działanie teratogenne
Działanie teratogenne oznacza szkodliwy wpływ czynników zewnętrznych na rozwijający się płód, prowadzący do powstania wad wrodzonych. Czynniki teratogenne mogą zaburzać prawidłowy rozwój embrionu i płodu, szczególnie w okresie organogenezy (między 3. a 8. tygodniem ciąży), kiedy kształtują się narządy płodu.
Do substancji o udokumentowanym działaniu teratogennym należą niektóre leki (np. talidomid, izotretynoina, warfaryna, niektóre leki przeciwpadaczkowe), alkohol etylowy, narkotyki, metale ciężkie, a także czynniki fizyczne (promieniowanie jonizujące) oraz niektóre infekcje (np. różyczka, cytomegalia, toksoplazmoza). Wpływ teratogenny zależy od dawki czynnika, czasu ekspozycji oraz okresu rozwoju płodu.
W praktyce klinicznej istotna jest klasyfikacja leków według kategorii FDA (A, B, C, D, X) określająca potencjalne ryzyko teratogenne. Lekarz przepisujący leki kobietom w wieku rozrodczym powinien zawsze rozważyć stosunek korzyści do ryzyka oraz poinformować pacjentkę o potencjalnych zagrożeniach. Niektóre substancje teratogenne mogą powodować poważne malformacje nawet przy jednorazowej ekspozycji w krytycznym okresie rozwoju.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Micalcet 60 mg
Badania przedkliniczne cynakalcetu, substancji czynnej Micalcetu, wykazały brak działania teratogennego przy dawkach do 0,4 (króliki) i 4,4 (szczury) razy wyższych niż maksymalna dawka kliniczna 180 mg/dobę stosowana w wtórnej nadczynności przytarczyc (HPT). Nie stwierdzono wpływu na płodność przy dawkach do 4-krotności dawki ludzkiej. U ciężarnych szczurów odnotowano nieznaczne zmniejszenie masy ciała i spożycia pokarmu przy najwyższych dawkach oraz zmniejszenie masy ciała płodów przy dawkach wywołujących ciężką hipokalemię u matek. Cynakalcet przenika przez łożysko u królików. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały potencjału mutagennego ani kancerogennego, jednak margines bezpieczeństwa jest ograniczony ze względu na hipokalcemię obserwowaną w modelach zwierzęcych.
cynakalcet, czerwone krwinki, densytometria kości, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, hipokalcemia, kanały KATP, płodność, płytki wzrostu kości, przenikanie przez łożysko, receptory wapniowe, wapń w surowicy, węzły chłonne, wtórna nadczynność przytarczyc, zaćma, zmętnienie soczewki oka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzin 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na reprodukcję oraz potencjału mutagennego i rakotwórczego. W badaniach toksyczności ostrej u myszy i szczurów wyznaczono dawki śmiertelne LD50 odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, natomiast psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. Objawy toksyczności obejmowały sedację, drżenia, drgawki, ślinotok, ataksję oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym przemijającą neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających ekspozycji 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono zmiany hormonalne i morfologiczne związane ze wzrostem prolaktyny oraz zaburzenia cykli płciowych już przy dawce 1,1 mg/kg (3-krotność dawki maksymalnej u człowieka).
ataksja, badanie przedkliniczne, cytopenia, cytotoksyczność, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, leukocyt, małopłytkowość, morfologia krwi, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, prostracja, sedacja, szpik kostny, toksyczność ostra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 320 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności przewlekłej są nerki, z objawami nefropatii, podwyższeniem stężenia mocznika i kreatyniny oraz hiperkaliemią. Zmiany te obserwowano u szczurów przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu (odpowiadających 0,9-krotności MRHD walsartanu i 3,5-krotności MRHD hydrochlorotiazydu) oraz u małp szerokonosych przy dawkach 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu (0,3-krotności MRHD walsartanu i 1,2-krotności MRHD hydrochlorotiazydu). Wysokie dawki skojarzenia (np. 100 mg/kg/dobę walsartanu + 31 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów) powodowały istotne zaburzenia morfologii krwi, w tym spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu. U małp szerokonosych przy dawce 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu zaobserwowano dodatkowo uszkodzenie błony śluzowej żołądka oraz hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna.
blokada angiotensyny II, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne na płód, elektrolity w moczu, hemodynamika nerkowa, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor konwertazy angiotensyny, nefropatia z bazofilią, parametry morfologii krwi, potencjał kancerogenny, rozwój embrionalno-płodowy, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika i kreatyniny, stężenie potasu w surowicy, toksyczność przewlekła, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uszkodzenie chromosomów, uszkodzenie nerki, uwalnianie reniny, walsartan z hydrochlorotiazydem, wartość hematokrytu, zaburzenia morfologii krwi - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Clarzole 2,5 mg
Letrozol, substancja czynna leku Clarzole (2,5 mg), jest wskazany wyłącznie dla kobiet ze zweryfikowanym statusem pomenopauzalnym ze względu na ryzyko wznowienia czynności jajników i związane z tym podwyższenie stężenia gonadotropin (LH, FSH), co może prowadzić do owulacji. Lek działa poprzez hamowanie aromatazy, co skutkuje znacznym obniżeniem produkcji estrogenów. W praktyce klinicznej konieczne jest potwierdzenie statusu pomenopauzalnego przed rozpoczęciem terapii oraz monitorowanie pacjentek, a także omówienie metod antykoncepcji w przypadku ryzyka zajścia w ciążę. Letrozol jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży ze względu na potwierdzone teratogenne działanie, w tym ryzyko wad wrodzonych takich jak sklejenie warg sromowych czy obojnacze narządy płciowe, co potwierdzają również badania na modelach zwierzęcych.
czynność jajników, działanie teratogenne, enzym aromataza, estrogeny, gonadotropiny, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, letrozol, mechanizm działania leku, metody antykoncepcji, mleko kobiece, obojnacze narządy płciowe, owulacja, przenikanie leku, sklejenie warg sromowych, status pomenopauzalny, stężenie FSH, substancja czynna, układ rozrodczy, wady wrodzone płodu, wiek okołomenopauzalny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tabagine 150 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pregabaliny wykazały, że lek jest dobrze tolerowany w dawkach odpowiadających stosowanym klinicznie u ludzi, z profilami toksyczności zależnymi od dawki i ekspozycji. W badaniach na szczurach i małpach zaobserwowano objawy neurologiczne, takie jak zmniejszenie lub nadmierna aktywność oraz ataksja, głównie przy dawkach przekraczających terapeutyczne. U młodych szczurów odnotowano zwiększoną aktywność, bruksizm oraz przejściowe zahamowanie przyrostu masy ciała. Długotrwała ekspozycja na dawki ≥5-krotnie wyższe niż maksymalne kliniczne wiązała się ze zwiększoną częstością zaniku siatkówki u starszych szczurów. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności u myszy, szczurów i królików, a toksyczność płodowa i wpływ na rozwój pourodzeniowy pojawiały się jedynie przy ekspozycjach znacznie przekraczających kliniczne. Przemijające osłabienie reakcji na dźwięk u młodych szczurów obserwowano po dawkach >2-krotnie przekraczających ekspozycję u ludzi, z powrotem do normy po 9 tygodniach.
- Leksykon substancji czynnych
Tlenek cynku – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Tlenek cynku, stosowany miejscowo w dermatologii ze względu na właściwości ściągające, przeciwzapalne i łagodzące, jest obecny w wielu preparatach o stężeniach od 240 mg/g do 20 g/100 g. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa jego stosowania w ciąży są ograniczone, jednak badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego. Preparaty takie jak Neo-Tormentil (20%) zaleca się unikać w ciąży, natomiast Tormentiol (20%) można stosować jedynie, gdy korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Brak jest jednoznacznych danych dla innych preparatów, np. Pudroderm (245 mg/g) czy Puder Płynny z Anestezyną (240 mg/g). W przypadku laktacji również brak jest wystarczających danych, a stosowanie powinno być ograniczone i unikać aplikacji na okolice piersi i brodawek sutkowych.
boraks, brodawka sutkowa, dane epidemiologiczne, działanie na płód, działanie teratogenne, ichtamol, laktacja, Neo-Tormentil, puder płynny wysuszający, puder płynny z anestezyną, Pudroderm, stosowanie miejscowe, substancja aktywna, tlenek cynku, Tormentiol, Tormexal forte, właściwości przeciwzapalne, właściwości ściągające, wpływ na reprodukcję, zaburzenia płodności, zagrożenie dla płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clopixol-Acuphase 50 mg
Dane przedkliniczne dotyczące octanu zuklopentyksolu wykazują korzystny profil bezpieczeństwa, z niską toksycznością ostrą oraz brakiem istotnych klinicznie efektów toksyczności przewlekłej. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach zaobserwowano opóźnienie zachowań seksualnych w trzech pokoleniach, jednak bez negatywnego wpływu na płodność przy kopulacji. Podawanie zuklopentyksolu z pokarmem wiązało się z zaburzeniami krycia i zmniejszeniem liczebności miotów, natomiast nie stwierdzono działania teratogennego ani toksyczności dla płodu. W badaniach około- i pourodzeniowych dawki 5 i 15 mg/kg/dobę powodowały zwiększenie liczby martwych płodów, zmniejszenie przeżywalności noworodków oraz opóźniony rozwój potomstwa, choć kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje niejasne i może być związane z zaniedbaniami matek narażonych na toksyczne dawki.
antagonista receptora D2, dekanonian zuklopentyksolu, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolakorak sutka, komórki wysp trzustkowych, lek neuroleptyczny, martwy płód, octan zuklopentyksolu, opóźniony rozwój, potencjał mutagenny, przeżywalność noworodków, rak komórek wysp trzustkowych, rak pęcherzykowy tarczycy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie mięśni, zmniejszenie liczebności miotu, zuklopentyksol - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 320 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu przeprowadzone na szczurach i małpach szerokonosych wykazały, że stosowanie dawek terapeutycznych u ludzi nie powoduje istotnych działań niepożądanych. Najważniejszym narządem docelowym była nerka, gdzie obserwowano nefropatię z bazofilią, podwyższone stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w osoczu oraz zmiany w objętości i składzie moczu, co wskazuje na upośledzenie funkcji filtracyjnej i reabsorpcji. Zmiany te pojawiały się przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednio 0,9- i 3,5-krotność MRHD) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3- i 1,2-krotność MRHD). Wysokie dawki powodowały także zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu) oraz uszkodzenie błony śluzowej żołądka u małp, a także hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna.
angiotensyna II, błona śluzowa żołądka, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, gospodarka elektrolitowa, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, inhibitory ACE, kreatynina w osoczu, mocznik w osoczu, morfologia krwi, nefropatia z bazofilią, parametry hematologiczne, potas w surowicy, renina, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie chromosomów, uszkodzenie nerek, wady rozwojowe małżowiny usznej, walsartan i hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klabax 250 mg/5 ml 250 mg/5 ml
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny, substancji czynnej produktu Klabax 250 mg/5 ml, wykazały, że wartość LD50 po podaniu doustnym u 3-dniowych myszy wynosiła 1290 mg/kg mc. u samców i 1230 mg/kg mc. u samic, natomiast u 3-dniowych szczurów odpowiednio 1330 mg/kg mc. i 1270 mg/kg mc. Dla dorosłych myszy i szczurów LD50 była wyższa, około 2700 mg/kg mc. i 3000 mg/kg mc. odpowiednio. W badaniach toksyczności u młodych szczurów dawka niepowodująca działania toksycznego wyniosła 55 mg/kg mc./dobę, natomiast u dorosłych szczurów po 6-tygodniowym podawaniu dawka ta wynosiła 50 mg/kg mc./dobę. U młodych psów rasy beagle dawka niepowodująca działania toksycznego wyniosła 100 mg/kg mc./dobę, a dawka toksyczna przekraczała 300 mg/kg mc./dobę. Obserwowane objawy toksyczności obejmowały zmniejszenie przyrostu masy ciała, zmiany hematologiczne, a także zmiany histopatologiczne w nerkach i wątrobie przy najwyższych dawkach.
albumina w surowicy, antybiotyk penicylinowy, badanie sekcyjne, cefalosporyna, dawka nietoksyczna, dojrzałość płciowa, działanie teratogenne, hematokryt, hemoglobina, hepatocyt, klarytromycyna, krwawienie z jelit, LD50, makrolid, mikroskop elektronowy, naciek komórkowy, substancja czynna, teratogenność, toksyczność ostra, wada rozwojowa płodu, zapalenie nerek, zawiesina doustna, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Immunate 500 IU FVIII/375 IU VWF 500 j.m/fiol. (100 j.m./ml
Produkt leczniczy Immunate zawiera ludzki czynnik krzepnięcia VIII (500 IU) oraz czynnik von Willebranda (375 IU), pozyskiwane z osocza ludzkiego. Wskazania do stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią wymagają szczególnej ostrożności ze względu na brak danych przedklinicznych dotyczących wpływu na reprodukcję oraz ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania w ciąży i laktacji. Ze względu na rzadkość hemofilii A u kobiet, brak jest wystarczających badań oceniających ryzyko teratogenności czy wpływ na rozwój płodu. Preparat powinien być stosowany w okresie ciąży i laktacji wyłącznie przy wyraźnych wskazaniach medycznych, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu lub dziecka. Ponadto, brak jest danych dotyczących przenikania substancji czynnych do mleka matki oraz wpływu na płodność u obu płci.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alprox 0,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa alprazolamu obejmują szeroki zakres testów toksykologicznych, reprodukcyjnych oraz genotoksycznych, które wykazały, że długotrwałe podawanie leku w wysokich dawkach u zwierząt (do 30 mg/kg/dobę u szczurów i 10 mg/kg/dobę u myszy, odpowiednio 150- i 50-krotnie przekraczających maksymalną dawkę ludzką 10 mg/dobę) nie powoduje działania rakotwórczego ani mutagennego. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u psów zaobserwowano drgawki, czasem prowadzące do śmierci, jednak ich znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje niejasne. Długoterminowa ekspozycja u szczurów wiązała się z występowaniem zaćmy i rozrostem naczyń w rogówce, co wskazuje na potencjalne działania niepożądane przy bardzo wysokich dawkach.
badanie in vitro, benzodiazepin, dawka terapeutyczna, drgawki, działanie niepożądane, działanie teratogenne, genotoksyczność, mutagenność, obumarcie płodu, rakotwórczość, rozrost naczyń rogówki, rozwój behawioralny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność przewlekła, toksyczność wielokrotna, wada wrodzona, zaburzenia zachowania potomstwa, zaćma, zależność od dawki - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Sirdalud 4 mg
Tyzanidyna, substancja czynna preparatu Sirdalud (4 mg), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Ze względu na ograniczone dane kliniczne, Sirdalud nie jest zalecany w ciąży, chyba że korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Badania przedkliniczne na szczurach i królikach wykazały brak działania teratogennego przy dawkach 3 mg/kg m.c./dobę (szczury) i 30 mg/kg m.c./dobę (króliki), jednak wyższe dawki (10 i 30 mg/kg m.c./dobę u szczurów) powodowały przedłużenie ciąży, zwiększoną utratę potomstwa oraz opóźnienie rozwoju młodych. Dawkowanie to odpowiada 2,2- i 6,7-krotności maksymalnej dawki zalecanej u ludzi (0,72 mg/kg m.c./dobę). Tyzanidyna przenika do mleka szczurów w niewielkim stopniu, brak jest jednak danych dotyczących przenikania do mleka ludzkiego, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u kobiet karmiących piersią.
antykoncepcja, ataksja, badanie przedkliniczne, działanie teratogenne, działanie uspokajające, karmienie piersią, kobieta ciężarna, kobieta w wieku rozrodczym, opóźnienie rozwoju, powierzchnia ciała, przedłużenie ciąży, przenikanie do mleka, rozluźnienie mięśni, Sirdalud, test ciążowy, tyzanidyna, wskaźnik poczęć, zaburzenie płodności, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vitaminum E Hasco 100 mg
Produkt leczniczy Vitaminum E Hasco zawiera 100 mg int-rac-α-Tocopherylis acetas (all-rac-α-tokoferylu octanu) w kapsułkach miękkich. Nie przeprowadzono kompleksowych badań nieklinicznych dla tego preparatu, jednak profil bezpieczeństwa opiera się na szeroko udokumentowanych właściwościach farmakologicznych i toksykologicznych witaminy E. Substancja ta charakteryzuje się niskim potencjałem toksycznym zarówno przy ostrej, jak i przewlekłej ekspozycji, wykazując wysokie marginesy bezpieczeństwa. Dane przedkliniczne nie wskazują na działanie teratogenne, rakotwórcze ani mutagenne witaminy E, co jest istotne w kontekście stosowania u kobiet w wieku rozrodczym oraz przy długotrwałej suplementacji.
aberracja chromosomowa, all-rac-α-tokoferylu octan, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, czerwień koszenilowa, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, int-rac-α-Tocopherylis acetas, mutacja genowa, nadwrażliwość, olej arachidowy, potencjał genotoksyczny, toksyczność, witamina E - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Celiprolol Vitabalans 200 mg
Celiprolol wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych, z dawką śmiertelną LD50 wynoszącą około 2000 mg/kg u myszy, 3800 mg/kg u szczurów oraz 1500 mg/kg u psów, co jest znacznie wyższe niż maksymalna terapeutyczna dawka u ludzi (400 mg/dobę, odpowiadająca 5,5 mg/kg/dobę). W badaniach toksyczności przewlekłej dawki do 20 mg/kg/dobę u szczurów oraz 10 mg/kg/dobę u psów nie wywoływały istotnych zmian klinicznych ani hematologicznych. Wyższe dawki (do 400 mg/kg/dobę) indukowały odwracalne objawy takie jak zwiększony apetyt, diureza, obrzęki, senność oraz zmiany elektrolitowe (wzrost potasu i fosforu nieorganicznego), które ustępowały po zaprzestaniu podawania. Nie stwierdzono działania teratogennego, mutagennego ani rakotwórczego, a także brak negatywnego wpływu na płodność i rozwój płodu przy dawce 320 mg/kg/dobę u szczurów.
badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna, diureza, działanie mutagenne, działanie przeciwarytmiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt chronotropowy, efekt inotropowy, migotanie komór, niedokrwienie mięśnia sercowego, parametry morfotyczne krwi, receptor beta2-adrenergiczny, śmierć sercowa, stabilizacja błony komórkowej, stymulacja receptorów, tachykardia komorowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zastój trzustkowy, zwężenie tętnicy wieńcowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (160 mg + 12,5 mg) przeprowadzone na szczurach i małpach szerokonosych wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki. Zaobserwowano nefropatię z bazofilią, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmiany w objętości i składzie moczu przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednik 0,9-krotności MRHD dla walsartanu i 3,5-krotności MRHD dla hydrochlorotiazydu) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3-krotność MRHD i 1,2-krotność MRHD odpowiednio). Wysokie dawki powodowały także spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna. Nie stwierdzono działania mutagennego, genotoksycznego ani rakotwórczego dla obu substancji czynnych.
Badania rozwojowe wykazały, że toksyczne dawki walsartanu (600 mg/kg/dobę, około 18-krotność MRHD) podawane w okresie ciąży i laktacji u szczurów prowadziły do obniżonej przeżywalności potomstwa, opóźnień rozwojowych i wad anatomicznych, jednak nie wykazano działania teratogennego w badaniach segmentu II u szczurów i królików. Toksyczność płodowa była związana z toksycznym wpływem na organizm matki. W świetle tych danych, stosowanie leku w dawkach terapeutycznych u ludzi nie budzi zastrzeżeń, a obserwowane zmiany w modelach zwierzęcych występowały przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (MRHD).
błona śluzowa żołądka, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitory ACE, kreatynina w osoczu, małżowina uszna, mocznik w osoczu, parametry hematologiczne, potas w surowicy, przewód słuchowy zewnętrzny, renina, rozwój embrionalno-płodowy, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, walsartan z hydrochlorotiazydem - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cholestil Max 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa hymekromonu, substancji czynnej leku Cholestil Max 200 mg, wykazały brak istotnych zagrożeń dla kluczowych układów organizmu, takich jak sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy, przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Wielokrotne podawanie hymekromonu zwierzętom laboratoryjnym nie ujawniło klinicznie istotnej toksyczności narządowej. Kompleksowe testy genotoksyczności, obejmujące mutacje genowe in vitro i in vivo oraz aberracje chromosomowe, nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego substancji.
aberracja chromosomowa, badania farmakologiczne, bezpieczeństwo stosowania leku, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, guz nowotworowy, hymekromon, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, rozwój potomstwa, rozwój zarodka, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na rozrodczość - Leksykon substancji czynnych
Acyklowir – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Acyklowir wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, nie wykazując działania mutagennego, rakotwórczego ani teratogennego w standardowych modelach in vitro i in vivo. Testy mutagenności przeprowadzone na różnych systemach komórkowych oraz badania długoterminowe na szczurach i myszach potwierdziły brak genotoksyczności i karcynogenności. W badaniach embriotoksyczności i teratogenności na królikach, szczurach i myszach nie stwierdzono istotnych efektów niepożądanych przy dawkach terapeutycznych; jedynie w niestandardowych badaniach na szczurach, przy podaniu podskórnym dawek toksycznych dla matek, zaobserwowano wady płodów, co wskazuje na związek z ogólną toksycznością, a nie specyficznym działaniem acyklowiru.
acyklowir miejscowy, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie ogólnoustrojowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, Hascovir, lek przeciwwirusowy, morfologia plemników, parametry nasienia, potencjał karcynogenny, ruchliwość plemników, ryzyko onkogenne, spermatogeneza, układ rozrodczy, wirus herpes, wpływ na płodność, zaburzenia spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tobrexan 3 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tobramycyny, stosowanej miejscowo w postaci kropli do oczu (3 mg/ml), wykazały minimalną ekspozycję ogólnoustrojową, znacznie niższą niż dawki toksyczne obserwowane w badaniach systemowych. Toksyczność układowa tobramycyny obejmuje nefrotoksyczność i ototoksyczność, jednak występuje ona przy dawkach wielokrotnie przekraczających te stosowane miejscowo. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego, co potwierdza brak potencjału mutagennego tej substancji czynnej. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano przenikanie tobramycyny przez łożysko oraz jej obecność w płynie owodniowym, a wysokie dawki podawane ciężarnym samicom indukowały nefrotoksyczność i ototoksyczność u płodów.
