Właściwości farmakokinetyczne
Entus Junior 15 mg/5 ml

Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna syropu Entus Junior (15 mg/5 ml), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego z biodostępnością około 60%. Efekt pierwszego przejścia w wątrobie metabolizuje około 1/3 dawki przed dotarciem do krążenia ogólnego. Po podaniu na czczo maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2,5 godzinach. Okres półtrwania leku wynosi 9 godzin, co determinuje dawkowanie 2 × 30 mg na dobę, pozwalające osiągnąć terapeutyczne stężenie 30 mg/ml, a w stanie stacjonarnym 50 mg/ml. Brak kumulacji przy standardowym schemacie dawkowania jest istotny klinicznie.

Charakterystyka farmakokinetyczna leku Entus Junior

Entus Junior (15 mg/5 ml, syrop) zawiera jako substancję czynną ambroksolu chlorowodorek, który wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne istotne w praktyce klinicznej. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania tego leku.{1}

Wchłanianie ambroksolu

Chlorowodorek ambroksolu charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Biodostępność leku wynosi około 60%. Istotnym aspektem farmakokinetyki jest efekt pierwszego przejścia, podczas którego około jedna trzecia podanej dawki ulega metabolizacji w wątrobie zanim dotrze do krążenia ogólnego.{2}

Przyjęcie leku na czczo wpływa na czas osiągnięcia maksymalnego stężenia we krwi, które w takich warunkach występuje po upływie 2,5 godziny od momentu podania.{3}

Parametry farmakokinetyczne

Okres półtrwania ambroksolu wynosi 9 godzin, co determinuje częstość dawkowania leku.{4} Stężenie terapeutyczne w osoczu, wynoszące 30 mg/ml, jest osiągane po zastosowaniu dawki doustnej 2 × 30 mg na dobę.{5}

W stanie stacjonarnym (po osiągnięciu równowagi dynamicznej) stężenie ambroksolu w osoczu osiąga wartość 50 mg/ml. Istotną informacją kliniczną jest brak kumulacji leku w organizmie przy standardowym dawkowaniu.{6}

Metabolizm leku

W procesie metabolizmu ambroksolu chlorowodorku powstają dwa główne metabolity:{7}

  • 6,8-dibromo-3-(trans-4-hydroksycykloheksyl)-1,2,3,4-tetra-hydrochinazolina – pierwszy główny metabolit powstający w wyniku biotransformacji ambroksolu
  • Kwas 3,5-dibromoantranilowy – drugi główny metabolit identyfikowany podczas leczenia ambroksolem

Ambroksol podlega bioaktywacji w organizmie, w wyniku której powstają aktywne metabolity. Związki te ulegają następnie sprzęganiu z kwasem glukuronowym, tworząc rozpuszczalne w wodzie glukuroniany, które są wydalane przez nerki.{8}

Wydalanie

Główną drogą eliminacji ambroksolu chlorowodorku i jego metabolitów jest wydalanie przez nerki. Po doustnym podaniu leku, aż 95% dawki jest wydalane z moczem.{9} Ambroksol w formie niezmienionej stanowi mniej niż 10% wydalanej dawki, co wskazuje na znaczący udział procesów metabolicznych w eliminacji leku z organizmu.{10}

Parametr farmakokinetyczny Wartość
Biodostępność 60%
Efekt pierwszego przejścia Około 1/3 dawki
Czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego (na czczo) 2,5 godziny
Okres półtrwania 9 godzin
Stężenie terapeutyczne w osoczu 30 mg/ml
Stężenie w stanie stacjonarnym 50 mg/ml
Wydalanie z moczem 95% dawki
Wydalanie w formie niezmienionej <10%
  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl