jadłowstręt
Jadłowstręt (anorexia nervosa) to poważne zaburzenie odżywiania charakteryzujące się patologicznym lękiem przed przybraniem na wadze, zaburzonym postrzeganiem własnego ciała oraz obsesyjnym dążeniem do utraty masy ciała. Pacjenci z jadłowstrętem psychicznym drastycznie ograniczają spożycie pokarmów, często wykonują intensywne ćwiczenia fizyczne, mogą także stosować środki przeczyszczające lub prowokować wymioty.
W obrazie klinicznym jadłowstrętu obserwuje się znaczną utratę masy ciała (BMI poniżej 18,5 kg/m², a w ciężkich przypadkach poniżej 15 kg/m²), zaburzenia hormonalne (u kobiet manifestujące się najczęściej zanikiem miesiączkowania), bradykardię, hipotonię, zaburzenia elektrolitowe, niedokrwistość, osteoporozę oraz zaburzenia termoregulacji. Często współwystępują zaburzenia psychiczne, takie jak depresja i zaburzenia lękowe.
Leczenie jadłowstrętu wymaga kompleksowego podejścia obejmującego odżywianie, psychoterapię (głównie poznawczo-behawioralną) oraz farmakoterapię współistniejących zaburzeń. W ciężkich przypadkach konieczna może być hospitalizacja w celu zapobieżenia powikłaniom zagrażającym życiu. Wczesne rozpoznanie i rozpoczęcie terapii istotnie poprawia rokowanie, jednak jadłowstręt pozostaje zaburzeniem o wysokim wskaźniku śmiertelności wśród chorób psychicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Mozarin Swift 15 mg
Lek Mozarin Swift, zawierający escytalopram, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) i może wywoływać działania niepożądane, które najczęściej pojawiają się w pierwszych dwóch tygodniach terapii, a następnie ulegają zmniejszeniu. Do bardzo często występujących działań należą ból głowy oraz nudności (≥1/10), natomiast często obserwuje się zaburzenia łaknienia, niepokój, nieprawidłowe marzenia senne, zmniejszenie popędu płciowego, bezsenność, senność, zawroty głowy oraz zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego i układu mięśniowo-szkieletowego (≥1/100 do <1/10). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko myśli i zachowań samobójczych, wydłużenie odstępu QT oraz komorowe zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes, zwłaszcza u kobiet, pacjentów z hipokaliemią lub wcześniejszymi chorobami serca. Ponadto, odstawienie leku może prowadzić do objawów odstawienia takich jak zawroty głowy, zaburzenia czuciowe, nudności i pobudzenie, a rzadko występuje zespół serotoninowy oraz hiponatremia związana z nieprawidłowym wydzielaniem wazopresyny.
akatyzja, bradykardia, bruksizm, chwiejność emocjonalna, drgawki, dyskineza, escytalopram, hipokaliemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, impotencja, jadłowstręt, krwotok poporodowy, mlekotok, myśli samobójcze, napady paniki, niemiarowość komorowa, parestezja, płytki krwi, priapizm, próby wątrobowe, reakcja anafilaktyczna, SSRI, stan splątania, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia kardiologiczne, zaburzenia psychiczne, zaburzenia ruchowe, zaburzenia snu, zaburzenia wytrysku, zapalenie wątroby, zespół odstawienny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vellofent 267 mcg
Stosowanie Vellofent, tabletek podjęzykowych zawierających fentanyl, wiąże się z występowaniem działań niepożądanych typowych dla opioidów, w tym potencjalnie zagrażających życiu, takich jak depresja oddechowa, depresja krążeniowa, hipotonia oraz wstrząs. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to nudności, wymioty, zaparcia, ból głowy, senność i zawroty głowy. Działania te mogą ulegać zmniejszeniu po ustaleniu optymalnej dawki. Występowanie działań niepożądanych sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Szczegółowa klasyfikacja wg MedDRA obejmuje m.in. zaburzenia psychiczne (splątanie, omamy, depresja), neurologiczne (senność, zawroty głowy, drgawki), naczyniowe (niedociśnienie), oddechowe (duszność, depresja oddechowa) oraz żołądkowo-jelitowe (nudności, zaparcia, wymioty).
ataksja, chwiejność emocjonalna, depersonalizacja, depresja krążeniowa, depresja oddechowa, diplopia, drgawki, duszność, dyspepsja, fentanyl, hipotonia, jadłowstręt, klasyfikacja MedDRA, lek opioidowy, majaczenie, mioklonia, niedociśnienie, niedrożność jelit, nudności, parestezja, senność, śpiączka, splątanie, tabletka podjęzykowa z fentanylem, terapia opioidowa, tolerancja lekowa, uzależnienie od leków, wstrząs, zaburzenia myślenia, zaburzenia smaku, zatrzymanie moczu, zespół odstawienny, zespół odstawienny opioidowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Temozolomide Fair-Med 20 mg
Temozolomid, stosowany głównie w terapii glejaków, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze to nudności (43%), wymioty (36%), zaparcia, jadłowstręt, bóle głowy, zmęczenie, drgawki oraz wysypka. Ciężkie nudności i wymioty występują u około 4% pacjentów. Kluczowym aspektem bezpieczeństwa jest mielosupresja, w tym neutropenia i trombocytopenia stopnia 3 i 4, obserwowane odpowiednio u 8-19% i 14-19% pacjentów, co może prowadzić do hospitalizacji i przerwania leczenia. Mielosupresja nasila się między dniem 21 a 28 cyklu i ustępuje zwykle w ciągu 1-2 tygodni. U kobiet zaobserwowano wyższą częstość ciężkiej neutropenii (ANC < 0,5 x 10^9/l) i trombocytopenii (< 20 x 10^9/l) w porównaniu do mężczyzn, co wymaga szczególnej uwagi podczas monitorowania terapii.
afazja, białaczka szpikowa, cholestaza, erytrodermia, glejak, glejak wielopostaciowy, gorączka neutropeniczna, granulocyty obojętnochłonne, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, jadłowstręt, lek cytotoksyczny, leukopenia, limfopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, menorrhagia, mielosupresja, moczówka prosta, neutropenia i trombocytopenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, polekowa reakcja z eozynofilią, posocznica, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, temozolomid, wybroczyny, zakażenie CMV, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc PCP, zator tętnicy płucnej, zespół Cushinga, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neurontin 100 100 mg
Gabapentyna, substancja czynna leku Neurontin, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, obserwowanych zarówno u pacjentów z padaczką, jak i z bólem neuropatycznym. Najczęściej występujące działania obejmują zakażenia wirusowe (≥1/10), senność, zawroty głowy, ataksję, uczucie zmęczenia oraz gorączkę. Często obserwuje się również leukopenię, zaburzenia psychiczne (wrogość, splątanie, depresja, lęk), zaburzenia widzenia, nadciśnienie tętnicze, duszność, nudności, wymioty, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz impotencję. Rzadziej występują hipoglikemia, utrata przytomności, depresja oddechowa, a także poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. Warto podkreślić, że drgawki, mimo że są działaniem niepożądanym, mają istotne znaczenie kliniczne w kontekście stosowania gabapentyny w terapii padaczki.
ataksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból neuropatyczny, depresja, depresja oddechowa, drgawki, drgawki kloniczne mięśni, drżenie, duszność, dysfagia, dyzartria, fosfokinaza kreatynowa, gabapentyna, ginekomastia, hemodializa, hiperglikemia, hiperkineza, hipertrofia piersi, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, jadłowstręt, kołatanie serca, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, Neurontin, niepamięć, nietrzymanie moczu, nudności, obrzęk obwodowy, obrzęk uogólniony, omamy, ostra niewydolność nerek, padaczka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie naczyń, schyłkowa niewydolność nerek, senność, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, utrata przytomności, uzależnienie od leku, wymioty, zaburzenie czucia, zaburzenie widzenia, zakażenie dróg moczowych, zakażenie wirusowe, zapalenie dziąseł, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wątroby, zaparcia, zawroty głowy, zespół nadwrażliwości, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolaxa Rapid 10 mg
Badania przedkliniczne olanzapiny, substancji czynnej Zolaxa Rapid, wykazały typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u gryzoni, takie jak sedacja, drżenia, drgawki i zahamowanie przyrostu masy ciała. Średnia dawka śmiertelna (LD50) wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów, choć z objawami neurologicznymi i kardiologicznymi. W badaniach przewlekłych (do 1 roku) obserwowano hamowanie OUN, działanie antycholinergiczne oraz odwracalne zmiany hematologiczne, w tym neutropenię i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany hormonalne i morfologiczne związane ze wzrostem prolaktyny.
ataksja, badanie przedkliniczne, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, śpiączka, szpik kostny, toksyczność ostra, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cezarius 250 mg
Lek Cezarius, zawierający lewetyracetam, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych potwierdzony badaniami klinicznymi na 3416 pacjentach oraz obserwacjami po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej występujące działania niepożądane to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, senność, ból głowy, zmęczenie oraz zawroty głowy, klasyfikowane jako bardzo często (≥1/10). W zakresie układu nerwowego i psychicznego obserwuje się także zaburzenia nastroju (depresja, lęk), zaburzenia zachowania (agresja, pobudzenie u dzieci), a także poważne zaburzenia psychiczne, takie jak myśli i próby samobójcze czy zaburzenia psychotyczne. W układzie pokarmowym mogą wystąpić ból brzucha, nudności, wymioty (u dzieci bardzo często, 11,2%), biegunka oraz rzadkie, ale poważne zapalenie trzustki. Ponadto, lek może powodować zmiany masy ciała, zarówno przyrost, jak i utratę, a także reakcje skórne od wysypki po ciężkie, zagrażające życiu zespoły, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy martwica toksyczno-rozpływna naskórka.
ataksja, chwiejność emocjonalna, drżenie, dyspepsja, jadłowstręt, leukopenia, lewetyracetam, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, napad częściowy, neutropenia, niewydolność wątroby, padaczka, pancytopenia, parestezja, rumień wielopostaciowy, zaburzenie behawioralne, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie psychotyczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cetix 400 mg
Cefiksym w dawce 400 mg (w postaci cefiksymu trójwodnego) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwuje się bóle głowy (często), biegunkę (często) oraz wysypkę skórną (często). Niezbyt często występują eozynofilia, zawroty głowy, nudności, wymioty, obrzęk naczynioruchowy i świąd. Rzadko notuje się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, agranulocytoza, pancytopenia, trombocytopenia oraz niedokrwistość hemolityczna, które wymagają monitorowania morfologii krwi. Z nieznaną częstością mogą pojawić się trombocytoza, neutropenia, jadłowstręt, nadaktywność psychoruchowa, zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek oraz ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zapalenia jelita grubego związanego z antybiotykami, które wymaga natychmiastowego przerwania leczenia i wdrożenia odpowiedniego postępowania.
agranulocytoza, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cefiksym, cefiksym trójwodny, choroba posurowicza, Clostridium difficile, eozynofilia, gorączka, jadłowstręt, leukopenia, morfologia krwi, nadaktywność psychoruchowa, nadkażenie bakteryjne, nadkażenie grzybicze, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, podwyższony poziom enzymów wątrobowych, podwyższony poziom kreatyniny, podwyższony poziom mocznika, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, test Coombsa, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcie, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jelita grubego związane z antybiotykiem, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Micafungin Viatris 50 mg
Profil bezpieczeństwa mykafunginy, substancji czynnej leku Micafungin Viatris, został szczegółowo oceniony w badaniach klinicznych, gdzie działania niepożądane wystąpiły u 32,2% pacjentów, głównie o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Najczęstsze objawy to nudności (2,8%), podwyższenie fosfatazy zasadowej (2,7%), zapalenie żył (2,5%), wymioty (2,5%) oraz wzrost aminotransferazy asparaginianowej (2,3%). Zaburzenia czynności wątroby dotyczyły 8,6% pacjentów, z najczęstszymi zmianami w enzymach wątrobowych (fosfataza zasadowa 2,7%, AspAT 2,3%, AlAT 2,0%) i bilirubiny (1,6%). Ciężka hepatotoksyczność wymagała przerwania terapii u 1,1% pacjentów, a u 0,4% wystąpiły poważne uszkodzenia wątroby. Reakcje alergiczne, w tym anafilaktoidalne, były rzadkie (0,2%) i częściej dotyczyły pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi. Reakcje miejscowe przy podaniu infuzji były łagodne i nie wymagały przerwania leczenia.
AIDS, aminotransferaza asparaginianowa, cholestaza, ciężkie działanie niepożądane, dehydrogenaza mleczanowa, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hemoliza, hepatomegalia, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, hipoalbuminemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jadłowstręt, lek przeciwgrzybiczny, leukopenia, mykafungina, nadciśnienie, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy, nowotwór złośliwy krwi, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, splątanie, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczny wykwit skórny, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zakrzep, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pitamet 4 mg
Pitawastatyna, stosowana w preparacie Pitamet, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych, kontrolowanych badaniach klinicznych oraz obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu. W badaniach klinicznych mniej niż 4% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami ze strony układu mięśniowo-szkieletowego, takimi jak bóle mięśni. W dużym, dwuletnim badaniu w Japonii (n=~20 000) działania niepożądane potencjalnie związane z pitawastatyną wystąpiły u 10,4% pacjentów, a 7,4% musiało przerwać leczenie. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmowały bóle głowy (często), zaparcia, biegunki, nudności oraz podwyższone stężenia aminotransferaz (niezbyt często). Podwyższenie kinazy keratynowej (CK) >3x górnej granicy normy wystąpiło u 1,8% pacjentów, a rzadkie przypadki rabdomiolizy (0,01%) wymagały hospitalizacji. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (n=142) jest zbliżony do dorosłych, z niskim odsetkiem przerwania terapii (<3%).
anemia, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból stawu, częstomocz, ginekomastia, hipoestezja, immunozależna miopatia martwicza, jadłowstręt, kinaza keratynowa, miastenia, miastenia oczna, miopatia, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, Pitamet, pitawastatyna, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, rabdomioliza, rumień, skurcz mięśnia, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, szum w uszach, zaburzenie ostrości widzenia, zaburzenie smaku, zaparcie, zawrót głowy, zespół toczniopodobny, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vastaloma 250 mg/5 ml
Fulwestrant (Vastaloma 250 mg/5 ml) stosowany w monoterapii zaawansowanego raka piersi wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych (CONFIRM, FINDER 1 i 2, NEWEST, FALCON). Najczęstsze działania niepożądane to odczyny w miejscu podania, astenia, nudności oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza alkaliczna). W badaniu FALCON bóle mięśniowo-szkieletowe i stawów wystąpiły u 31,2% pacjentek, pojawiając się głównie w pierwszych 3 miesiącach terapii, jednak bez konieczności modyfikacji leczenia. Inne często obserwowane działania to uderzenia gorąca, nudności, wysypka, bóle pleców, krwawienia z pochwy oraz neuropatia obwodowa. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano jako bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10) i niezbyt często (≥1/1000 do <1/100).
anastrozol, astenia, biegunka, ból głowy, ból mięśniowo-stawowy, ból pleców, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, fulwestrant, gamma-glutamylotranspeptydaza, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, jadłowstręt, kandydoza pochwy, krwawienie z pochwy, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, nasilone łzawienie, nerwoból, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudności, palbocyklib, rak piersi, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rwa kulszowa, spadek apetytu, uderzenie gorąca, wymioty, wysypka, zaburzenie smaku, zakażenie dróg moczowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie wątroby, zmęczenie, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Flucofast
Flukonazol w formie kapsułek twardych (Flucofast) wymaga ostrożności w określonych sytuacjach klinicznych. Nie zaleca się stosowania flukonazolu w leczeniu grzybicy skóry owłosionej głowy u dzieci ze względu na skuteczność poniżej 20% w porównaniu z gryzeofulwiną. Dane dotyczące dawkowania i skuteczności flukonazolu w leczeniu kryptokokozy pozauśrodkowounerwowej oraz głębokich grzybic endemicznych (parakokcydioidomikoza, sporotrychoza limfatyczno-skórna, histoplazmoza) są ograniczone. Wzrost zakażeń Candida innych niż C. albicans, często opornych na flukonazol (np. C. krusei, C. auris, C. glabrata), wymaga uwzględnienia lokalnej epidemiologii i rozważenia alternatywnej terapii. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawki. Flukonazol może rzadko wywoływać niewydolność kory nadnerczy, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu prednizonu, oraz ciężkie hepatotoksyczne uszkodzenie wątroby, które wymaga monitorowania funkcji wątroby i natychmiastowego przerwania terapii w przypadku objawów takich jak astenia, jadłowstręt, nudności, wymioty czy żółtaczka.
