badanie rakotwórczości
Badanie rakotwórczości (karcinogenności) to proces naukowy oceniający zdolność substancji chemicznych, czynników fizycznych lub biologicznych do wywoływania nowotworów. Badania te są kluczowym elementem oceny bezpieczeństwa substancji, z którymi mamy kontakt w życiu codziennym, środowisku pracy czy procedurach medycznych.
Metodologia badań rakotwórczości obejmuje zarówno testy in vitro (na liniach komórkowych), jak i badania in vivo (na modelach zwierzęcych). Standardowe procedury testowe zostały opracowane przez organizacje międzynarodowe, takie jak OECD (Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju) czy IARC (Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem), która klasyfikuje czynniki według stopnia ich rakotwórczości.
W praktyce klinicznej znajomość potencjału rakotwórczego substancji ma znaczenie przy ocenie ryzyka ekspozycji zawodowej pacjentów, planowaniu diagnostyki u osób narażonych na karcinogeny oraz w medycynie prewencyjnej. Lekarze powinni być świadomi, że niektóre leki (np. cytostatyki), procedury diagnostyczne (np. promieniowanie jonizujące) czy substancje stosowane w placówkach medycznych mogą wykazywać działanie rakotwórcze, co wymaga odpowiednich środków ostrożności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Berodual N (50 mcg + 21 mcg)/dawkę inh.
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Berodual N, zawierającego bromek ipratropiowy (21 µg) i bromowodorek fenoterolu (50 µg) w dawce inhalacyjnej, wskazują na niską toksyczność ostrą i przewlekłą. W badaniach toksyczności ostrej na myszach i szczurach wartości LD50 były determinowane głównie przez bromek ipratropiowy, bez synergizmu toksycznego obu składników. W badaniach wielokrotnego podawania (do 13 tygodni) na szczurach i psach, nawet przy stężeniach kilkaset razy wyższych niż zalecane u ludzi, zaobserwowano jedynie niewielkie działania toksyczne, a zmiany histopatologiczne były sporadyczne i typowe dla poszczególnych substancji. Nie stwierdzono synergistycznego działania toksycznego ani zwiększonego ryzyka dla ludzi na podstawie badań teratogenności, płodności, genotoksyczności i rakotwórczości.
aktywność mitotyczna, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, beta-agonista, dawka inhalacyjna, działanie beta-adrenergiczne, działanie guzotwórcze, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, LD50, mięsień gładki macicy, mięśniak gładkokomórkowy, synergistyczne działanie toksyczne, synergizm toksyczny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symkinet MR 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące chlorowodorku metylofenidatu, substancji czynnej Symkinet MR, wskazują na potencjalne ryzyko teratogenne u królików przy dawkach 200 mg/kg mc./dobę (116-krotność MRHD 60 mg u dzieci), gdzie zaobserwowano rozszczep kręgosłupa z deformacjami kończyn tylnych. Ekspozycja AUC była 5,1-krotnie wyższa niż u ludzi. Niższa dawka (0,72-krotność MRHD) nie wywołała tych efektów, a dawka 300 mg/kg (7,5-krotność ekspozycji) nie spowodowała rozszczepu, mimo toksyczności dla matki. U szczurów nie stwierdzono teratogenności, a toksyczność płodów i matek pojawiała się tylko przy dawkach toksycznych dla matki. Badania genotoksyczności nie wykazały zagrożeń, co jest istotne dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. W badaniach neurobehawioralnych u młodych szczurów dawka 50 mg/kg (29-krotność MRHD, AUC 15,1x) zmniejszyła aktywność lokomotoryczną, a u samic szczurów dawka 100 mg/kg (58-krotność MRHD, AUC 40,1x) wywołała deficyt uczenia się, jednak kliniczne znaczenie tych wyników jest nieustalone i nie potwierdzają ich obserwacje kliniczne u dzieci z ADHD.
ADHD, aktywność lokomotoryczna, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, chlorowodorek metylofenidatu, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, funkcja neurobehawioralna, funkcja reprodukcyjna, maksymalna dawka zalecana, potencjał rakotwórczy, rozszczep kręgosłupa, Symkinet MR, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, złośliwy guz wątroby, zniekształcenie kończyny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lecardi 75 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwasu acetylosalicylowego zawartego w produkcie Lecardi 75 mg wykazały brak działania rakotwórczego. Długoterminowe analizy na modelach zwierzęcych nie wykazały zwiększonej częstości występowania nowotworów po podaniu tej substancji, co potwierdza jej bezpieczeństwo w kontekście karcinogenności.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, karcinogenność, kwas acetylosalicylowy, mutacja genetyczna, nowotwór, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, uszkodzenie chromosomowe - Leksykon substancji czynnych
Metyloprednizolon aceponian – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Metyloprednizolonu aceponian, stosowany w preparacie Skinatan w stężeniu 1 mg/ml jako roztwór na skórę, wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z charakterystyką glikokortykosteroidów. Badania przedkliniczne potwierdziły brak działań niepożądanych innych niż typowe dla tej grupy leków, nawet przy aplikacji na rozległe powierzchnie skóry i pod opatrunkiem okluzyjnym. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani mutagennego w badaniach in vitro i in vivo, a analiza chemiczna i farmakologiczna nie wskazuje na ryzyko karcynogenności przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Miejscowa tolerancja skóry i błon śluzowych jest dobra, a ryzyko reakcji nadwrażliwości minimalne, co potwierdzają testy na modelu zwierzęcym.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, ciąża, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, działanie uczulające, genotoksyczność, glikokortykosteroid, immunosupresja, metyloprednizolon aceponian, mutacja chromosomalna, mutacja genowa, nowotwór, opatrunek okluzyjny, potencjał genotoksyczny, reakcja nadwrażliwości, roztwór na skórę, ryzyko karcynogenne, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vellofent 67 mcg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Vellofent, zawierającego cytrynian fentanylu, nie wykazały szczególnych zagrożeń dla człowieka w zakresie farmakologii bezpieczeństwa, obejmującej układy sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Wielokrotne podawanie fentanylu ujawniło jedynie typowe dla opioidów działania farmakologiczne. Testy genotoksyczności nie wykazały zdolności do uszkadzania materiału genetycznego, a badania rakotwórczości, w tym 26-tygodniowy test na transgenicznych myszach Tg.AC oraz dwuletnie badanie u szczurów, nie potwierdziły onkogennego potencjału fentanylu. W badaniu histologicznym mózgu szczurów poddanych wysokim dawkom cytrynianu fentanylu stwierdzono zmiany, jednak ich znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje nieznane.