badanie in vivo, działanie mutagenne, działanie ototoksyczne, działanie teratogenne, nefrotoksyczność, organogeneza, ototoksyczność, płyn owodniowy, potencjał kancerogenny, przenikanie przez łożysko, test in vitro, tobramycyna, toksyczność nerkowa, toksyczność układowa, właściwość genotoksyczna, worek spojówkowy, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cogiton 5 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne chlorowodorku donepezylu wykazały minimalne działania niepożądane poza zamierzonymi efektami cholinergicznymi, potwierdzając wysoki profil bezpieczeństwa substancji. Ocena genotoksyczności nie wykazała mutagenności w testach na komórkach bakteryjnych i ssaczych, a działania klastogenne obserwowano jedynie in vitro przy stężeniach przekraczających 3000-krotnie poziomy terapeutyczne w osoczu. Test mikrojąderkowy in vivo u myszy nie potwierdził genotoksyczności, co wskazuje na niskie ryzyko działania genotoksycznego w warunkach klinicznych. Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach i myszach nie wykazały potencjału onkogennego donepezylu.
badanie karcynogenności, badanie mutacji, badanie teratogenności, chlorowodorek donepezylu, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, martwy płód, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, przeżywalność młodych, stężenie toksyczne, stężenie w osoczu, test mikrojąderkowy in vivo, układ cholinergiczny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Co-Prenessa 2 mg/0,625 mg tabletki 2 mg + 0,625 mg
Co-Prenessa, zawierająca peryndopryl (2 mg) i indapamid (0,625 mg), wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Lek nie jest zalecany w pierwszym trymestrze ciąży, przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze oraz niezalecany podczas laktacji. Inhibitory ACE, takie jak peryndopryl, mogą zwiększać ryzyko teratogenne, a ich stosowanie w II i III trymestrze wiąże się z poważnymi uszkodzeniami płodu (zaburzenia czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz toksycznością u noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia). W przypadku ekspozycji od II trymestru konieczne jest wykonanie kontrolnego USG nerek i czaszki płodu oraz ścisła obserwacja noworodka pod kątem niedociśnienia tętniczego.
badanie toksykologiczne, działanie teratogenne, hiperkaliemia, hipokaliemia, indapamid, inhibitor ACE, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek tiazydowy, małowodzie, nadwrażliwość na sulfonamidy, niedociśnienie, niedokrwienie łożyska, niewydolność nerek, objętość osocza, opóźnienie kostnienia kości czaszki, opóźnienie wzrostu płodu, peryndopryl, tiazydowy lek moczopędny, ultrasonografia nerek, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lackepila 50 mg
Preparat Lackepila (lakozamid) w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Epidemiologiczne dane wskazują na 2-3-krotnie zwiększone ryzyko wad rozwojowych u dzieci matek leczonych przeciwpadaczkowo, szczególnie przy terapii wielolekowej. Brak jest jednoznacznych danych dotyczących bezpieczeństwa lakozamidu w ciąży – badania przedkliniczne na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego, choć zaobserwowano toksyczność zarodkową przy dawkach toksycznych dla samic. Nagłe przerwanie leczenia jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia napadów padaczkowych, które mogą być szkodliwe dla matki i płodu. Terapia lakozamidem powinna być kontynuowana jedynie, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a pacjentki planujące ciążę powinny skonsultować się z lekarzem w celu indywidualnej oceny leczenia.
AUC, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, karmienie piersią, lakozamid, leczenie przeciwpadaczkowe, lek przeciwpadaczkowy, model zwierzęcy, napad padaczkowy, padaczka, płodność, stosowanie leku w ciąży, tabletki powlekane, terapia wielolekowa, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Thiotepa Fresenius Kabi 15 mg
Przedkliniczne badania tiotepy wykazały istotne ryzyko genotoksyczności i karcynogenności, potwierdzone zarówno in vitro, jak i in vivo na modelach zwierzęcych (myszy, szczury). Brak standardowych badań toksyczności ostrej i przewlekłej stanowi lukę w ocenie bezpieczeństwa, jednak mechanizm działania jako leku alkilującego tłumaczy obserwowane uszkodzenia DNA. Tiotepa wykazuje działanie rakotwórcze oraz znacząco wpływa na układ rozrodczy – u samców myszy obserwowano zaburzenia spermatogenezy, a u samic negatywny wpływ na funkcję jajników, co wskazuje na ryzyko upośledzenia płodności.
czynność jajników, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt kancerogenny, genotoksyczność, lek cytotoksyczny, materiał genetyczny, nowotwór wtórny, obumieranie płodu, spermatogeneza, środek alkilujący, terapia kondycjonująca, test in vitro, test in vivo, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, układ rozrodczy, wada rozwojowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ramve 5 mg 5 mg
Stosowanie ramiprylu (Ramve 5 mg), inhibitora ACE, u pacjentek w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią wymaga szczegółowego poinformowania o potencjalnych zagrożeniach. Lek jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży, a jego stosowanie w pierwszym trymestrze nie jest zalecane ze względu na możliwe, choć niejednoznaczne, ryzyko teratogenności. Długotrwała ekspozycja na ramipryl w II i III trymestrze może prowadzić do poważnych powikłań u płodu, takich jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. U noworodków obserwuje się ryzyko niewydolności nerek, niedociśnienia oraz hiperkaliemii, co wymaga intensywnego monitorowania po urodzeniu. W przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentki stosującej ramipryl, konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i wdrożenie alternatywnej terapii hipotensyjnej o udowodnionym bezpieczeństwie w ciąży.