astenia, Candida, Candida albicans, Candida auris, Candida glabrata, Candida krusei, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, flukonazol, głęboka grzybica endemiczna, grzybica owłosionej skóry głowy, halofantryna, histoplazmoza, jadłowstręt, kandydoza, ketokonazol, kryptokokoza, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, parakokcydioidomikoza, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, sporotrychoza limfatyczno-skórna, terfenadyna, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne uszkodzenie wątroby, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Trund 1000 mg
Lek Trund, zawierający lewetyracetam w dawkach 250 mg, 500 mg, 750 mg i 1000 mg, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych obejmującym przede wszystkim zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, senność, bóle głowy, zmęczenie oraz zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia. Działania te występują bardzo często (≥1/10) lub często (≥1/100 do <1/10). Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak pancytopenia, encefalopatia (odwracalna po przerwaniu leczenia), jadłowstręt nasilający się przy jednoczesnym stosowaniu topiramatu oraz łysienie. U dzieci i młodzieży (4-16 lat) częściej obserwuje się wymioty (11,2%), agresję (8,2%), zaburzenia zachowania (5,6%) i pobudzenie (3,4%), natomiast u niemowląt i dzieci do 4 lat – drażliwość (11,7%) i zaburzenia koordynacji ruchów (3,3%). Badania kliniczne wykazały brak wpływu lewetyracetamu na funkcje poznawcze, jednak odnotowano nasilenie zachowań agresywnych, które ustępują przy długotrwałym stosowaniu.
agranulocytoza, amnezja, anafilaksja, ataksja, bezsenność, ból głowy, choreoatetoza, depresja, dyskineza, encefalopatia, fosfokinaza kreatynowa, hiponatremia, jadłowstręt, lęk, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lewetyracetam, łysienie, majaczenie, małopłytkowość, neutropenia, niestrawność, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, podwójne widzenie, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, senność, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie równowagi, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapina Stada 5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne u gryzoni wynosiły około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast u psów i małp tolerowane dawki doustne sięgały 100 mg/kg. Objawy toksyczności ostrej obejmowały sedację, ataksję, drżenia, drgawki oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. W badaniach przewlekłych (do 1 roku) dominowały objawy hamowania OUN, działanie antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalne zwiększenie stężenia prolaktyny u szczurów z towarzyszącymi zmianami morfologicznymi w narządach rozrodczych. Wpływ na hematologię obejmował zależne od dawki leukopenie u myszy, niespecyficzne leukopenie u szczurów oraz przemijającą neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym AUC u psów z cytopenią była 12-15-krotnie wyższa niż u ludzi przy dawce 12 mg.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, drżenie, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, jadłowstręt, komórka szpiku kostnego, lek przeciwpsychotyczny, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, prolaktyna, prostracja, przyspieszenie czynności serca, sedacja, ślinotok, toksyczność ostra i przewlekła, utrudnione oddychanie, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie świadomości, zmniejszenie liczby leukocytów, zwężenie źrenic - Leksykon substancji czynnych
Medazepam – Działania niepożądane
Medazepam, stosowany w preparatach takich jak Medazepam TZF i Rudotel, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od indywidualnej wrażliwości pacjenta oraz dawki. Do najczęstszych należą senność, zawroty głowy i zmęczenie (często), natomiast rzadziej obserwuje się agranulocytozę, bradykardię, reakcje anafilaktyczne, hiperprolaktynemię, zaburzenia psychiczne (reakcje paradoksalne), zaburzenia widzenia, niedociśnienie, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, zaburzenia czynności wątroby, reakcje alergiczne skórne oraz zaburzenia mikcji i miesiączkowania. Reakcje paradoksalne, takie jak niepokój psychoruchowy, bezsenność, agresywność i drgawki, występują rzadko, ale są szczególnie nasilone u osób starszych, pacjentów z chorobami psychicznymi oraz po spożyciu alkoholu. Uzależnienie psychiczne i fizyczne może rozwinąć się nawet przy dawkach terapeutycznych, zwłaszcza u osób z historią nadużywania alkoholu lub leków, a nagłe odstawienie medazepamu może wywołać zespół odstawienia.
agranulocytoza, ataksja, benzodiazepina, bradykardia, cholestaza, ciśnienie tętnicze, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja, depresja oddechowa, drżenie mięśniowe, dystonia, dyzartria, działanie niepożądane, ginekomastia, hiperprolaktynemia, jadłowstręt, medazepam, Medazepam TZF, MedDRA, monitorowanie działań niepożądanych, morfologia krwi, niedociśnienie, niepokój psychoruchowy, nietrzymanie moczu, oczopląs, padaczka, prolaktyna, reakcja alergiczna, reakcja alergiczna skórna, reakcja anafilaktyczna, reakcja paradoksalna, Rudotel, skurcz głośni, uszkodzenie mózgu, uzależnienie, zaburzenia libido, zaburzenia mikcji, zaburzenia motoryki, zatrzymanie moczu, zespół odstawienia, żółtaczka, zwężenie dróg oddechowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Darunavir Glenmark 600 mg
Darunavir Glenmark, zawierający darunawir jako inhibitor proteazy HIV, wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych oraz obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu. W badaniach u pacjentów wcześniej leczonych (N=2613) stosujących dawkę 600/100 mg dwa razy na dobę, 51,3% doświadczyło co najmniej jednego działania niepożądanego w średnim czasie obserwacji 95,3 tygodni. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka (>10%), nudności, wysypka, ból głowy i wymioty. Ciężkie działania obejmują ostrą niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej (IRIS), małopłytkowość oraz zapalenie wątroby. Profil bezpieczeństwa u pacjentów wcześniej nieleczonych stosujących dawkę 800/100 mg raz na dobę był podobny, z wyższą częstością łagodnych nudności. Długoterminowa terapia (średnio 162,5 tygodni) nie wykazała nowych problemów bezpieczeństwa.
aftowe zapalenie jamy ustnej, białkomocz, bradykardia zatokowa, cytolityczne zapalenie wątroby, darunawir, dna moczanowa, eozynofilia, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, inhibitor proteazy HIV, insulinooporność, jadłowstręt, kamica nerkowa, kinaza kreatynowa, leukopenia, łojotokowe zapalenie skóry, małopłytkowość, martwica kości, mialgia, nadwrażliwość na lek, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczulica, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, rytonawir, stłuszczenie wątroby, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wydłużenie odstępu QT, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy błędnikowe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Krka 60 mg
Atorvastatin Krka, inhibitor reduktazy HMG-CoA, stosowany w leczeniu hiperlipidemii, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów przez średnio 53 tygodnie. W grupie leczonej lekiem 5,2% przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Istotne klinicznie podwyższenie aminotransferaz (>3x górna granica normy) wystąpiło u 0,8% pacjentów, a wzrost aktywności kinazy kreatynowej (CK) >3x i >10x górnej granicy normy zanotowano odpowiednio u 2,5% i 0,4% pacjentów. Działania niepożądane obejmują m.in. często występujące zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, bóle mięśni i stawów, hiperglikemię, a także rzadkie przypadki miopatii, rabdomiolizy, zapalenia wątroby i ciężkich reakcji skórnych. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (10-17 lat) jest zbliżony do dorosłych, bez istotnego wpływu na wzrost i dojrzewanie płciowe.
