stan stacjonarny
Stan stacjonarny (steady state) to pojęcie stosowane w medycynie do opisania równowagi fizjologicznej w organizmie, gdy wszystkie parametry utrzymują się na względnie stałym poziomie. W tym stanie procesy metaboliczne, przepływ krwi, wymiana gazowa oraz inne funkcje życiowe osiągają stabilność, pomimo ciągłych zmian zachodzących w środowisku wewnętrznym i zewnętrznym.
W kontekście klinicznym stan stacjonarny oznacza okres, w którym stan pacjenta nie ulega istotnym wahaniom, co jest szczególnie ważne podczas monitorowania efektów leczenia. W farmakologii mówi się o stanie stacjonarnym, gdy stężenie leku we krwi osiąga stabilny poziom, zwykle po upływie 4-5 okresów półtrwania danej substancji.
Stan stacjonarny ma fundamentalne znaczenie w badaniach klinicznych, interpretacji wyników laboratoryjnych oraz w planowaniu terapii długoterminowej. Zaburzenie stanu stacjonarnego może wskazywać na progresję choroby, wystąpienie powikłań lub nieadekwatną odpowiedź na leczenie, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadulan 10 mg
Tadalafil, substancja czynna leku Tadulan, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach. Jego farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5-20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę. Objętość dystrybucji wynosi około 63 l, a 94% leku wiąże się z białkami osocza. Tadalafil metabolizowany jest głównie przez izoenzym CYP3A4, a okres półtrwania (T1/2) wynosi około 17,5 godziny, co umożliwia wygodny schemat dawkowania. Eliminacja zachodzi głównie z kałem (61% dawki) oraz moczem (36% dawki). Wchłanianie leku nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu ani porę podania.
AUC, biotransformacja, ciężka niewydolność wątroby, farmakokinetyka liniowa, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens tadalafilu, łagodne zaburzenia czynności nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, tadalafil, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etform 500 500 mg
Metformina chlorowodorek charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką wchłaniania z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 2,5 godziny (tmax). Biodostępność doustna wynosi około 50-60% dla dawek 500 mg i 850 mg, z 20-30% dawki wydalanej z kałem jako frakcja niewchłonięta. Obecność pokarmu zmniejsza Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłuża tmax o 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje nieokreślone. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, przenika do erytrocytów, a jej objętość dystrybucji (Vd) wynosi od 63 do 276 litrów, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenianie w tkankach. Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki, z klirensem nerkowym przekraczającym 400 ml/min, co świadczy o eliminacji zarówno przez filtrację kłębuszkową, jak i wydzielanie kanalikowe. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 6,5 godziny.
biodostępność, cukrzyca, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, erytrocyt, farmakokinetyka metforminy, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, kontrola glikemii, krwinka czerwona, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Danengo 75 mg
Dabigatran eteksylan, prolek przekształcany do aktywnego dabigatranu, charakteryzuje się niską biodostępnością około 6,5% po podaniu doustnym, z osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w ciągu 0,5-2 godzin u zdrowych osób. W okresie pooperacyjnym wchłanianie jest opóźnione do około 6 godzin, co wiąże się z działaniem znieczulenia ogólnego i porażeniem mięśniówki przewodu pokarmowego. Pokarm wydłuża czas do Cmax o około 2 godziny, natomiast uszkodzenie integralności kapsułek zwiększa biodostępność o 37-75%. Dabigatran wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (34-35%) i objętość dystrybucji 60-70 L. Metabolizm obejmuje hydrolizę do aktywnej formy oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z klirensem około 100 mL/min, co odpowiada przesączaniu kłębuszkowemu. Okres półtrwania u osób starszych wynosi około 11-14 godzin, wydłużając się u pacjentów z niewydolnością nerek.