czynność nerek, diagnostyka ultrasonograficzna, dializoterapia, drugi i trzeci trymestr, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kostnienie kości czaszki, leczenie hipotensyjne, małowodzie, niedociśnienie, niewydolność nerek, pierwszy trymestr ciąży, ramipryl, skąpomocz, toksyczne działanie na płód, wcześniak - Leksykon substancji czynnych
Ambrysentan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ambrysentan, antagonista receptora endoteliny (ERA), wykazuje w badaniach przedklinicznych potencjał do obniżania ciśnienia tętniczego przy dużych dawkach, co może prowadzić do niedociśnienia i objawów wazodylatacyjnych. Nie stwierdzono hepatotoksyczności ani inhibicji transportu kwasów żółciowych. Długotrwałe podawanie u gryzoni powodowało zmiany zapalne i przerost małżowin nosowych przy ekspozycji przekraczającej 3-krotnie AUC kliniczne, natomiast u psów reakcje zapalne były minimalne nawet przy 20-krotnym przekroczeniu ekspozycji. Ambrysentan wykazywał działanie klastogenne in vitro, jednak nie potwierdzono mutagenności ani genotoksyczności in vivo. W 2-letnich badaniach na szczurach i myszach nie zaobserwowano właściwości rakotwórczych, jedynie niewielki wzrost częstości gruczolakowłókniaków sutka u samców szczurów przy 6-krotnie wyższej ekspozycji niż kliniczna (AUC).
ambrysentan, antagonista receptora endoteliny, aspermia, bezdech, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja systemowa, gruczolakowłókniak sutka, hepatotoksyczność, inhibitor transportu kwasów żółciowych, kostnienie trzonu kości klinowej, niedociśnienie, niedotlenienie, przerost małżowin nosowych, ruchliwość plemników, szmer oddechowy, tętnica pępkowa, układ oddechowy, wada pnia naczyniowego, wada przegrody międzykomorowej, właściwość rakotwórcza, zanik kanalików nasiennych, zapalenie nabłonka jamy nosowej - Leksykon substancji czynnych
Busulfan – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Busulfan, stosowany dożylne w przygotowaniu do przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych (HPCT) oraz doustnie w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej, wykazuje istotne działanie teratogenne i wpływa negatywnie na płodność. Preparaty dożylne (Busulfan Accord, Busulfan Zentiva) są przeciwwskazane w ciąży ze względu na ryzyko dla płodu i przeciwwskazanie do HPCT u kobiet ciężarnych. Doustny busulfan (Myleran) należy stosować ostrożnie, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, po dokładnej ocenie korzyści terapeutycznych względem potencjalnego ryzyka teratogennego, potwierdzonego w badaniach na zwierzętach. Ekspozycja w trzecim trymestrze może prowadzić do zaburzeń wzrostu wewnątrzmacicznego. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii i przez 6 miesięcy po jej zakończeniu. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania busulfanu w ciąży są ograniczone, a przypadki wad wrodzonych po niskich dawkach doustnych nie potwierdzają jednoznacznie związku przyczynowego.
azoospermia, brak miesiączki, dimetyloacetoamid, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, kriokonserwacja nasienia, nieodwracalna bezpłodność, niewydolność jajników, obumieranie zarodków, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła białaczka szpikowa, substancja cytostatyczna, upośledzenie płodności, wada rozwojowa, wada wrodzona, zaburzenie wzrostu wewnątrzmacicznego płodu, zahamowanie czynności jajników, zanik jąder - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Duracef 1 g
Duracef (cefadroksyl) może być stosowany u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią, jednak z zachowaniem szczególnej ostrożności. Badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych wykazały brak negatywnego wpływu na rozrodczość oraz brak działania teratogennego nawet przy dawkach 11-krotnie wyższych niż terapeutyczne stosowane u ludzi. Mimo to, brak odpowiednio kontrolowanych badań klinicznych u kobiet ciężarnych wymaga, aby Duracef był stosowany w ciąży wyłącznie w przypadku zdecydowanej konieczności, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka. Przed przepisaniem leku kobietom w wieku rozrodczym należy rozważyć potencjalne ryzyko ciąży, a pacjentki powinny być poinformowane o dostępnych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku.
- Leksykon substancji czynnych
Fingolimod – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fingolimodu przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy) wykazały istotne efekty toksyczne, zwłaszcza w obrębie układu limfatycznego (limfopenia, zanik tkanki limfoidalnej), płuc (przyrost masy, hipertrofia mięśni gładkich) oraz serca (ujemny efekt chronotropowy, wzrost ciśnienia krwi, zmiany okołonaczyniowe, zwyrodnienie mięśnia sercowego). Szczury wykazały unikalną waskulopatię przy dawkach ≥0,15 mg/kg (około 4-krotność ekspozycji AUC u ludzi przy dawce 0,5 mg/dobę). Długoterminowe badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego u szczurów do dawki 2,5 mg/kg (50-krotność ekspozycji u ludzi), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości chłoniaków złośliwych przy dawkach ≥0,25 mg/kg (6-krotność ekspozycji u ludzi). Fingolimod nie wykazywał działania mutagennego ani klastogennego, a także nie wpływał na płodność samców i samic szczurów nawet przy dawce 10 mg/kg (150-krotność ekspozycji u ludzi).
