stan stacjonarny
Stan stacjonarny (steady state) to pojęcie stosowane w medycynie do opisania równowagi fizjologicznej w organizmie, gdy wszystkie parametry utrzymują się na względnie stałym poziomie. W tym stanie procesy metaboliczne, przepływ krwi, wymiana gazowa oraz inne funkcje życiowe osiągają stabilność, pomimo ciągłych zmian zachodzących w środowisku wewnętrznym i zewnętrznym.
W kontekście klinicznym stan stacjonarny oznacza okres, w którym stan pacjenta nie ulega istotnym wahaniom, co jest szczególnie ważne podczas monitorowania efektów leczenia. W farmakologii mówi się o stanie stacjonarnym, gdy stężenie leku we krwi osiąga stabilny poziom, zwykle po upływie 4-5 okresów półtrwania danej substancji.
Stan stacjonarny ma fundamentalne znaczenie w badaniach klinicznych, interpretacji wyników laboratoryjnych oraz w planowaniu terapii długoterminowej. Zaburzenie stanu stacjonarnego może wskazywać na progresję choroby, wystąpienie powikłań lub nieadekwatną odpowiedź na leczenie, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apo-Doperil 10 mg
Donepezyl chlorowodorek, substancja czynna Apo-Doperilu, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-4 godzinach od podania doustnego oraz długim okresem półtrwania około 70 godzin, co umożliwia stopniowe osiągnięcie stanu stacjonarnego po około 3 tygodniach terapii. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~95%) i jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P450, dając aktywny metabolit 6-O-demetylodonepezyl o podobnej aktywności farmakologicznej. Donepezyl i jego metabolity eliminowane są głównie przez biotransformację wątrobową oraz wydalanie z moczem (około 57% dawki, w tym 17% w postaci niezmienionej) i kałem (około 14,5%). Spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku, co ułatwia jego stosowanie niezależnie od posiłków.
5-O-demetylodonepezyl, 6-O-demetylodonepezyl, biotransformacja, biotransformacja wątrobowa, cis-N-tlenek donepezylu, cytochrom P450, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, donepezyl chlorowodorek, końcowy okres półtrwania, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, niewydolność wątroby, okres półtrwania, otępienie naczyniopochodne, otępienie w chorobie Alzheimera, pole pod krzywą stężenia, stan równowagi stężenia, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmizek 40 mg
Telmisartan, substancja czynna leku Telmizek, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym z biodostępnością bezwzględną około 50%, która ulega zmniejszeniu o 6-19% pod wpływem pokarmu w zależności od dawki (40 mg i 160 mg). Lek wykazuje nieliniowość farmakokinetyczną, gdzie Cmax i AUC rosną nieproporcjonalnie przy dawkach powyżej 40 mg. Telmisartan wiąże się silnie z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co wpływa na jego dystrybucję (Vdss ~500 l) oraz ogranicza usuwanie podczas hemodializy. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, a metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Okres półtrwania przekracza 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a eliminacja odbywa się głównie z kałem, z wydalaniem nerkowym <1% dawki. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, co jest wysoką wartością w stosunku do przepływu wątrobowego (~1500 ml/min).
albumina, alfa-1-glikoproteina, AUC, biodostępność, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka nieliniowa, glukuronidy, hemodializa, kinetyka wykładnicza, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, szybkie wchłanianie, telmisartan, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pratyria 100 mg + 150 mg
Pratyria to lek przeciwpsychotyczny zawierający paliperydonu palmitynian w formie zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, dostępny w dawkach 75 mg, 100 mg i 150 mg. Terapia rozpoczyna się dawką inicjującą 150 mg podaną domięśniowo do mięśnia naramiennego w dniu 1., następnie 100 mg w dniu 8., a po miesiącu dawką podtrzymującą 75 mg co miesiąc. Dawkę podtrzymującą można modyfikować w zakresie 25-150 mg, dostosowując ją do indywidualnej tolerancji i skuteczności, z uwzględnieniem wyższych dawek u pacjentów z nadwagą lub otyłością. Dawkowanie można kontynuować w mięśniu naramiennym lub pośladkowym, przy czym dawki początkowe muszą być podane do mięśnia naramiennego dla szybkiego osiągnięcia stężenia terapeutycznego. W przypadku przejścia z doustnych form paliperydonu lub rysperydonu, stosuje się standardowy schemat inicjujący, a dawki podtrzymujące są dostosowywane odpowiednio do wcześniejszej terapii.
