działanie teratogenne
Działanie teratogenne oznacza szkodliwy wpływ czynników zewnętrznych na rozwijający się płód, prowadzący do powstania wad wrodzonych. Czynniki teratogenne mogą zaburzać prawidłowy rozwój embrionu i płodu, szczególnie w okresie organogenezy (między 3. a 8. tygodniem ciąży), kiedy kształtują się narządy płodu.
Do substancji o udokumentowanym działaniu teratogennym należą niektóre leki (np. talidomid, izotretynoina, warfaryna, niektóre leki przeciwpadaczkowe), alkohol etylowy, narkotyki, metale ciężkie, a także czynniki fizyczne (promieniowanie jonizujące) oraz niektóre infekcje (np. różyczka, cytomegalia, toksoplazmoza). Wpływ teratogenny zależy od dawki czynnika, czasu ekspozycji oraz okresu rozwoju płodu.
W praktyce klinicznej istotna jest klasyfikacja leków według kategorii FDA (A, B, C, D, X) określająca potencjalne ryzyko teratogenne. Lekarz przepisujący leki kobietom w wieku rozrodczym powinien zawsze rozważyć stosunek korzyści do ryzyka oraz poinformować pacjentkę o potencjalnych zagrożeniach. Niektóre substancje teratogenne mogą powodować poważne malformacje nawet przy jednorazowej ekspozycji w krytycznym okresie rozwoju.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Glipizide BP 5 mg
Glipizyd, będący pochodną sulfonylomocznika, powinien być stosowany u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią wyłącznie po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka. Badania przedkliniczne na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego, jednak ze względu na ryzyko długotrwałej ciężkiej hipoglikemii u noworodków, glipizyd należy odstawić co najmniej na 1 miesiąc przed planowanym porodem, zastępując go insuliną, która jest lekiem z wyboru w okresie ciąży. Niewyrównana cukrzyca w ciąży zwiększa ryzyko wad wrodzonych i śmiertelności okołoporodowej, dlatego optymalna kontrola glikemii jest kluczowa. W przypadku karmienia piersią brak jest dokładnych danych o przenikaniu glipizydu do mleka, jednak ze względu na ryzyko hipoglikemii u dziecka zaleca się przerwanie karmienia lub zmianę terapii na insulinę, która jest bezpieczna w tym okresie.
cukrzyca w ciąży, działanie teratogenne, glipizyd, hipoglikemia ciężka, hipoglikemia noworodkowa, hipoglikemia przedłużona, insulinoterapia, karmienie piersią, kontrola glikemii, pochodne sulfonylomocznika, poziom glukozy, śmiertelność okołoporodowa, wady wrodzone, wiek rozrodczy, zespół diabetologiczny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Valhit 450 mg
Walgancyklowir, aktywny metabolit gancyklowir, wykazuje potencjalne działanie teratogenne i genotoksyczne, co wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u osób w wieku rozrodczym, kobiet w ciąży oraz matek karmiących. Kobietom w wieku rozrodczym zaleca się stosowanie skutecznej antykoncepcji przez cały okres terapii oraz przez minimum 30 dni po jej zakończeniu, natomiast u mężczyzn antykoncepcja mechaniczna powinna być stosowana podczas leczenia i przez co najmniej 90 dni po terapii. Walgancyklowir przenika przez łożysko, co stwarza ryzyko ekspozycji płodu, dlatego lek jest przeciwwskazany w ciąży, chyba że korzyść terapeutyczna dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Karmienie piersią jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na możliwość przenikania gancyklowiru do mleka i ryzyko ciężkich działań niepożądanych u niemowląt.
antykoncepcja mechaniczna, badanie przedkliniczne, działanie farmakologiczne, działanie teratogenne, ekspozycja płodu, gancyklowir, genotoksyczność, korzyść terapeutyczna, metoda antykoncepcji, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, reakcja niepożądana, ryzyko teratogenne, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczność reprodukcyjna, walgancyklowir, wiek rozrodczy, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Triveram 40 mg + 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl oraz amlodypinę, nie był badany przedklinicznie jako połączenie składników, jednak dostępne dane indywidualne pozwalają na ocenę bezpieczeństwa. Atorwastatyna nie wykazuje teratogenności ani wpływu na płodność u zwierząt, choć przy toksycznych dawkach obserwowano toksyczność płodową, opóźniony rozwój potomstwa oraz przenikanie przez łożysko. Nie stwierdzono mutagenności ani rakotwórczości u szczurów, natomiast u myszy przy dawkach 6-11-krotnie wyższych niż u ludzi zaobserwowano guzy wątrobowokomórkowe. Peryndopryl powoduje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp, nie wykazuje działania embriotoksycznego ani teratogennego, jednak jako inhibitor ACE może opóźniać rozwój płodu i zwiększać śmiertelność okołoporodową. Nie stwierdzono mutagenności ani rakotwórczości peryndoprylu. Amlodypina przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna dawka dla ludzi (10 mg) powoduje opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast przy dawkach do 8-krotnie wyższych nie wpływa na płodność, choć dawki porównywalne z ludzkimi wywołują zmiany hormonalne i zaburzenia spermatogenezy. Nie wykazano mutagenności ani rakotwórczości amlodypiny.
amlodypina, atorwastatyna, badanie przedkliniczne, bezylan amlodypiny, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolak wątrobowokomórkowy, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, inhibitor reduktazy HMG-CoA, komórka Sertoliego, peryndopryl, potencjał mutagenny, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, Triveram, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil PMCS 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa farmakologicznego tadalafilu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, bez istotnych zagrożeń dla pacjentów stosujących lek w dawkach terapeutycznych. W badaniach na szczurach i myszach nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego nawet przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji ponad 18-krotnie wyższej (AUC) niż u ludzi po dawce 20 mg. Ponadto, dawka 30 mg/kg/dobę nie wywołała negatywnych efektów rozwojowych, a badania płodności u szczurów nie wykazały zaburzeń u samców i samic przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Kompleksowa ocena bezpieczeństwa obejmująca układ sercowo-naczyniowy, oddechowy i ośrodkowy układ nerwowy potwierdziła brak istotnych działań niepożądanych.
bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą stężenia, rozwój przed- i pourodzeniowy, tadalafil, test klastogenności, test mutagenności, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wpływ na reprodukcję, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmniejszenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clofarabine Norameda 1 mg/ml
Przedkliniczne badania klofarabiny na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy) wykazały, że lek wykazuje toksyczność głównie w tkankach szybko proliferujących, zgodnie z jego mechanizmem przeciwnowotworowym. U szczurów stwierdzono kardiomiopatię i objawy niewydolności serca przy ekspozycjach Cmax 7-13 razy (po ≥3 cyklach) lub 16-35 razy (po 1-2 cyklach) wyższych niż kliniczne, wskazując na wartość progową kardiotoksyczności. Dodatkowo, nefropatia kłębuszkowa pojawiła się przy dawkach 3-5-krotnie przekraczających kliniczną AUC po 6 cyklach, mimo braku zmian biochemicznych w surowicy. Wątroba wykazywała zmiany histologiczne bez odchyleń biochemicznych, zarówno u szczurów po długotrwałym leczeniu, jak i u psów po jednorazowej dużej dawce. Klofarabina wykazywała toksyczność zależną od dawki na męskie narządy rozrodcze u wszystkich gatunków, z obustronnym zwyrodnieniem nabłonka kanalików nasiennych u szczurów przy 150 mg/m²/dobę oraz zwyrodnieniem najądrza u psów przy dawkach ≥7,5 mg/m²/dobę. U samic myszy zaobserwowano opóźnioną atrofię jajników i apoptozę błony śluzowej macicy przy dawce 225 mg/m²/dobę.
aberracja chromosomowa, apoptoza błony śluzowej macicy, atrofia jajników, atrofia komórek śródmiąższowych, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakokinetyka osoczowa, hepatotoksyczność, implantacja zarodka, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, kłębuszkowa błona podstawna, nefropatia kłębuszkowa, nefrotoksyczność, niewydolność serca, opóźnione kostnienie, test mikrojąderkowy, wada rozwojowa, zwyrodnienie komórek najądrza, zwyrodnienie nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Feldene 20 mg/ml
Piroksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje istotny wpływ na płodność kobiet w wieku rozrodczym poprzez hamowanie cyklooksygenazy i syntezy prostaglandyn, co może prowadzić do opóźnienia pękania pęcherzyków jajnikowych oraz odwracalnej niepłodności. W przypadku pacjentek z trudnościami w zajściu w ciążę zaleca się rozważenie odstawienia leku. Stosowanie piroksykamu w ciąży jest przeciwwskazane, zwłaszcza w trzecim trymestrze, ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu, dystocji szyjki oraz małowodzia wynikającego z zaburzeń czynności nerek płodu. W drugim trymestrze konieczne jest ścisłe monitorowanie ilości płynu owodniowego podczas terapii.
alkohol benzylowy, dystocja szyjki, działanie teratogenne, hamowanie cyklooksygenazy, inhibitor syntezy prostaglandyn, kumulacja leku, małowodzie, mechanizm działania leku, monitoring płynu owodniowego, niepłodność odwracalna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pęcherzyk jajnikowy, piroksykam, płyn owodniowy, poronienie samoistne, przenikanie leku do mleka, przewód tętniczy, synteza prostaglandyn, trudności z zajściem w ciążę, zaburzenie czynności nerek płodu, zamknięcie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Adadox 2 mg
Podczas konsultacji z pacjentkami w wieku rozrodczym, ciężarnymi lub karmiącymi piersią, lekarz powinien szczegółowo omówić wpływ doksazosyny (substancji czynnej Adadox) na płodność, ciążę i laktację. Bezpieczeństwo stosowania doksazosyny w ciąży nie jest w pełni określone z powodu braku badań klinicznych, dlatego lek należy stosować wyłącznie, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Badania przedkliniczne nie wykazały działania teratogennego, jednak ekstremalnie wysokie dawki powodowały zmniejszoną przeżywalność płodów. Doksazosyna przenika do mleka matki w ilościach poniżej 1% dawki matki, jednak dane dotyczące bezpieczeństwa u niemowląt są ograniczone, co wymaga ostrożnej oceny ryzyka i korzyści przed zastosowaniem leku u kobiet karmiących.
bezpieczeństwo stosowania leku, ciąża, doksazosyna, działanie teratogenne, karmienie piersią, łagodny rozrost gruczołu krokowego, laktacja, leczenie nadciśnienia, lek przeciwnadciśnieniowy, monitorowanie stanu zdrowia, nadciśnienie tętnicze, płodność, profil bezpieczeństwa leku, przenikanie leku do mleka, przeżywalność płodu, stosunek korzyści do ryzyka, substancja czynna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Binatta 200 mg
Tapentadol w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (BINATTA) wymaga ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz podczas karmienia piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tapentadolu w ciąży są ograniczone, a badania przedkliniczne wykazały brak działania teratogennego, jednak przy dawkach przekraczających zakres terapeutyczny zaobserwowano opóźnienie rozwoju i działanie embriotoksyczne związane z aktywnością receptorów opioidowych μ. Stosowanie leku w ciąży jest dopuszczalne jedynie, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a decyzja ta powinna być indywidualnie omówiona z pacjentką. Istotnym zagrożeniem jest ryzyko noworodkowego zespołu odstawiennego (NOWS) przy długotrwałym stosowaniu, co wymaga monitorowania noworodka pod kątem objawów depresji oddechowej oraz dostępności odpowiednich środków odtrutkowych w okresie okołoporodowym.
badanie przedkliniczne, depresja oddechowa, dysfagia, działanie agonistyczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, noworodkowy zespół odstawienny, poziom NOAEL, przenikanie do mleka kobiecego, receptor opioidowy μ, rozwój embrionalny, rozwój pourodzeniowy, tapentadol o przedłużonym uwalnianiu, zespół odstawienny u noworodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Staveran 120 120 mg
Werapamil, substancja czynna preparatu Staveran 120, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach (10-62,5 mg/kg mc.) oraz psach rasy Beagle (10-85 mg/kg mc.) substancja była dobrze tolerowana, choć dawki ≥60 mg/kg mc. u psów indukowały bradykardię, zwolnienie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, obniżenie ciśnienia tętniczego oraz przerost dziąseł, który ustępował po odstawieniu leku. Badania teratogenności na królikach (5-15 mg/kg mc.) i szczurach (15-60 mg/kg mc.) nie wykazały działania teratogennego, natomiast dawki toksyczne powyżej 60 mg/kg mc. wiązały się z embriotoksycznością i zwiększonym współczynnikiem resorpcji płodów. Dodatkowo, u szczurów poddanych dawkom do 6-krotnie wyższym niż stosowane u ludzi (60 mg/kg mc.) zaobserwowano letalność zarodków oraz opóźnienie rozwoju płodów, prawdopodobnie związane z niedociśnieniem tętniczym i zmniejszonym przyrostem masy ciała samic.
aberracja chromosomalna, bradykardia, ciśnienie tętnicze, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, indukcja siostrzanych chromatyd, niedociśnienie tętnicze, potencjał mutagenny, przerost dziąseł, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, rakotwórczość, resorpcja płodu, ryzyko onkogenne, szpik kostny, test Amesa, toksyczność przewlekła, transformacja komórkowa, werapamil - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ikatybant Ranbaxy 30 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ikatybantu wykazały zależne od dawki zmniejszenie stężeń hormonów płciowych oraz odwracalne opóźnienie dojrzewania u szczurów i psów przy podawaniu wielokrotnych dawek do 6 i 9 miesięcy. Maksymalna ekspozycja dobowa (AUC) przy poziomie NOAEL u psów była 2,3-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 30 mg podskórnie. U szczurów obserwowano przerost nadnerczy, który ustępował po odstawieniu leku, jednak kliniczne znaczenie tego efektu pozostaje nieustalone. Ikatybant nie wpływał na płodność samców myszy i szczurów przy dawkach odpowiednio do 80,8 mg/kg mc./dobę i 10 mg/kg mc./dobę. Badania genotoksyczności i karcinogenności nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego, nawet przy ekspozycji dwukrotnie przekraczającej dawkę terapeutyczną u ludzi. Testy teratogenności na szczurach i królikach (dawki do 25 mg/kg mc./dobę i 10 mg/kg mc./dobę) nie potwierdziły działania teratogennego.
atrofia jąder, badanie toksyczności, bradykinina, dawka podskórna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie tokolityczne, genotoksyczność, gonadotropina, hormony płciowe, kanał hERG, karcinogenność, niedokrwienie serca, NOAEL, płodność, podanie wielokrotne, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa leku, przerost nadnerczy, przewodzenie sercowe, rozrodczość, skurcz macicy, toksykologia, układ sercowo-naczyniowy, wstrzyknięcie podskórne, zgon okołoporodowy, zmiana hemodynamiczna, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apoauronarami 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu, substancji czynnej leku Apoauronarami, wykazały niski profil toksyczności ostrej po podaniu doustnym u gryzoni i psów. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi, a u psów i małp przy dawkach 250 mg/kg/dobę stwierdzono powiększenie aparatu przykłębuszkowego nerek, co jest efektem farmakodynamicznym działania inhibitora konwertazy angiotensyny. Bezpieczne dawki dobowe ustalono na poziomie 2,0 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8,0 mg/kg u małp. Szczególną wrażliwość wykazały młode szczury, u których pojedyncza dawka ramiprylu wywołała nieodwracalne uszkodzenia nerek.
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, działanie teratogenne, inhibitor konwertazy angiotensyny, morfologia krwi, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil toksyczności, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zavedos 1 mg/ml
Lek Zavedos (chlorowodorek idarubicyny) w stężeniu 1 mg/ml jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub inne antracykliny/antracenodiony, a także u osób z ciężką niewydolnością wątroby i nerek ze względu na ryzyko kumulacji i nasilenia toksyczności. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także obecność ciężkiej kardiomiopatii, niewydolności mięśnia sercowego, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego oraz ciężkie zaburzenia rytmu serca, z uwagi na potencjalną kardiotoksyczność idarubicyny. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z utrzymującą się supresją szpiku kostnego oraz u tych, którzy osiągnęli maksymalną skumulowaną dawkę antracyklin, co zwiększa ryzyko nieodwracalnej kardiomiopatii zastoinowej. Karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas terapii ze względu na przenikanie leku do mleka i ryzyko działań niepożądanych u dziecka.
