Właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu z argininą

Peryndopryl z argininą, substancja czynna leku Pricoron, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny charakterystyczny dla proleków. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące parametrów farmakokinetycznych tej substancji, obejmujące procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji.¹

Wchłanianie

Peryndopryl po podaniu doustnym cechuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiąga już po 1 godzinie od podania doustnego. Co istotne, wykazano zależność liniową pomiędzy zastosowaną dawką peryndoprylu a osiąganym stężeniem w osoczu, co ułatwia przewidywanie odpowiedzi farmakokinetycznej.²

Peryndopryl jest prolekiem, co oznacza, że sam w sobie nie wykazuje działania farmakologicznego, a dopiero po przekształceniu metabolicznym powstaje substancja aktywna – peryndoprylat. Z całkowitej podanej dawki peryndoprylu, tylko 27% trafia do krwioobiegu w postaci aktywnego metabolitu peryndoprylatu.³

Maksymalne stężenie aktywnego metabolitu – peryndoprylatu – pojawia się w osoczu po 3-4 godzinach od podania leku. Okres półtrwania samego peryndoprylu jest stosunkowo krótki i wynosi 1 godzinę.⁴

Istotnym aspektem podczas stosowania peryndoprylu jest wpływ pokarmu na jego farmakokinetykę. Spożycie posiłku zmniejsza przemianę peryndoprylu do aktywnego metabolitu, obniżając tym samym biodostępność leku. Z tego powodu zaleca się podawanie peryndoprylu z argininą rano, przed posiłkiem, w pojedynczej dawce dobowej.⁵

Dystrybucja

Peryndoprylat charakteryzuje się stosunkowo niewielką objętością dystrybucji, która dla frakcji niezwiązanej wynosi około 0,2 l/kg masy ciała. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane – peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w 20%, głównie z konwertazą angiotensyny, przy czym stopień wiązania jest zależny od stężenia leku.⁶

Metabolizm

Proces metabolizmu peryndoprylu prowadzi do powstania aktywnego metabolitu – peryndoprylatu – oraz pięciu innych metabolitów, które nie wykazują aktywności farmakologicznej. Peryndoprylat stanowi główny aktywny metabolit odpowiedzialny za działanie terapeutyczne leku.⁷

Eliminacja

Peryndoprylat jest wydalany głównie przez nerki. Końcowy okres półtrwania frakcji niezwiązanej peryndoprylatu wynosi około 17 godzin. Stan stacjonarny (steady-state) osiągany jest po około 4 dniach regularnego stosowania leku.⁸

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu i jego metabolitu wykazują istotne zmiany w określonych grupach pacjentów, co może wymagać dostosowania dawkowania:

• Pacjenci w podeszłym wieku – u osób starszych eliminacja peryndoprylatu jest wolniejsza w porównaniu z osobami młodszymi.⁹
• Pacjenci z niewydolnością serca – obserwuje się spowolnioną eliminację peryndoprylatu u osób z niewydolnością serca.¹⁰
• Pacjenci z niewydolnością nerek – eliminacja peryndoprylatu ulega znaczącemu spowolnieniu w przypadku zaburzenia funkcji nerek. U tych pacjentów konieczne jest dostosowanie dawki leku w zależności od stopnia niewydolności nerek, którego miarą jest klirens kreatyniny.¹¹
• Pacjenci dializowani – klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min, co wskazuje na znaczącą eliminację leku podczas zabiegu hemodializy.¹²
• Pacjenci z marskością wątroby – u osób z marskością wątroby obserwuje się zmniejszenie klirensu wątrobowego macierzystej cząsteczki peryndoprylu o połowę. Jednakże, co istotne, ilość powstającego aktywnego metabolitu – peryndoprylatu – nie ulega zmniejszeniu. Z tego powodu dostosowanie dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest konieczne.¹³