aberracja chromosomowa, AUC, chłoniak złośliwy, dawka terapeutyczna, dojrzewanie płciowe, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt chronotropowy, hemocyjanina, hipertrofia mięśni gładkich, limfopenia, mineralna gęstość kości, odpowiedź neurobehawioralna, osłabiona odpowiedź immunologiczna, pokolenie F1, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa fingolimodu, przerost tkanki mięśniowej, przetrwały pień tętniczy, ruchliwość plemników, śmiertelność zarodka, wada przegrody komorowej, wada wrodzona trzewna, waskulopatia, zwyrodnienie mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
All-rac-α-tokoferol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa all-rac-α-tokoferolu (witamina E) w produkcie Vitalipid N Adult, zawierającym 0,91 mg (1 IU) tej substancji na 1 ml koncentratu, wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa. W przeciwieństwie do witaminy A, dla której udokumentowano działanie teratogenne przy wysokich dawkach w modelach zwierzęcych, all-rac-α-tokoferol nie wykazuje takich efektów teratogennych. Produkt jest podawany w formie emulsji olej w wodzie o osmolalności około 300 mOsm/kg i pH około 8, co zapewnia stabilność i dobrą tolerancję podczas podawania dożylnego. Precyzyjne dawkowanie witaminy E w preparacie minimalizuje ryzyko działań niepożądanych związanych z przedawkowaniem lub niedoborem.
all-rac-α-tokoferol, biodostępność, działanie niepożądane, działanie teratogenne, emulsja olej w wodzie, faza olejowa, jednostka międzynarodowa, margines bezpieczeństwa, model zwierzęcy, osmolalność, podawanie dożylne, postać farmaceutyczna, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie, Vitalipid N Adult, witamina E, witaminy rozpuszczalne w tłuszczach - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cyclaid 100 mg
Profil bezpieczeństwa przedklinicznego cyklosporyny został szczegółowo oceniony w licznych badaniach in vitro i in vivo, które nie wykazały istotnego działania mutagennego ani genotoksycznego. Badania reprodukcyjne na szczurach i królikach potwierdziły brak negatywnego wpływu na płodność oraz brak działania teratogennego przy dawkach do 17 mg/kg mc./dobę u szczurów i 30 mg/kg mc./dobę u królików podawanych doustnie. Jednakże, przy dawkach toksycznych (30 mg/kg mc./dobę u szczurów i 100 mg/kg mc./dobę u królików) zaobserwowano toksyczność zarodkowo-płodową, objawiającą się zwiększoną śmiertelnością potomstwa, zmniejszoną masą ciała płodów oraz opóźnieniami w rozwoju kośćca. Dodatkowo, u królików narażonych in utero na 10 mg/kg mc./dobę podskórnie stwierdzono zmniejszoną liczbę nefronów, hipertrofię nerek, układowe nadciśnienie oraz postępującą niewydolność nerek do 35. tygodnia życia. U szczurów poddanych dawce 12 mg/kg mc./dobę dożylnie odnotowano zwiększoną częstość ubytku przegrody międzykomorowej, jednak efekt ten nie został potwierdzony u innych gatunków, a jego znaczenie kliniczne dla ludzi pozostaje niejasne.
badanie karcynogenności, chłoniak limfocytowy, cyklosporyna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt onkogenny, genotoksyczność, gruczolak z komórek wysepek trzustkowych, hipertrofia nerek, mutagenność, nadciśnienie układowe, nefron, niewydolność nerek, nowotwór z komórek wątrobowych, potencjał karcynogenny, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, ubytek przegrody międzykomorowej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Divina 2 mg (białe); 2 mg + 10 mg (niebieskie)
Preparat hormonalnej terapii zastępczej Divina zawiera estradiol walerianian (2 mg) oraz octan medroksyprogesteronu (10 mg) i jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. W przypadku potwierdzonej ciąży podczas terapii należy natychmiast przerwać leczenie ze względu na potencjalne ryzyko toksyczności reprodukcyjnej, potwierdzone w badaniach na modelach zwierzęcych, choć brak jest jednoznacznych danych klinicznych dotyczących wpływu na płód ludzki. Estrogeny i progestageny zawarte w preparacie mogą przenikać do mleka matki, co może negatywnie wpływać na dziecko oraz jakość i ilość mleka, dlatego stosowanie Diviny w okresie laktacji jest przeciwwskazane.
Choć charakterystyka produktu nie zawiera bezpośrednich informacji o wpływie na płodność, składniki hormonalne mogą modulować układ hormonalny i reprodukcyjny, co wymaga rozważenia u kobiet planujących ciążę. Lekarz powinien omówić z pacjentką konieczność odstawienia preparatu z odpowiednim wyprzedzeniem przed planowaną koncepcją oraz zalecić stosowanie skutecznej antykoncepcji podczas terapii, jeśli istnieje ryzyko zajścia w ciążę. Divina jest głównie stosowana u kobiet po menopauzie, gdzie kwestia płodności ma mniejsze znaczenie kliniczne, jednak indywidualne plany reprodukcyjne pacjentki powinny być uwzględniane przy podejmowaniu decyzji terapeutycznych.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Imigran 100 mg
Sumatryptan, stosowany u kobiet w ciąży, wymaga starannej oceny korzyści i ryzyka. Dane postmarketingowe obejmujące ponad 1000 kobiet stosujących sumatryptan w I trymestrze nie wykazały zwiększonej częstości wad wrodzonych, jednak brak jest wystarczających danych klinicznych, zwłaszcza dotyczących II i III trymestru, co ogranicza możliwość jednoznacznej oceny bezpieczeństwa. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, choć podawanie sumatryptanu królikom wpływało na żywotność zarodka i płodu. W związku z tym sumatryptan powinien być stosowany w ciąży jedynie wtedy, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a decyzja o leczeniu powinna być indywidualna i oparta na dokładnej analizie stanu klinicznego pacjentki.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clexane 10 000 j.m. (100 mg)/ml (30 000 j.m. (300 mg)/3 ml)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej w postaci roztworu do wstrzykiwań Clexane (10 000 j.m./ml oraz 30 000 j.m./3 ml) wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności krótkoterminowej (13 tygodni) na szczurach i psach stosowano dawkę 15 mg/kg/dobę podskórnie, natomiast w badaniach długoterminowych (26 tygodni) na szczurach i małpach dawkę 10 mg/kg/dobę podawano podskórnie i dożylnie. We wszystkich tych badaniach nie zaobserwowano działań niepożądanych wykraczających poza oczekiwane działanie przeciwzakrzepowe. Badania mutagenności in vitro (test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka myszy, test aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich) oraz in vivo (test aberracji chromosomalnej komórek szpiku kostnego szczura) potwierdziły brak potencjału genotoksycznego i klastogennego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, komórka chłoniaka, lek przeciwzakrzepowy, limfocyt ludzki, mutacja powrotna, postępująca mutacja, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, substancja aktywna, szpik kostny, test Amesa, toksyczność płodowa, wada wrodzona, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Skinoren 150 mg/g
Dane przedkliniczne dotyczące kwasu azelainowego, substancji czynnej Skinoren 150 mg/g żel, nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Badania reprodukcyjne na szczurach, królikach i makakach wykazały embriotoksyczność jedynie przy dawkach toksycznych dla matek, bez efektów teratogennych. Wartości NOAEL dla zarodków wynosiły odpowiednio 32-, 6,5- i 19-krotność maksymalnej zalecanej dawki u ludzi (MRHD) przeliczonej na powierzchnię ciała (BSA). W badaniu okołoporodowym na szczurach NOAEL wyniosła 3-krotność MRHD, bez wpływu na dojrzewanie płciowe potomstwa. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego, a 26-tygodniowe badanie karcinogenności na transgenicznych myszach Tg.AC nie wykazało zwiększenia liczby brodawczaków po aplikacji żelu, choć obserwowany efekt mógł być związany z podłożem żelu i nie ma jednoznacznego znaczenia klinicznego u ludzi.