aminotransferaza, anafilaksja, atorwastatyna, cholestaza, ginekomastia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, tendinopatia, zapalenie mięśni, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ibuvit D3 2000 IU 2000 IU
Przedawkowanie cholekalcyferolu (witamina D3) w dawce 2000 IU (50 µg) zawartej w preparacie Ibuvit D3 może prowadzić do hiperkalcemii i hiperkalciurii, co stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia. Objawy toksyczności są niespecyficzne i obejmują m.in. nudności, wymioty, biegunkę, zmęczenie, bóle mięśniowo-szkieletowe, poliurię, polidypsję, zaburzenia rytmu serca oraz zapalenie trzustki. Długotrwałe stosowanie witaminy D3 bez nadzoru lekarskiego zwiększa ryzyko powikłań narządowych, w tym niewydolności nerek i wapnienia tkanek miękkich, a w skrajnych przypadkach może prowadzić do zgonu.
cholekalcyferol, diuretyk pętlowy, furosemid, hiperkalcemia, hiperkalciuria, homeostaza wapniowa, jadłowstręt, kalcytonina, kamień nerkowy, kortykosteroid, kreatynina, niewydolność nerek, polidypsja, poliuria, resorpcja kostna, wapnienie nerek, wapnienie tkanek miękkich, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie trzustki, zwapnienie przerzutowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pedicetamol 100 mg/ml
Przedawkowanie paracetamolu, substancji czynnej Pedicetamolu, stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko hepatotoksyczności prowadzącej do nieodwracalnego uszkodzenia wątroby, encefalopatii, śpiączki i śmierci. Minimalna dawka toksyczna wynosi 6 g u dorosłych oraz >100 mg/kg masy ciała u dzieci, a dawki >20-25 g są potencjalnie śmiertelne. Przedawkowanie przebiega w czterech fazach: I (12-24 h) – nudności, wymioty, pocenie, jadłowstręt; II (24-48 h) – pozorna poprawa, ale wzrost AspAT, AlAT, bilirubiny i wydłużenie czasu protrombinowego; III (72-96 h) – szczyt hepatotoksyczności z AspAT do 20 000 j.; IV (7-8 dni) – powrót do zdrowia, jeśli nie doszło do trwałego uszkodzenia. Stężenie paracetamolu w osoczu >300 μg/ml po 4 h koreluje z uszkodzeniem wątroby u 90% pacjentów, a toksyczność może pojawić się już przy stężeniach >120 μg/ml po 4 h lub >30 μg/ml po 12 h. Przedawkowanie może także powodować martwicę kanalików nerkowych i uszkodzenie mięśnia sercowego.
AlAT, AspAT, bilirubina, czas protrombinowy, czynność wątroby, encefalopatia, encefalopatia wątrobowa, hepatotoksyczność, infuzja dożylna, jadłowstręt, martwica kanalików nerkowych, martwica wątroby, N-acetylocysteina, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, płukanie żołądka, przedawkowanie paracetamolu, reakcja anafilaktyczna, roztwór dekstrozy, sonda dwunastnicza, śpiączka, uszkodzenie mięśnia sercowego, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Amantadyna – Działania niepożądane
Amantadyna, stosowana w terapii choroby Parkinsona oraz grypy typu A, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą układu nerwowego (np. zawroty głowy, ataksja, zaburzenia koncentracji) oraz psychiczne (zaburzenia snu, pobudzenie, psychozy paranoidalne). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥ 1/10) do bardzo rzadko (< 1/10 000). W zakresie układu sercowo-naczyniowego obserwuje się niedociśnienie ortostatyczne (często) oraz rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu arytmie, takie jak częstoskurcz komorowy, migotanie komór, torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT, zwłaszcza przy przekraczaniu dawek lub współstosowaniu leków proarytmicznych. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują nudności, suchość w jamie ustnej, wymioty i zaparcia, a ze strony skóry – sinicę marmurkowatą i obfite pocenie się. Występują także rzadkie powikłania okulistyczne, takie jak uszkodzenie rogówki i tymczasowa utrata wzroku, wymagające konsultacji okulistycznej.
amantadyna, ataksja, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból mięśni, chlorowodorek amantadyny, choroba Parkinsona, częstoskurcz komorowy, depresja, dezorientacja, drgawki, drżenie, dyskineza, grypa typu A, hiperseksualność, hipotermia, jadłowstręt, kołatanie serca, kompulsywne objadanie się, kompulsywne wydawanie pieniędzy, koszmary nocne, lęk, letarg, leukopenia, livedo reticularis, majaczenie, mania, migotanie komór, mioklonia, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, nerwowość, neuropatia obwodowa, niedociśnienie ortostatyczne, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, niewyraźna mowa, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk kostek, obrzęk rogówki, omamy, patologiczny hazard, pobudzenie psychoruchowe, psychoza, pustka w głowie, rozrost gruczołu krokowego, siarczan amantadyny, sinica marmurkowata, splątanie, stan hipomaniakalny, suchość w jamie ustnej, torsade de pointes, trombocytopenia, uszkodzenie rogówki, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zaburzenia snu, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększone libido - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mozarin Swift 10 mg
Podczas terapii escytalopramem w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Mozarin Swift) obserwuje się liczne działania niepożądane, z których większość pojawia się w pierwszych dwóch tygodniach leczenia i zwykle ulega zmniejszeniu w trakcie kontynuacji terapii. Najczęstsze objawy obejmują bóle głowy (≥1/10), nudności (≥1/10), zmiany w apetycie (≥1/100), zaburzenia psychiczne takie jak niepokój i zmniejszenie popędu płciowego (≥1/100), a także objawy ze strony układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, żołądkowo-jelitowego i skóry. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie zagrażające życiu reakcje, takie jak zespół serotoninowy, reakcje anafilaktyczne, wydłużenie odstępu QT oraz myśli i zachowania samobójcze, które wymagają natychmiastowej interwencji. Ryzyko wydłużenia QT jest szczególnie istotne u kobiet, pacjentów z hipokaliemią oraz z wcześniejszymi zaburzeniami rytmu serca.
akatyzja, bradykardia, bruksizm, chwiejność emocjonalna, depersonalizacja, dyskineza, escytalopram, hipokaliemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, jadłowstręt, komorowe zaburzenie rytmu serca, krwotok maciczny, krwotok poporodowy, mlekotok, napad paniki, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pobudzenie psychomotoryczne, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stan splątania, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie ruchowe, zaburzenie smaku, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Durogesic 75 mcg/h
Durogesic, system transdermalny zawierający fentanyl, jest stosowany w leczeniu przewlekłego bólu, jednak jego profil bezpieczeństwa wymaga uważnego monitorowania ze względu na liczne działania niepożądane. W badaniach klinicznych obejmujących 1565 dorosłych i 289 dzieci najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to nudności (35,7%), wymioty (23,2%), zaparcia (23,1%), senność (15,0%), zawroty głowy (13,1%) oraz ból głowy (11,8%). U dzieci profil jest podobny, z wymiotami (33,9%) i nudnościami (23,5%) na czele. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (≥1/10 000), obejmując m.in. reakcje nadwrażliwości, zaburzenia psychiczne (bezsenność, depresja, lęk, omamy), neurologiczne (drgawki, parestezje), sercowo-naczyniowe (kołatanie serca, nadciśnienie), oddechowe (duszność, depresja oddechowa) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, zaparcia, niedrożność jelit). Długotrwałe stosowanie może prowadzić do niedoboru androgenów i rozwoju tolerancji, a także uzależnienia, nawet przy dawkach terapeutycznych.
