Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Allospes

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa stosowania allopurynolu dostarczają istotnych informacji na temat potencjalnych zagrożeń związanych z jego stosowaniem w praktyce klinicznej. Ocena bezpieczeństwa przedklinicznego obejmuje badania w zakresie mutagenności, rakotwórczości oraz teratogenności.¹

Badania mutagenności

Przeprowadzone badania cytogenetyczne wykazały, że allopurynol nie indukuje aberracji chromosomalnych w ludzkich komórkach krwi w warunkach in vitro przy stężeniach sięgających do 100 mikrogramów/ml. Podobnie, nie zaobserwowano działania mutagennego w badaniach in vivo przy dawkach do 600 mg/dobę podawanych przez średni okres 40 miesięcy.²

Dodatkowo, badania in vitro potwierdziły, że allopurynol nie przyczynia się do powstawania związków zawierających grupę nitrozową, ani nie wpływa na proces transformacji limfocytów. Jest to istotna obserwacja w kontekście potencjalnego działania mutagennego.³

Zarówno wyniki badań biochemicznych, jak i cytologicznych jednoznacznie wskazują, że allopurynol nie wywiera szkodliwego wpływu na DNA w żadnej fazie cyklu komórkowego i nie wykazuje właściwości mutagennych. To potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w tym zakresie.⁴

Badania rakotwórczości

Przeprowadzone długoterminowe badania na modelach zwierzęcych (myszy i szczury) nie wykazały właściwości rakotwórczych allopurynolu. Badania te prowadzono przez okres do 2 lat, co jest standardowym czasem dla oceny potencjału karcynogennego substancji aktywnych.⁵

Badania teratogenności

Ocena potencjalnego działania teratogennego allopurynolu przyniosła niejednoznaczne wyniki w zależności od gatunku, drogi podania i dawki. W jednym z badań na myszach, po podaniu dootrzewnowym allopurynolu w dawkach 50 lub 100 mg/kg masy ciała w 10 lub 13 dniu ciąży, zaobserwowano uszkodzenia płodu.⁶

Jednakże w analogicznym badaniu przeprowadzonym na szczurach, którym podawano dootrzewnowo allopurynol w dawce 120 mg/kg masy ciała w 12 dniu ciąży, nie stwierdzono żadnych uszkodzeń płodów.⁷

Kompleksowe badania prowadzone na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, króliki) z doustnym podawaniem wysokich dawek allopurynolu w okresie organogenezy nie wykazały działania teratogennego leku. Stosowane dawki wynosiły odpowiednio:⁸

• U myszy – do 100 mg/kg/dobę
• U szczurów – do 200 mg/kg/dobę
• U królików – do 150 mg/kg/dobę

Allopurynol podawano zwierzętom od 8. do 16. dnia ciąży, czyli w kluczowym okresie rozwoju zarodkowego, nie obserwując działania teratogennego.

Dodatkowo przeprowadzono badania in vitro na śliniankach płodów mysich w hodowli, które miały na celu określenie potencjalnego działania embriotoksycznego allopurynolu. Wyniki wykazały, że przy stężeniach niższych od tych, które wywierają działanie toksyczne na organizm matki, allopurynol nie wywiera działania embriotoksycznego.⁹