acyloglukuronid, białko transportowe P-gp, biodostępność, cytochrom P450, dabigatran, dabigatran eteksylan, działanie przeciwzakrzepowe, esteraza, hemodializa, hydroksypropylometyloceluloza, klasyfikacja Childa-Pugha, kwas glukuronowy, niewydolność nerek, niezastawkowe migotanie przedsionków, objętość dystrybucji, okres półtrwania, prolek, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie dabigatranu w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, znieczulenie ogólne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Triplixam 5 mg + 1,25 mg + 5 mg
Triplixam to preparat złożony zawierający peryndopryl (ACEI), indapamid (diuretyk tiazydopodobny) oraz amlodypinę (bloker kanałów wapniowych), które nie wykazują istotnych interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym podawaniu. Peryndopryl jest prolekiem, szybko wchłaniany (Cmax po 1 h), metabolizowany do aktywnego peryndoprylatu (Cmax po 3-4 h, t½ ok. 17 h), eliminowany głównie nerkowo; biodostępność zmniejsza pokarm, dlatego zaleca się podanie na czczo. Indapamid charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem (Cmax po 1 h), wysokim wiązaniem z białkami (79%), długim okresem półtrwania (14-24 h) i eliminacją głównie nerkową (70% z moczem). Amlodypina ma długi czas do Cmax (6-12 h), wysoką biodostępność (64-80%), silne wiązanie z białkami (97,5%) oraz długi okres półtrwania (35-50 h), co umożliwia dawkowanie raz na dobę; metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, eliminowana głównie nerkowo.
amlodypina, AUC, biodostępność, czas do maksymalnego stężenia, dawkowanie wielokrotne, dystrybucja tkankowa, eliminacja leku, enzym konwertujący angiotensynę, farmakokinetyka, indapamid, interakcje lekowe, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens wątrobowy, kumulacja leku, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peryndopryl, peryndoprylat, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Soolantra 10 mg/g
Farmakokinetyka iwermektyny stosowanej miejscowo w kremie Soolantra 10 mg/g została szczegółowo zbadana u dorosłych pacjentów z ciężką postacią trądziku różowatego. Po około 2 tygodniach regularnego stosowania osiągany jest stan stacjonarny, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym średnio 2,1 ± 1,0 ng/ml (zakres 0,7–4,0 ng/ml) i czasem do osiągnięcia Cmax około 10 ± 8 godzin. Pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC0-24h) w stanie stacjonarnym wynosi średnio 36 ± 16 ng·h/ml (zakres 14–75 ng·h/ml), co wskazuje na znacznie niższą ogólnoustrojową ekspozycję w porównaniu do doustnej dawki 6 mg iwermektyny (AUC0-24h: 134 ± 66 ng·h/ml). Iwermektyna wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminą, bez istotnego wiązania z erytrocytami. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi średnio 6 dni (145 godzin, zakres 92–238 godzin), a eliminacja jest zależna od stopnia wchłaniania przez skórę.
albumina surowicza, białko osocza, CYP3A4, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyt, farmakokinetyka, faza eliminacji, hepatocyt, iwermektyna, mikrosom wątrobowy, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, trądzik różowaty, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levofloxacin Sandoz 5 mg/ml
Lewofloksacyna, fluorochinolon dostępny w roztworze do infuzji o stężeniu 5 mg/ml (dawki 250 mg i 500 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (99-100%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (30-40%) i dużą objętość dystrybucji (~100 l), co umożliwia skuteczną penetrację do tkanek takich jak błona śluzowa oskrzeli, płyn powlekający nabłonek dróg oddechowych, makrofagi pęcherzykowe, tkanka płuc, skóra, gruczoł krokowy oraz mocz. Lewofloksacyna jest metabolizowana w niewielkim stopniu (<5%), a jej eliminacja odbywa się głównie przez nerki (>85% dawki) z okresem półtrwania 6-8 godzin, co pozwala na stosowanie dawek 500 mg raz lub dwa razy na dobę zarówno drogą doustną, jak i dożylną bez konieczności modyfikacji dawkowania.
biodostępność, błona śluzowa oskrzeli, ciężka niewydolność nerek, demetylolewofloksacyna, farmakokinetyka liniowa, fluorochinolon, inwersja chiralna, klirens, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodna niewydolność nerek, lewofloksacyna, makrofag pęcherzykowy, N-tlenek lewofloksacyny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn nabłonkowy dróg oddechowych, pole pod krzywą stężenia, roztwór do infuzji, stabilność stereochemiczna, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, umiarkowana niewydolność nerek - Leksykon substancji czynnych
Deferazyroks – Właściwości farmakokinetyczne
Deferazyroks wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które wpływają na jego skuteczność w leczeniu nadmiaru żelaza. Po podaniu doustnym w formie tabletek powlekanych (360 mg) biodostępność jest o 36% wyższa niż w przypadku tabletek do sporządzania zawiesiny (500 mg), przy czym AUC jest równoważne. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wzrasta o 30% (90% CI: 20,3%-40,0%), jednak bez klinicznie istotnych konsekwencji. Tmax wynosi od 1,5 do 4 godzin. Pokarm wpływa na wchłanianie: niskotłuszczowy posiłek obniża AUC i Cmax odpowiednio o 11% i 16%, a wysokotłuszczowy zwiększa je o 18% i 29%. Zaleca się przyjmowanie tabletek powlekanych na czczo lub z lekkim posiłkiem, aby uniknąć sumowania efektów zwiększających Cmax. Deferazyroks wiąże się w 99% z albuminą surowicy, ma objętość dystrybucji około 14 litrów i jest metabolizowany głównie przez glukuronidację (enzymy UGT1A1 i UGT1A3), z minimalnym udziałem cytochromu P450 (ok. 8%).