bezdech, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, depresja, depresja oddechowa, drganie mięśni, duszność, dysfagia, hipowentylacja, jadłowstręt, kołatanie serca, kontaktowe zapalenie skóry, lek opioidowy, majaczenie, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, napad drgawkowy, niedobór androgenów, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedrożność jelit, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk obwodowy, omam, parestezja, profil bezpieczeństwa leku, przewlekły ból, reakcja anafilaktyczna, rumień, senność, sinica, skurcz mięśni, stan splątania, suchość w ustach, świąd, system transdermalny fentanylu, tachykardia, tolerancja na lek, uzależnienie od leku, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wyprysk, wysypka alergiczna, zaburzenie erekcji, zapalenie skóry, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zespół odstawienia, zespół odstawienia noworodków, zespół serotoninowy, zespół zaburzeń oddechowych, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abacavir + Lamivudine Sandoz 600 mg + 300 mg
Profil bezpieczeństwa produktu leczniczego Abacavir + Lamivudine Sandoz (600 mg + 300 mg, tabletki powlekane) jest zgodny z dotychczas znanymi działaniami niepożądanymi abakawiru i lamiwudyny stosowanych osobno. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości na abakawir, manifestujące się gorączką i/lub wysypką (często plamisto-grudkową lub pokrzywkową), a także objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), układu nerwowego (ból głowy), oraz ogólne (letarg, uczucie zmęczenia). W bardzo rzadkich przypadkach odnotowano poważne reakcje skórne, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które wymagają trwałego odstawienia abakawiru. Ponadto, rzadko obserwowano kwasicę mleczanową, neuropatię obwodową, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby oraz rabdomiolizę. Warto podkreślić, że ponowne podanie abakawiru po wystąpieniu reakcji nadwrażliwości może prowadzić do gwałtownego nawrotu objawów z ryzykiem zagrażającego życiu obniżenia ciśnienia tętniczego i zgonu.
anafilaksja, aplazja czerwonokrwinkowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bezsenność, biegunka, ból głowy, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, gorączka, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, kwasica mleczanowa, letarg, limfadenopatia, limfopenia, małopłytkowość, martwica kości, nadwrażliwość na abakawir, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, patogen oportunistyczny, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, reakcja niepożądana, rozpad mięśni, rumień wielopostaciowy, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymioty, wysypka, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapin Krka 20 mg
Badania przedkliniczne olanzapiny wykazały typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u myszy i szczurów, takie jak zmniejszenie aktywności, śpiączka, drżenia i drgawki, z medianą dawki śmiertelnej odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała. Psy tolerowały dawki doustne do 100 mg/kg bez zgonów, jednak obserwowano sedację, ataksję, tachykardię i inne objawy neurologiczne. U małp dawki do 100 mg/kg powodowały prostrację, a wyższe dawki zaburzenia świadomości. W badaniach toksyczności wielokrotnej, trwających do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów, zaobserwowano hamowanie OUN, objawy antycholinergiczne oraz zmiany hematologiczne, w tym zależne od dawki leukopenie u myszy i niespecyficzne zmniejszenie leukocytów u szczurów. U szczurów stwierdzono również przemijające zmiany związane ze wzrostem prolaktyny, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.
ataksja, badania przedkliniczne, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, komórki szpiku kostnego, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, prostracja, sedacja, śpiączka, tachykardia, toksyczność hematologiczna, zaburzenia hematologiczne, zaburzenie świadomości - Leksykon substancji czynnych
Mykafungina – Działania niepożądane
Mykafungina, echinokandyna stosowana w terapii przeciwgrzybiczej, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych, gdzie działania niepożądane wystąpiły u 32,2% pacjentów. Najczęstsze objawy to nudności (2,8%), podwyższenie fosfatazy zasadowej (2,7%), zapalenie żył (2,5%), wymioty (2,5%) oraz wzrost aminotransferazy asparaginianowej (2,3%). Działania niepożądane wątroby dotyczyły 8,6% pacjentów, z najczęstszymi zaburzeniami w postaci podwyższenia fosfatazy zasadowej (2,7%), AspAT (2,3%), AlAT (2,0%) i bilirubiny (1,6%). Ciężkie uszkodzenia wątroby, choć rzadkie (0,4%), mogą prowadzić do zgonu, co podkreśla konieczność monitorowania parametrów wątrobowych podczas leczenia. Reakcje alergiczne, w tym wysypka i dreszcze, występowały głównie w łagodnej lub umiarkowanej formie, natomiast ciężkie reakcje anafilaktoidalne zdarzały się u 0,2% pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi. Reakcje miejscowe przy podaniu dożylnym, takie jak zakrzep czy zapalenie w miejscu wkłucia, nie wymagały przerwania terapii.
AIDS, AlAT, alogeniczny HSCT, aminotransferaza asparaginianowa, AspAT, bezsenność, bilirubina, bradykardia, cholestaza, dehydrogenaza mleczanowa, duszność, echinokandyna, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hemoliza, hepatomegalia, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, hipoalbuminemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, infuzja dożylna, jadłowstręt, kołatanie serca, mykafungina, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, nowotwór krwi, nowotwór złośliwy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, splątanie, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne wykwity skórne, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zaburzenia ciśnienia, zaburzenia hematologiczne, zakażenie HIV, zakrzep, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Evertas 13,3 mg/24 h
Produkt leczniczy Evertas, zawierający rywastygminę w postaci systemu transdermalnego, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 1670 pacjentów z otępieniem typu alzheimerowskiego, prowadzonych przez 24-48 tygodni metodą randomizowaną, podwójnie ślepą, kontrolowaną placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są reakcje skórne w miejscu aplikacji plastra (zazwyczaj łagodne do umiarkowanych rumień, świąd, obrzęk) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności i wymioty. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano według standardowej skali: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000). Wśród innych często występujących działań wymienia się zakażenia układu moczowego, jadłowstręt, lęk, depresję, majaczenie, ból głowy, omdlenia, zawroty głowy, nudności, biegunkę, wysypkę, nietrzymanie moczu, osłabienie, gorączkę oraz utratę masy ciała, co wymaga monitorowania stanu pacjenta, zwłaszcza nawodnienia i masy ciała.
agresja, alergiczne zapalenie skóry, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, bradykardia, choroba Parkinsona, depresja, dławica piersiowa, jadłowstręt, krwotok żołądkowo-jelitowy, lęk, majaczenie, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, niepokój ruchowy, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, nudności, objaw pozapiramidowy, odwodnienie, omam, otępienie typu alzheimerowskiego, pęknięcie przełyku, podrażnienie skóry, pokrzywka, reakcja skórna, rumień, rywastygmina, system transdermalny, tachykardia, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakażenie układu moczowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Epigapent 600 mg
Gabapentyna, substancja czynna leku Epigapent, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Najczęstsze działania niepożądane obejmują objawy ze strony układu nerwowego (senność, zawroty głowy, ataksja), zakażenia wirusowe, zaburzenia psychiczne (depresja, lęk, nerwowość), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), a także objawy ogólne takie jak uczucie zmęczenia i gorączka. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie zagrażające życiu reakcje, takie jak zespół nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), rabdomioliza, zapalenie wątroby, ostra niewydolność nerek oraz depresja oddechowa. W populacji pediatrycznej obserwuje się dodatkowo specyficzne działania niepożądane, w tym infekcje dróg oddechowych, drgawki oraz agresywne zachowania i hiperkinezy.
ataksja, ból neuropatyczny, depresja oddechowa, drgawki, dysfagia, dyskineza, dystonia, dyzartria, gabapentyna, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkineza, hipoglikemia, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, niedoczulica, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, oczopląs, ostra niewydolność nerek, osutka polekowa z eozynofilią, padaczka, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, schyłkowa niewydolność nerek, toksyczna nekroliza naskórka, uzależnienie lekowe, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół nadwrażliwości, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Distem 380 mg + 300 mg
Przedawkowanie leku Distem, zawierającego 380 mg metokarbamolu i 300 mg paracetamolu na tabletkę, stanowi poważne zagrożenie ze względu na toksyczne działanie obu składników. Metokarbamol w dawkach 22-50 g może powodować skrajną senność, zaburzenia widzenia, niedociśnienie, drgawki oraz śpiączkę, a leczenie opiera się głównie na terapii podtrzymującej i objawowej. Paracetamol natomiast wykazuje fazowy przebieg toksyczności, z minimalną dawką toksyczną u dorosłych wynoszącą 6 g (20 tabletek Distem) i dawkami powyżej 20-25 g potencjalnie śmiertelnymi. Toksyczność paracetamolu objawia się uszkodzeniem wątroby, nerek oraz mięśnia sercowego, a diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia paracetamolu w surowicy (stężenie >300 µg/ml po 4 godzinach wskazuje na wysokie ryzyko hepatotoksyczności). Wczesne objawy zatrucia są niespecyficzne i mogą pojawić się dopiero po 12-24 godzinach, co wymaga szybkiej interwencji nawet przy braku symptomów klinicznych.