chlorowodorek idarubicyny, ciężka kardiomiopatia, ciężka niewydolność mięśnia sercowego, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cytopenia, cytostatyk z grupy antracyklin, działanie mielosupresyjne, działanie teratogenne, kardiomiopatia zastoinowa, kardiotoksyczność idarubicyny, morfologia krwi, neutropenia polekowa, reakcja krzyżowa, supresja szpiku kostnego, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tribux forte 200 mg
Trimebutyna maleinian w dawce 200 mg (preparat Tribux Forte) wymaga ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Badania przedkliniczne nie wykazały działania teratogennego, jednak brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, kiedy lek nie jest zalecany ze względu na wrażliwość płodu. W drugim i trzecim trymestrze trimebutynę można rozważyć jedynie przy wyraźnej konieczności medycznej, po ocenie stosunku korzyści do ryzyka. W przypadku kobiet karmiących piersią nie stwierdzono przeciwwskazań do stosowania leku, co pozwala na kontynuację terapii bez konieczności przerwania karmienia.
alternatywa terapeutyczna, badania na zwierzętach, badania przedkliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, dane kliniczne, działanie teratogenne, farmakoterapia, karmienie piersią, nasilenie objawów, pierwszy trymestr ciąży, płodność, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczność płodowa, Tribux Forte, trimebutyna maleinian, trymestr ciąży, wady wrodzone - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Allospes 300 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa allopurynolu wykazały brak mutagenności i rakotwórczości. W badaniach cytogenetycznych in vitro na ludzkich komórkach krwi przy stężeniach do 100 µg/ml oraz in vivo przy dawkach do 600 mg/dobę przez średnio 40 miesięcy nie stwierdzono indukcji aberracji chromosomalnych. Długoterminowe badania na myszach i szczurach, prowadzone do 2 lat, nie wykazały właściwości rakotwórczych. Ponadto, allopurynol nie wpływa na powstawanie związków nitrozowych ani na transformację limfocytów, co potwierdza brak działania mutagennego na poziomie molekularnym i komórkowym.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valtap HCT 160 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Valtap HCT, zawierającego walsartan i hydrochlorotiazyd, wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki, z nefropatią i naciekami bazofilowymi w kanalikach nerkowych, obserwowanymi u szczurów od dawki 30 mg/kg mc./dobę walsartanu i 9 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu (0,9x i 3,5x maksymalnej dawki u ludzi w mg/m²) oraz u marmozet od 10 mg/kg mc./dobę walsartanu i 3 mg/kg mc./dobę hydrochlorotiazydu (0,3x i 1,2x dawki ludzkiej). Dodatkowo, duże dawki skojarzone powodowały zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) od 100 + 31 mg/kg mc./dobę u szczurów (3,0x i 12x dawki ludzkiej) oraz 30 + 9 mg/kg mc./dobę u marmozet (0,9x i 3,5x dawki ludzkiej). U marmozet stwierdzono także uszkodzenia błony śluzowej żołądka od dawki 30 + 9 mg/kg mc./dobę. Rozrost tętniczek doprowadzających w nerkach obserwowano u szczurów przy 600 + 188 mg/kg mc./dobę (18x i 73x dawki ludzkiej) oraz u marmozet od 30 + 9 mg/kg mc./dobę (0,9x i 3,5x dawki ludzkiej), co wiązano z farmakologicznym efektem blokady angiotensyny II i pobudzeniem komórek wytwarzających reninę.
blokada angiotensyny II, działanie mutagenne, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, inhibitory ACE, nefropatia z naciekami bazofilowymi, parametry czerwonokrwinkowe, rozrost tętniczek doprowadzających, rozwój zarodka i płodu, stężenie elektrolitów w moczu, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, walsartan z hydrochlorotiazydem - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Epilantin 200 mg
Lakozamid, stosowany w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg w preparacie Epilantin, wymaga szczególnej uwagi u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Lekarz powinien przeprowadzić szczegółową konsultację dotyczącą planowania rodziny i stosowania antykoncepcji, a w przypadku ciąży dokładnie rozważyć zasadność kontynuacji terapii, uwzględniając indywidualną sytuację kliniczną. Badania epidemiologiczne wskazują na 2-3-krotnie wyższe ryzyko wad rozwojowych u dzieci kobiet leczonych przeciwpadaczkowo, szczególnie przy terapii wielolekowej, choć nie jest jasne, czy ryzyko wynika z leczenia czy choroby podstawowej. Lakozamid przenika do mleka matki, dlatego zaleca się przerwanie karmienia piersią podczas terapii, chyba że korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla noworodka. W badaniach na zwierzętach nie wykazano teratogenności, jednak obserwowano toksyczność zarodkową przy dawkach toksycznych dla samic, co podkreśla konieczność ostrożności w stosowaniu leku w ciąży.
działanie teratogenne, ekspozycja na lakozamid, epilantin, karmienie piersią, kontrola neurologiczna, lakozamid, leczenie przeciwpadaczkowe, lek przeciwpadaczkowy, maksymalna zalecana dawka, napad padaczkowy, padaczka, przenikanie do mleka matki, suplementacja kwasem foliowym, terapia wielolekowa, toksyczność, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lenalidomide Zentiva 15 mg
Lenalidomid wykazuje udokumentowane działanie teratogenne, co wymaga ścisłego przestrzegania Programu Zapobiegania Ciąży u pacjentek w wieku rozrodczym oraz u mężczyzn, których partnerki mogą zajść w ciążę. Kobiety przyjmujące lenalidomid muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji, a w przypadku zajścia w ciążę leczenie należy natychmiast przerwać i skierować pacjentkę do specjalisty z zakresu teratologii. U mężczyzn lek jest obecny w nasieniu w bardzo niskim stężeniu, niewykrywalnym po 3 dniach od zakończenia terapii, jednak ze względów bezpieczeństwa zaleca się stosowanie prezerwatyw przez cały czas leczenia, podczas przerw oraz przez co najmniej 1 tydzień po zakończeniu terapii, zwłaszcza gdy partnerka jest w ciąży lub może zajść w ciążę bez stosowania antykoncepcji.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vixam 75 mg
Badania przedkliniczne klopidogrelu wykazały, że hepatotoksyczność obserwowana u szczurów i pawianów pojawiała się przy dawkach co najmniej 25-krotnie wyższych niż standardowa dawka kliniczna u ludzi (75 mg/dobę), manifestując się zmianami w wątrobie i wpływem na enzymy metabolizujące. W dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne u ludzi, u tych samych gatunków zaobserwowano również niekorzystne efekty żołądkowe, takie jak zapalenie błony śluzowej, nadżerki i wymioty. Długoterminowe badania rakotwórczości prowadzone na myszach i szczurach przy dawkach do 77 mg/kg mc./dobę przez 78-104 tygodnie nie wykazały działania kancerogennego. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak wpływu klopidogrelu na materiał genetyczny, co podkreśla bezpieczeństwo stosowania leku w kontekście mutagenności.