albumina surowicy, aminotransferaza wątrobowa, AUC, BCRP, biodostępność, cytochrom P450, deferazyroks, dystrybucja leku, farmakokinetyka, glukuronidacja, hydroksymocznik, klirens, kolestyramina, krążenie jelitowo-wątrobowe, MRP2, nadmiar żelaza, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, tabletka do sporządzania zawiesiny doustnej, tabletka powlekana, UGT1A1, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fulvestrant Sandoz 250 mg/5 ml
Fulwestrant Sandoz podawany domięśniowo w dawce 500 mg charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) około 25,1 ng/ml po około 5 dniach oraz stabilizacją stężeń w osoczu w ciągu pierwszego miesiąca terapii. Średnia wartość AUC wynosi 475 ng⋅dni/ml, a Cmin 16,3 ng/ml, z około 3-krotną różnicą między stężeniem maksymalnym a minimalnym. Lek wykazuje dużą pozorną objętość dystrybucji (3-5 l/kg) i silne wiązanie z białkami osocza (99%), głównie z lipoproteinami VLDL, LDL i HDL. Metabolizm fulwestrantu obejmuje przemiany podobne do endogennych steroidów, z udziałem CYP3A4 oraz innych enzymów pozacytochromowych, a lek nie wykazuje hamowania izoenzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolity wydalane z kałem, z klirensem 11±1,7 ml/min/kg i długim okresem półtrwania około 50 dni.
białka osocza, cytochrom P450, enzym CYP3A4, farmakokinetyka, fulwestrant, HDL, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens, LDL, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie domięśniowe, przedwczesne dojrzewanie płciowe, SHBG, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, VLDL, zespół McCune’a-Albrighta - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Perindopril/Amlodipine Krka 8 mg + 5 mg
Preparat Perindopril/Amlodipine Krka wykazuje farmakokinetykę charakterystyczną dla obu składników aktywnych. Peryndopryl, będący prolekiem, jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit – peryndoprylat – po 3-4 godzinach. Biodostępność peryndoprylu w formie peryndoprylatu wynosi 27%, a jej konwersja jest obniżona przez spożycie pokarmu, co uzasadnia zalecenie przyjmowania leku na czczo. Peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w 20%, ma objętość dystrybucji około 0,2 l/kg i jest eliminowany głównie przez nerki z okresem półtrwania około 17 godzin, co pozwala na osiągnięcie stanu stacjonarnego po 4 dniach terapii. U pacjentów z niewydolnością nerek, serca oraz w podeszłym wieku obserwuje się zmniejszoną eliminację, co wymaga monitorowania parametrów nerkowych i elektrolitów. W przypadku marskości wątroby klirens wątrobowy peryndoprylu jest zmniejszony o połowę, jednak bez konieczności modyfikacji dawki ze względu na niezmienioną produkcję peryndoprylatu.
