierdzie, otyłość, powikłanie płucne, przepuklina okołoprzełykowa, przepuklina przełykowa, przepuklina rozworu przełykowego, przepuklina ślizgowa, przepuklina typu I, przepuklina typu II-IV, przetoczenie krwi, refluks żołądkowo-przełykowy, sepsa, stłuszczenie wątroby, tomografia komputerowa, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe -
Przepuklina przełykowa (hiatus hernia) to patologiczne przemieszczenie części żołądka do klatki piersiowej przez rozwór przełykowy przepony, co prowadzi do niewystarczającego zamknięcia dolnego zwieracza przełyku i rozwoju refluksu żołądkowo-przełykowego (GERD). Występuje u 15-20% populacji, głównie osób powyżej 50. roku życia. Czynniki ryzyka obejmują wiek >50 lat, nadwagę/otyłość, palenie tytoniu, ciążę oraz zwiększone ciśnienie w jamie brzusznej (kaszel, wymioty, podnoszenie ciężkich przedmiotów). Profilaktyka opiera się na kontroli masy ciała, regularnej aktywności fizycznej, unikaniu czynności zwiększających ciśnienie w jamie brzusznej oraz wzmacnianiu mięśni przepony i brzucha. Dieta powinna uwzględniać mniejsze, częstsze posiłki, unikanie leżenia przez 3-4 godziny po jedzeniu oraz eliminację pokarmów nasilających refluks (kwaśne, tłuste, pikantne, kofeina, alkohol). Palenie tytoniu i nadmierne spożycie alkoholu zwiększają ryzyko i nasilenie objawów.
Leczenie zachowawcze obejmuje modyfikacje stylu życia, farmakoterapię (antacida, alginaty, inhibitory pompy protonowej, blokery receptorów H2) oraz ćwiczenia wzmacniające przeponę. Wskazania do leczenia chirurgicznego to powikłania GERD, przewlekły ból, niedokrwistość, ryzyko uwięźnięcia przepukliny oraz nieskuteczność terapii zachowawczej. Techniki operacyjne obejmują fundoplikację Nissena, gastroplastykę Collisa-Nissena, implantację pierścienia magnetycznego LINX oraz procedurę TIF. Pooperacyjna opieka wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń, modyfikacji diety i monitorowania powikłań. Regularne wizyty kontrolne są kluczowe dla oceny skuteczności leczenia i wczesnego wykrywania powikłań. Należy pamiętać, że przepuklina przełykowa to uszkodzenie biomechaniczne, a leczenie zachowawcze kontroluje objawy, nie eliminując przyczyny anatomicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przepuklina przełykowa – Zapobieganie i profilaktyka
alginian, antacidum, bloker receptora H2, ciśnienie w jamie brzusznej, ćwiczenie oddechowe, dolny zwieracz przełyku, ezomeprazol, famotydyna, fundoplikacja Nissena, gastroenterolog, inhibitor pompy protonowej, lanzoprazol, LINX, mięsień przepony, mostek, omeprazol, pantoprazol, połączenie przełykowo-żołądkowe, przepona, przepuklina przełykowa, przewlekła niedokrwistość, rabeprazol, ranitydyna, refluks żołądkowo-przełykowy, rozwór przełykowy przepony, wolvulus żołądka, zapalenie przełyku, zarzucanie treści żołądkowej
