werapamil
Werapamil to lek należący do grupy antagonistów wapnia (blokerów kanałów wapniowych) typu L, podgrupy fenyloalkiloamin. Mechanizm jego działania polega na blokowaniu napięciowo-zależnych kanałów wapniowych w błonach komórkowych miocytów mięśnia sercowego i naczyń, co hamuje napływ jonów wapnia do wnętrza komórek.
W praktyce klinicznej werapamil jest stosowany głównie w leczeniu zaburzeń rytmu serca (zwłaszcza nadkomorowych tachyarytmii), nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca. Lek wykazuje silne działanie chronotropowo ujemne, dromotropowo ujemne oraz inotropowo ujemne, co odróżnia go od innych blokerów kanałów wapniowych.
Werapamil ma udowodnioną skuteczność w przerywaniu napadów częstoskurczu nadkomorowego (PSVT), a także w kontroli częstości rytmu komór w migotaniu przedsionków. W nadciśnieniu tętniczym lek obniża ciśnienie poprzez zmniejszenie oporu obwodowego naczyń. Jest również stosowany w zapobieganiu dławicy piersiowej, szczególnie u pacjentów z dławicą Prinzmetala.
Do głównych działań niepożądanych werapamilu należą: zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, bradykardia, hipotonia, zaparcia oraz obrzęki obwodowe. Ze względu na metabolizm wątrobowy leku przez cytochrom P450, werapamil wchodzi w liczne interakcje z innymi lekami, co wymaga ostrożności przy planowaniu terapii skojarzonej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Concor 5 5 mg
Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Concor, jest wskazana w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca, w szczególności anginy pectoris. Jako wysoce kardioselektywny beta-adrenolityk, bisoprolol obniża ciśnienie tętnicze poprzez redukcję częstości akcji serca i kurczliwości mięśnia sercowego, a także zmniejsza zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, wydłużając czas rozkurczu i poprawiając perfuzję. Preparat dostępny jest w dawkach 5 mg i 10 mg, co umożliwia indywidualne dostosowanie terapii. Wskazane jest stosowanie zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z innymi lekami hipotensyjnymi, takimi jak diuretyki, antagoniści wapnia (z wyjątkiem werapamilu i diltiazemu), inhibitory ACE czy antagoniści receptora angiotensyny II.
angina pectoris, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, bisoprololu fumaran, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, cukrzyca, częstość akcji serca, diltiazem, diuretyk, dławica piersiowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardioselektywny beta-adrenolityk, kurczliwość mięśnia sercowego, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, napad dławicowy, parametry oddechowe, perfuzja mięśnia sercowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor beta-2, skurcz mięśnia sercowego, tabletka powlekana, tachykardia, werapamil, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen - Leksykon leków
Interakcje leku – Solifenacin US Pharmacia 5 mg
Solifenacyna, lek o działaniu cholinolitycznym, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakodynamicznie, jednoczesne stosowanie z innymi lekami cholinolitycznymi (np. atropina, ipratropium) może nasilać działania niepożądane, dlatego zaleca się zachowanie tygodniowej przerwy między terapiami. Agoniści receptorów cholinergicznych (pilocarpina, karbachol) mogą obniżać skuteczność solifenacyny, a leki prokinetyczne (metoklopramid, cyzapryd) mogą mieć osłabione działanie. Solifenacyna metabolizowana jest głównie przez CYP3A4, co powoduje ryzyko interakcji z inhibitorami (ketokonazol 200 mg/dobę podwaja AUC, 400 mg/dobę potraja AUC) i induktorami tego enzymu. W przypadku silnych inhibitorów CYP3A4 maksymalna dawka solifenacyny powinna być ograniczona do 5 mg, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby ich łączone stosowanie jest przeciwwskazane.
agonista receptora cholinergicznego, antagonista witaminy K, atropina, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny lek antykoncepcyjny, działanie cholinolityczne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, efekt addytywny, etynyloestradiol, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor i induktor enzymu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ipratropium, itrakonazol, karbachol, karbamazepina, ketokonazol, lek cholinolityczny, lek prokinetyczny, lek przeciwzakrzepowy, lewonorgestrel, metoklopramid, mikrosom wątrobowy, nelfawir, perystaltyka przewodu pokarmowego, pilocarpina, ryfampicyna, rytonawir, suchość jamy ustnej, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Aramlessa 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Aramlessa, zawierający peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu, ze względu na zwiększone ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Przeciwwskazane jest łączenie peryndoprylu z sakubitrylem/walsartanem (wymagana 36-godzinna przerwa), aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek oraz z pozaustrojowymi metodami leczenia z użyciem niektórych błon dializacyjnych. Ponadto, stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, soli potasowych, niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), heparyn, leków immunosupresyjnych (np. cyklosporyna, takrolimus) oraz trimetoprimu i kotrimoksazolu wymaga ostrożności i regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy, aby zapobiec hiperkaliemii.