AlAT, AspAT, ból brzucha, czas protrombinowy, diureza, drgawki, drożność dróg oddechowych, encefalopatia wątrobowa, enzymy wątrobowe, hemodializa, hepatotoksyczność, jadłowstręt, martwica kanalików nerkowych, metokarbamol i paracetamol, N-acetylocysteina, niedociśnienie, nudności i wymioty, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, senność, skrajna senność, śpiączka, stężenie bilirubiny, stężenie paracetamolu w surowicy, terapia podtrzymująca, toksyczne działanie substancji, uszkodzenie mięśnia sercowego, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fludara 10 mg
Fosforan fludarabiny w dawce 10 mg (Fludara) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującą mielosupresją manifestującą się neutropenią, trombocytopenią oraz niedokrwistością, co znacząco zwiększa ryzyko infekcji i krwawień. Często obserwuje się zakażenia, w tym ciężkie zakażenia oportunistyczne, które mogą prowadzić do zgonu. Objawy ogólne takie jak gorączka, zmęczenie, osłabienie oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka) występują bardzo często. Ponadto, często zgłaszane są neuropatia obwodowa, zaburzenia widzenia, zapalenie błon śluzowych i jamy ustnej, wysypka skórna oraz objawy ogólne jak dreszcze i obrzęk. Działania niepożądane sklasyfikowano według systemu MedDRA, a ich częstość opiera się na danych klinicznych i obserwacjach po wprowadzeniu leku do obrotu.
bezpieczeństwo farmakoterapii, dysfagia, fosforan fludarabiny, hemoglobina, jadłowstręt, laktoza jednowodna, mielosupresja, neuropatia obwodowa, neutrofil, neutropenia, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, obrzęk, parametry hematologiczne, płytka krwi, trombocytopenia, wysypka skórna, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia widzenia, zakażenie oportunistyczne, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie płuc, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Submena 800 mcg
Submena, zawierająca fentanyl w postaci tabletek podjęzykowych, wykazuje działania niepożądane typowe dla opioidów, z których najpoważniejszą jest depresja oddechowa, mogąca prowadzić do zatrzymania oddychania i wymagająca natychmiastowej interwencji. Inne istotne działania niepożądane to niedociśnienie tętnicze oraz wstrząs. W badaniach klinicznych lek stosowano u pacjentów z przebijającym bólem nowotworowym, którzy jednocześnie przyjmowali inne opioidy (morfina, oksykodon, fentanyl transdermalny), co utrudnia jednoznaczne przypisanie działań niepożądanych wyłącznie Submenie. Najczęściej obserwowane objawy to nudności, zaparcia, senność i ból głowy, a także zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, stany splątania czy omamy. Zespół odstawienny może wystąpić po nagłym przerwaniu terapii i objawia się m.in. nudnościami, wymiotami, biegunką, drżeniem i nadmiernym poceniem się, dlatego odstawianie powinno być stopniowe.
aftowe zapalenie jamy ustnej, bradykardia, depresja, depresja oddechowa, dysforia, fentanyl transdermalny, gorączka, jadłowstręt, morfina o przedłużonym uwalnianiu, niedociśnienie tętnicze, noworodkowy zespół odstawienny, obrzęk obwodowy, oksykodon o przedłużonym uwalnianiu, omamy, ośrodek oddechowy, owrzodzenie jamy ustnej, pokrzywka, potencjał uzależniający, przypadkowe przedawkowanie, tabletki podjęzykowe fentanylu, tachykardia, wstrząs, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie jamy ustnej, zespół odstawienny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vetira 100 mg/ml
Vetira, zawierająca lewetyracetam w stężeniu 100 mg/ml jako koncentrat do infuzji, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony na podstawie badań klinicznych obejmujących 3416 pacjentów. Profil ten jest spójny we wszystkich grupach wiekowych i wskazaniach terapeutycznych, choć dane dotyczące podawania dożylnego są ograniczone i opierają się głównie na danych z podawania doustnego. Najczęstsze działania niepożądane to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła (≥1/10), senność, ból głowy, zmęczenie oraz zawroty głowy. Wśród rzadziej występujących działań odnotowano m.in. małopłytkowość, leukopenię, pancytopenię, zespół DRESS, hiponatremię, zaburzenia psychiczne (depresja, agresja, lęk, bezsenność), a także poważne reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zahamowania czynności szpiku kostnego oraz encefalopatii, które ustępują po odstawieniu leku.
agranulocytoza, anafilaksja, ataksja, choreoatetoza, dyskineza, dyspepsja, encefalopatia, fosfokinaza kreatynowa, hiperkinezja, hiponatremia, jadłowstręt, koncentrat do sporządzania roztworu, leukopenia, lewetyracetam, majaczenie, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, napad padaczkowy, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, parestezja, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, topiramat, zaburzenia psychotyczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symkinet MR 30 mg
Stosowanie metylofenidatu chlorowodorku w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu Symkinet MR wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, obserwowanych zarówno w badaniach klinicznych, jak i w praktyce po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej występujące działania niepożądane to zmniejszenie łaknienia (bardzo często ≥1/10), bezsenność i nerwowość (bardzo często ≥1/10), ból głowy (bardzo często ≥1/10), a także zaburzenia psychiczne takie jak labilność emocjonalna, agresja, pobudzenie i lęk (często ≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się poważne zaburzenia psychotyczne, próby samobójcze, zaburzenia rytmu serca, nadciśnienie tętnicze, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny oraz zaburzenia czynności wątroby, w tym śpiączkę wątrobową. Profil działań niepożądanych różni się w zależności od grupy wiekowej, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka u dzieci, młodzieży i dorosłych.
akatyzja, bezsenność, bradykardia, dezorientacja, drgawka, dyspepsja, ginekomastia, jadłowstręt, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kołatanie serca, krwiomocz, mania, metylofenidat chlorowodorek, migrena, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niedokrwistość, niepokój ruchowy, nietrzymanie moczu, niewyraźne widzenie, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obwodowe marznięcie, pancytopenia, plamica małopłytkowa, podwójne widzenie, priapizm, reakcja anafilaktyczna, ruch choreoatetotyczny, skurcz dodatkowy komór, śpiączka wątrobowa, stała wysypka polekowa, suchość jamy ustnej, szczękościsk, tachykardia, urojenie, zaburzenie erekcji, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaburzenie wątroby, zapalenie jamy nosowej i gardła, zapalenie tętnic mózgowych, zapalenie żołądka i jelit, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pemetrexed Eugia 500 mg
Pemetreksed, stosowany w terapii onkologicznej, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które obejmują przede wszystkim mielosupresję manifestującą się jako neutropenia, leukopenia, niedokrwistość oraz trombocytopenia, występujące bardzo często (≥1/10). Toksyczność żołądkowo-jelitowa, w tym zapalenie jamy ustnej, nudności, wymioty i biegunka, również występuje często, wpływając na stan odżywienia i komfort pacjenta. Nefrotoksyczność objawia się zmniejszeniem klirensu kreatyniny i wzrostem stężenia kreatyniny we krwi (≥1/10), co wymaga monitorowania funkcji nerek. Ponadto, często obserwuje się wzrost aktywności aminotransferaz (ALT, AST), wskazujący na uszkodzenie wątroby, a także reakcje skórne, takie jak wysypka i łysienie. Rzadkie, ale poważne powikłania to zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica rozpływna naskórka oraz wstrząs anafilaktyczny, które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy, działania niepożądane produktów leczniczych, gorączka neutropeniczna, incydent naczyniowo-mózgowy, jadłowstręt, klirens kreatyniny, krwotok wewnątrzczaszkowy, martwica cewek nerkowych, martwica rozpływna naskórka, mielosupresja, nefrogenna moczówka prosta, nefrotoksyczność, neuropatia czuciowa, neuropatia ruchowa, neutropenia, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, pemetreksed, pemfigoid, perforacja jelit, sepsa, toksyczna martwica naskórka, toksyczność żołądkowo-jelitowa, trombocytopenia, udar niedokrwienny, wstrząs anafilaktyczny, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Retynol – Działania niepożądane
Retynol (witamina A) w formie farmaceutycznej, głównie jako palmitynian retynolu, wykazuje dobry profil bezpieczeństwa przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Preparaty dermatologiczne, takie jak Aksoderm (400 IU/g), Aksoderm Forte (1000 IU/g), Maść z witaminą A LGO (400 IU/g) oraz Dermosavit (300 j.m./g), mogą wywoływać miejscowe reakcje skórne, w tym kontaktowe zapalenie skóry oraz reakcje alergiczne, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu lub aplikacji na uszkodzoną skórę. Preparaty doustne, takie jak Vitaminum A Hasco (2500 lub 12000 j.m.), Juvit Multi (5000 j.m./ml) oraz Vitaminum A Medana (50 000 IU/ml), nie wykazują działań niepożądanych przy zalecanych dawkach, jednak przedawkowanie może prowadzić do hiperwitaminozy A, objawiającej się m.in. zawrotami i bólami głowy, drażliwością, zajadami, wypadaniem włosów, suchością skóry, wymiotami, bólami brzucha, niedokrwistością, hiperkalcemią, obrzękami tkanki podskórnej oraz bólami kostno-stawowymi.
