Właściwości farmakokinetyczne
Ganireliks

Właściwości farmakokinetyczne ganireliksu

Ganireliks jest syntetycznym dekapeptydem, który działa jako silny antagonista naturalnie występującego hormonu uwalniającego gonadotropinę (GnRH). Struktura chemiczna ganireliksu powstała przez podstawienie aminokwasów w pozycjach 1, 2, 3, 6, 8 i 10 naturalnego dekapeptydu GnRH, co dało w rezultacie cząsteczkę [N-Ac-D-Nal(2)1, D-pClPhe2, D-Pal(3)3, D-hArg(Et2)6, L-hArg(Et2)8, D-Ala10]-GnRH o masie cząsteczkowej około 1570 Da.^{1 2}

Parametry farmakokinetyczne po wielokrotnym podaniu

Parametry farmakokinetyczne ganireliksu po wielokrotnym podskórnym podaniu (wstrzyknięcia raz na dobę) wykazują podobieństwo do parametrów obserwowanych po pojedynczej dawce podskórnej. Przy stosowaniu dawki 0,25 mg na dobę, stan stacjonarny w surowicy, wynoszący około 0,6 ng/ml, osiągany jest w ciągu 2 do 3 dni.^{3 4}

Analiza farmakokinetyczna wykazała odwrotną zależność pomiędzy masą ciała pacjenta a stężeniem ganireliksu w surowicy. Oznacza to, że u osób o wyższej masie ciała można spodziewać się niższych stężeń leku w surowicy.^{5 6}

Wchłanianie

Po podaniu podskórnym pojedynczej dawki wynoszącej 0,25 mg, stężenie ganireliksu w surowicy krwi zwiększa się gwałtownie i osiąga maksymalną wartość (C_max) wynoszącą około 15 ng/ml już w ciągu 1 do 2 godzin (t_max) od podania. Biodostępność ganireliksu po podaniu podskórnym jest bardzo wysoka i wynosi około 91%.^{7 8}

Metabolizm

W organizmie człowieka ganireliks występuje głównie w formie niezmienionej. Jest on dominującym związkiem krążącym w osoczu oraz głównym związkiem znajdującym się w moczu. W kale wykrywa się wyłącznie metabolity substancji. Metabolity ganireliksu stanowią niewielkie fragmenty peptydowe powstałe wskutek hydrolizy enzymatycznej substancji czynnej w ściśle określonych miejscach molekuły. Warto podkreślić, że profil metaboliczny ganireliksu u ludzi wykazuje znaczne podobieństwo do profilu obserwowanego w badaniach na zwierzętach.^{9 10}

Eliminacja

Okres półtrwania ganireliksu w fazie eliminacji (t_1/2) wynosi około 13 godzin, natomiast klirens kształtuje się na poziomie około 2,4 l/h. Wydalanie substancji zachodzi dwoma głównymi drogami: z kałem (około 75% podanej dawki) oraz z moczem (około 22% podanej dawki).^{11 12}

Podsumowanie parametrów farmakokinetycznych