badanie rakotwórczości, ból przebijający, cytrynian fentanylu, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, działanie uspokajające, farmakologia bezpieczeństwa, funkcja sensoryczna, genotoksyczność, linia męska, okres okołoporodowy, opioidowy lek przeciwbólowy, opóźniony rozwój fizyczny, organogeneza, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał onkogenny, preparat histologiczny, skórny test biologiczny, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranolteril 2 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa winianu tolterodyny, substancji czynnej Ranolteril 1 mg i 2 mg, wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych. Standardowe testy farmakologiczne, toksyczności po wielokrotnym podaniu, genotoksyczności oraz rakotwórczości nie ujawniły istotnych zagrożeń dla pacjentów. W modelach zwierzęcych (myszy, króliki) nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność ani teratogenności przy ekspozycji odpowiadającej dawkom terapeutycznym, choć przy stężeniach w osoczu wielokrotnie przekraczających Cmax (20×) i AUC (7× u myszy, 3× u królików) odnotowano zwiększoną śmiertelność zarodków oraz wady wrodzone. Wyniki te podkreślają bezpieczeństwo stosowania tolterodyny w zalecanych dawkach, z zachowaniem ostrożności przy potencjalnym narażeniu na wysokie stężenia.
badanie elektrofizjologiczne, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, dysuria, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja terapeutyczna, funkcja rozrodcza, gen HERG, odstęp QT, potencjał czynnościowy, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, prąd potasowy, repolaryzacja, śmiertelność zarodków, stężenie terapeutyczne, wada wrodzona, winian tolterodyny, włókna Purkinjego, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – DHC Continus 60 mg
Profil bezpieczeństwa dihydrokodeiny winianu, substancji czynnej produktu leczniczego DHC Continus w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu (60 mg i 90 mg), opiera się głównie na wieloletnim doświadczeniu klinicznym oraz danych farmakologicznych, przy jednoczesnym braku szczegółowych badań przedklinicznych. W dokumentacji rejestracyjnej nie przeprowadzono standardowych testów genotoksyczności, takich jak test Amesa, test aberracji chromosomowych czy test mikrojądrowy in vivo, ani badań oceniających potencjał kancerogenny w modelach zwierzęcych, w tym długoterminowych badań na gryzoniach. Ponadto, brak jest danych dotyczących wpływu dihydrokodeiny winianu na płodność samców i samic, rozwój zarodkowo-płodowy, rozwój pre- i postnatalny oraz teratogenność, co ogranicza ocenę bezpieczeństwa stosowania w okresie ciąży i wpływu na rozwój potomstwa.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, dihydrokodeina winian, model zwierzęcy, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, rozwój prenatalny i postnatalny, rozwój zarodkowo-płodowy, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, test mutagenności, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atenza 36 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa metylofenidatu chlorowodorku, substancji czynnej leku Atenza, obejmowały długoterminowe testy rakotwórczości oraz oceny wpływu na rozrodczość i rozwój płodu. W badaniach rakotwórczości zaobserwowano zwiększoną częstość występowania złośliwych guzów wątroby u samców myszy, jednak znaczenie tego wyniku dla ludzi pozostaje niejasne i wymaga dalszej analizy. W zakresie rozrodczości, metylofenidat nie wykazywał negatywnego wpływu na płodność zwierząt laboratoryjnych nawet przy dawkach kilkukrotnie przekraczających te stosowane klinicznie. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały wad rozwojowych płodów, choć toksyczność płodowa, w tym utrata miotu, pojawiła się przy dawkach toksycznych dla ciężarnych samic szczurów, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne.
badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, bezpieczeństwo stosowania leku, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie teratogenne, metylofenidat, metylofenidatu chlorowodorek, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, rozwój płodu, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, wpływ na rozrodczość, złośliwy guz wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bronchostop Duo na kaszel (120 mg + 830 mg)/15 ml
Produkt leczniczy Bronchostop Duo (120 mg + 830 mg/15 ml) został poddany szczegółowej ocenie genotoksyczności w badaniach przedklinicznych, obejmujących zarówno cały preparat, jak i jego składniki aktywne, takie jak wyciągi z tymianku (Thymus vulgaris L. i/lub Thymus zygis L.), olejek tymiankowy oraz suchy ekstrakt korzenia prawoślazu (Althaea officinalis L.). W żadnym z przeprowadzonych testów nie wykazano działania mutagennego, co wskazuje na brak ryzyka uszkodzenia materiału genetycznego komórek przy stosowaniu syropu Bronchostop Duo. Ocena ta potwierdza bezpieczeństwo preparatu pod kątem potencjalnej genotoksyczności.
badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, Bronchostop Duo, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, olejek tymianku, potencjał mutagenny, prawoślaz, proces nowotworowy, rozwój płodu, rozwój postnatalny, toksyczność reprodukcyjna, tymianek, uszkodzenie materiału genetycznego, właściwość rakotwórcza, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apo-Nastrol 1 mg
Przedkliniczne badania anastrozolu wykazały brak istotnego zagrożenia dla człowieka w zakresie toksyczności, mutagenności oraz teratogenności przy dawkach klinicznych. Toksyczność ostra ujawniała się jedynie przy bardzo wysokich dawkach: mediana dawki śmiertelnej u gryzoni wynosiła >100 mg/kg mc./dobę doustnie i 50 mg/kg mc./dobę dootrzewnowo, a u psów >45 mg/kg mc./dobę doustnie. W badaniach przewlekłych na szczurach i psach stosowano dawki 1-5 mg/kg mc./dobę, przy których obserwowano jedynie efekty farmakologiczne i indukcję enzymów, bez zmian zwyrodnieniowych. Badania mutagenności nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego. Wpływ na płodność u samców szczurów był przemijający, natomiast u samic dawki ≥0,02 mg/kg mc./dobę powodowały znaczącą, odwracalną niepłodność oraz zwiększoną utratę zarodków. Teratogenność nie została potwierdzona, choć odnotowano powiększenie łożyska u szczurów i poronienia u królików przy dawkach do 1,0 mg/kg mc./dobę i 0,2 mg/kg mc./dobę odpowiednio.
badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, chłoniak, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak tarczycy, indukcja enzymów, łagodny nowotwór jajnika, mediana dawki śmiertelnej, mięsak histiocytarny, niepłodność, nowotwór tkanki limfatycznej, nowotwór wątroby, polip śluzówki macicy, poronienie, powiększenie łożyska, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, utrata zarodków, wpływ na płodność, zaburzenie zachowania, zaburzenie zdolności rozrodczych, zahamowanie aromatazy, zmiana zwyrodnieniowa, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nonpres 50 mg
Przedkliniczne badania eplerenonu, substancji czynnej preparatu Nonpres, wykazały brak istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa stosowania w dawkach terapeutycznych. Ocena farmakologii bezpieczeństwa nie ujawniła negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności ani uszkodzeń DNA, a długoterminowe badania rakotwórczości na modelach zwierzęcych nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów. Ponadto, badania toksyczności reprodukcyjnej nie wykazały istotnych zagrożeń dla płodności, rozwoju zarodka, płodu ani rozwoju pourodzeniowego.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, działanie rakotwórcze, eplerenon, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, rozwój nowotworu, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, wpływ na reprodukcję, zanik gruczołu krokowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tenofovir disoproxil Accordpharma 245 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tenofowiru dizoproksylu nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka, jednak zaobserwowano potencjalne efekty toksyczne przy narażeniu równym lub większym niż kliniczne. W badaniach wielokrotnego podawania na szczurach, psach i małpach odnotowano nefrotoksyczność oraz szkodliwe oddziaływanie na kościec, objawiające się rozmiękaniem kości u małp oraz zmniejszoną gęstością mineralną kości (BMD) u szczurów i psów. Zmniejszenie stężenia fosforanów w surowicy, powiązane z efektami kostnymi, sugeruje mechanizm działania związany z upośledzonym wchłanianiem fosforanów w jelicie cienkim. Efekty kostne występowały przy narażeniu co najmniej 5-krotnie większym niż u pacjentów (szczury, psy) oraz przy narażeniu 40-krotnie większym u młodocianych małp podawanych podskórnie.
badanie rakotwórczości, ekotoksykologia, fumaran tenofowiru dizoproksylu, gęstość mineralna kości, guz dwunastnicy, hipofosfatemia, mikrojądra szpiku kostnego, nefrotoksyczność, nieplanowana synteza DNA, osteomalacja, tenofowir dizoproksyl, test Amesa, test chłoniaka mysiego, toksyczność kostna, toksyczność okołoporodowa, toksyczność reprodukcyjna, wchłanianie fosforanów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 10 mg + 160 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania obu składników oraz ich kombinacji. W badaniach toksykologicznych na szczurach zaobserwowano zmiany zapalne warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-krotnym (walsartan) i 2,6-krotnym (amlodypina) w stosunku do dawek klinicznych (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). Przy wyższych dawkach (>2,6 amlodypina, >1,9 walsartan) występowały owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej żołądka. Zmiany nerkowe, takie jak bazofilia, rozstrzeń kanalików i wałeczki nerkowe, pojawiły się przy narażeniu 8-13-krotnym dla walsartanu i 7-8-krotnym dla amlodypiny. W badaniach rozwoju zarodka i płodu u szczurów stwierdzono rozszerzone moczowody i zaburzenia kostnienia przy narażeniu 12-krotnym (walsartan) i 10-krotnym (amlodypina) w stosunku do dawek klinicznych. Maksymalna dawka nie wywołująca obserwowalnych zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej dla walsartanu i 4-krotność dla amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina i walsartan, badanie rakotwórczości, bazofilia, hemodynamika nerek, hiperplazja aparatu przykłębuszkowego, karcynogenność, klastogenność, komórka Sertoliego, mutagenność, nefropatia, NOAEL, obniżenie hormonu folikulotropowego, opóźnienie porodu, owrzodzenie i nadżerka, przerost błony śluzowej tętniczek, rozstrzeń kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wałeczek nerkowy, zmiana zapalna, zmniejszona gęstość nasienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Losartic 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa losartanu potasowego wykazały brak genotoksyczności i rakotwórczości, co potwierdza jego korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście mutagenności i kancerogenezy. Analizy farmakologiczne oraz toksykologiczne po wielokrotnym podaniu ujawniły charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II zmiany hematologiczne (redukcja erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i sporadycznie kreatyniny w surowicy), sercowo-naczyniowe (zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych) oraz uszkodzenia przewodu pokarmowego (uszkodzenia błony śluzowej, owrzodzenia, nadżerki, krwawienia). Te efekty są zgodne z farmakodynamicznym mechanizmem działania losartanu i typowe dla leków modulujących układ renina-angiotensyna.
antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, błona śluzowa, działanie mutagenne, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, krwinki czerwone, losartan potasowy, malformacja płodowa, nadżerka, obumarcie płodu, parametry biochemiczne, rozwój nerek, sartan, toksyczność reprodukcyjna, układ krążenia, układ renina-angiotensyna, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Zydowudyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Zydowudyna, stosowana w terapii zakażeń HIV-1, wykazuje brak mutagenności w testach bakteryjnych (test Amesa), jednak w badaniach in vitro na komórkach ssaków oraz in vivo u myszy i szczurów stwierdzono uszkodzenia chromosomów i działanie genotoksyczne, w tym w testach mikrojądrowych i jąderkowych. Substancja ta jest inkorporowana do DNA leukocytów dorosłych pacjentów oraz noworodków, co potwierdzono także w badaniach przezłożyskowych u małp, gdzie skojarzenie zydowudyny z lamiwudyną powodowało większą liczbę skróceń telomerów w DNA płodów. W badaniach rakotwórczości u gryzoni wykazano powstawanie nowotworów nabłonkowych pochwy po długotrwałej ekspozycji na wysokie stężenia niezmetabolizowanej zydowudyny, natomiast inne nowotwory nie były związane z jej działaniem. Przezłożyskowe badania u myszy wskazały na zwiększoną częstość nowotworów płuc, wątroby i żeńskiego układu rozrodczego przy dawce 420 mg/kg mc., jednak kliniczne znaczenie tych wyników pozostaje nieznane.
analog nukleozydu, badanie cytogenetyczne, badanie rakotwórczości, DNA leukocytów, genotoksyczność, genotoksyczność przezłożyskowa, lamiwudyna, leukopenia, limfocyt krwi obwodowej, limfocyt ludzki, mutagenność, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór nabłonkowy pochwy, organogeneza, rakotwórczość, rakotwórczość przezłożyskowa, skrócenie telomerów, test Amesa, test chłoniaka mysiego, test jąderkowy, test mikrojądrowy, wada wrodzona, zakażenie HIV-1, zydowudyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Medikinet CR 30 mg 30 mg
Dane przedkliniczne dotyczące metylofenidatu chlorowodorku zawartego w Medikinet CR wskazują na zwiększoną częstość występowania złośliwych guzów wątroby u samców myszy w badaniach rakotwórczości prowadzonych przez całe życie zwierząt laboratoryjnych (szczury i myszy). Znaczenie tych obserwacji dla bezpieczeństwa klinicznego u ludzi pozostaje nieustalone i wymaga dalszych badań. W badaniach rozrodczości metylofenidat podawany w dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne nie wpływał istotnie na płodność ani zdolność rozrodczą zwierząt, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania u pacjentów w wieku rozrodczym.
badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, bezpieczeństwo przedkliniczne, chlorowodorek metylofenidatu, dawka toksyczna, działanie teratogenne, kobieta w ciąży, Medikinet CR, płodność, populacja ludzka, potencjał rakotwórczy, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, wada rozwojowa, zdolność rozrodcza, złośliwy guz wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Diphereline SR 22,5 mg 22,5 mg
Badania przedkliniczne tryptoreliny, substancji czynnej leku Diphereline SR 22,5 mg, wykazały niską toksyczność wobec narządów poza układem rozrodczym. Działania niepożądane były głównie związane z farmakologicznym efektem supresji czynności gonadalnej, co potwierdzono makroskopowymi i mikroskopowymi zmianami w narządach rozrodczych samców szczurów, psów i małp, które były częściowo odwracalne po zaprzestaniu terapii. W badaniach toksyczności rozwojowej u ciężarnych szczurów podanie tryptoreliny w dawce 10 µg/kg między 6. a 15. dniem ciąży nie wykazało embriotoksyczności ani teratogenności, natomiast dawka 100 µg/kg indukowała toksyczność matczyną i zwiększoną liczbę resorpcji płodów.
agonista GnRH, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, Diphereline, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, gonadoliberyna, guz przysadki, narząd rozrodczy, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, resorpcja płodu, supresja czynności gonadalnej, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, tryptorelina - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lactulosum Orifarm Forte 667 mg/ml
Przedkliniczne badania toksyczności laktulozy, przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt, wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) po podaniu doustnym wynoszą 48,8 ml/kg masy ciała u myszy, 43 ml/kg u dorosłych szczurów oraz powyżej 15 ml/kg u świnek morskich, natomiast u noworodków szczurów po podaniu dootrzewnowym LD50 wynosi 30 ml/kg. Szczególną oporność na toksyczność wykazywały pawiany, które przeżywały dawkę 37 ml/kg. Objawy toksyczne u szczurów obejmowały biegunkę, depresję i śpiączkę, a badania histopatologiczne ujawniły krwotoczne zapalenie żołądka i jelit. Długotrwałe podawanie laktulozy w dawkach do 40 ml/kg u szczurów oraz do 20 ml/kg u pawianów powodowało jedynie nieznaczne zahamowanie wzrostu, bez innych istotnych efektów toksycznych. Podawanie laktulozy w stężeniach do 5% w paszy przez 21 tygodni nie wykazało toksyczności podostrej, a u prosiąt stosowanie roztworów 5-15% nie wpływało negatywnie na przyjmowanie pokarmu ani tempo wzrostu, mimo wystąpienia przemijającej biegunki.
badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, dawka śmiertelna, genotoksyczność i mutagenność, krwotoczne zapalenie żołądka i jelit, laktuloza, LD50, mutagenność, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, toksyczność po podaniu jednorazowym, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność podostra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pratyria 100 mg + 150 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa paliperydonu palmitynianu, substancji czynnej preparatu Pratyria (75 mg, 100 mg, 150 mg), wykazały, że wielokrotne podanie domięśniowe u szczurów i psów powoduje głównie efekty farmakologiczne, takie jak sedacja oraz zmiany związane z hiperprolaktynemią wpływające na gruczoły sutkowe i narządy płciowe. Zaobserwowano również reakcje zapalne i ropnie w miejscu wstrzyknięcia. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach, przy dawkach do 160 mg/kg/dobę (4,1-krotność ekspozycji u ludzi przy maksymalnej dawce 150 mg), nie stwierdzono embriotoksyczności ani wad rozwojowych, choć u potomstwa zwierząt leczonych antagonistami receptorów dopaminowych odnotowano zaburzenia rozwoju motorycznego i zdolności uczenia się. Paliperydon i jego palmitynian nie wykazują działania genotoksycznego.
antagonista receptorów dopaminowych, antagonizm receptorów D2, badanie genotoksyczne, badanie rakotwórczości, dysfagia, działanie prolaktyny, embriotoksyczność, gruczolak gruczołu sutkowego, gruczolak przysadki mózgowej, gruczolakorak gruczołu sutkowego, hiperprolaktynemia, hormonalnie czynny gruczolak trzustki, narząd płciowy, nowotwór złośliwy gruczołu sutkowego, paliperydon, paliperydonu palmitynian, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, reakcja zapalna w miejscu wstrzyknięcia, ropień, sedacja, toksyczność po wielokrotnym podaniu, wada rozwojowa, wstrzyknięcie domięśniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Glenmark 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu, prowadzone na szczurach i małpach przez okres do 9 miesięcy, wykazały wielonarządowe działania niepożądane obejmujące przewód pokarmowy (wymioty, biegunki), nadnercza (przekrwienie kory, krwotoki, martwica z włóknieniem), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), zewnątrzwydzielniczą część trzustki (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zaburzenia rozwoju pęcherzyków jajnikowych). Zmiany te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu i były w większości odwracalne w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, obniżenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości wiązano z farmakologicznym działaniem sunitynibu.
aberracja chromosomalna liczbowa, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej żołądka, krwotok z przewodu pokarmowego, mutagenność bakteryjna, mysz transgeniczna rasH2, nadnercza, odstęp QTc, organogeneza, płytka wzrostowa kości, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, resorpcja, rozrost komórek mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep wargi, rozszczep wargi i podniebienia, rozwój pre- i postnatalny, rozwój zarodkowo-płodowy, ślinianki, szpik kostny, toksyczny wpływ na rozród, układ endokrynny, układ limfatyczny i krwiotwórczy, układ rozrodczy, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa szkieletu płodu, węzeł chłonny, zanik błony śluzowej, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zewnątrzwydzielnicza część trzustki, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Exbol 75 mg + 650 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Exbol, zawierającego 75 mg tramadolu chlorowodorku i 650 mg paracetamolu, nie wykazały działań teratogennych ani mutagennych przy dawkach terapeutycznych. Embriotoksyczność i fetotoksyczność zaobserwowano jedynie przy wysokich dawkach toksycznych dla matek, tj. 50 mg/kg tramadolu i 434 mg/kg paracetamolu (8,3-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej dla ludzi), objawiających się zmniejszeniem masy ciała płodu oraz zwiększoną liczbą dodatkowych żeber. Tramadol wykazywał wpływ na rozwój narządów, zaburzenia kostnienia i zwiększoną śmiertelność noworodków wyłącznie przy bardzo wysokich dawkach, nie obserwowano natomiast negatywnego wpływu na płodność i rozwój potomstwa przy standardowych dawkach terapeutycznych. Paracetamol nie wykazywał genotoksyczności ani rakotwórczości w dawkach terapeutycznych, z wyjątkiem dawek hepatotoksycznych.
badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, dawka hepatotoksyczna, dawka toksyczna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, maksymalna dawka terapeutyczna, przenikanie przez łożysko, ryzyko genotoksyczności, tramadol i paracetamol, tramadolu chlorowodorek, uszkodzenie wątroby, zaburzenie kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Synthon 25 mg
Badania przedkliniczne sunitynibu (Sunitinib Synthon) wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych, obejmującą przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, trzustkę, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy. Zaobserwowano m.in. nudności, biegunki, przekrwienia i krwotoki nadnerczy, zmniejszenie liczby komórek szpiku, degranulację komórek trzustki, przerost gronek ślinianek, zanik macicy i zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych. Dodatkowo stwierdzono wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost mezangium nerkowego oraz przerost komórek przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu był ograniczony – brak mutagenności i działania klastogennego in vivo, jednak zaobserwowano poliploidię in vitro. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, dysfagia, działanie klastogenne, działanie teratogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory serca, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, martwica komórek, odstęp QTc, opóźnienie kostnienia kręgów, organogeneza, płytka wzrostu, poliploidia, przekrwienie kory nadnerczy, przerost gronek, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, śródbłoniak krwionośny złośliwy, stężenie osoczowe, sunitynibu jabłczan, szpik kostny, wada rozwojowa szkieletu, właściwość mutagenna, zanik błony śluzowej, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neurol 1,0 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa alprazolamu wykazały brak mutagenności w teście Amesa oraz teście mikrojąder in vitro na szczurach przy dawce do 100 mg/kg m.c., co stanowi 500-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (10 mg/dobę). Długoterminowe badania rakotwórczości prowadzone przez 2 lata na szczurach (do 30 mg/kg m.c./dobę, 150× dawka ludzka) oraz myszach (do 10 mg/kg m.c./dobę, 50× dawka ludzka) nie wykazały działania kancerogennego. Ponadto, alprazolam nie wpływał negatywnie na płodność szczurów przy dawce 5 mg/kg m.c./dobę (25× dawka ludzka). Wyniki te sugerują niski potencjał mutagenny i rakotwórczy oraz brak wpływu na funkcje rozrodcze w zakresie dawek terapeutycznych.
aberracja chromosomowa, alprazolam, badanie biologiczne, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, dawka terapeutyczna, długotrwała ekspozycja, działanie rakotwórcze, lek benzodiazepinowy, napad drgawkowy, potencjał rakotwórczy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność, wrastanie naczyń w rogówkę, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Capecitabinum Glenmark 500 mg
Przedkliniczne badania kapecytabiny wykazały charakterystyczną toksyczność po wielokrotnym podaniu u małp Cynomolgus i myszy, obejmującą układ pokarmowy, limfatyczny i krwiotwórczy, z odwracalnym charakterem zmian. Zaobserwowano również toksyczność skórną, natomiast nie stwierdzono uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego ani wątroby. W zakresie układu sercowo-naczyniowego, dożylne podanie dawki 100 mg/kg u małp powodowało wydłużenie odstępów PR i QT w EKG, co nie występowało przy podawaniu doustnym w dawce 1379 mg/m²/dobę. Dwuletnie badania rakotwórczości na myszach nie wykazały działania karcynogennego kapecytabiny, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowe leku.