badanie farmakokinetyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie niekliniczne, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja leku, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, hepatotoksyczność, klopidogrel, nadżerka błony śluzowej, tolerancja żołądkowa, zapalenie błony śluzowej żołądka, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmycar 80 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu Telmycar, zawierającego telmisartan 80 mg oraz hydrochlorotiazyd 12,5 mg, wykazały, że jednoczesne podawanie tych substancji w dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej nie powoduje dodatkowych efektów toksycznych poza tymi obserwowanymi przy podawaniu pojedynczych składników. W modelach zwierzęcych zaobserwowano typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II zmiany hematologiczne (redukcja erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny), strukturalne (przerost komórek aparatu przykłębuszkowego) oraz uszkodzenia śluzówki żołądka. Działania te, w tym rozszerzenie i atrofia kanalików nerkowych u psów, są powiązane z farmakologiczną aktywnością telmisartanu i nie mają istotnego znaczenia klinicznego. W badaniach rozwojowych nie stwierdzono jednoznacznej teratogenności, choć toksyczne dawki telmisartanu wpływały na niższą masę urodzeniową i opóźnione otwarcie oczu u noworodków.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, kanaliki nerkowe, kreatynina, nadciśnienie tętnicze, renina, śluzówka żołądka, telmisartan - Leksykon substancji czynnych
Chlorochinaldol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Chlorochinaldol, stosowany miejscowo na skórę i dopochwowo, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa na podstawie dostępnych danych przedklinicznych. Badania farmakologiczne i toksykologiczne, przeprowadzone głównie dla preparatów Chlorchinaldin i Chlorchinaldin H, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka, w tym braku działania genotoksycznego, rakotwórczego oraz negatywnego wpływu na rozród i rozwój potomstwa. Dane te potwierdzają bezpieczeństwo stosowania chlorochinaldolu w dawkach i formach dostępnych na rynku, choć dla niektórych postaci, takich jak tabletki do ssania (Chlorchinaldin o smaku czarnej porzeczki i Chlorchinaldin VP), brak jest szczegółowych danych przedklinicznych.
badania in vivo i in vitro, badanie bezpieczeństwa farmakologicznego, badanie epidemiologiczne, badanie mutagenności, chlorochinaldol, działanie embriotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwbakteryjne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, komórki bakteryjne, komórki ssaków, metronidazol, podanie dopochwowe, podanie miejscowe na skórę, tabletka do ssania, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Imatinib LEK-AM 400 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne imatynibu przeprowadzone na szczurach, psach, małpach i królikach wykazały wielonarządową toksyczność, ze szczególnym uwzględnieniem hematologicznych zmian łagodnych do umiarkowanych oraz uszkodzeń wątroby i nerek. U psów obserwowano ciężkie uszkodzenia wątroby po 2-tygodniowej ekspozycji, natomiast u małp stwierdzono nefrotoksyczność z podwyższonymi wartościami BUN i kreatyniny. Długotrwałe podawanie imatynibu wiązało się ze zwiększoną podatnością na zakażenia oportunistyczne. W badaniu 39-tygodniowym u małp ustalono NOAEL na poziomie 15 mg/kg mc., co odpowiada około 1/3 maksymalnej dawki klinicznej u ludzi (800 mg). Imatynib nie wykazał jednoznacznego działania genotoksycznego in vivo, jednak w testach in vitro zaobserwowano klastogenność w komórkach ssaków oraz mutagenność produktów pośrednich procesu produkcji. Wpływ na płodność u samców szczurów obejmował zmniejszenie masy jąder i najądrzy oraz obniżenie ruchliwości plemników przy dawce 60 mg/kg mc., zbliżonej do maksymalnej dawki klinicznej, natomiast u samic dawki ≥ 60 mg/kg mc. powodowały zwiększoną utratę poimplantacyjną płodów i zmniejszenie liczby żywych potomków.
aberracja chromosomowa, aminotransferaza, azot mocznikowy we krwi, brodawczak gruczołu napletkowego, brodawczak pęcherza moczowego, działanie hepatotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, gruczolak nerki, gruczolak przytarczycy, gruczolakorak jelita cienkiego, kardiomiopatia, martwica komórek wątrobowych, martwica przewodów żółciowych, niewydolność serca, ogniskowa mineralizacja, przepuklina mózgowa, przerost mięśnia sercowego, przewlekła choroba nerek, rozrost nabłonka brodawek nerkowych, rozrost przewodów żółciowych, rozstrzeń jam serca, rozszerzenie cewek nerkowych, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, utrata poimplantacyjna płodu, wydzielina z pochwy, zakażenie oportunistyczne, zwyrodnienie cewek nerkowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmisartan Bluefish 40 mg
Telmisartan Bluefish, zawierający telmisartan w dawkach 40 mg i 80 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenności i toksyczności dla płodu, w tym niedorozwój nerek, hiperkaliemię i zgon płodu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także niedrożność dróg żółciowych oraz ciężka niewydolność wątroby, które mogą prowadzić do kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania telmisartanu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniem czynności nerek, gdy GFR jest mniejsze niż 60 ml/min/1,73 m², ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, niewydolności nerek i incydentów sercowo-naczyniowych.