ampułko-strzykawka, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, ekspozycja na paliperydon, klirens kreatyniny, lek przeciwpsychotyczny, mięsień naramienny, mięsień pośladkowy, paliperydon doustny, paliperydonu palmitynian, rysperydon doustny, rysperydon w iniekcji, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne leku, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Enarenal 10 mg
Enalapryl maleinian charakteryzuje się biodostępnością około 60% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym po około 1 godzinie. Metabolizowany jest w wątrobie do aktywnego enalaprylatu, którego maksymalne stężenie pojawia się po około 4 godzinach. Enalaprylat wykazuje około 60% wiązania z białkami osocza i ma okres półtrwania około 11 godzin, co umożliwia dawkowanie 1-2 razy na dobę. Eliminacja leku i metabolitu odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem około 60% dawki w moczu (40% jako enalaprylat, 20% jako enalapryl). U pacjentów z prawidłową funkcją nerek stan stacjonarny osiągany jest po 4 dniach stosowania.
AUC, biodostępność, biotransformacja, ciężka niewydolność nerek, enalapryl maleinian, enalaprylat, hemodializa, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, laktacja, mleko kobiece, nadciśnienie tętnicze, nerki, niewydolność nerek, niewydolność serca, okres półtrwania, przenikanie enalaprylu, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wątroba, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Gasprid 10 mg
Lek Gasprid jest wskazany do doustnego stosowania u dorosłych pacjentów z ostrym i ciężkim zaostrzeniem objawowym przewlekłego idiopatycznego lub cukrzycowego opóźnienia opróżniania żołądka (gastroparesis). Terapia powinna być rozpoczęta w warunkach szpitalnych pod ścisłym nadzorem lekarza specjalisty. Zalecana dawka wynosi 10 mg trzy do czterech razy na dobę, z maksymalną dawką dobową 40 mg. Tabletki należy przyjmować 15 minut przed posiłkiem, a w przypadku czwartej dawki – przed snem, popijając odpowiednią ilością płynu, z wykluczeniem soku grejpfrutowego ze względu na ryzyko interakcji. Lek dostępny jest w dawkach 5 mg i 10 mg.
dawka terapeutyczna, gastropareza, interakcja lekowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania leku, opóźnienie opróżniania żołądka, pacjent geriatryczny, podanie doustne, różnice farmakokinetyczne, stan stacjonarny, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zmieniona farmakokinetyka - Leksykon substancji czynnych
Metformina – Właściwości farmakokinetyczne
Metformina charakteryzuje się nieliniową, wysycalną i niepełną absorpcją po podaniu doustnym, z biodostępnością około 50-60% dla tabletek o natychmiastowym uwalnianiu (IR) i Tmax około 2,5 godziny. Tabletki o przedłużonym uwalnianiu (XR/SR) wykazują opóźnione wchłanianie z Tmax około 7 godzin, przy porównywalnej biodostępności. Spożycie pokarmu istotnie zmniejsza Cmax o 40% i AUC o 25% oraz wydłuża Tmax o 35 minut dla form IR, natomiast pokarm nie wpływa znacząco na farmakokinetykę form XR, choć podanie na czczo zmniejsza AUC o około 30%. Metformina wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza, dystrybuuje się do erytrocytów (drugi kompartment dystrybucji), a jej objętość dystrybucji wynosi 63-276 litrów. Lek nie ulega metabolizmowi, jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki z wysokim klirensem nerkowym (>400 ml/min) i okresem półtrwania około 6,5 godziny.