5-fluorouracyl, analog nukleozydowy, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, elektrokardiogram, embriotoksyczność, fluoropirymidyna, kapecytabina, ośrodkowy układ nerwowy, resorpcja płodu, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność sercowo-naczyniowa, toksyczność skórna, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlessa 8 mg + 5 mg
Substancje czynne leku Amlessa, peryndopryl i amlodypina, wykazują korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi. Peryndopryl, podawany doustnie w badaniach przewlekłej toksyczności na szczurach i małpach, wykazywał odwracalne uszkodzenia nerek, bez potencjału mutagennego ani rakotwórczego. Badania reprodukcyjne na różnych gatunkach nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności peryndoprylu, choć inhibitory ACE mogą powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, takie jak zmiany morfologiczne nerek płodów oraz zwiększoną śmiertelność okołoporodową i poporodową. Peryndopryl nie wpływał negatywnie na płodność szczurów.
amlodypiny bezylan, antagonista wapnia, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, peryndopryl i amlodypina, płodność zwierząt, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, uszkodzenie materiału genetycznego, zniekształcenie dystalne szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Melkart 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wildagliptyny obejmowały różne gatunki zwierząt, w tym psy, szczury, myszy oraz małpy cynomolgus. W badaniach na psach zaobserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawkach powyżej 15 mg/kg mc. (NOAEL 15 mg/kg, co odpowiada 7-krotnej ekspozycji względem Cmax u ludzi). U szczurów i myszy stwierdzono gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach, z NOAEL odpowiednio 25 mg/kg (5-krotna ekspozycja AUC u ludzi) i 750 mg/kg (142-krotna ekspozycja AUC). Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów obejmowały biegunki i krwawienia, jednak nie ustalono dawki bezobjawowej. Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego in vitro i in vivo. Badania reprodukcyjne na szczurach i królikach nie wykazały istotnych zaburzeń płodności ani rozwoju zarodkowego przy dawkach NOAEL 75 mg/kg (10-krotna ekspozycja u szczurów) i 50 mg/kg (9-krotna ekspozycja u królików). W badaniu rozwoju przed- i pourodzeniowego toksyczność u potomstwa pojawiała się jedynie przy dawkach ≥150 mg/kg związanych z toksycznością matczyną.
badania in vitro, badania in vivo, badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka NOAEL, działanie mutagenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, małpa cynomolgus, martwica tkanek, naczyniakomięsak krwionośny, pole pod krzywą stężenia, przewodzenie wewnątrzsercowe, stężenie maksymalne, toksyczność matczyna, wildagliptyna, żebra faliste - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vilpin Combi 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Vilpin Combi zawiera peryndopryl tozylan oraz amlodypiny bezylan, których dane przedkliniczne wskazują na specyficzny profil bezpieczeństwa. Peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek w badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów i małp, bez działania mutagennego in vitro i in vivo oraz bez potencjału embriotoksycznego czy teratogennego. Niemniej, jako inhibitor konwertazy angiotensyny, może powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, takie jak zgon płodu, wady wrodzone, zmiany nerkowe oraz zwiększoną umieralność okołoporodową. Peryndopryl nie wpływa negatywnie na płodność u szczurów, a długoterminowe badania nie wykazały jego potencjału rakotwórczego.
aberracja chromosomowa, amlodypiny bezylan, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, działanie teratogenne, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, mutagenność punktowa, peryndopryl tozylan, potencjał embriotoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, testosteron, toksyczność peryndoprylu, toksyczność przewlekła peryndoprylu, uszkodzenie nerki, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Astexana 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne eksemestanu wykazały, że działania niepożądane dotyczą głównie narządów rozrodczych, co jest zgodne z jego mechanizmem jako inhibitora aromatazy. Działania toksyczne na wątrobę, nerki oraz ośrodkowy układ nerwowy obserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne ekspozycje u ludzi, co sugeruje niskie ryzyko kliniczne tych efektów. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, testy na komórkach V79 i hepatocytach szczurów oraz test jąderkowy u myszy, nie wykazały istotnego potencjału mutagennego, mimo że eksemestan wykazał działanie klastogenne in vitro na limfocytach, co nie zostało potwierdzone in vivo. W badaniach reprodukcyjnych dawka terapeutyczna 25 mg/dobę wykazała embriotoksyczność u szczurów i królików, jednak bez dowodów na teratogenność.
badanie kliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, genotoksyczność, gruczolak nerki, inhibitor aromatazy, nowotwór wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, przewlekła nefropatia, test Amesa, test jąderkowy, toksyczność wątrobowa, toksyczny wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Medikinet CR 20 mg 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa metylofenidatu, substancji czynnej Medikinet CR, wykazały specyficzny wzorzec zmian nowotworowych u samców myszy, ze zwiększoną częstością występowania złośliwych nowotworów wątroby, co nie zostało zaobserwowane u szczurów, wskazując na efekt gatunkowy. Wpływ kliniczny tych obserwacji na ludzi pozostaje nieustalony. Badania reprodukcyjne wykazały brak negatywnego wpływu na płodność i zdolność rozrodczą zwierząt, nawet przy dawkach kilkukrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W zakresie teratogenności, metylofenidat nie wykazywał właściwości teratogennych u szczurów i królików, choć przy dawkach toksycznych dla samic szczurów odnotowano całkowitą utratę miotu, co sugeruje toksyczność wtórną do działania na organizm matki.
badanie karcinogenności, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakodynamika leku, farmakokinetyka, funkcja reprodukcyjna, gryzoń laboratoryjny, Medikinet CR, metylofenidat, nowotwór wątroby, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, toksyczność rozwojowa, utrata miotu, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Toramide 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa torasemidu obejmują ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, teratogenności, wpływu na płodność oraz potencjału mutagennego i rakotwórczego. Toksyczność ostra wykazała bardzo niski poziom toksyczności, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach przewlekłych na psach i szczurach obserwowano zmniejszenie masy ciała, wzrost stężenia kreatyniny i mocznika oraz zmiany nerkowe, takie jak rozszerzenie kanalików nerkowych i śródmiąższowe zapalenie nerek, które były odwracalne po zaprzestaniu terapii. Zmiany te wiązały się z farmakodynamicznym działaniem torasemidu, głównie nasileniem diurezy.
