Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Staveran 120 120 mg

Werapamil, substancja czynna preparatu Staveran 120, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach (10-62,5 mg/kg mc.) oraz psach rasy Beagle (10-85 mg/kg mc.) substancja była dobrze tolerowana, choć dawki ≥60 mg/kg mc. u psów indukowały bradykardię, zwolnienie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, obniżenie ciśnienia tętniczego oraz przerost dziąseł, który ustępował po odstawieniu leku. Badania teratogenności na królikach (5-15 mg/kg mc.) i szczurach (15-60 mg/kg mc.) nie wykazały działania teratogennego, natomiast dawki toksyczne powyżej 60 mg/kg mc. wiązały się z embriotoksycznością i zwiększonym współczynnikiem resorpcji płodów. Dodatkowo, u szczurów poddanych dawkom do 6-krotnie wyższym niż stosowane u ludzi (60 mg/kg mc.) zaobserwowano letalność zarodków oraz opóźnienie rozwoju płodów, prawdopodobnie związane z niedociśnieniem tętniczym i zmniejszonym przyrostem masy ciała samic.

Pobierz ChPL PDF Staveran 120 – Tabletki powlekane – 120 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Toksyczność przewlekła
Działanie teratogenne
Działanie genotoksyczne
Działanie rakotwórcze
Kolejne rozdziały

Wskazania

Substancja czynna

werapamil

Kategoria leku

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Werapamil, substancja czynna preparatu Staveran 120, został poddany licznym badaniom przedklinicznym w celu oceny jego bezpieczeństwa. Badania te obejmowały ocenę toksyczności przewlekłej, potencjalnego działania teratogennego, genotoksyczności oraz rakotwórczości. Poniżej przedstawiono szczegółowe wyniki tych badań, które dostarczają istotnych informacji na temat profilu bezpieczeństwa werapamilu.¹

Toksyczność przewlekła

Przeprowadzono serię badań na zwierzętach w celu oceny toksyczności przewlekłej werapamilu. W badaniach tych substancja czynna była podawana z pożywieniem w różnych dawkach:

Szczurom w zakresie dawek od 10 mg/kg masy ciała do 62,5 mg/kg masy ciała
Psom rasy Beagle w zakresie dawek od 10 mg/kg masy ciała do 85 mg/kg masy ciała

Wyniki badań wykazały dobrą tolerancję werapamilu w większości przypadków. Działania niepożądane zaobserwowano jedynie przy zastosowaniu dawek toksycznych. U psów rasy Beagle, którym podawano werapamil w dawkach 60 mg/kg masy ciała i większych, stwierdzono następujące objawy:²

Bradykardię – zwolnienie rytmu serca
Zwolnienie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego
Obniżenie ciśnienia tętniczego
Przerost dziąseł – który ustępował po odstawieniu werapamilu

Działanie teratogenne

Przeprowadzono badania potencjalnego działania teratogennego werapamilu na modelach zwierzęcych. Substancję podawano:³

Samicom królików w dawkach 5 mg/kg masy ciała i 15 mg/kg masy ciała
Samicom szczurów w dawkach od 15 mg/kg masy ciała do 60 mg/kg masy ciała

W żadnym z tych badań nie wykazano działania teratogennego werapamilu. Działanie embriotoksyczne zaobserwowano wyłącznie po zastosowaniu dawek toksycznych, przekraczających 60 mg/kg masy ciała, gdzie stwierdzono większy współczynnik resorpcji płodów w porównaniu z grupą kontrolną.⁴

Dodatkowo przeprowadzono bardziej szczegółowe badania wpływu werapamilu na rozród u zwierząt laboratoryjnych. Substancję podawano doustnie:⁵

Królikom w dawkach do 1,5 razy (15 mg/kg masy ciała na dobę) większych od stosowanej dawki dobowej u ludzi
Szczurom w dawkach do 6 razy (60 mg/kg masy ciała na dobę) większych od stosowanej dawki dobowej u ludzi

Również te badania nie wykazały działania teratogennego werapamilu. Jednakże u szczurów dawka 6-krotnie większa od stosowanej u ludzi powodowała następujące efekty:⁶

Działanie letalne dla zarodka
Opóźnienie wzrostu i rozwoju płodu

Efekty te były prawdopodobnie związane z działaniem niepożądanym u samic, które przejawiało się zmniejszeniem przyrostu ich masy ciała. Wykazano również, że taka dawka doustna powoduje niedociśnienie tętnicze u szczurów. Należy podkreślić, że brak jest odpowiednich i prawidłowo kontrolowanych badań u kobiet w ciąży.⁷

Działanie genotoksyczne

Potencjalne działanie genotoksyczne werapamilu oceniano przy użyciu szeregu wystandaryzowanych testów:⁸

Test Amesa – standardowy test wykrywający potencjalne mutageny
Test aberracji chromosomalnej na ludzkich limfocytach in vitro
Test indukcji siostrzanych chromatyd, który przeprowadzono z użyciem:
- Ludzkich limfocytów in vitro
- Komórek szpiku kostnego chińskiego chomika
Test transformacji komórkowej na embrionalnych komórkach chomika syryjskiego

W żadnym z wymienionych testów nie stwierdzono genotoksycznego działania werapamilu, co potwierdza brak potencjału mutagennego tej substancji.⁹

Działanie rakotwórcze

W celu oceny potencjalnego działania rakotwórczego werapamilu przeprowadzono długoterminowe badanie na szczurach. Zwierzętom podawano werapamil w dawkach od 10 mg/kg masy ciała do 120 mg/kg masy ciała przez okres 24 miesięcy. Wyniki tego badania nie wykazały potencjalnego działania rakotwórczego werapamilu, co sugeruje brak ryzyka onkogennego związanego ze stosowaniem tej substancji.¹⁰

Rodzaj badania	Gatunek zwierząt	Zakres dawek	Czas trwania	Główne obserwacje
Toksyczność przewlekła	Szczury	10-62,5 mg/kg mc.	–	Dobra tolerancja
Toksyczność przewlekła	Psy rasy Beagle	10-85 mg/kg mc.	–	Dobra tolerancja; przy dawkach ≥60 mg/kg mc.: bradykardia, zwolnienie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, obniżenie ciśnienia tętniczego, przerost dziąseł
Teratogenność	Króliki	5-15 mg/kg mc.	–	Brak działania teratogennego
Teratogenność	Szczury	15-60 mg/kg mc.	–	Brak działania teratogennego; przy dawkach >60 mg/kg mc. obserwowano działanie embriotoksyczne
Rakotwórczość	Szczury	10-120 mg/kg mc.	24 miesiące	Brak działania rakotwórczego

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Staveran 120 120 mg