alfuzosyna, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, aurotiojabłczan sodu, azol przeciwgrzybiczny, cyklosporyna, dantrolen, diltiazem, doksazosyna, doustny lek hipoglikemizujący, ewerolimus, frakcja wyrzutowa lewej komory, gliptyna, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipoglikemia, hipowolemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor mTOR, insulina, klarytromycyna, kortykosteroid, lek blokujący receptor alfa, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lek rozszerzający naczynia, linagliptyna, makrolid, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, prazosyna, racekadotryl, ryfampicyna, saksagliptyna, sakubitryl i walsartan, sitagliptyna, spironolakton, sulfametoksazol, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, tamsulosyna, temsyrolimus, terazosyna, tetrakozaktyd, triamteren, trimetoprim, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, werapamil, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Vesicare 10 mg 10 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna Vesicare 10 mg, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne i farmakokinetyczne, które należy uwzględnić w terapii. Leki cholinolityczne stosowane jednocześnie mogą nasilać działanie solifenacyny i ryzyko działań niepożądanych, dlatego zaleca się zachowanie około tygodniowej przerwy po zakończeniu leczenia Vesicare przed rozpoczęciem innej terapii cholinolitycznej. Agoniści receptorów cholinergicznych mogą zmniejszać skuteczność solifenacyny, a leki prokinetyczne (np. metoklopramid, cyzapryd) mogą mieć osłabione działanie. Solifenacyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4, a silne inhibitory tego enzymu, takie jak ketokonazol, rytonawir, nelfawir czy itrakonazol, mogą zwiększać AUC solifenacyny 2-3 krotnie, co wymaga ograniczenia dawki Vesicare do maksymalnie 5 mg. Jednoczesne stosowanie tych inhibitorów jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby.
agonista receptora cholinergicznego, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny lek antykoncepcyjny, działanie sedatywne, etynyloestradiol lewonorgestrel, fenytoina, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, lek cholinolityczny, lek prokinetyczny, metoklopramid, mikrosomy wątrobowe, nelfawir, ośrodkowy układ nerwowy, perystaltyka przewodu pokarmowego, ryfampicyna, rytonawir, solifenacyna, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Candezek Combi 8 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Candezek Combi, zawierający kandesartan cyleksetylu oraz amlodypinę, nie wykazuje interakcji pomiędzy swoimi składnikami czynnymi, jednakże należy uwzględnić potencjalne interakcje charakterystyczne dla każdego z nich oraz ich kombinacji. Działanie hipotensyjne może ulegać nasileniu przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych, leków o właściwościach hipotensyjnych (np. baklofen, amifostyna, leki przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne) oraz alkoholu, co zwiększa ryzyko niedociśnienia ortostatycznego. Kortykosteroidy systemowe mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy. Kandesartan nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z hydrochlorotiazydem, warfaryną, digoksyną, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, glibenklamidem, nifedypiną i enalaprylem, jednak wymaga monitorowania stężenia potasu przy stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu i heparyny ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Jednoczesne stosowanie litu jest niewskazane z powodu ryzyka wzrostu jego stężenia i toksyczności. NLPZ mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek, szczególnie u osób starszych i z zaburzeniami nerkowymi.
aliskiren, amifostyna, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczy, baklofen, blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, dziurawiec, erytromycyna, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, klarytromycyna, kortykosteroid, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, migotanie komór, niedociśnienie tętnicze ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, werapamil, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Solinco 10 mg
Bursztynian solifenacyny, substancja czynna leku Solinco, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Solifenacyna jest metabolizowana przez CYP3A4, a jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów tego enzymu, takich jak ketokonazol (200 mg/dobę powoduje 2-krotne, a 400 mg/dobę 3-krotne zwiększenie AUC solifenacyny), rytonawir, nelfawir czy itrakonazol, wymaga ograniczenia maksymalnej dawki Solinco do 5 mg i jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Ponadto, stosowanie leków cholinolitycznych równocześnie z Solinco może nasilać działania niepożądane i terapeutyczne, dlatego zaleca się zachowanie tygodniowej przerwy po zakończeniu terapii solifenacyną przed rozpoczęciem innego leczenia cholinolitycznego. Agoniści receptorów cholinergicznych mogą zmniejszać skuteczność solifenacyny, a leki prokinetyczne (metoklopramid, cyzapryd) mogą mieć osłabione działanie w obecności solifenacyny.
agonista receptora cholinergicznego, bursztynian solifenacyny, cyzapryd, czas protrombinowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, diltiazem, doustny lek antykoncepcyjny, działanie antykoagulacyjne, efekt antycholinergiczny, etynyloestradiol, farmakokinetyka solifenacyny, fenytoina, glikoproteina p, indukcja enzymu, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, lek cholinolityczny, lewonorgestrel, metoklopramid, mikrosom ludzkiej wątroby, nelfawir, perystaltyka przewodu pokarmowego, ryfampicyna, rytonawir, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Coffecorn forte 1 mg + 100 mg
Produkt leczniczy Coffecorn forte zawiera 1 mg ergotaminy winianu oraz 100 mg kofeiny bezwodnej i wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w planowaniu terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z innymi alkaloidami sporyszu (dihydroergotamina, bromokryptyna, kabergolina, metyzergid) oraz agonistami receptorów serotoninowych, w tym sumatryptanem, ze względu na ryzyko sumowania działania naczynioskurczowego i poważnych powikłań sercowo-naczyniowych, takich jak nadciśnienie tętnicze i zawał serca. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na układ sercowo-naczyniowy, w tym inhibitorów receptorów alfa- i beta-adrenergicznych (tolazolina, prazosyna, atenolol, propranolol i inne), które mogą nasilać wzrost ciśnienia tętniczego i wywoływać bóle wieńcowe. Ponadto, stosowanie dopaminy i dobutaminy z ergotaminą jest przeciwwskazane z powodu ryzyka obwodowego niedokrwienia i martwicy kończyn.
agonista receptora serotoninowego, alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, atenolol, bromokryptyna, cyprofloksacyna, dihydroergotamina, diltiazem, dobutamina, dopamina, działanie naczynioskurczowe, ergotamina, fluoksetyna, fluwoksamina, indynawir, inhibitor proteazy HIV, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, izoenzym CYP3A cytochromu P450, kabergolina, klarytromycyna, lek anorektyczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwwirusowy, lek sympatykomimetyczny, metyzergid, nadolol, niedokrwienie obwodowe, oksprenolol, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, prazosyna, propranolol, psychostymulant, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, receptor serotoninowy, sertralina, sok grejpfrutowy, SSRI, sumatryptan, telitromycyna, teofilina, tolazolina, tymolol, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Anturin 5 mg
Solifenacyna, substancja czynna leku ANTURIN, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Współstosowanie z innymi lekami cholinolitycznymi może nasilać zarówno efekt terapeutyczny, jak i działania niepożądane, dlatego zaleca się zachowanie tygodniowej przerwy po odstawieniu ANTURIN przed rozpoczęciem innej terapii cholinolitycznej. Agoniści receptorów cholinergicznych mogą osłabiać skuteczność solifenacyny, natomiast lek ten zmniejsza efektywność prokinetyków takich jak metoklopramid i cyzapryd. Solifenacyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4, co powoduje istotne interakcje z silnymi inhibitorami tego enzymu (np. ketokonazol 200 mg/dobę podwaja, a 400 mg/dobę potraja AUC solifenacyny). W takich przypadkach maksymalna dawka ANTURIN powinna wynosić 5 mg, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby stosowanie jest przeciwwskazane. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina) mogą obniżać stężenie solifenacyny, co wymaga monitorowania skuteczności terapii.
agonista receptora cholinergicznego, benzodiazepina, beta-adrenolityk, bradykardia, cewnikowanie pęcherza, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, fenytoina, fizostygmina, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbachol, karbamazepina, ketokonazol, lek cholinolityczny, lek prokinetyczny, lewonorgestrel, metoklopramid, nelfawir, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, perystaltyka przewodu pokarmowego, pilokarpina, płukanie żołądka, rozszerzenie źrenic, ryfampicyna, rytonawir, solifenacyna, sztuczna wentylacja, tachykardia, warfaryna, węgiel aktywowany, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Interakcje leku – Vesoligo 10 mg
Bursztynian solifenacyny, substancja czynna leku Vesoligo, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z lekami o działaniu cholinolitycznym, co może prowadzić do nasilenia efektów terapeutycznych i działań niepożądanych. Zaleca się zachowanie około tygodniowej przerwy po zakończeniu terapii solifenacyną przed rozpoczęciem leczenia innym lekiem cholinolitycznym. Solifenacyna metabolizowana jest przez CYP3A4, a jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów tego enzymu (np. ketokonazol w dawce 200 mg/dobę i 400 mg/dobę) powoduje dwukrotne lub trzykrotne zwiększenie AUC solifenacyny, co wymaga ograniczenia dawki Vesoligo do maksymalnie 5 mg. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby stosowanie solifenacyny z silnymi inhibitorami CYP3A4 jest przeciwwskazane. Ponadto, solifenacyna może osłabiać działanie agonistów receptorów cholinergicznych oraz leków prokinetycznych, takich jak metoklopramid i cyzapryd.
agonista receptora cholinergicznego, AUC, bursztynian solifenacyny, CYP1A1/2, CYP3A4, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny lek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, działanie uspokajające, efekt antycholinergiczny, etynyloestradiol, fenytoina, induktor enzymu, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, lek cholinolityczny, lek prokinetyczny, lewonorgestrel, metoklopramid, mikrosom ludzkiej wątroby, nelfawir, perystaltyka przewodu pokarmowego, R-warfaryna, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, substrat o większym powinowactwie, suchość w jamie ustnej, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie poznawcze - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bigetra 75 mg
Bigetra, zawierająca 75 mg dabigatranu eteksylanu (w postaci mezylanu), jest wskazana do prewencji pierwotnej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po zabiegach ortopedycznych u dorosłych i dzieci powyżej 8 lat zdolnych do połykania kapsułek. Dawkowanie jest uzależnione od masy ciała i wieku pacjenta, z dawką początkową podawaną w ciągu 1-4 godzin po zabiegu oraz dawką podtrzymującą stosowaną od pierwszego dnia po operacji. W przypadku alloplastyki stawu kolanowego standardowa dawka wynosi 110 mg na start, a następnie 220 mg raz na dobę przez 10 dni, natomiast dla stawu biodrowego odpowiednio 110 mg i 220 mg przez 28-35 dni. Dawkę zmniejsza się do 75 mg na start i 150 mg podtrzymująco u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (CrCL 30-50 ml/min), osób powyżej 75 roku życia oraz u pacjentów przyjmujących werapamil, amiodaron lub chinidynę.
alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, amiodaron, chinidyna, dabigatran eteksylat, hemostaza, heparyna niefrakcjonowana, hipowolemia, klirens kreatyniny, lek przeciwzakrzepowy, metoda Cockcroft-Gault, mezylan, odwodnienie, prewencja pierwotna żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, werapamil, zabieg ortopedyczny, zaburzenie czynności nerek, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Dilatrend 6,25 mg
Karwedylol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, związane głównie z jego wpływem na glikoproteinę-P oraz metabolizm przez izoenzymy CYP2D6, CYP2C9 i CYP3A4. Współpodawanie karwedylolu z digoksyną zwiększa jej stężenie w surowicy do 20%, co wymaga monitorowania poziomu digoksyny. Podobnie, karwedylol podnosi stężenie cyklosporyny o 10-20%, co u około 30% pacjentów wymaga redukcji dawki cyklosporyny o około 20%. Amiodaron i jego metabolit deetyloamiodaron hamują metabolizm karwedylolu, powodując 2,2-krotny wzrost stężenia jego enancjomerów, co wymaga monitorowania skuteczności beta-adrenolitycznej. Ryfampicyna indukuje glikoproteinę-P, zmniejszając narażenie na karwedylol o około 60%, co może osłabić jego działanie hipotensyjne. Inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna i paroksetyna, zwiększają AUC R-enancjomeru karwedylolu o 77%, jednak bez istotnych klinicznych skutków ubocznych. Spożycie soku grejpfrutowego powoduje 1,2-krotne zwiększenie AUC karwedylolu, co sugeruje unikanie jednoczesnego stosowania.
alfa1-adrenolityki, amiodaron, beta-adrenomimetyki, bradykardia, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, deetyloamiodaron, digoksyna, diltiazem, działanie bronchodylatacyjne, działanie inotropowe ujemne, efekt z odbicia, enancjomery karwedylolu, glikoproteina p, glikoproteina P jelitowa, hipoglikemia, inhibitory monoaminooksydazy, inhibitory selektywnego wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja z sokiem grejpfrutowym, karwedylol, klonidyna, leki beta-adrenolityczne, leki hipoglikemizujące, leki immunosupresyjne, mikrosomy wątrobowe, niedociśnienie, niewydolność serca, NLPZ, oksydacja, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, surowica krwi, werapamil - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Simvastatin Bluefish 10 mg
Simvastatin Bluefish jest stosowany doustnie w leczeniu hipercholesterolemii oraz profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych, z dawkowaniem od 5 mg do 80 mg na dobę, podawanym wieczorem w pojedynczej dawce. Dawka początkowa u dorosłych wynosi zwykle 10-20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20-40 mg/dobę w przypadku konieczności znacznego obniżenia LDL-C (>45%). Dla pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną zaleca się dawkę początkową 40 mg/dobę, stosowaną jako uzupełnienie innych metod leczenia. Maksymalna dawka 80 mg/dobę jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, u których niższe dawki nie przyniosły efektu terapeutycznego. Dawkowanie powinno być modyfikowane co najmniej co 4 tygodnie, a pacjent powinien stosować dietę niskocholesterolową. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, z zakresem do 40 mg/dobę, dostosowywana indywidualnie do celu terapeutycznego.
amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, leki hipolipemizujące, leki wiążące kwasy żółciowe, lomitapid, menarche, miopatia, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, skala Tannera, symwastatyna, werapamil, zaburzenia czynności nerek, zdarzenia sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Sugammadex Ranbaxy 100 mg/ml
Sugammadex Ranbaxy to roztwór do wstrzykiwań zawierający 100 mg sugammadeksu sodowego w 1 ml. Dostępny jest w fiolkach 2 ml (200 mg) oraz 5 ml (500 mg). Roztwór ma pH 7-8 i osmolalność 300-500 mOsm/kg, jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtobrązowego. Zawiera do 9,7 mg sodu/ml, co jest istotne u pacjentów na dietach niskosodowych. Lek podaje się dożylnie, rozcieńczając w razie potrzeby chlorkiem sodu 0,9% do stężenia 10 mg/ml u dzieci. Należy unikać mieszania z werapamilem, ondansetronem i ranitydyną ze względu na niezgodności farmaceutyczne. Kompatybilne roztwory do podania to m.in. NaCl 0,9%, glukoza 5%, roztwór Ringera i ich kombinacje.
dieta niskosodowa, fiolka szklana typu I, korek z gumy bromobutylowej, linia dożylna, niezgodność farmaceutyczna, ondansetron, osmolalność, pacjent pediatryczny, podanie dożylne, ranitydyna, roztwór do wstrzykiwań, roztwór przezroczysty, roztwór Ringera, roztwór Ringera z mleczanem, stabilność roztworu, sugammadeks, sugammadeks sodowy, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Amlozek 10 mg
Amlodypina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, erytromycyna, werapamil) mogą znacząco zwiększać stężenie amlodypiny w osoczu, co prowadzi do nasilenia działania hipotensyjnego i wymaga redukcji dawki oraz monitorowania ciśnienia tętniczego. Z kolei induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, co może osłabiać jej skuteczność terapeutyczną. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami immunosupresyjnymi (takrolimus, inhibitory mTOR, cyklosporyna), gdzie amlodypina może zwiększać ich stężenia, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej korekty dawek. Ponadto, jednoczesne stosowanie amlodypiny z symwastatyną w dawce 80 mg powoduje wzrost ekspozycji na symwastatynę o 77%, co uzasadnia ograniczenie dawki statyny do 20 mg/dobę.
antagonista kanału wapniowego, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, erytromycyna, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, migotanie komór, ryfampicyna, rytonawir, symwastatyna, syrolimus, tachykardia odruchowa, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, werapamil, zapaść krążeniowa, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Cardilopin 2,5 mg
Amlodypina wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Inhibitory CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, azole, klarytromycyna, erytromycyna, werapamil, diltiazem) mogą znacząco zwiększać stężenie amlodypiny, co prowadzi do nasilenia działania hipotensyjnego i wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego oraz ewentualnej redukcji dawki. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, osłabiając jej efekt terapeutyczny, co również wymaga kontroli ciśnienia i dostosowania dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na unikanie jednoczesnego stosowania amlodypiny z grejpfrutem ze względu na zwiększenie biodostępności leku oraz z dantrolenem (we wlewie) z powodu ryzyka hiperkaliemii, migotania komór i zapaści krążeniowej. Ponadto, amlodypina może zwiększać stężenia takrolimusu, inhibitorów kinazy mTOR (syrolimus, temsyrolimus, ewerolimus) oraz cyklosporyny (wzrost do 40%), co wymaga monitorowania poziomów tych leków i odpowiedniej modyfikacji dawkowania.
alkohol etylowy, amlodypina, antagonista wapnia, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność amlodypiny, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, dziurawiec, erytromycyna, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, klarytromycyna, makrolid, migotanie komór, niedociśnienie, omdlenie, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności wątroby, zapaść krążeniowa, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Symwastatyna – Przeciwwskazania stosowania
Symwastatyna jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze składniki, w tym laktozę jednowodną, co jest istotne u osób z nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynna choroba wątroby lub utrzymujące się, niewyjaśnione podwyższenie aktywności aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy. Symwastatyna jest metabolizowana w wątrobie i ulega efektowi pierwszego przejścia, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Ponadto, lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią ze względu na ryzyko wad rozwojowych płodu wynikające z hamowania reduktazy HMG-CoA, kluczowego enzymu w biosyntezie cholesterolu.
amiodaron, antybiotyk makrolidowy, AUC, bezafibrat, biosynteza cholesterolu, boceprewir, brak laktazy, choroba mięśni, ciprofibrat, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, danazol, diltiazem, efekt pierwszego przejścia, erytromycyna, fenofibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, HoFH, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, laktoza jednowodna, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lomitapid, miopatia i rabdomioliza, monitorowanie parametrów wątrobowych, nadwrażliwość na substancję czynną, nefazodon, nelfinawir, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewyrównana niedoczynność tarczycy, płeć żeńska, pozakonazol, reakcja anafilaktyczna, reduktaza HMG-CoA, symwastatyna, telaprewir, telitromycyna, werapamil, worykonazol, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie funkcji wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Interakcje leku – Atrox 20 20 mg
Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1, OATP1B3, MDR1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco podwyższają stężenie atorwastatyny w osoczu, zwiększając ryzyko miopatii, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki i monitorowania pacjenta. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podnoszą stężenie leku, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, co może osłabiać efekt terapeutyczny, zwłaszcza przy ryfampicynie, gdzie zaleca się jednoczesne podawanie leków i monitorowanie skuteczności terapii. Inhibitory transporterów białkowych, takie jak cyklosporyna, zwiększają biodostępność atorwastatyny, co również wymaga zmniejszenia dawki i monitorowania.
Interakcje farmakodynamiczne obejmują zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny z fibratami (gemfibrozyl), ezetymibem, kwasem fusydowym (ogólnoustrojowo) oraz kolchicyną. Szczególnie niebezpieczne jest skojarzenie z kwasem fusydowym, które może prowadzić do śmiertelnych przypadków rabdomiolizy, dlatego w trakcie terapii kwasem fusydowym należy przerwać stosowanie atorwastatyny. Atorwastatyna może nieznacznie zwiększać stężenie digoksyny oraz hormonów zawartych w doustnych środkach antykoncepcyjnych (noretysteron, etynyloestradiol). W przypadku warfaryny obserwuje się niewielkie skrócenie czasu protrombinowego (~1,7 s) w początkowym okresie terapii, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego. Spożycie alkoholu podczas terapii atorwastatyną może zwiększać ryzyko hepatotoksyczności oraz miopatii, dlatego zaleca się ograniczenie jego spożycia. Wszystkie interakcje opisane dotyczą pacjentów dorosłych; u dzieci i młodzieży brak danych, co wymaga ostrożności i stosowania się do zaleceń dotyczących dorosłych.
amiodaron, atazanawir, atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, darunawir, delawirdyna, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipolipemizujące, efawirenz, elbaswir z grazoprewirem, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450 3A, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor transportera białkowego, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kumaryna, kwas fibrynowy, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy, lopinawir, miopatia, noretysteron, pochodna kwasu fibrynowego, polipeptydy transportujące aniony organiczne, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, styrypentol, telitromycyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Atorvastatin Aurovitas 40 mg
Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, makrolidy, azole, inhibitory proteazy HIV) mogą znacząco zwiększać stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego zaleca się unikanie ich jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki atorwastatyny z monitorowaniem klinicznym. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil, amiodaron) również podwyższają ekspozycję na lek, wymagając dostosowania dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, co może osłabiać jej skuteczność, stąd konieczne jest monitorowanie efektu terapeutycznego. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermovir) zwiększają ogólnoustrojową ekspozycję na atorwastatynę, co wymaga zmniejszenia dawki i kontroli pacjenta.
antybiotyk makrolidowy, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, efawirenz, erytromycyna, ezetymib, fibrat, flukonazol, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450 3A, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, letermovir, miopatia, OATP1B1, P-glikoproteina, polipeptyd 1B1, rabdomioliza, ryfampicyna, substancja czynna, transporter wątrobowy, warfaryna, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Lidocaine 1% Fresenius Kabi 10 mg/ml
Lidokaina, jako amidowy środek miejscowo znieczulający o wąskim oknie terapeutycznym, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami zwiotczającymi mięśnie szkieletowe (np. suksametonium), które mogą nasilać i wydłużać blokadę nerwowo-mięśniową, oraz z lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaron), gdzie istnieje ryzyko addytywnego działania na przewodnictwo mięśnia sercowego. Metabolizm lidokainy jest modyfikowany przez inhibitory enzymów (cymetydyna, fluwoksamina, propranolol) prowadzące do wzrostu stężenia lidokainy w osoczu, co wymaga redukcji dawki i monitorowania objawów toksyczności. Z kolei induktory enzymów wątrobowych (fenytoina, hormonalna terapia zastępcza) mogą obniżać stężenie lidokainy, co może wymagać zwiększenia dawki. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także leków beta-adrenolitycznych i antagonistów kanału wapniowego (propranolol, werapamil), które mogą nasilać kardiodepresyjne działanie lidokainy, a także leków wydłużających odstęp QT (pimozyd, olanzapina), zwiększając ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca.
5-hydroksytryptamina, adrenalina, alkaloid sporyszu, amiodaron, amprenawir, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora 5HT3, atazanawir, beta-adrenolityk, blokada nerwowo-mięśniowa, bupiwakaina, cymetydyna, cytochrom P450, częstoskurcz komorowy, darunawir, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diltiazem, dolasetron, dopamina, epinefryna, ergotamina, fentanyl, fenytoina, fluwoksamina, furosemid, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, indukcja enzymów wątrobowych, klirens, klonidyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, kurczliwość komór serca, kwaśna glikoproteina α1, kwetiapina, kwinuprystyna/dalfoprystyna, lek moczopędny, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwarytmiczne klasy III, leki zwiotczające mięśnie szkieletowe, lopinawir, meksyletyna, mepiwakaina, metoprolol, migotanie komór, monitorowanie EKG, okno terapeutyczne, olanzapina, pimozyd, prilokaina, próg drgawkowy, propranolol, przewlekły alkoholizm, przewodnictwo mięśnia sercowego, przewodzenie wewnątrzkomorowe, sertyndol, środek obkurczający naczynia krwionośne, środek przeciwwirusowy, środek znieczulający amidowy, stężenie w osoczu, suksametonium, timolol, tokainid, tropisetron, werapamil, węzeł przedsionkowo-komorowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia oddechowe, zotepina - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Simvastatin Bluefish 40 mg
Simvastatin Bluefish jest dostępny w tabletkach powlekanych zawierających 40 mg symwastatyny, stosowany doustnie w pojedynczej dawce wieczornej. Dawkowanie jest indywidualizowane w zakresie od 5 mg do 80 mg na dobę, z modyfikacją co minimum 4 tygodnie. Dawka 80 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, u których niższe dawki okazały się nieskuteczne. W leczeniu heterozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej u młodzieży (10-17 lat, odpowiednie stadium dojrzałości) zaleca się dawkę początkową 10 mg, z maksymalną dawką 40 mg na dobę. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek nie wymaga się zmiany dawkowania, natomiast w ciężkiej niewydolności (klirens kreatyniny <30 ml/min) dawki powyżej 10 mg należy stosować ostrożnie. W przypadku leczenia skojarzonego z fibratami (oprócz gemfibrozylu i fenofibratu) dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 10 mg/dobę, a przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu, amlodypiny, werapamilu, diltiazemu, elbaswiru lub grazoprewiru – 20 mg/dobę.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, dieta niskocholesterolowa, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia ciężka, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, lek zmniejszający stężenie lipidów, lomitapid, miopatia, niewydolność nerek, obniżanie stężenia cholesterolu, powikłania sercowo-naczyniowe, skala Tannera, stężenie lipidów, symwastatyna, werapamil, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Vilpin Combi 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Vilpin Combi, zawierający peryndopryl tozylan i amlodypinę bezylan, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest unikanie podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu, ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek. Przeciwwskazane jest także łączenie peryndoprylu z sakubitrylem/walsartanem z powodu zwiększonego ryzyka obrzęku naczynioruchowego, wymagające zachowania 36-godzinnego odstępu między terapiami. Ryzyko hiperkaliemii wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu z aliskirenem, solami potasowymi, lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, NLPZ, heparynami, lekami immunosupresyjnymi oraz trimetoprimem/kotrimoksazolem, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie Vilpin Combi z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² oraz z metodami pozaustrojowymi wykorzystującymi błony o ujemnym ładunku elektrycznym (np. dializa z błonami poliakrylonitrylowymi), ze względu na ryzyko ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych.
afereza lipoprotein, aliskiren, amiloryd, amlodypina bezylan, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, cyklosporyna, dantrolen, dializa, digoksyna, diltiazem, erytromycyna, estramustyna, ewerolimus, gliptyna, hemofiltracja, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor enkefalinazy, inhibitor mTOR, inhibitor neprylizyny, inhibitor reniny, klarytromycyna, kotrimoksazol, lek hipoglikemizujący, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwkrzepliwy, linagliptyna, makrolid, migotanie komór, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, peryndopryl tozylan, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ryfampicyna, saksagliptyna, sakubitryl walsartan, sitagliptyna, spironolakton, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, werapamil, wildagliptyna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Inegy
Lek Inegy, zawierający ezetymib i symwastatynę, stosowany jest w leczeniu hipercholesterolemii, jednak wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Ryzyko to wzrasta wraz z dawką symwastatyny: częstość miopatii wynosi około 0,03% przy 20 mg/dobę, 0,08% przy 40 mg/dobę oraz 0,61% przy 80 mg/dobę. U pacjentów z wariantem genotypu SLCO1B1 c.521T>C ryzyko miopatii jest znacznie wyższe, sięgając 15% u homozygot (CC) przy dawce 80 mg. Przed rozpoczęciem terapii należy oznaczyć aktywność kinazy kreatynowej (CK), zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek ≥65 lat, płeć żeńska, zaburzenia nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze uszkodzenia mięśni). W przypadku CK >5× górnej granicy normy (GGN) leczenie nie powinno być rozpoczęte lub należy je przerwać. Pacjentów należy poinformować o konieczności zgłaszania objawów bólu, osłabienia lub tkliwości mięśni.
aminotransferaza, amlodypina, białko transportowe OATP, cholesterol LDL, cyklosporyna, danazol, daptomycyna, diltiazem, ezetymib, fibrat, fluindion, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lek przeciwzakrzepowy, lomitapid, miastenia oczna, miastenia rzekomoporaźna, mioglobinuria, miopatia i rabdomioliza, niacyna, ostra niewydolność nerek, pochodna kumaryny, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, triglicerydy, warfaryna, werapamil, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Simorion 20 mg
Simorion, zawierający symwastatynę, jest dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg, z zakresem dawkowania od 5 do 80 mg na dobę, podawanym doustnie wieczorem jako dawka pojedyncza. Dawkę należy dostosowywać co najmniej co 4 tygodnie, rozpoczynając zwykle od 10-20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20-40 mg/dobę u pacjentów wymagających redukcji LDL-C powyżej 45%. Maksymalna dawka 80 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, u których mniejsze dawki nie przyniosły efektu. W homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej zaleca się dawkę początkową 40 mg/dobę, stosowaną jako uzupełnienie innych metod leczenia. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, z maksymalną dawką 40 mg/dobę, przy czym dawkowanie należy modyfikować co najmniej co 4 tygodnie. Leczenie powinno być prowadzone równolegle z dietą niskocholesterolową i, w razie potrzeby, zwiększoną aktywnością fizyczną.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, choroba wieńcowa serca, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, leki wiążące kwasy żółciowe, lomitapid, niewydolność nerek, powikłania sercowo-naczyniowe, profilaktyka sercowo-naczyniowa, skala Tannera, stężenie cholesterolu, symwastatyna, terapia uzupełniająca, werapamil, zaburzenie czynności nerek