badanie rakotwórczości, diuretyk pętlowy, działanie farmakodynamiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, kreatynina i mocznik, nasilona diureza, potencjał kancerogenny, rozszerzenie kanalików nerkowych, ryzyko teratogenne, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksykologia reprodukcji, torasemid, wada rozwojowa płodu, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Anastrozol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące anastrozolu wskazują na brak istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Toksyczność ostra obserwowano jedynie przy wysokich dawkach: LD50 doustnie u gryzoni >100 mg/kg mc./dobę, dootrzewnowo >50 mg/kg mc./dobę, a u psów >45 mg/kg mc./dobę. Toksyczność przewlekła u szczurów i psów w dawkach 1-5 mg/kg mc./dobę wiązała się z farmakologicznym działaniem lub indukcją enzymów, bez istotnych zmian toksycznych. Anastrozol nie wykazuje działania mutagennego ani klastogennego. Wpływ na płodność u szczurów był odwracalny i związany z mechanizmem działania inhibitora aromatazy, przy czym dawki 0,02-1 mg/kg mc./dobę u samic powodowały niepłodność i zwiększone straty zarodków, a u samców dawki 50 i 400 mg/l w wodzie pitnej obniżały wskaźniki łączenia się w pary i płodność, z powrotem do normy po zaprzestaniu podawania.
anastrozol, badanie rakotwórczości, chłoniak, działanie klastogenne, efekt teratogenny, genotoksyczność, gruczolak tarczycy, hamowanie aktywności aromatazy, implantacja zarodka, indukcja enzymów, inhibitor aromatazy, łagodny guz jajnika, mediana dawki śmiertelnej, mięsak histiocytarny, nowotwór tkanki limfatycznej, nowotwór wątroby, płodność, polip zrębowy macicy, poronienie, potencjał mutagenny, powiększenie łożyska, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bosentan Ranbaxy 125 mg
Bozentan, podawany doustnie z dostępnością biologiczną około 50%, wykazuje farmakokinetykę zależną od dawki i czasu, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-5 godzinach. U dorosłych pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym (TNP) ekspozycja na lek jest dwukrotnie wyższa niż u zdrowych ochotników. Objętość dystrybucji wynosi około 18 litrów, a klirens po dożylnym podaniu dawki 250 mg to 8,2 l/h, z okresem półtrwania 5,4 godziny. Bozentan silnie wiąże się z białkami osocza (>98%) i jest metabolizowany w wątrobie przez CYP2C9 i CYP3A4, z wydalaniem głównie z żółcią; mniej niż 3% dawki jest wydalane niezmienione z moczem. Podczas terapii wielokrotnej obserwuje się autoindukcję enzymów wątrobowych, co prowadzi do zmniejszenia stężenia leku w osoczu do 50-65% wartości po dawce pojedynczej, a stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 3-5 dni. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B Child-Pugh) ekspozycja na bozentan i jego aktywny metabolit wzrasta wielokrotnie, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku w tej grupie.
antagonista receptora endoteliny, autoindukcja enzymów, badanie rakotwórczości, biodostępność leku, cholestaza, cytochrom P450, czynnik naczyniokurczący, działanie teratogenne, endotelina-1, farmakodynamika leku, genotoksyczność, hemodializa, indukcja enzymów, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, nadciśnienie wrotne, opór naczyniowy, przerost serca, rak pęcherzykowy tarczycy, rak wątrobowokomórkowy, receptory endoteliny, skala Childa-Pugha, tętnicze nadciśnienie płucne, wydalanie z żółcią, zanik kanalików nasiennych, zwłóknienie tkanek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fervex ból i gorączka kids 300 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa paracetamolu w leku Efferalgan 300 mg obejmują badania toksykologiczne, genotoksyczne oraz oceny potencjału rakotwórczego. Długoterminowe badania na gryzoniach, z dawkami 0, 600, 3000 oraz 6000 ppm przez 2 lata, nie wykazały działania rakotwórczego u samców szczurów i myszy obu płci, natomiast u samic szczurów zaobserwowano niejednoznaczne oznaki zwiększonej częstości białaczki z komórek jednojądrzastych, co sugeruje możliwą specyficzną odpowiedź płciową i gatunkową. Efekty genotoksyczne pojawiały się jedynie przy dawkach przekraczających zalecane limity terapeutyczne, związane z toksycznością wątroby i szpiku kostnego, natomiast dawki terapeutyczne nie osiągały progu genotoksyczności. Starsze badania potwierdzają, że rakotwórczość występuje wyłącznie przy bardzo wysokich, cytotoksycznych dawkach paracetamolu.
badanie genotoksyczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo paracetamolu, białaczka z komórek jednojądrzastych, dawka cytotoksyczna, dawka terapeutyczna paracetamolu, działanie genotoksyczne, Efferalgan, genotoksyczność paracetamolu, model zwierzęcy, potencjał rakotwórczy, rozwój potomstwa, szpik kostny, toksyczne działanie na wątrobę, toksyczność wątrobowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Durogesic 25 mcg/h
Przedkliniczne badania toksykologiczne fentanylu, substancji czynnej systemu transdermalnego Durogesic, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu terapeutycznym. Badania na szczurach potwierdziły brak wpływu na płodność samców, natomiast u samic zaobserwowano zmniejszoną płodność oraz zwiększoną śmiertelność zarodków, co wiązano z toksycznością matczyną, a nie bezpośrednim działaniem fentanylu. Testy teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały wad rozwojowych, a długoterminowe badania rakotwórczości u szczurów Sprague Dawley (2 lata) nie potwierdziły działania onkogennego. W badaniach mutagenności in vivo nie stwierdzono działania mutagennego, natomiast in vitro fentanyl indukował mutagenność przy wysokich stężeniach, znacznie przekraczających dawki kliniczne.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek fentanylu, Durogesic, działanie mutagenne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, fentanyl, genotoksyczność, męski układ rozrodczy, opioidowy lek przeciwbólowy, płodność samca, płodność samicy, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, rozwój płodowy, rozwój pourodzeniowy, śmiertelność zarodków, system transdermalny, teratogenność, toksyczność, toksyczność matczyna, toksyczny wpływ na reprodukcję, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide Glenmark 14 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teriflunomidu wykazały, że po wielokrotnym podaniu doustnym u myszy (do 3 miesięcy), szczurów (do 6 miesięcy) i psów (do 12 miesięcy) głównymi narządami docelowymi toksyczności były szpik kostny, narządy limfatyczne, jama ustna, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustka. Obserwowano utleniające działanie na erytrocyty, niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię, limfopenię oraz zakażenia wtórne, co wiązało się z hamowaniem podziału komórek. Zwierzęta wykazywały większą wrażliwość na farmakologiczne i toksyczne działanie teriflunomidu niż ludzie, a efekty toksyczne pojawiały się przy dawkach odpowiadających lub niższych niż terapeutyczne u ludzi. W testach genotoksyczności teriflunomid nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, a działanie klastogenne in vitro było pośrednim efektem hamowania dehydrogenazy dihydroorotanowej. Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) był mutagenny in vitro, ale nie in vivo. Badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie wykazały potencjału rakotwórczego leku.
4-trifluorometyloanilina, anemia, badanie rakotwórczości, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, erytrocyt, immunoglobulina IgG, immunoglobulina IgM, leukopenia, limfocyt B, limfopenia, narząd limfatyczny, narząd rozrodczy, płytka krwi, przewód pokarmowy, szpik kostny, teriflunomid, trzustka, zakażenie wtórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxazepam Espefa 10 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące oksazepamu, substancji czynnej leku Oxazepam Espefa, są ograniczone w zakresie oceny potencjału mutagennego i rakotwórczego. Nie przeprowadzono standardowych testów mutagenności, takich jak test Amesa, test aberracji chromosomowych czy test mikrojądrowy, ani długoterminowych badań karcynogenności na modelach zwierzęcych. Brak jest zatem informacji pozwalających na jednoznaczną ocenę wpływu oksazepamu na materiał genetyczny komórek oraz ryzyka rozwoju nowotworów w wyniku jego stosowania.
W związku z powyższym, pełna ocena profilu bezpieczeństwa oksazepamu w kontekście mutagenności i rakotwórczości jest ograniczona. W praktyce klinicznej rekomenduje się opieranie decyzji terapeutycznych na wieloletnim doświadczeniu klinicznym oraz obserwacjach dotyczących bezpieczeństwa stosowania tego leku u pacjentów, gdyż brak jest kompleksowych danych przedklinicznych potwierdzających lub wykluczających te ryzyka.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Duloxetine +pharma 30 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa duloksetyny obejmowała testy genotoksyczności, badania rakotwórczości oraz wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój potomstwa. Testy genotoksyczności nie wykazały działania genotoksycznego. W badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono działania rakotwórczego, choć zaobserwowano wielojądrzaste komórki wątrobowe o niejasnym znaczeniu klinicznym. U myszy samic poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje nieokreślone. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę powodowała zmniejszenie spożycia pokarmu, masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń, zwiększoną śmiertelność potomstwa oraz opóźnienie wzrostu, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej klinicznej (AUC).
AUC, badanie rakotwórczości, działanie neurobehawioralne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, funkcja rozrodcza, gruczolak wątroby, narażenie układowe, NOAEL, test genotoksyczności, toksyczność poporodowa, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki wątrobowe, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenie cyklu rujowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olimestra 20 mg
Badania przedkliniczne olmesartanu medoksomilu (substancji czynnej leku Olimestra) wykazały profil bezpieczeństwa charakterystyczny dla antagonistów receptora angiotensyny II (AT1). W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach zaobserwowano zmiany biochemiczne, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego (BUN) i kreatyniny w surowicy, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie wskaźników czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt). Morfologiczne zmiany w nerkach obejmowały regenerację nabłonka, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Efekty te były zgodne z farmakologicznym działaniem leku i mogły być ograniczone przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Ponadto, obserwowano wzrost aktywności reninowej osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, typowy dla tej klasy leków, bez istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, badanie rozrodczości, działanie teratogenne, genotoksyczność, hematokryt, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, lek przeciwnadciśnieniowy, masa mięśnia sercowego, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, pęknięcie chromosomu, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał rakotwórczy, stężenie hemoglobiny, toksyczność, toksyczność przewlekła, wskaźniki czerwonokrwinkowe, zmiany hematologiczne, zmiany sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symex 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne eksemestanu w dawce 25 mg wykazały dobrą tolerancję leku u zwierząt, z działaniami niepożądanymi głównie związanymi z jego farmakologicznym mechanizmem działania, zwłaszcza na narządy rozrodcze i dodatkowe. Toksyczność wobec wątroby, nerek i ośrodkowego układu nerwowego pojawiała się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję terapeutyczną u ludzi, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. Ocena genotoksyczności wykazała brak mutagenności i genotoksyczności in vivo, mimo obserwowanego działania klastogennego in vitro. Badania reprodukcyjne wskazały na embriotoksyczność przy dawkach odpowiadających 25 mg/dobę u ludzi, jednak bez dowodów na teratogenność.
badanie genotoksyczne, badanie rakotwórczości, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie teratogenne, eksemestan, enzym mikrosomalny wątroby, gruczolak nerki, hepatocyt szczura, limfocyt, narząd rozrodczy, nerka, nowotwór wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, przewlekła nefropatia, test Amesa, test jąderkowy, toksyczność, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, wątroba