antagonista receptora angiotensyny II, choroba naczyniowa mózgu, choroba niedokrwienna serca, działanie teratogenne, hiperkaliemia, hipowolemia, incydent sercowo-naczyniowy, kardiomiopatia przerostowa, labetalol, metyldopa, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nifedypina, parametry wątrobowe, pierwotny hiperaldosteronizm, pierwszy trymestr ciąży, reakcja anafilaktyczna, telmisartan, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, umiarkowana niewydolność wątroby, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Grindeks 15 mg
Lenalidomid wykazuje niski potencjał toksyczności ostrej, z dawkami letalnymi doustnymi u gryzoni przekraczającymi 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawek terapeutycznych u ludzi. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75, 150 i 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę (około 25-krotność ekspozycji u ludzi na podstawie AUC). Małpy wykazały znacznie większą wrażliwość: dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni skutkowały zwiększoną śmiertelnością, spadkiem masy ciała, istotnymi zmianami hematologicznymi (leukopenia, anemia, trombocytopenia), krwotokami wielonarządowymi, zapaleniem przewodu pokarmowego oraz atrofią układu chłonnego i szpiku. Dawka 1 mg/kg/dobę u małp, odpowiadająca ekspozycji terapeutycznej u ludzi, wywoływała odwracalne zmiany w szpiku i niewielką leukopenię, co wskazuje na wąski margines bezpieczeństwa.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, działanie niepożądane, działanie teratogenne, krwinki białe, krwinki czerwone, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, parametry hematologiczne, płat środkowy płuc, płytki krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ krwiotwórczy, układ odpornościowy, wada wrodzona, wpływ na rozwój, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Acitren 10 mg
Acytretyna, będąca syntetycznym analogiem kwasu retynowego i substancją czynną leku Acitren (dostępnego w kapsułkach twardych o dawkach 10 mg i 25 mg), należy do grupy leków przeciwłuszczycowych stosowanych ogólnie (kod ATC: D05BB02). Mechanizm jej działania pozostaje w dużej mierze niewyjaśniony, jednak klinicznie potwierdzono, że acytretyna normalizuje proliferację, różnicowanie oraz rogowacenie komórek nabłonkowych, co przekłada się na skuteczność w terapii łuszczycy i innych zaburzeń rogowacenia. Badania przedkliniczne nie wykazały istotnego działania mutagennego, rakotwórczego ani bezpośredniej hepatotoksyczności, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa pod względem tych parametrów.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gerocilan 5 mg
Przedkliniczne badania farmakologiczne tadalafilu, substancji czynnej Gerocilan, wykazały brak istotnych zagrożeń dla człowieka w zakresie bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, działania rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję. W modelach zwierzęcych, w tym u szczurów i myszy, nie stwierdzono efektów teratogennych, embriotoksycznych ani fetotoksycznych przy dawkach sięgających 1000 mg/kg mc./dobę, co znacznie przekracza dawki stosowane u ludzi. Dawka 30 mg/kg mc./dobę u szczurów nie wywołała zauważalnych efektów toksycznych, a ekspozycja (AUC) u ciężarnych szczurów była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po standardowej dawce 20 mg, bez istotnych skutków toksycznych. Badania płodności nie wykazały negatywnego wpływu tadalafilu na funkcje rozrodcze u samców i samic szczurów.
bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, funkcje rozrodcze, genotoksyczność, pole pod krzywą stężenia, profil bezpieczeństwa, rozwój przedurodzeniowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Razarxo 2,5 mg
Przedkliniczne badania rywaroksabanu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, zgodny z mechanizmem działania jako selektywnego inhibitora czynnika Xa. Standardowe testy farmakologiczne nie ujawniły istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Toksyczność ostra po pojedynczej dawce nie wykazała poważnych efektów niepożądanych, a toksyczność po podaniu wielokrotnym była związana głównie z nasilonym działaniem przeciwkrzepliwym, co potwierdziło obserwacje zwiększonych stężeń immunoglobulin IgG i IgA w osoczu szczurów przy ekspozycji odpowiadającej dawkom klinicznym. Badania genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały mutagennego ani rakotwórczego potencjału rywaroksabanu, a testy fototoksyczności potwierdziły niskie ryzyko reakcji nadwrażliwości skórnej na światło UV.
aberracje chromosomowe, działanie mutagenne i klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fototoksyczność, genotoksyczność, immunoglobuliny IgG i IgA, inhibitor czynnika Xa, karcynogenność, nadwrażliwość skórna, ośrodkowy układ nerwowy, powikłania krwotoczne, promieniowanie ultrafioletowe, rozwój zarodkowo-płodowy, rywaroksaban, selektywny inhibitor czynnika Xa, toksyczność przed- i pourodzeniowa, toksyczność reprodukcyjna, układ fizjologiczny, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, właściwości przeciwkrzepliwe, zmiany łożyskowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Majamil PPH 25 mg
Diklofenak sodowy, substancja czynna leku Majamil PPH (25 mg), wykazuje w badaniach przedklinicznych działanie teratogenne u zwierząt laboratoryjnych, obejmujące hamowanie owulacji u królików, rozszczep podniebienia u myszy oraz zaburzenia implantacji i tworzenia łożyska u szczurów. W toksycznych dawkach u szczurów zaobserwowano dystocję, wydłużenie ciąży, zmniejszenie masy i zahamowanie wzrostu płodów oraz obniżoną przeżywalność. Mechanizm działania diklofenaku opiera się na hamowaniu syntezy prostaglandyn, co może prowadzić do przetrwania przewodu tętniczego Botalla u płodu, szczególnie istotne w trzecim trymestrze ciąży.
dawka toksyczna, diklofenak sodowy, dystocja, działanie teratogenne, hamowanie owulacji, hamowanie syntezy prostaglandyn, niesteroidowy lek przeciwzapalny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, przewód tętniczy Botalla, rozszczep podniebienia, trzeci trymestr, tworzenie łożyska, układ sercowo-naczyniowy płodu, zagnieżdżenie jaja - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Etopiryna 300 mg + 100 mg + 50 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa leku Etopiryna, zawierającego 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu oraz 50 mg kofeiny, opierają się głównie na badaniach kwasu acetylosalicylowego. W badaniach toksyczności ostrej stwierdzono, że dawki powyżej 10 g u dorosłych oraz 4 g u dzieci mogą prowadzić do zatrucia zagrażającego życiu. Stężenia kwasu salicylowego w osoczu na poziomie 300-350 μg/ml wywołują objawy zatrucia, natomiast 400-500 μg/ml mogą prowadzić do śpiączki i zgonu. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności w teście Amesa, jednak obserwowano aberracje chromosomalne w ludzkich fibroblastach, co sugeruje potencjalne działanie genotoksyczne w specyficznych warunkach. W modelach zwierzęcych kwas acetylosalicylowy nie wykazywał działania rakotwórczego przy dawce 0,5% karmy przez 68 tygodni.
aberracja chromosomalna, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, etenzamid, Etopiryna, fetotoksyczność, kofeina, krwotok, kwas acetylosalicylowy, nefrotoksyczność, osocze, owulacja, potencjał rakotwórczy, przedawkowanie, śpiączka, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wrzód przewodu pokarmowego, zatrucie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzaran 5 mg
Badania przedkliniczne olanzapiny wykazały, że substancja ta charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa akceptowalnym w kontekście stosowania klinicznego. W badaniach toksyczności ostrej u gryzoni LD50 wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, a u psów i małp tolerowano dawki do 100 mg/kg bez śmiertelnych efektów. Objawy toksyczności obejmowały zahamowanie OUN, drżenia, drgawki, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. Długoterminowe badania (do 1 roku) ujawniły odwracalne zmiany hematologiczne, takie jak neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów obserwowano zwiększenie prolaktyny i zmiany w narządach rozrodczych, a także zaburzenia cykli płciowych przy dawkach 1,1-3 mg/kg, co odpowiada 3-9-krotności maksymalnej dawki u ludzi. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny ani działania teratogennego, mutagennego czy rakotwórczego.
anoreksja, ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, drgawki kloniczne, drżenie, duszność, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, lek neuroleptyczny, leukocyt, małopłytkowość, mioza, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, prolaktyna, prostracja, ślinotok, śpiączka, szpik kostny, tachykardia, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uspokojenie polekowe, zaburzenia hematologiczne, zahamowanie OUN, zmniejszenie aktywności - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tribux Bio 100 mg
Trimebutyna maleinian w dawce 100 mg (Tribux Bio) nie jest zalecana do stosowania u kobiet ciężarnych ze względu na brak wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo. Badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, mutagennego ani embriotoksycznego, jednak brak odpowiednich badań klinicznych uniemożliwia rekomendację leku w ciąży. W przypadku kobiet karmiących piersią stosowanie trimebutyny powinno być ograniczone do sytuacji uzasadnionej konieczności, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, z monitorowaniem matki i dziecka pod kątem działań niepożądanych.
alternatywne metody leczenia, antykoncepcja, badania przedkliniczne, ciąża, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, karmienie piersią, kobieta ciężarna, laktacja, model zwierzęcy, mutacja genetyczna, płodność, stosunek korzyści do ryzyka, trimebutyna, trimebutyna maleinian, wada rozwojowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ozased 2 mg/ml
Midazolam, zawarty w produkcie OZASED (2 mg/ml, roztwór doustny), wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania midazolamu w ciąży są niewystarczające, zwłaszcza w I i II trymestrze, gdzie brak jest odpowiednich informacji o ekspozycji. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania teratogennego, jednak zaobserwowano toksyczny wpływ na płód. W III trymestrze stosowanie midazolamu wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych u noworodka, takich jak nieprawidłowości w tętnie płodu, hipotonia, słaby odruch ssania, hipotermia oraz depresja oddechowa. Przewlekłe stosowanie w ostatnim etapie ciąży może prowadzić do uzależnienia fizycznego u noworodków i objawów odstawienia po porodzie. Stosowanie leku przed cesarskim cięciem jest zdecydowanie niewskazane ze względu na potencjalne ryzyko dla noworodka.
benzodiazepin, cesarskie cięcie, depresja oddechowa, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, etanol, gammadeks, hipotermia noworodkowa, hipotonia noworodkowa, midazolam, mleko kobiece, narażenie inhalacyjne, objawy odstawienia, odruch ssania, okres pourodzeniowy, premedykacja, produkt leczniczy, roztwór doustny, toksyczność płodowa, uzależnienie fizyczne - Leksykon substancji czynnych
Moksyfloksacyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Moksyfloksacyna wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach nieklinicznych, przy czym działania toksyczne pojawiają się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne stężenia terapeutyczne u ludzi. W modelach zwierzęcych zaobserwowano niewielkie zmniejszenie liczby erytrocytów i płytek krwi, hepatotoksyczność (wzrost aktywności enzymów wątrobowych, zwyrodnienie wodniczkowe) oraz objawy neurotoksyczne (drgawki u małp) przy wysokich dawkach lub długotrwałym leczeniu. W badaniach in vitro wykazano genotoksyczność, jednak badania in vivo nie potwierdziły tych efektów nawet przy bardzo dużych dawkach, co wskazuje na zachowanie marginesu bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych. Nie stwierdzono działania rakotwórczego ani fototoksycznego, co wyróżnia moksyfloksacynę spośród innych chinolonów. W zakresie kardiotoksyczności, doustne dawki powyżej 90 mg/kg u psów (stężenia w osoczu >16 mg/l) powodowały wydłużenie odstępu QT bez arytmii, natomiast dożylne dawki ≥300 mg/kg (stężenia ≥200 mg/l) wywoływały przemijające komorowe zaburzenia rytmu serca. Wydłużenie QT zależało od szybkości infuzji, nie obserwowano go przy dawce 30 mg/kg podawanej przez 60 minut.
atrofia siatkówki, chinolon, drgawki, działanie fototoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, elektroretinogram, enzymy wątrobowe, erytrocyty, fotokancerogenność, fotomutagenność, gałka oczna, genotoksyczność, gyraza bakteryjna, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, mięsień sercowy, moksyfloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, płytki krwi, prąd potasowy, spontaniczna aktywność, staw maziówkowy, szybkość infuzji, tkanka chrzęstna, tkanka miękka, toksyczność u samic, topoizomeraza II, układ krwiotwórczy, uszkodzenie chrząstki, wady rozwojowe kręgów, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia płodności, zaburzenia rytmu serca, zmiany zapalne, zwyrodnienie wodniczkowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ramlolan 2,5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Ramlolan, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane toksyczne działanie ramiprylu na płód i noworodka, obejmujące pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia kości czaszki oraz u noworodków niewydolność nerek, niedociśnienie i hiperkaliemię. Stosowanie w pierwszym trymestrze nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka wad wrodzonych. W przypadku potwierdzenia ciąży leczenie inhibitorami ACE należy natychmiast przerwać, a ekspozycję od drugiego trymestru monitorować ultrasonograficznie. Amlodypina może być stosowana w ciąży wyłącznie, gdy brak jest bezpieczniejszych alternatyw, a korzyści przewyższają ryzyko, jednak dane dotyczące jej bezpieczeństwa są ograniczone, a badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną przy dużych dawkach.
amlodypina, antagonista wapnia, czynność nerek, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktacja, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, monitorowanie czynności nerek, monitorowanie ultrasonograficzne, niedociśnienie, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia kości czaszki, profil bezpieczeństwa, ramipryl, skąpomocz, substancja czynna, toksyczne działanie na płód, toksyczność reprodukcyjna, trymestr ciąży, wada wrodzona, zmiany biochemiczne plemników - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Calcium Polfarmex 115 mg Ca 2+/5 ml
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa syropu Calcium Polfarmex, zawierającego 115 mg jonów wapnia na 5 ml, obejmowała standardowe badania farmakologiczne, toksykologiczne, genotoksyczne oraz oceny potencjału rakotwórczego i wpływu na reprodukcję. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zaburzeń funkcjonowania układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. W testach toksyczności po podaniu wielokrotnym nie stwierdzono zmian biochemicznych, hematologicznych ani histopatologicznych wskazujących na toksyczność, a także nie zaobserwowano kumulacji substancji czynnych (wapnia glubionianu i wapnia laktobionianu). Testy genotoksyczności, w tym mutacje genowe, aberracje chromosomowe i uszkodzenia DNA, nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego in vitro i in vivo.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie niekliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jon wapnia, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, wapń glubionowy, wapń laktobionowy, zaburzenie rozwojowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmix Plus 80 mg + 25 mg
Telmix Plus, zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), jest przeciwwskazany w ciąży ze względu na udokumentowane ryzyko toksycznego działania na płód. Telmisartan nie powinien być stosowany w II i III trymestrze ciąży, gdyż może powodować pogorszenie czynności nerek płodu, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki, a u noworodków niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemię. W I trymestrze stosowanie telmisartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć nie do końca potwierdzonego, ryzyka teratogennego. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i w II oraz III trymestrze może zmniejszać perfuzję płodowo-łożyskową, wywołując u płodu i noworodka zaburzenia takie jak żółtaczka, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość. Stosowanie hydrochlorotiazydu jest przeciwwskazane w leczeniu nadciśnienia ciążowego, stanu przedrzucawkowego oraz obrzęków ciążowych.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, diuretyk tiazydowy, diureza, działanie teratogenne, hamowanie laktacji, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, perfuzja płodowo-łożyskowa, stan przedrzucawkowy, telmisartan, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Doxanorm 2 mg
Stosowanie doksazosyny u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa tego leku w tych grupach. Brak odpowiednich, kontrolowanych badań u kobiet ciężarnych skutkuje koniecznością indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka przed wdrożeniem terapii. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania teratogennego, jednak przy dawkach około 300-krotnie przekraczających maksymalne zalecane u ludzi zaobserwowano zmniejszony wskaźnik przeżycia płodów. W przypadku kobiet karmiących piersią stosowanie doksazosyny jest przeciwwskazane ze względu na kumulację leku w mleku u zwierząt oraz brak danych dotyczących przenikania do mleka ludzkiego.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, ciąża, doksazosyna, działanie teratogenne, karmienie piersią, kobieta ciężarna, laktacja, metoda terapeutyczna, mleko kobiece, mleko matki, model zwierzęcy, okres ciąży, okres laktacji, płód, płodność, stosunek korzyści do ryzyka, wiek rozrodczy