biodostępność bezwzględna, cukrzyca, ekspozycja na lek, erytrocyty, farmakokinetyka wchłaniania, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, krwinka czerwona, lek przeciwcukrzycowy, maksymalne stężenie metforminy, metformina, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, odpowiedź glikemiczna, okres półtrwania, powierzchnia pod krzywą stężenia, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon substancji czynnych
Enoksaparyna – Właściwości farmakokinetyczne
Enoksaparyna sodowa, uzyskiwana z heparyny świni, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach. Aktywność anty-Xa jest dawko-zależna, osiągając wartości od 0,2 j.m./ml przy dawce 2000 j.m. (20 mg) do 1,3 j.m./ml przy dawce 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.). Stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dniu leczenia, zależnie od schematu dawkowania. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi wartościami do 0,19 j.m./ml. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 l, a eliminacja przebiega jednofazowo z okresem półtrwania około 5 godzin po pojedynczym podaniu i 7 godzin po wielokrotnym. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a klirens nerkowy aktywnych metabolitów stanowi około 40% dawki.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność, ciężkie zaburzenia czynności nerek, depolimeryzacja, depolimeryzacja heparyny, desulfacja, enoksaparyna sodowa, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wiązanie dwusiarczkowe, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neoparin 100 mg/ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal 100% biodostępnością po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki: 0,2 j.m./ml (2000 j.m.), 0,4 j.m./ml (4000 j.m.), 1,0 j.m./ml (100 j.m./kg mc.) oraz 1,3 j.m./ml (150 j.m./kg mc.). W terapii łączonej (bolus dożylny 3000 j.m. + podskórne 100 j.m./kg mc. co 12 h) maksymalna aktywność anty-Xa wynosi 1,16 j.m./ml, osiągając 88% stanu stacjonarnego w 2. dniu leczenia. Stan stacjonarny osiągany jest odpowiednio po 2 dniach przy dawkach 4000 j.m. i 150 j.m./kg mc. raz na dobę oraz po 3-4 dniach przy dawce 100 j.m./kg mc. dwa razy na dobę, z ekspozycją zwiększoną o 15% i 65% względem pojedynczej dawki. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi wartościami 0,13 j.m./ml i 0,19 j.m./ml dla dawek 100 j.m./kg mc. i 150 j.m./kg mc., odpowiednio. Objętość dystrybucji anty-Xa wynosi około 4,3 l, a klirens anty-Xa jest niski (0,74 l/h), z okresem półtrwania 5-7 godzin w zależności od schematu dawkowania. Enoksaparyna jest metabolizowana w wątrobie przez desulfację i depolimeryzację, a eliminacja nerkowa stanowi około 40% dawki.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, AUC, biodostępność, depolimeryzacja, desulfacja, dystrybucja leku, eliminacja leku, enoksaparyna sodowa, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, infuzja dożylna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wielokrotne podanie leku, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losmina 40 mg/0,4 ml (4000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki: 0,2 j.m./ml (20 mg), 0,4 j.m./ml (40 mg), 1,0 j.m./ml (1 mg/kg mc.) oraz 1,3 j.m./ml (1,5 mg/kg mc.). Po podaniu dożylnym bolus 30 mg, a następnie podskórnym 1 mg/kg mc. co 12 godzin, początkowe maksymalne stężenia anty-Xa wynoszą 1,16 j.m./ml, osiągając 88% stanu stacjonarnego, który pojawia się w 2. dniu leczenia. Wielokrotne podawanie podskórne wykazuje liniową farmakokinetykę bez kumulacji, z okresem półtrwania około 5 godzin po pojedynczej dawce i 7 godzin po wielokrotnych podaniach. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, osiągając maksima 0,13-0,19 j.m./ml w zależności od dawki. Objętość dystrybucji (~4,3 l) odpowiada objętości krwi, wskazując na ograniczoną dystrybucję pozanaczyniową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja jest jednofazowa z klirensem anty-Xa około 0,74 l/h po dawce 1,5 mg/kg mc. w infuzji 6-godzinnej. Klirens nerkowy stanowi około 10% dawki, a całkowite wydalanie nerkowe 40%, co podkreśla rolę dróg pozanerkowych.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność, biodostępność bezwzględna, depolimeryzacja, eliminacja leku, enoksaparyna sodowa, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, infuzja dożylna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, lek trombolityczny, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadalafil Aristo 5 mg
Tadalafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach. Bezwzględna dostępność biologiczna nie jest precyzyjnie określona, jednak pokarm oraz pora podania nie wpływają istotnie na farmakokinetykę leku. Średnia objętość dystrybucji wynosi około 63 l, a 94% tadalafilu wiąże się z białkami osocza. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a główny metabolit – glukuronian metylokatecholu – jest klinicznie nieaktywny. Klirens wynosi średnio 2,5 l/h, a okres półtrwania około 17,5 h. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i moczem (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę.
ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, dostępność biologiczna, ekspozycja AUC, farmakokinetyka, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, łagodne zaburzenie czynności nerek, liniowość farmakokinetyki, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schemat dawkowania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, tadalafil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Enalapril Vitabalans 10 mg
Enalapryl, jako inhibitor konwertazy angiotensyny, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym w ciągu 1 godziny oraz biodostępnością około 60%. Lek ulega szybkiemu metabolizmowi do aktywnego enalaprylatu, którego maksymalne stężenie pojawia się po około 4 godzinach. Enalaprylat wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (do 60%) i jest głównie wydalany przez nerki, stanowiąc około 40% wydalanej dawki, podczas gdy enalapryl w formie niezmienionej stanowi około 20%. Okres półtrwania enalaprylatu u osób z prawidłową funkcją nerek wynosi około 11 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po 4 dniach stosowania. W populacji pediatrycznej farmakokinetyka enalaprylatu jest zbliżona do dorosłych, z nieco wydłużonym okresem półtrwania (14 godzin). Enalapryl może być przyjmowany niezależnie od posiłków, co ułatwia stosowanie kliniczne.
AUC, biodostępność enalaprylu, ciężka niewydolność nerek, enalapryl, enalaprylat, hemodializa, hydroliza, hydroliza enzymatyczna, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, maleinian enalaprylu, mleko matki, niewydolność nerek, okres półtrwania, przenikanie do mleka, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Petinimid 250 mg
Dawkowanie etosuksymidu (Petinimid) powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta, uwzględniając obraz kliniczny, odpowiedź na leczenie oraz działania niepożądane. U dorosłych terapia rozpoczyna się od dawki 5–10 mg/kg mc./dobę, z możliwością zwiększania o 5 mg/kg co 4-7 lub 8-10 dni, aż do dawki podtrzymującej około 15 mg/kg mc./dobę, nie przekraczając maksymalnie 30 mg/kg mc./dobę. U dzieci dawka początkowa jest analogiczna, jednak dawka podtrzymująca wynosi zwykle 20 mg/kg mc./dobę, a maksymalna dawka nie powinna przekraczać 40 mg/kg mc./dobę. Stężenie terapeutyczne etosuksymidu w surowicy powinno mieścić się w zakresie 40-100 μg/mL (280-700 μmol/L). Szczególną ostrożność należy zachować przy dawkach powyżej 1500 mg u dorosłych oraz 750-1000 mg u dzieci. U dzieci poniżej 3 lat brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Piramil 1,25 mg 1,25 mg
Ramipryl, podawany doustnie, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1 godziny, niezależnie od obecności pokarmu. Biodostępność aktywnego metabolitu ramiprylatu wynosi około 45% dla dawek 2,5 mg i 5 mg, z maksymalnym stężeniem osiąganym po 2-4 godzinach. Ramiprylat, odpowiedzialny za efekt terapeutyczny, wykazuje okres półtrwania 13-17 godzin przy dawkach 5-10 mg, z dłuższym okresem półtrwania przy mniejszych dawkach, co wiąże się z wysycalnym wiązaniem z enzymem konwertującym angiotensynę (ACE). U pacjentów z niewydolnością nerek klirens ramiprylatu jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co powoduje wolniejszą eliminację metabolitu, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się opóźniony metabolizm ramiprylu do ramiprylatu, choć maksymalne stężenia metabolitu pozostają niezmienione. U dzieci w wieku 2-16 lat klirens ramiprylatu koreluje silnie z masą ciała i dawką, a ekspozycja po dawce 0,05 mg/kg jest porównywalna do ekspozycji dorosłych po 5 mg, natomiast dawka 0,2 mg/kg powoduje ekspozycję przekraczającą tę uzyskiwaną u dorosłych po dawce 10 mg.
aparat przykłębuszkowy, enzym konwertujący angiotensynę, esterazy wątrobowe, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens nerkowy, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, poszerzenie miedniczki nerkowej, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sugammadex Orion 100 mg/ml
Sugammadeks charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach od 1 do 16 mg/kg podawanych dożylnie, z objętością dystrybucji u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynoszącą około 11-14 litrów. Lek nie wiąże się z białkami osocza ani erytrocytami i nie ulega metabolizmowi, eliminowany jest niemal wyłącznie przez nerki w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 2 godziny, a klirens osoczowy około 88 ml/min, z ponad 90% dawki wydalanej w ciągu 24 godzin, głównie z moczem (96%). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się znaczące wydłużenie okresu półtrwania (do 24 godzin przy ciężkiej niewydolności) oraz zmniejszenie klirensu, co skutkuje zwiększoną ekspozycją na lek (do 17-krotnej u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek). Sugammadeks jest wykrywany w osoczu do 48 godzin po podaniu u tych pacjentów.
analiza farmakokinetyczna, białka osocza, bilans masowy, bolus dożylny, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ekspozycja na lek, faza eliminacji, kinetyka liniowa, klirens, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, populacyjna analiza farmakokinetyczna, rokuronium, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, sugammadeks, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, współczynnik zmienności