werapamil
Werapamil to lek należący do grupy antagonistów wapnia (blokerów kanałów wapniowych) typu L, podgrupy fenyloalkiloamin. Mechanizm jego działania polega na blokowaniu napięciowo-zależnych kanałów wapniowych w błonach komórkowych miocytów mięśnia sercowego i naczyń, co hamuje napływ jonów wapnia do wnętrza komórek.
W praktyce klinicznej werapamil jest stosowany głównie w leczeniu zaburzeń rytmu serca (zwłaszcza nadkomorowych tachyarytmii), nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca. Lek wykazuje silne działanie chronotropowo ujemne, dromotropowo ujemne oraz inotropowo ujemne, co odróżnia go od innych blokerów kanałów wapniowych.
Werapamil ma udowodnioną skuteczność w przerywaniu napadów częstoskurczu nadkomorowego (PSVT), a także w kontroli częstości rytmu komór w migotaniu przedsionków. W nadciśnieniu tętniczym lek obniża ciśnienie poprzez zmniejszenie oporu obwodowego naczyń. Jest również stosowany w zapobieganiu dławicy piersiowej, szczególnie u pacjentów z dławicą Prinzmetala.
Do głównych działań niepożądanych werapamilu należą: zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, bradykardia, hipotonia, zaparcia oraz obrzęki obwodowe. Ze względu na metabolizm wątrobowy leku przez cytochrom P450, werapamil wchodzi w liczne interakcje z innymi lekami, co wymaga ostrożności przy planowaniu terapii skojarzonej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Storvas CRT 80 mg
Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy; zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki i ścisłe monitorowanie. Umiarkowane inhibitory (erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podnoszą stężenia leku, wymagając dostosowania dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenia atorwastatyny, co może osłabiać efekt terapeutyczny, zwłaszcza przy ryfampicynie, gdzie zalecane jest jednoczesne podawanie i monitorowanie skuteczności. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję na atorwastatynę, co wymaga zmniejszenia dawki i monitorowania, a stosowanie letermowiru z cyklosporyną wyklucza terapię atorwastatyną.
amiodaron, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, delawirdyna, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, efawirenz, erytromycyna, ezetymib, fibrat, flukonazol, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor transportera, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, letermowir, miopatia, OATP1B1, OATP1B3, P-glikoproteina, pochodna kumaryny, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, styrypentol, telitromycyna, warfaryna, werapamil, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Reverantza 40 mg + 5 mg
Reverantza, zawierająca olmesartan medoksomil (40 mg) i amlodypinę (5 mg), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Olmesartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, nie powinien być stosowany jednocześnie z inhibitorami ACE, innymi antagonistami receptora angiotensyny II ani aliskirenem ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas oraz unikanie kojarzenia z litem z powodu ryzyka toksyczności. NLPZ mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe olmesartanu i zwiększać ryzyko nefrotoksyczności. Kolesewelam zmniejsza biodostępność olmesartanu, dlatego zaleca się podawanie olmesartanu co najmniej 4 godziny przed kolesewelamem.
alfa-adrenolityk, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, dantrolen, digoksyna, diltiazem, erytromycyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, ryfampicyna, symwastatyna, takrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności nerek, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Normodipine 10 mg
Amlodypina, jako substrat CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze) mogą znacząco zwiększać stężenie amlodypiny, co podnosi ryzyko niedociśnienia, zwłaszcza u osób starszych, wymagając ścisłej kontroli i ewentualnej redukcji dawki. Umiarkowane inhibitory (werapamil, diltiazem, makrolidy) również podnoszą stężenie leku, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, potencjalnie osłabiając efekt terapeutyczny, co wymaga kontroli i możliwej korekty dawki. Spożycie grejpfruta i soku grejpfrutowego jest przeciwwskazane ze względu na zwiększoną biodostępność amlodypiny i ryzyko nadmiernego spadku ciśnienia. Współstosowanie z dantrolenem (wlew) jest niebezpieczne z powodu ryzyka hiperkaliemii, migotania komór i zapaści krążeniowej, szczególnie u pacjentów z hipertermią złośliwą.
alkohol etylowy, amlodypina, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, dziurawiec, erytromycyna, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, interakcja lekowa, klarytromycyna, leczenie amlodypiną, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, pacjent w podeszłym wieku, polipragmazja, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, terapia skojarzona, warfaryna, werapamil, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Beloflow 10 mg
Solifenacyna, substancja czynna preparatu Beloflow, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie z lekami cholinolitycznymi może nasilać zarówno efekty terapeutyczne, jak i działania niepożądane, dlatego zaleca się zachowanie około tygodniowej przerwy między terapiami. Agoniści receptorów cholinergicznych zmniejszają skuteczność solifenacyny, a prokinetyki takie jak metoklopramid i cyzapryd mogą mieć osłabione działanie w obecności solifenacyny. Solifenacyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4, co powoduje ryzyko istotnych interakcji z inhibitorami (np. ketokonazol 200 mg/dobę podwaja AUC, 400 mg/dobę potraja AUC) i induktorami tego enzymu. W przypadku stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 maksymalna dawka Beloflow nie powinna przekraczać 5 mg, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby jest to przeciwwskazane.
agonista receptora cholinergicznego, bradykardia, CYP1A1/2, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny lek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, fenytoina, hipokaliemia, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek cholinolityczny, lewonorgestrel, metoklopramid, nelfinawir, niedokrwienie mięśnia sercowego, prokinetyk, ryfampicyna, rytonawir, solifenacyna, suchość jamy ustnej, warfaryna, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simvasterol
Symwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wiąże się z ryzykiem miopatii i rabdomiolizy, szczególnie przy dawkach 40 mg i 80 mg/dobę, gdzie częstość miopatii wynosi odpowiednio 0,08% i 0,61%, a u pacjentów po zawale serca przy dawce 80 mg nawet 1,0%. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów azjatyckiego pochodzenia (częstość miopatii 0,24%) oraz u nosicieli allelu C genu SLCO1B1, u których ryzyko miopatii może sięgać 15% przy dawce 80 mg. Monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek ≥65 lat, płeć żeńska, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny). W przypadku CK przekraczającej 5-krotnie górną granicę normy lub nasilonych objawów miopatii, należy przerwać leczenie. Zaleca się także rozważenie badań genetycznych przed podaniem dawki 80 mg.
acypimoks, aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, amiodaron, amlodypina, antybiotyk makrolidowy, białko transportujące aniony organiczne, brak laktazy, cyklosporyna, danazol, diltiazem, elbaswir, fibrat, gemfibrozyl, gen SLCO1B1, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia rodzinna, hiperglikemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, laktoza jednowodna, lek przeciwgrzybiczny, lomitapid, miastenia, miastenia oczna, mioglobinuria, miopatia, niacyna, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, osłabienie mięśni proksymalnych, rabdomioliza, skala Tannera, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, werapamil, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Tenox 10 mg
Amlodypina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu oraz bezpieczeństwo terapii. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna) oraz antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą powodować znaczne zwiększenie stężenia amlodypiny, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej i ewentualnej redukcji dawki, zwłaszcza u osób starszych. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele dziurawca, obniżają stężenie amlodypiny, co może wymagać dostosowania dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na unikanie jednoczesnego stosowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym ze względu na ryzyko zwiększenia biodostępności leku i nasilenia działania hipotensyjnego. Ponadto, interakcje z dantrolenem (wlew) u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą mogą prowadzić do hiperkaliemii i poważnych zaburzeń rytmu serca, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania.
alkohol etylowy, amlodypina, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie niepożądane, dziurawiec, efekt hipotensyjny, enzym CYP3A4, erytromycyna, ewerolimus, farmakokinetyka, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy, klarytromycyna, niedociśnienie, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Nebivor 5 mg
Nebiwolol, jako selektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie nebiwololu z floktafeniną (NLPZ) ze względu na ryzyko blokowania wyrównawczych reakcji sercowo-naczyniowych przy niedociśnieniu lub wstrząsie oraz z sultoprydem z powodu zwiększonego ryzyka komorowych zaburzeń rytmu serca. Niezalecane jest także łączenie nebiwololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyna, flekainid), antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu oraz ośrodkowymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (klonidyna, metylodopa), ze względu na ryzyko nasilonego ujemnego działania inotropowego, zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego, ciężkiego niedociśnienia oraz nasilenia niewydolności serca. Ostrożność wymaga także kojarzenie nebiwololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy III (amiodaron), halogenowymi środkami wziewnymi, insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, baklofenem, amifostyną oraz meflochiną, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, takich jak blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie, maskowanie objawów hipoglikemii czy wydłużenie odstępu QTc.
amifostyna, amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, baklofen, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bupropion, chinidyna, cymetydyna, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, flekainid, floktafenina, fluoksetyna, furosemid, glikozyd naparstnicy, halogenowy środek wziewny, hipoglikemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor CYP2D6, insulina, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym CYP2D6, klonidyna, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, meflochina, metylodopa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, nikardypina, odstęp QTc, paroksetyna, propafenon, ranitydyna, receptor beta-adrenergiczny, sultopryd, warfaryna, werapamil, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Solifenacin Vivanta 10 mg
Solifenacyna, będąca lekiem o działaniu cholinolitycznym, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Współstosowanie z innymi lekami cholinolitycznymi może nasilać zarówno efekty terapeutyczne, jak i działania niepożądane, dlatego zaleca się zachowanie około tygodniowej przerwy po zakończeniu terapii solifenacyną przed rozpoczęciem innego leczenia cholinolitycznego. Agoniści receptorów cholinergicznych mogą obniżać skuteczność solifenacyny, natomiast leki prokinetyczne (np. metoklopramid, cyzapryd) mogą mieć osłabione działanie w obecności solifenacyny. Solifenacyna jest metabolizowana przez CYP3A4, co powoduje ryzyko interakcji z inhibitorami tego enzymu (np. ketokonazol, rytonawir), które mogą zwiększać AUC solifenacyny 2-3-krotnie; w takich przypadkach maksymalna dawka solifenacyny nie powinna przekraczać 5 mg, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby stosowanie jest przeciwwskazane.
agonista receptora cholinergicznego, bradykardia, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny lek antykoncepcyjny, działanie cholinolityczne, enzym CYP1A1/2, enzym CYP3A4, etynyloestradiol, fenytoina, hipokaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek prokinetyczny, lewonorgestrel, metoklopramid, mikrosom ludzkiej wątroby, nelfawir, odwodnienie, ośrodkowy układ nerwowy, perystaltyka przewodu pokarmowego, ryfampicyna, rytonawir, solifenacyna, substrat CYP3A4, warfaryna, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ralik 500 mg
Lek Ralik dostępny jest w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 375 mg, 500 mg oraz 750 mg, stosowanych dwukrotnie na dobę. Początkowa dawka wynosi 375 mg 2×/dobę, z możliwością zwiększenia po 2-4 tygodniach do 500 mg 2×/dobę, a następnie do maksymalnej dawki 750 mg 2×/dobę, w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta. W przypadku działań niepożądanych takich jak zawroty głowy, nudności czy wymioty, zaleca się redukcję dawki do 500 mg lub 375 mg 2×/dobę, a jeśli objawy utrzymują się, rozważenie odstawienia leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem, flukonazol, erytromycyna) oraz inhibitory P-gp (np. werapamil, cyklosporyna), a stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 jest bezwzględnie przeciwwskazane. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (CrCl 30–80 ml/min) i wątroby dawkę należy dobierać ostrożnie, natomiast lek jest przeciwwskazany przy ciężkich zaburzeniach tych narządów (CrCl <30 ml/min oraz umiarkowane i ciężkie zaburzenia wątroby).
cyklosporyna, diltiazem, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, erytromycyna, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP3A4, inhibitor P-gp, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, nudności, ranolazyna, substancja czynna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, werapamil, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Dobutamin hameln 5 mg/ml
Dobutamin hameln to roztwór do infuzji zawierający chlorowodorek dobutaminy w stężeniu 5 mg/ml (250 mg dobutaminy w 50 ml). Preparat zawiera również substancje pomocnicze, w tym sód (0,13 mmol/ml, co daje 6,65 mmol w fiolce 50 ml) oraz pirosiarczyn sodu (0,06 mg/ml, 3 mg w fiolce). Roztwór ma pH 3,0-4,5 i osmolalność 270-310 mOsmol/kg, jest przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółty. Produkt jest pakowany w fiolki z bezbarwnego szkła typu I, zamknięte korkiem z gumy bromobutylowej i aluminiowym wieczkiem z nakładką flip-off. Dostępne są opakowania zawierające od 1 do 10 fiolek po 50 ml.
acyklowir, alteplaza, aminofilina, antybiotyk, bretylium, bursztynian hydrokortyzonu, cefalotyna sodowa, cefamandolu mrówczan, cefazolina sodowa, chloramfenikol, chlorek potasu, chlorek wapnia, chlorowodorek dobutaminy, cisplatyna, diazepam, digoksyna, dobutamina, etakrynian sodu, fenytoina, furosemid, glukonian wapnia, heparyna sodowa, insulina, kwas solny, lek moczopędny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwirusowy, lek psychotropowy, lek trombolityczny, niezgodność farmaceutyczna, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, siarczan magnezu, sodu pirosiarczyn, streptokinaza, werapamil, woda do wstrzykiwań, wodorosiarczyn sodu, wodorowęglan sodu - Leksykon leków
Interakcje leku – Telexer 110 mg
Dabigatran eteksylanu, substrat transportera P-gp, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, glekaprewir/pibrentaswir, zwiększają AUC₀₋∞ dabigatranu 2,1-2,53-krotnie oraz Cmₐₓ 1,9-2,49-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Inhibitory o umiarkowanym wpływie, np. werapamil (natychmiastowe uwalnianie podane 1h przed dabigatranem) zwiększają Cmₐₓ o 2,8 razy i AUC o 2,5 razy, co wymaga zmniejszenia dawki dabigatranu i ścisłego monitorowania. Inne leki, takie jak amiodaron, chinidyna, tikagrelor czy klarytromycyna, również podnoszą ekspozycję na dabigatran, choć w mniejszym stopniu (AUC wzrost do 1,6-1,73 razy). Induktory P-gp, w tym ryfampicyna (600 mg/d przez 7 dni), zmniejszają stężenia dabigatranu o około 65%, co może obniżać skuteczność przeciwzakrzepową i wymaga unikania kojarzenia. Nie zaleca się także łączenia dabigatranu z inhibitorami proteazy ze względu na brak danych klinicznych i potencjalne ryzyko interakcji.
amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, białko transportowe P-gp, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylat, desyrudyna, digoksyna, doustny antykoagulant, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, ewerolimus, fenytoina, fondaparynuks, glekaprewir/pibrentaswir, heparyna niefrakcjonowana, heparyna niskocząsteczkowa, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pantoprazol, powikłanie krwotoczne, pozakonazol, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie osoczowe dabigatranu, sulfinpirazon, takrolimus, tikagrelor, tyklopidyna, warfaryna, werapamil - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Igzelym
Tikagrelor wymaga starannej oceny korzyści i ryzyka u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawień, zwłaszcza u osób z niedawnymi urazami, zabiegami chirurgicznymi, zaburzeniami krzepnięcia oraz aktywnymi lub niedawnymi krwawieniami z przewodu pokarmowego. Przeciwwskazany jest u pacjentów z czynnym krwawieniem patologicznym, krwotokiem śródczaszkowym w wywiadzie oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku krwawień transfuzja płytek krwi i desmopresyna mogą być nieskuteczne, natomiast leki przeciwfibrynolityczne (kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy) oraz rekombinowany czynnik VIIa mogą wspomóc hemostazę. Tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed planowanym zabiegiem chirurgicznym, a leczenie u pacjentów po ostrym zespole wieńcowym z przebytym niedokrwiennym udarem mózgu powinno trwać maksymalnie 12 miesięcy. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby zaleca się ostrożność, a u ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby stosowanie jest przeciwwskazane.
aktywacja płytek indukowana heparyną, antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, bradyarytmia, desmopresyna, digoksyna, diltiazem, dnawe zapalenie stawów, doustny lek przeciwzakrzepowy, duszność, hiperurykemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok śródczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, lek fibrynolityczny, lek przeciwfibrynolityczny, małopłytkowość, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienny udar mózgu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, pauza komorowa, plazmafereza, POChP, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła niewydolność serca, rekombinowany czynnik VIIa, stężenie kreatyniny, tikagrelor, transfuzja płytek krwi, werapamil, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Atorvastatin Genoptim 80 mg
Atorwastatyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 i transportowana przez OATP1B1, OATP1B3, MDR1 oraz BCRP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy; w takich przypadkach zaleca się unikanie kojarzenia lub redukcję dawki leku oraz ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podwyższają ekspozycję na atorwastatynę, co wymaga rozważenia obniżenia dawki i kontroli klinicznej. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, potencjalnie zmniejszając jej skuteczność, dlatego konieczne jest monitorowanie efektu terapeutycznego i ewentualna korekta dawki. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję na atorwastatynę, a ich jednoczesne stosowanie z letermowirem jest przeciwwskazane.
amiodaron, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, elbaswir z grazoprewirem, erytromycyna, ezetymib, flukonazol, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klirens żółciowy, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, letermowir, miopatia, pochodne kwasu fibrynowego, polipeptydy transportujące aniony organiczne, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, telitromycyna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca - Leksykon substancji czynnych
Tafluprost – Interakcje
Tafluprost, stosowany w leczeniu jaskry i nadciśnienia ocznego w stężeniu 15 µg/ml (Taflotan, Taflotan Multi) oraz w preparatach złożonych z tymololem (5 mg/ml; Taptiqom, Taptiqom Multi), charakteryzuje się skrajnie niskim stężeniem ogólnoustrojowym po podaniu do oka. W związku z tym ryzyko klinicznie istotnych interakcji lekowych tafluprostu jako monoterapii jest minimalne, co potwierdzają brak szczegółowych badań interakcji oraz dane kliniczne. Preparaty złożone zawierające tafluprost i tymolol wykazują natomiast potencjalne interakcje farmakodynamiczne związane z komponentem beta-adrenolitycznym tymololem, które mogą prowadzić do niedociśnienia, bradykardii oraz nasilenia działania innych leków o podobnym profilu, zwłaszcza doustnych blokerów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), beta-adrenolityków (propranolol, metoprolol, bisoprolol), leków przeciwarytmicznych (w tym amiodaronu), glikozydów naparstnicy, parasympatykomimetyków oraz guanetydyny.
absorpcja ogólnoustrojowa, adrenalina, amiodaron, beta-adrenolityk, bisoprolol, blokada receptorów beta, bloker kanału wapniowego, bradykardia, chinidyna, ciśnienie tętnicze, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, epinefryna, farmakokinetyka, fluoksetyna, glikozydy naparstnicy, guanetydyna, inhibitor CYP2D6, interakcja lekowa, jaskra, klonidyna, lek przeciwarytmiczny, metoprolol, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie, ośrodkowy układ nerwowy, parasympatykomimetyk, paroksetyna, produkt leczniczy, propranolol, rozszerzenie źrenic, stężenie ogólnoustrojowe, tafluprost, tymolol, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Carvetrend 6,25 mg
Karwedylol, aktywny składnik leku Carvetrend, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów polipragmatycznych. Jako substrat i inhibitor glikoproteiny P (P-gp) oraz metabolizowany stereoselektywnie przez CYP2D6 i CYP2C9, karwedylol może zwiększać biodostępność leków takich jak digoksyna (wzrost narażenia do 20%), cyklosporyna (wzrost o 10-20%) oraz takrolimus, co wymaga ścisłej kontroli stężeń tych leków. Amiodaron i jego metabolit deetyloamiodaron hamują oksydację karwedylolu, podnosząc jego stężenia w surowicy nawet 2,2-krotnie, co wymaga monitorowania skuteczności terapii beta-adrenolitycznej. Ryfampicyna indukuje P-gp, obniżając narażenie na karwedylol o około 60%, co może osłabiać jego działanie hipotensyjne. Inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna i paroksetyna, zwiększają AUC enancjomerów karwedylolu (R o 77%, S o 35%), jednak bez istotnych klinicznie działań niepożądanych. Spożycie soku grejpfrutowego zwiększa AUC karwedylolu 1,2-krotnie, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania.
alfa-1-adrenolityki, amiodaron, antagoniści wapnia, beta-adrenolityki, beta-adrenomimetyki, beta-agoniści, bradykardia, cyklosporyna, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, deetyloamiodaron, digoksyna, doustne leki przeciwcukrzycowe, działanie bronchodylatacyjne, działanie inotropowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, fluoksetyna, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitory monoaminooksydazy, insulina, karwedylol, klonidyna, leki przeciwarytmiczne, niedociśnienie, niekardioselektywny beta-adrenolityk, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, takrolimus, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Ultiva 5 mg
Remifentanyl charakteryzuje się unikalnym profilem metabolicznym, nie jest metabolizowany przez cholinesterazę osoczową, co eliminuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten enzym. Jako opioid, remifentanyl umożliwia redukcję dawek leków znieczulających wziewnych (np. sewofluran, izofluran) i dożylnych (np. propofol) oraz benzodiazepin (midazolam, diazepam, lorazepam), co wymaga dostosowania dawkowania w trakcie znieczulenia. Niezredukowanie dawek leków o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) może prowadzić do zwiększonej częstości działań niepożądanych, takich jak depresja oddechowa, sedacja czy śpiączka. Remifentanyl może nasilać niedociśnienie tętnicze i bradykardię, zwłaszcza u pacjentów stosujących beta-adrenolityki (propranolol, metoprolol) i blokery kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów hemodynamicznych.
benzodiazepina, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, bradykardia, cholinesteraza osoczowa, depresja oddechowa, depresja układu oddechowego, działanie uspokajające, fluoksetyna, gabapentyna, gabapentynoid, hipotensja, inhibitor MAO, midazolam, moklobemid, niedociśnienie tętnicze, opioid, propranolol, reakcja hipertensyjna, remifentanyl, sewofluran, SNRI, śpiączka, SSRI, wenlafaksyna, werapamil, zaburzenia przewodnictwa serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Beplasot 6 mg + 0,4 mg
Produkt leczniczy Beplasot zawiera 6 mg solifenacyny bursztynianu (4,5 mg solifenacyny) oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku (0,37 mg tamsulosyny) w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu. Standardowa dawka dla dorosłych mężczyzn, w tym osób w podeszłym wieku, wynosi 1 tabletkę (6 mg+0,4 mg) raz na dobę, niezależnie od posiłków. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać jednej tabletki. W przypadku pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >30 ml/min) nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) zaleca się szczególną ostrożność, zachowując dawkę maksymalną 1 tabletkę na dobę.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, farmakokinetyka substancji, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, nelfinawir, rytonawir, skala Child-Pugh, solifenacyna bursztynian, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tamsulosyna chlorowodorek, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Masultab 50 mg
Amisulpryd wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, z których najistotniejsze klinicznie są te prowadzące do wydłużenia odstępu QT i ryzyka torsade de pointes. Przeciwwskazane jest łączenie amisulprydu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna, dyzopiramid) i III (amiodaron, sotalol), a także z innymi substancjami wydłużającymi QT, takimi jak beprydyl, cyzapryd, tiorydazyna czy metadon. Ponadto, antagonizm farmakodynamiczny z lewodopą i agonistami dopaminy (bromokryptyna, ropinirol) powoduje osłabienie ich efektów terapeutycznych, co wyklucza jednoczesne stosowanie tych leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z alkoholem, która potęguje depresję ośrodkowego układu nerwowego, prowadząc do nasilonej sedacji, zaburzeń koordynacji, ryzyka depresji oddechowej oraz hipotonii ortostatycznej.
agonista dopaminy, amfoterycyna B, amiodaron, amisulpryd, antagonista receptorów dopaminowych, antagonista wapnia, antagonizm farmakodynamiczny, beta-adrenolityk, blokada receptorów dopaminowych, bromokryptyna, chinidyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, diltiazem, diuretyk hipokaliemiczny, dyzopiramid, działanie hipotensyjne, działanie uspokajające, funkcja poznawcza, glikokortykosteroid, hipokaliemia, hipotonia ortostatyczna, imipramina, interakcja farmakokinetyczna, klonidyna, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, nagła śmierć sercowa, receptor GABA-ergiczny, repolaryzacja komór, ropinirol, sedacja, sotalol, torsade de pointes, werapamil, wydłużenie odstępu QT - Leksykon leków
Interakcje leku – Tenox 5 mg
Amlodypina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. klarytromycyna, erytromycyna, azole przeciwgrzybicze, werapamil, diltiazem) mogą znacząco zwiększać stężenie amlodypiny w osoczu, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej redukcji dawki, zwłaszcza u osób starszych. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele dziurawca, obniżają stężenie amlodypiny, co może wymagać zwiększenia dawki leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z klarytromycyną, która zwiększa ryzyko niedociśnienia, oraz na przeciwwskazanie do łączenia amlodypiny z grejpfrutem ze względu na wzrost biodostępności leku. Ponadto, jednoczesne stosowanie amlodypiny z dantrolenem dożylnie jest przeciwwskazane z powodu ryzyka hiperkaliemii i zapaści krążeniowej.
amlodypina, antagonista wapnia, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność amlodypiny, cyklosporyna, czas protrombinowy, dantrolen, digoksyna, diltiazem, enzym CYP3A4, erytromycyna, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy, klarytromycyna, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, migotanie komór, ortostatyczny spadek ciśnienia, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, Tenox, warfaryna, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Zali 75 mg
Dabigatran eteksylanu, będący substratem transportera P-glikoproteiny (P-gp), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenia osoczowe i działanie przeciwzakrzepowe. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol i dronedaron, zwiększają AUC0-∞ i Cmax dabigatranu około 2,4-2,5-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Inhibitory o umiarkowanym nasileniu, np. werapamil, amiodaron, chinidyna czy tikagrelor, powodują wzrost ekspozycji na dabigatran w zakresie 1,5-2,8 razy, co wymaga ostrożności, monitorowania klinicznego i ewentualnej redukcji dawki. Induktory P-gp, takie jak ryfampicyna, ziele dziurawca, karbamazepina i fenytoina, obniżają stężenia dabigatranu nawet o 65-67%, co może prowadzić do utraty skuteczności przeciwzakrzepowej i jest wskazaniem do unikania ich jednoczesnego stosowania. Ponadto, inhibitory proteazy (np. rytonawir) nie są zalecane ze względu na nieprzewidywalny wpływ na P-gp i ekspozycję na dabigatran.
amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, chinidyna, cytochrom P450, czynnik krzepnięcia, dabigatran eteksylat, digoksyna, doustny antykoagulant, dronedaron, działanie przeciwzakrzepowe, farmakokinetyka dabigatranu, fenytoina, fondaparynuks, glekaprewir, heparyna niskocząsteczkowa, induktor P-glikoproteiny, inhibitor białka transportowego, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, migotanie przedsionków, niefrakcjonowana heparyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, P-glikoproteina, pantoprazol, płytka krwi, pozakonazol, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, sulfinpirazon, takrolimus, terapia dabigatranem, tikagrelor, tyklopidyna, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Torvalipin 10 mg
Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportery OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, klarytromycyna, inhibitory proteazy HIV, azole przeciwgrzybicze) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy; w takich przypadkach zaleca się unikanie kojarzenia lub stosowanie obniżonych dawek oraz ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil, flukonazol, amiodaron) również podwyższają stężenia leku, wymagając dostosowania dawki i kontroli klinicznej. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenia atorwastatyny, co może osłabiać jej skuteczność, zwłaszcza przy ryfampicynie, gdzie zaleca się jednoczesne podawanie i monitorowanie efektu terapeutycznego.
amiodaron, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, enzym CYP3A4, erytromycyna, ezetymib, fibrat, flukonazol, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450 3A, inhibitor białka transportującego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor transportera, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy z grupy kumaryn, letermowir, miopatia, P-glikoproteina, polipeptydy transportujące aniony organiczne, rabdomioliza, ryfampicyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – PoltechRBC 13,4 mg
Produkt leczniczy PoltechRBC wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i fizyczne, które mogą znacząco obniżać efektywność znakowania erytrocytów technetem-99m. Mechanizmy tych interakcji obejmują konkurencję o wiązanie z erytrocytami, modyfikację właściwości błony komórkowej, wpływ na redukcję technetu przez jony cyny(II) oraz reakcje z materiałem kaniul teflonowych. Szczególnie istotne jest unikanie podawania roztworu kompleksu pirofosforanu z cyną(II) i roztworu nadtechnecjanu (99mTc) sodu tą samą drogą dożylną, co może prowadzić do znacznego zmniejszenia skuteczności znakowania. W tabeli interakcji wymieniono leki o wysokim poziomie istotności, takie jak heparyna, glikozydy naparstnicy, inhibitory receptora β-adrenergicznego, inhibitory kanału wapniowego, antybiotyki antracyklinowe, jodowe środki kontrastowe oraz fizyczna interakcja z kaniulami teflonowymi. Leki o średnim poziomie istotności to m.in. prazosyna, metyldopa, hydralazyna, chinidyna i azotany. Zaleca się również unikanie spożycia alkoholu etylowego co najmniej 24 godziny przed badaniem ze względu na potencjalny wpływ na właściwości erytrocytów i farmakokinetykę radiofarmaceutyku.
antybiotyk antracyklinowy, azotan, chinidyna, cytostatyk, diagnostyka radiologiczna, farmakokinetyka radiofarmaceutyku, glikozyd naparstnicy, heparyna, hydralazyna, inhibitor kanału wapniowego, jodowy środek kontrastowy, jon cyny, kanał jonowy, kaniula teflonowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, metyldopa, nadtechnecjan sodu, nifedypina, nitrogliceryna, prazosyna, propranolol, radiofarmaceutyk, receptor α1-adrenergiczny, technet-99m, werapamil, znakowanie erytrocytów - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ximve 20 mg
Lek Ximve zawierający symwastatynę dostępny jest w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, z zakresem dawkowania od 5 do 80 mg podawanych doustnie raz dziennie wieczorem. Dawkę należy dostosować indywidualnie, uwzględniając schorzenie i cel terapeutyczny, z korektami co minimum 4 tygodnie. Maksymalna dawka 80 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, u których niższe dawki okazały się nieskuteczne. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych zaleca się dawkę 20-40 mg/dobę. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, z zakresem do 40 mg/dobę, przy czym doświadczenie w stosowaniu u dzieci przed okresem dojrzewania jest ograniczone.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, diltiazem, elbaswir, farmakoterapia, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, lomitapid, miopatia, monoterapia, powikłania sercowo-naczyniowe, preparaty wiążące kwasy żółciowe, profilaktyka zdarzeń sercowo-naczyniowych, skala Tannera, symwastatyna, terapia skojarzona, werapamil, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Simvagen 40 40 mg
Simwastatyna w leku Simvagen jest stosowana w dawkach od 5 do 80 mg na dobę, podawanych doustnie raz dziennie wieczorem, z korektą dawki co minimum 4 tygodnie. Maksymalna dawka 80 mg/dobę jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, którzy nie osiągnęli celów terapeutycznych przy niższych dawkach. Standardowa dawka początkowa u dorosłych wynosi 10-20 mg/dobę, a u pacjentów wymagających redukcji LDL powyżej 45% – 20-40 mg/dobę. W przypadku homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej zaleca się dawkę początkową 40 mg/dobę jako terapię uzupełniającą. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa to 10 mg/dobę, z zakresem 10-40 mg/dobę. W zapobieganiu zdarzeniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z wysokim ryzykiem stosuje się dawki 20-40 mg/dobę. Tabletki Simvagen 20 i 40 mg umożliwiają precyzyjne dostosowanie dawki, a lek należy podawać wieczorem, najlepiej w pojedynczej dawce.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, lomitapid, monoterapia, preparat wiążący kwasy żółciowe, skala Tannera, symwastatyna, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie sercowo-naczyniowe