badanie farmakodynamiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie okołoporodowe, badanie toksykologiczne, BSA, czynność nerek, czynność wątroby, dojrzewanie płciowe, działanie niepożądane, działanie teratogenne, embriotoksyczność, komórki zarodkowe, kwas azelainowy, mięśnie gładkie, NOAEL, organogeneza, podrażnienie oczu, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, przemiana materii, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, układ krążenia, układ nerwowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zenmem 10 mg
Badania przedkliniczne memantyny, substancji czynnej leku Zenmem, wykazały, że krótkoterminowe podawanie wysokich dawek u szczurów prowadziło do zmian neuronalnych typu Olney’a (wakuolizacja i martwica), poprzedzonych objawami neurologicznymi, takimi jak ataksja. Jednakże, długoterminowe badania na gryzoniach i innych gatunkach nie potwierdziły tych efektów, co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne tych zmian. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku u gryzoni i psów, nieobecne u małp, a badania okulistyczne u ludzi nie wykazały żadnych niekorzystnych efektów. Ponadto, u gryzoni zaobserwowano odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak efekt ten występował tylko przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne i jego znaczenie kliniczne pozostaje nieznane.
antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie okulistyczne, badanie przedkliniczne, dawka toksyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfolipid, genotoksyczność, kation amfifilny, lizosom, makrofag, martwica, memantyna, profil bezpieczeństwa, stężenie maksymalne w surowicy, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja, zmiana neuronalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg
Lenalidomid wykazuje istotne działania toksyczne w badaniach przedklinicznych, które mają kluczowe znaczenie dla jego stosowania klinicznego. Toksyczność ostra jest stosunkowo niska, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. Jednak przewlekłe podawanie lenalidomidu u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) powodowało odwracalną mineralizację miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). Małpy wykazywały znacznie większą wrażliwość, gdzie dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni prowadziły do śmiertelności, utraty masy ciała, cytopenii, krwotoków i atrofii układu chłonnego oraz szpiku. Niższe dawki (1-2 mg/kg/dobę) wywoływały odwracalne zmiany w szpiku i łagodną leukopenię, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiadała ekspozycji stosowanej u ludzi (AUC). Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego, jednak brak jest danych dotyczących karcynogenności.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, działanie teratogenne, elementy morfotyczne krwi, komórki chłoniaka, komórki mieloidalne i erytroidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe i czerwone, limfocyty ludzkie, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, płytki krwi, polidaktylia, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, szpik kostny, test mikrojąderek komórkowych, test mutacji bakteryjnych, toksyczność hematologiczna, toksyczność nerkowa, toksyczność ostra, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielonarządowa, układ krwiotwórczy, wada wrodzona, zaburzenie hematologiczne, zastawka przedsionkowo-komorowa, zmniejszenie liczby leukocytów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Durogesic 50 mcg/h
Przedkliniczne badania toksykologiczne fentanylu, substancji czynnej systemu transdermalnego Durogesic, wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa w zakresie toksyczności ogólnoustrojowej. Badania wielokrotnego podawania nie ujawniły istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego. W zakresie wpływu na reprodukcję, fentanyl nie oddziaływał negatywnie na płodność samców szczurów, natomiast u samic zaobserwowano zmniejszoną płodność i zwiększoną śmiertelność zarodków, co wiązano z toksycznością matczyną, a nie bezpośrednim działaniem teratogennym. Badania na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego, a rozwój fizyczny i behawioralny potomstwa nie ulegał zaburzeniom. Zmniejszona przeżywalność potomstwa obserwowana przy dawkach toksycznych dla matek sugeruje wpływ toksyczności matczynej i zmienionej opieki macierzyńskiej.
badanie niekliniczne, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, chlorowodorek fentanylu, Durogesic, działanie mutagenne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, fentanyl, funkcja reprodukcyjna, genotoksyczność, opioidowy lek przeciwbólowy, płodność samców, podanie parenteralne, potencjał genotoksyczny, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przeżywalność potomstwa, rozwój płodowy, śmiertelność zarodków, system transdermalny, toksyczność, toksyczność matczyna, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność systemowa, wada rozwojowa płodu, wstrzyknięcie podskórne