badanie in vitro, biodostępność amlodypiny, biodostępność leku, faza eliminacji, kinetyka peryndoprylu, klirens amlodypiny, klirens peryndoprylatu, konwertaza angiotensyny, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania amlodypiny, peryndoprylat, prolek, stan stacjonarny, stężenie kreatyniny, stężenie peryndoprylatu, szybkie wchłanianie, wartość AUC, wchłanianie leku, wiązanie z białkami, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności wątroby, zależność liniowa, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Topiramate Aurovitas 100 mg
Topiramate Aurovitas jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 25 mg, 50 mg, 100 mg i 200 mg, stosowanych doustnie. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta i odpowiedzi klinicznej, rozpoczynając terapię od niskiej dawki (np. 25 mg/dobę u dorosłych) i stopniowo ją zwiększając co 1-2 tygodnie. W monoterapii u dorosłych zalecana dawka docelowa wynosi 100-200 mg/dobę w dwóch dawkach podzielonych, z maksymalną dawką do 500 mg/dobę. U dzieci powyżej 6 lat dawka początkowa to 0,5-1 mg/kg mc., z docelową dawką około 2 mg/kg mc. (100 mg/dobę). W terapii wspomagającej padaczkę dawki u dorosłych wynoszą zwykle 200-400 mg/dobę, a u dzieci 5-9 mg/kg mc./dobę, z dawkami sięgającymi do 30 mg/kg mc./dobę. W profilaktyce migreny u dorosłych zalecana dawka to 100 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 200 mg/dobę, natomiast u dzieci i młodzieży lek nie jest zalecany ze względu na brak danych bezpieczeństwa i skuteczności. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 70 ml/min) dawkę należy zmniejszyć o połowę, a u dializowanych podać dodatkową dawkę w dniu hemodializy. U osób z umiarkowaną do ciężką niewydolnością wątroby stosować ostrożnie ze względu na zmniejszony klirens leku. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u osób starszych z prawidłową funkcją nerek.
częściowy napad padaczkowy, dawka podtrzymująca, hemodializa, induktor enzymatyczny, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia padaczki, napad drgawkowy, napad padaczkowy, napad toniczno-kloniczny, niewydolność nerek, politerapia, profilaktyka migreny, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, tabletka powlekana, terapia skojarzona, terapia wspomagająca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Lennoxa-Gastauta - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fluconazole Polfarmex 200 mg
Flukonazol wykazuje przewidywalny, liniowy profil farmakokinetyczny niezależnie od drogi podania (doustnej lub dożylnej), z biodostępnością doustną około 90%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 0,5-1,5 godziny po podaniu na czczo. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (11-12%) i objętością dystrybucji zbliżoną do całkowitej objętości wody ustrojowej, co umożliwia dobrą penetrację do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 80% stężenia osoczowego). Flukonazol kumuluje się w warstwie rogowej naskórka (73 μg/g po 12 dniach terapii dawką 50 mg/dobę) oraz w paznokciach (4,05 μg/g w zdrowych po 4 miesiącach terapii 150 mg/tydzień), co tłumaczy jego skuteczność w leczeniu grzybic skóry i paznokci. Metabolizm leku jest minimalny (11% metabolitów w moczu), a eliminacja głównie nerkowa (80% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 30 godzin u dorosłych, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
AUC, biodostępność, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka, faza eliminacji, flukonazol, grzybica paznokci, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, inhibitor izoenzymów cytochromu P450, izoenzymy cytochromu P450, kandydoza pochwy, klirens flukonazolu, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn ustrojowy, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, warstwa rogowa naskórka, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ossmiq 100 mg
Ossmiq, zawierający 100 mg pozakonazolu w formie tabletek dojelitowych, charakteryzuje się farmakokinetyką istotną dla terapii zakażeń grzybiczych, zwłaszcza inwazyjnej aspergilozy. Po podaniu doustnym Tmax wynosi 4-5 godzin, a farmakokinetyka jest proporcjonalna do dawki do 300 mg. Biodostępność zwiększa się o 51% (AUC0-72h) i 16% (Cmax) przy podaniu z posiłkiem wysokotłuszczowym. Pozakonazol wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (>98%) i dużą objętość dystrybucji (mediana 394 l). Eliminacja jest powolna, z okresem półtrwania około 29 godzin, głównie przez wydalanie z kałem (77% dawki, z czego 66% w postaci niezmienionej), a wydalanie nerkowe stanowi 14% dawki. W stanie stacjonarnym po dawce 300 mg raz na dobę mediana stężenia w osoczu (Cav) wynosi 1,550 ng/ml w profilaktyce i 1,780 ng/ml w leczeniu aspergilozy, z minimalnym stężeniem (Cmin) odpowiednio 1,330 ng/ml i 1,490 ng/ml. Czynniki takie jak płeć, rasa, czy umiarkowane zaburzenia czynności nerek nie wpływają klinicznie istotnie na farmakokinetykę leku.
biodostępność leku, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, glukuronidacja, grzyby Aspergillus, hemodializa, inhibitory cytochromu P450, inwazyjna aspergiloza, inwazyjne zakażenie grzybicze, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens leku, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, minimalne stężenie hamujące, model farmakokinetyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, profilaktyka zakażeń grzybiczych, stan stacjonarny, stosunek AUC/MIC, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze z przełamania - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin hydrochloride Inventia 500 mg
Metformina w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem z Tmax wynoszącym około 7 godzin, w porównaniu do 2,5 godziny w postaci o natychmiastowym uwalnianiu. Po podaniu dawki 2000 mg jednorazowo, AUC jest porównywalne do sumarycznego AUC po 2 dawkach 1000 mg metforminy o natychmiastowym uwalnianiu. Wartości Cmax i AUC nie rosną proporcjonalnie do dawki, a zmienność farmakokinetyczna jest podobna w obu formach. Podawanie na czczo zmniejsza AUC o 30%, jednak Cmax i Tmax pozostają niezmienione, a skład posiłku nie wpływa na wchłanianie. Metformina nie ulega metabolizmowi, jest wydalana w postaci niezmienionej z moczem, a jej klirens nerkowy przekracza 400 ml/min, co wskazuje na eliminację przez przesączanie kłębuszkowe i wydzielanie kanalikowe. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 6,5 godziny, bez kumulacji nawet przy dawkach do 2000 mg.
AUC, erytrocyt, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, krwinka czerwona, maksymalne stężenie w osoczu, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fragmin 15 000 j.m. a.Xa/0,6 ml
Dalteparyna sodowa, aktywny składnik Fragminu, wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 2 500 do 10 000 j.m., z całkowitą dostępnością biologiczną wynoszącą 87 ± 6% (aktywność anty-Xa). Objętość dystrybucji mieści się w zakresie 40-60 ml/kg, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję głównie do przestrzeni naczyniowej i pozakomórkowej. Po podaniu dożylnym okres półtrwania wynosi około 2,1-2,3 godziny, natomiast po podaniu podskórnym wydłuża się do 3-5 godzin, co jest związane z opóźnionym wchłanianiem. Klirens aktywności anty-Xa u zdrowych ochotników wynosi 24,6 ± 5,4 ml/h/kg dla dawki 30 j.m./kg i 15,6 ± 2,4 ml/h/kg dla dawki 120 j.m./kg. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek na hemodializie okres półtrwania wydłuża się do 5,7 ± 2,0 godziny, co wskazuje na konieczność modyfikacji dawkowania i monitorowania terapii w tej grupie.
aktywność anty-Xa, dalteparyna sodowa, dostępność biologiczna dalteparyny, faza eliminacji, klirens anty-Xa, model jednokompartmentowy, narząd wydalniczy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent hemodializowany, pacjent pediatryczny, parametry farmakokinetyczne, podanie podskórne, pole pod krzywą stężenia, przestrzeń naczyniowa, przewlekła niewydolność nerek, stan stacjonarny, układ enzymatyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pricoron 5 mg
Peryndopryl, będący prolekiem stosowanym w leku Pricoron, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1 godzinie. Aktywny metabolit, peryndoprylat, powstaje w wyniku metabolizmu i osiąga Cmax po 3-4 godzinach, z okresem półtrwania około 17 godzin dla frakcji niezwiązanej. Biodostępność peryndoprylu jest obniżona przez spożycie pokarmu, dlatego zaleca się podawanie leku na czczo. Peryndoprylat wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (20%), głównie z konwertazą angiotensyny, oraz niewielką objętość dystrybucji (0,2 l/kg masy ciała). Stan stacjonarny osiągany jest po około 4 dniach regularnego stosowania, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki.
dializa, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peryndopryl z argininą, peryndoprylat, prolek, stan stacjonarny, stężenie w osoczu krwi, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wpływ pokarmu na farmakokinetykę, zależność liniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan EGIS 80 mg
Telmisartan charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką z biodostępnością około 50%, która wzrasta do niemal 100% u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby. Lek jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego, a przyjmowanie z pokarmem zmniejsza AUC₀-∞ o 6% przy dawce 40 mg i o 19% przy dawce 160 mg, co nie wpływa istotnie na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wykazuje bardzo wysokie (>99,5%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną, oraz dużą objętość dystrybucji (około 500 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów glukuronidowych. Eliminacja leku odbywa się prawie całkowicie drogą jelitową w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania eliminacji przekraczającym 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, a wydalanie nerkowe jest minimalne (<1%).
alfa-1-glikoproteina, biodostępność bezwzględna, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens osoczowy, krzywa wykładnicza, maksymalne stężenie w osoczu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pole pod krzywą, sprzęganie glukuronidowe, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, terapia przeciwnadciśnieniowa, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zwiększenie stężenia leku