ból brzucha, ból głowy, ból kostno-stawowy, drażliwość, hiperkalcemia, hiperwitaminoza A, jadłowstręt, kontaktowe zapalenie skóry, niedokrwistość, objaw uczuleniowy, obrzęk tkanki podskórnej, odczyn uczuleniowy, palmitynian retynolu, podrażnienie skóry, preparat dermatologiczny, preparat do infuzji, preparat doustny, przedawkowanie leku, reakcja skórna miejscowa, retynol, suchość skóry, wymioty, wypadanie włosów, zaburzenie czynności wątroby, zaczerwienienie skóry, zajady, zawrót głowy, złuszczanie naskórka - Leksykon substancji czynnych
Flutamid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności flutamidu wykazały zróżnicowaną ostrość działania w zależności od gatunku, z wartościami LD50 wynoszącymi od 218 mg/kg u świnek morskich do ponad 1000 mg/kg u psów i kotów. Objawy toksyczności ostrej obejmowały spowolnienie czynności życiowych, jeżenie się sierści, spowolnione oddychanie, niezborność ruchów oraz łzawienie u gryzoni, natomiast u psów i kotów dominowały zmniejszone łaknienie, uspokojenie i wymioty. W badaniach przewlekłych, trwających od 6 tygodni do 78 tygodni i stosujących dawki od 1,5 do 18-krotności dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi, zaobserwowano utratę masy ciała, jadłowstręt, wymioty oraz zmiany narządowe, takie jak zmniejszenie wielkości narządów rozrodczych (stercza, jąder, pęcherzyków nasiennych), powiększenie wątroby oraz zmniejszona spermatogeneza. U samców szczurów stwierdzono dodatkowo rozrost i gruczolaki komórek śródmiąższowych jąder, zanik prostaty i pęcherzyków nasiennych oraz rak sutków, co wskazuje na silne działanie antyandrogenne i potencjał rakotwórczy flutamidu, szczególnie przy dawkach 3-17 razy wyższych niż terapeutyczne u ludzi.
badanie rakotwórczości, cykl estrogenowy, działanie antyandrogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, feminizacja, flutamid, gruczoł krokowy, guz, jadłowstręt, LD50, modyfikacja DNA, pęcherzyk nasienny, płód, potencjał mutagenny, powiększenie wątroby, przeżywalność potomstwa, rak sutka, spermatogeneza, test Amesa, toksyczność ostra i przewlekła, wpływ na rozrodczość, zmiany histologiczne, zmiany morfologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketalar 50 50 mg/ml
Ketalar 50, zawierający ketaminę w stężeniu 50 mg/ml, jest związany z szerokim spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki, drogi podania oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta. Do najczęstszych działań należą zaburzenia psychiczne, takie jak halucynacje (często), marzenia senne, koszmary nocne, stan splątania, pobudzenie i irracjonalne zachowania. W układzie nerwowym obserwuje się oczopląs, hipertonię oraz ruchy toniczno-kloniczne. Często występują również objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak wzrost ciśnienia tętniczego i tachykardia, a także ze strony układu oddechowego – przyspieszenie oddechu. Rzadziej pojawiają się reakcje anafilaktyczne, depresja oddechowa, skurcz krtani, niedrożność układu oddechowego oraz zaburzenia rytmu serca. Wśród działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego dominują nudności i wymioty, a także rzadziej nadmierne wydzielanie śliny. Istotne jest także ryzyko zwiększenia ciśnienia wewnątrzgałkowego, co ma znaczenie u pacjentów z jaskrą.
arytmia, bezdech, bezsenność, ból w miejscu wstrzyknięcia, bradykardia, chlorowodorek, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja oddechowa, dezorientacja, diplopia, dysforia, flashback, halucynacja, hipertonia, hipowolemia, jadłowstręt, ketamina, koszmar nocny, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, majaczenie, marzenie senne, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg oddechowych, nieprawidłowe testy wątrobowe, nudność, obrzęk twarzy, oczopląs, pobudzenie, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, ruch toniczno-kloniczny, rumień, skurcz krtani, skurcz oskrzeli, ślinotok, splątanie, tachykardia, tachypnoe, wymioty, wysypka odropodobna, wysypka w miejscu wstrzyknięcia, zapalenie pęcherza moczowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pralex 15 mg
Pralex, zawierający escytalopram w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, jest lekiem z grupy SSRI, który może wywoływać liczne działania niepożądane, najczęściej pojawiające się w pierwszych dwóch tygodniach terapii i zwykle ustępujące z czasem. Wśród najczęstszych działań niepożądanych (występujących u >1/10 pacjentów) znajdują się zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia metaboliczne (hiponatremia, nieadekwatne wydzielanie ADH), psychiczne (niepokój, stany splątania, mania, agresja), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, parestezje, drżenie, zespół serotoninowy), okulistyczne (mydriasis, zaburzenia widzenia), kardiologiczne (częstoskurcz, bradykardia, wydłużenie QT z ryzykiem torsade de pointes), żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, zaparcia, wymioty, krwawienia), skórne (pokrzywka, łysienie, wysypka), mięśniowo-szkieletowe (bóle stawów i mięśni), oraz zaburzenia układu rozrodczego (impotencja, zaburzenia wytrysku, krwotoki maciczne). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia QT i arytmii komorowych, zwłaszcza u kobiet z hipokaliemią lub chorobami serca, oraz na zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów powyżej 50. roku życia. Nagłe odstawienie leku może powodować objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, nudności, drżenie i stany splątania, dlatego zalecane jest stopniowe zmniejszanie dawki.
akatyzja, bezsenność, bradykardia, bruksizm, częstoskurcz, depersonalizacja, drgawki, dyskineza, escytalopram, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, impotencja, jadłowstręt, komorowe zaburzenia rytmu, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok maciczny, krwotok miesięczkowy, krwotok poporodowy, mania, mlekotok, myśli samobójcze, napad panicznego lęku, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój psychoruchowy, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezja, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenic, SSRI, stan splątania, szumy uszne, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odcinka QT, zaburzenia ruchowe, zaburzenia wytrysku, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pragiola 150 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, była badana u ponad 8900 pacjentów, w tym ponad 5600 w kontrolowanych badaniach placebo. Profil bezpieczeństwa wykazał, że najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, które były również główną przyczyną przerwania terapii (12% w grupie pregabaliny vs. 5% placebo). Działania niepożądane miały zwykle łagodne lub umiarkowane nasilenie, jednak u pacjentów z ośrodkowym bólem neuropatycznym po urazie rdzenia kręgowego obserwowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony OUN. Wśród zgłaszanych działań niepożądanych o częstości ≥1/100 wyróżniono m.in. zapalenie jamy nosowo-gardłowej, neutropenię, nadwrażliwość, zwiększenie apetytu, zaburzenia psychiczne (euforia, splątanie, bezsenność), zawroty głowy, senność, bóle głowy, zaburzenia widzenia i tachykardię. Warto zwrócić uwagę na objawy odstawienne, takie jak bezsenność, bóle głowy, nudności, lęk i drgawki, które mogą wskazywać na uzależnienie od leku, a ich nasilenie zależy od dawki.
bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, drgawki kloniczne, duszność, dyskineza, hipoglikemia, jadłowstręt, jaskrawe widzenie, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, nieostre widzenie, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezje, parkinsonizm, Pragiola, pregabalina, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, tachykardia, uraz rdzenia kręgowego, utrata wzroku, uzależnienie lekowe, wodobrzusze, zaburzenia koordynacji, zaburzenia poznawcze, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Soprobec
Produkt leczniczy Soprobec, będący wziewnym kortykosteroidem, wymaga precyzyjnego instruktażu pacjenta dotyczącego techniki inhalacji oraz regularnego, codziennego stosowania, nawet w okresach bezobjawowych. Nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy, dlatego pacjent powinien mieć zawsze dostęp do szybko działającego leku rozszerzającego oskrzela. Nagłe przerwanie terapii jest niewskazane; w przypadku nieskuteczności leczenia lub zwiększonego zapotrzebowania na leki doraźne konieczna jest ponowna ocena schematu terapeutycznego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z aktywną lub przebyłą gruźlicą oraz w sytuacjach ryzyka wystąpienia paradoksalnego skurczu oskrzeli, który wymaga natychmiastowego przerwania stosowania Soprobec i wdrożenia alternatywnego leczenia. Zaleca się również płukanie jamy ustnej po inhalacji w celu zmniejszenia ryzyka kandydozy.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma, cechy cushingoidalne, centralna chorioretinopatia surowicza, depresja, duszność, gęstość mineralna kości, gruźlica, hipoglikemia, jadłowstręt, jaskra, kandydoza, kortykosteroid wziewny, lek przeciwhistaminowy, nadmierna aktywność psychoruchowa, napad drgawkowy, niedociśnienie, nieostre widzenie, osteoporoza, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, świszczący oddech, wyprysk, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gabapentin Teva 400 mg
Gabapentin Teva 400 mg, stosowany zarówno jako terapia wspomagająca, jak i w monoterapii u pacjentów z padaczką oraz bólem neuropatycznym, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości występowania. Najczęstsze działania obejmują zakażenia wirusowe (≥10% pacjentów), leukopenię, zaburzenia psychiczne (wrogość, splątanie, depresja, lęk), oraz objawy neurologiczne takie jak senność, zawroty głowy i ataksja. Często obserwuje się także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), zaburzenia widzenia (niedowidzenie, podwójne widzenie), oraz objawy ogólne jak zmęczenie i gorączka. Rzadziej występują poważniejsze reakcje alergiczne, zespół nadwrażliwości, hiponatremia, zaburzenia psychiczne o ciężkim przebiegu (myśli samobójcze, omamy), a także ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka).
ataksja, ból neuropatyczny, choreoatetoza, depresja oddechowa, dysfagia, dyskineza, dyzartria, fosfokinaza kreatynowa, gabapentyna, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, jadłowstręt, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, osutka polekowa z eozynofilią, padaczka, plamica, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, schyłkowa niewydolność nerek, senność, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atractin 40 mg
Atorwastatyna, substancja czynna leku Atractin, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych potwierdzony badaniami klinicznymi na 16 066 pacjentach (8755 na atorwastatynie, 7311 na placebo) przez średnio 53 tygodnie. Odsetek rezygnacji z terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 5,2% w grupie atorwastatyny vs. 4,0% w grupie placebo. Najważniejsze działania niepożądane obejmują podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3-krotnie powyżej normy u 0,8% pacjentów) oraz kinazy kreatynowej (CK) (>3-krotnie u 2,5%, >10-krotnie u 0,4%), co jest dawkozależne i odwracalne. Działania niepożądane dotyczą wielu układów, m.in. zakażenia (zapalenie błon śluzowych nosa i gardła ≥1/100 do <1/10), zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia rzadko), reakcje alergiczne (często), zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia często, hipoglikemia niezbyt często), zaburzenia neurologiczne (bóle głowy często, neuropatia obwodowa rzadko), oraz mięśniowo-szkieletowe (bóle mięśniowe często, miopatia i rabdomioliza rzadko). Wśród poważnych działań niepożądanych wymienia się rabdomiolizę, niewydolność wątroby, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona), anafilaksję oraz śródmiąższową chorobę płuc.
anafilaksja, atorwastatyna, enzymy wątrobowe, ginekomastia, górna granica normy, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, leukocyturia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie dróg moczowych, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zavedos 10 mg
Idarubicyna, zawarta w preparacie Zavedos, jest antracykliną stosowaną w terapii przeciwnowotworowej, której profil bezpieczeństwa obejmuje przede wszystkim mielosupresję manifestującą się małopłytkowością, ciężką leukopenią, neutropenią oraz niedokrwistością. Najpoważniejszym powikłaniem jest kardiotoksyczność, w tym zastoinowa niewydolność serca zależna od dawki kumulacyjnej, bezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory oraz rzadkie incydenty zawału mięśnia sercowego i zapalenia mięśnia sercowego. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują bardzo często nudności i wymioty, często zapalenie błony śluzowej jamy ustnej i żołądka, biegunkę oraz rzadziej krwawienia i perforacje. Charakterystycznym objawem jest czerwony kolor moczu utrzymujący się 1–2 dni po podaniu leku.
alkalizacja moczu, allopurynol, antracykliny, biegunka, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, frakcja wyrzutowa lewej komory serca, hiperpigmentacja skóry, hiperurykemia, idarubicyna chlorowodorek, jadłowstręt, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok mózgowy, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, martwica tkanek, mielosupresja, neutropenia, neutropeniczne zapalenie jelit, niedokrwistość, nudności, odwodnienie, ostra białaczka szpikowa, pancytopenia, pokrzywka, posocznica, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, tachyarytmia, wstrząs, wtórna białaczka, wysypka, zakażenie, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie przełyku, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół lizy guza, zespół mielodysplastyczny, zwiększenie enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Klabax EC
Klarytromycyna (Klabax EC 250 mg/5 ml) wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w ciąży, zwłaszcza w I trymestrze, oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, gdzie może być konieczna modyfikacja dawkowania. Monitorowanie parametrów wątrobowych jest kluczowe ze względu na ryzyko ciężkich, choć zwykle przemijających, zaburzeń czynności wątroby, w tym wątrobokomórkowego i cholestatycznego zapalenia wątroby. Pacjenci powinni być edukowani w zakresie objawów uszkodzenia wątroby, takich jak jadłowstręt, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd skóry i tkliwość brzucha. Istotnym zagrożeniem jest także rozwój rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy (CDAD) wywołanego przez Clostridioides difficile, które może wystąpić nawet do dwóch miesięcy po zakończeniu terapii. W przypadku podejrzenia CDAD należy rozważyć odstawienie klarytromycyny, wykonać badania mikrobiologiczne i wdrożyć odpowiednie leczenie, unikając leków spowalniających perystaltykę jelit.
anafilaksja, arytmia komorowa, bradykardia, cholestatyczne zapalenie wątroby, cholestaza, choroba tętnic wieńcowych, Clostridioides difficile, cytochrom CYP3A4, DRESS, hipokaliemia, jadłowstręt, klarytromycyna, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, pozaszpitalne zapalenie płuc, róża, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, SCAR, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, szpitalne zapalenie płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyczność kolchicyny, torsade de pointes, trądzik pospolity, triazolobenzodiazepiny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia serca, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka