Interakcje leku
Bisoprolol Aurovitas 10 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Bisoprolol, jako selektywny beta-adrenolityk, może wchodzić w liczne interakcje z wieloma grupami leków. Interakcje te mogą wpływać na skuteczność terapeutyczną zarówno samego bisoprololu, jak i leków stosowanych jednocześnie, a w niektórych przypadkach mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych.¹

Leczenie skojarzone niezalecane

Niektóre połączenia lekowe z bisoprololem są szczególnie ryzykowne i nie są zalecane w praktyce klinicznej, co wymaga szczególnej uwagi lekarzy:²

• Antagoniści kanału wapniowego typu werapamil i w mniejszym stopniu typu diltiazem – powodują ujemny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego i przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Szczególnie niebezpieczne jest dożylne podanie werapamilu pacjentom otrzymującym bisoprolol, gdyż może to prowadzić do ciężkiego niedociśnienia tętniczego oraz bloku przedsionkowo-komorowego.³
• Leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) – jednoczesne stosowanie tych leków z bisoprololem może nasilić zmniejszenie napięcia układu współczulnego, co prowadzi do zwolnienia rytmu serca, zmniejszenia pojemności minutowej serca oraz rozszerzenia naczyń krwionośnych. Szczególnie niebezpieczne jest nagłe odstawienie tych leków przed zakończeniem podawania bisoprololu, co może spowodować „nadciśnienie z odbicia”.⁴
• Fingolimod – w połączeniu z beta-adrenolitykami (jak bisoprolol) może powodować addycyjne działanie zwalniające częstość akcji serca. W badaniach wykazano dodatkowe zmniejszenie częstości akcji serca o 15% przy połączeniu fingolimodu z atenololem. Nie należy rozpoczynać leczenia fingolimodem u pacjentów przyjmujących bisoprolol lub inne substancje zwalniające akcję serca (leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, niektóre antagoniści kanału wapniowego, iwabradynę, digoksynę, leki blokujące cholinoesterazę czy pilokarpinę). W przypadku konieczności takiego leczenia skojarzonego zaleca się konsultację kardiologiczną.⁵

Leczenie skojarzone wymagające ostrożności

Poniższe leki mogą być stosowane jednocześnie z bisoprololem, ale wymagają zachowania szczególnej ostrożności i starannego monitorowania pacjenta:⁶

• Leki przeciwarytmiczne klasy I (chinidyna, dizopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon) – mogą nasilać wpływ bisoprololu na przewodzenie przedsionkowo-komorowe oraz potęgować ujemne działanie inotropowe.⁷
• Antagoniści kanału wapniowego typu dihydropirydyny (nifedypina, felodypina, amlodypina) – jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko niedociśnienia tętniczego. U pacjentów z niewydolnością serca istnieje również ryzyko dalszego pogorszenia czynności komór serca.⁸
• Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron) – mogą nasilać wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego.⁹
• Leki parasympatykomimetyczne – mogą wydłużać czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz zwiększać ryzyko bradykardii.¹⁰
• Beta-adrenolityki stosowane miejscowo (np. krople do oczu w leczeniu jaskry) – mogą nasilać ogólnoustrojowe działanie bisoprololu.¹¹
• Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe – bisoprolol nasila ich działanie hipoglikemizujące oraz może maskować objawy hipoglikemii (np. tachykardię), co jest szczególnie istotne u pacjentów z cukrzycą.¹²
• Leki znieczulające – mogą powodować osłabienie odruchowej tachykardii oraz zwiększać ryzyko niedociśnienia tętniczego podczas znieczulenia ogólnego.¹³
• Glikozydy naparstnicy – powodują wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz zwolnienie rytmu serca.¹⁴
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – mogą osłabiać działanie hipotensyjne bisoprololu.¹⁵
• Beta-sympatykomimetyki (np. izoprenalina, dobutamina) – jednoczesne stosowanie z bisoprololem zmniejsza skuteczność obu leków.¹⁶
• Leki sympatykomimetyczne działające na receptory alfa i beta (np. noradrenalina, adrenalina) – mogą ujawniać działanie zwężające naczynia za pośrednictwem receptorów alfa, co może prowadzić do wzrostu ciśnienia tętniczego i zaostrzenia chromania przestankowego.¹⁷
• Inne leki przeciwnadciśnieniowe oraz leki obniżające ciśnienie krwi (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny) – zwiększają ryzyko niedociśnienia tętniczego.¹⁸

Leczenie skojarzone do rozważenia

Istnieją również interakcje, które mogą być istotne klinicznie, ale rzadziej wymagają modyfikacji terapii:¹⁹

• Meflochina – zwiększa ryzyko wystąpienia bradykardii przy jednoczesnym stosowaniu z bisoprololem.²⁰
• Inhibitory monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B) – nasilają działanie hipotensyjne bisoprololu, ale jednocześnie istnieje ryzyko wystąpienia przełomu nadciśnieniowego.²¹
• Ryfampicyna – może nieznacznie skracać okres półtrwania bisoprololu w wyniku indukcji enzymów wątrobowych metabolizujących leki. Zwykle nie ma konieczności dostosowania dawki.²²
• Pochodne ergotaminy – mogą zaostrzać zaburzenia krążenia obwodowego.²³

Interakcje bisoprololu z alkoholem

Jednoczesne spożywanie alkoholu z bisoprololem może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego bisoprololu oraz zwiększać ryzyko objawów niedociśnienia tętniczego, takich jak zawroty głowy czy omdlenia. Alkohol sam w sobie ma właściwości rozszerzające naczynia krwionośne, co w połączeniu z działaniem bisoprololu może powodować nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego.²⁴

Ponadto, alkohol może nasilać działanie sedatywne towarzyszące czasem terapii bisoprololem, co jest szczególnie niebezpieczne podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Dlatego też zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas leczenia bisoprololem lub ograniczenie jego spożycia do minimum i zawsze pod kontrolą lekarza.

Tabela interakcji bisoprololu