Właściwości farmakokinetyczne
Entus Junior 15 mg/5 ml
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna syropu Entus Junior (15 mg/5 ml), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego z biodostępnością około 60%. Efekt pierwszego przejścia w wątrobie metabolizuje około 1/3 dawki przed dotarciem do krążenia ogólnego. Po podaniu na czczo maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2,5 godzinach. Okres półtrwania leku wynosi 9 godzin, co determinuje dawkowanie 2 × 30 mg na dobę, pozwalające osiągnąć terapeutyczne stężenie 30 mg/ml, a w stanie stacjonarnym 50 mg/ml. Brak kumulacji przy standardowym schemacie dawkowania jest istotny klinicznie.
Charakterystyka farmakokinetyczna leku Entus Junior
Entus Junior (15 mg/5 ml, syrop) zawiera jako substancję czynną ambroksolu chlorowodorek, który wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne istotne w praktyce klinicznej. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania tego leku.{1}
Wchłanianie ambroksolu
Chlorowodorek ambroksolu charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Biodostępność leku wynosi około 60%. Istotnym aspektem farmakokinetyki jest efekt pierwszego przejścia, podczas którego około jedna trzecia podanej dawki ulega metabolizacji w wątrobie zanim dotrze do krążenia ogólnego.{2}
Przyjęcie leku na czczo wpływa na czas osiągnięcia maksymalnego stężenia we krwi, które w takich warunkach występuje po upływie 2,5 godziny od momentu podania.{3}
Parametry farmakokinetyczne
Okres półtrwania ambroksolu wynosi 9 godzin, co determinuje częstość dawkowania leku.{4} Stężenie terapeutyczne w osoczu, wynoszące 30 mg/ml, jest osiągane po zastosowaniu dawki doustnej 2 × 30 mg na dobę.{5}
W stanie stacjonarnym (po osiągnięciu równowagi dynamicznej) stężenie ambroksolu w osoczu osiąga wartość 50 mg/ml. Istotną informacją kliniczną jest brak kumulacji leku w organizmie przy standardowym dawkowaniu.{6}
Metabolizm leku
W procesie metabolizmu ambroksolu chlorowodorku powstają dwa główne metabolity:{7}
- 6,8-dibromo-3-(trans-4-hydroksycykloheksyl)-1,2,3,4-tetra-hydrochinazolina – pierwszy główny metabolit powstający w wyniku biotransformacji ambroksolu
- Kwas 3,5-dibromoantranilowy – drugi główny metabolit identyfikowany podczas leczenia ambroksolem
Ambroksol podlega bioaktywacji w organizmie, w wyniku której powstają aktywne metabolity. Związki te ulegają następnie sprzęganiu z kwasem glukuronowym, tworząc rozpuszczalne w wodzie glukuroniany, które są wydalane przez nerki.{8}
Wydalanie
Główną drogą eliminacji ambroksolu chlorowodorku i jego metabolitów jest wydalanie przez nerki. Po doustnym podaniu leku, aż 95% dawki jest wydalane z moczem.{9} Ambroksol w formie niezmienionej stanowi mniej niż 10% wydalanej dawki, co wskazuje na znaczący udział procesów metabolicznych w eliminacji leku z organizmu.{10}
| Parametr farmakokinetyczny | Wartość |
|---|---|
| Biodostępność | 60% |
| Efekt pierwszego przejścia | Około 1/3 dawki |
| Czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego (na czczo) | 2,5 godziny |
| Okres półtrwania | 9 godzin |
| Stężenie terapeutyczne w osoczu | 30 mg/ml |
| Stężenie w stanie stacjonarnym | 50 mg/ml |
| Wydalanie z moczem | 95% dawki |
| Wydalanie w formie niezmienionej | <10% |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania