stężenie w osoczu
Stężenie w osoczu to miara ilości substancji (np. leku, hormonu, metabolitu) obecnej w osoczu krwi, wyrażana najczęściej w jednostkach takich jak mg/ml, µg/ml, ng/ml lub mmol/l. Jest to kluczowy parametr farmakokinetyczny wykorzystywany w medycynie do monitorowania skuteczności terapii, dostosowywania dawek leków oraz oceny procesów metabolicznych w organizmie.
Pomiar stężenia substancji w osoczu ma szczególne znaczenie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie niewielka różnica między stężeniem terapeutycznym a toksycznym wymaga precyzyjnego monitorowania. Osiągnięcie odpowiedniego stężenia w osoczu determinuje skuteczność leczenia, a jego przekroczenie może prowadzić do działań niepożądanych.
W praktyce klinicznej ocena stężenia w osoczu wykorzystywana jest przy terapii monitorowanej stężeniem leku (TDM – Therapeutic Drug Monitoring), co pozwala na indywidualizację leczenia w zależności od metabolizmu pacjenta, funkcji wątroby i nerek oraz interakcji z innymi substancjami. Regularne oznaczanie stężeń jest standardem postępowania przy stosowaniu leków takich jak leki przeciwpadaczkowe, immunosupresyjne, przeciwarytmiczne czy antybiotyki aminoglikozydowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Fluxazol 50 mg
Przedawkowanie flukonazolu, dostępnego w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg, może prowadzić do poważnych objawów neuropsychiatrycznych, takich jak omamy (wzrokowe, słuchowe, dotykowe), zachowania paranoidalne oraz zaburzenia świadomości od łagodnej sedacji do głębokiego otumanienia. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, gdyż mogą skutkować agresją, autoagresją oraz znacznym pogorszeniem stanu klinicznego pacjenta. W diagnostyce i monitorowaniu istotne jest ścisłe obserwowanie funkcji neurologicznych, psychicznych oraz parametrów życiowych, a także kontrola funkcji wątroby i nerek, które mogą ulec uszkodzeniu w wyniku toksycznego działania leku. Monitorowanie stężenia flukonazolu w surowicy jest pomocne w ocenie skuteczności terapii i przewidywaniu czasu trwania objawów toksycznych.
flukonazol, Fluxazol, funkcja nerek, funkcja wątroby, halucynacje słuchowe, halucynacje wzrokowe, hemodializa, objawy psychotyczne, omamy, otumanienie, płukanie żołądka, sedacja, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, układ krążenia, układ oddechowy, urojenia prześladowcze, wydalanie z moczem, wymuszona diureza, zabieg hemodializy, zaburzenia świadomości, zachowanie paranoidalne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivaroxaban Aurovitas 15 mg
Rywaroksaban charakteryzuje się przewidywalną farmakokinetyką z umiarkowaną zmiennością osobniczą. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg niezależnie od posiłku, natomiast dla dawki 20 mg biodostępność wzrasta z 66% (na czczo) do prawie całkowitej przy jednoczesnym spożyciu posiłku, co uzasadnia zalecenie przyjmowania dawek 15 mg i 20 mg z jedzeniem. Farmakokinetyka jest liniowa do dawki około 15 mg/dobę, a większe dawki wykazują ograniczone wchłanianie. U dzieci stosuje się formę tabletek lub zawiesiny doustnej, z podobnym profilem wchłaniania, jednak biodostępność zmniejsza się przy wyższych dawkach (mg/kg). Rywaroksaban wiąże się z białkami osocza w 92-95%, a objętość dystrybucji u dorosłych wynosi około 50 l, u dzieci zależy od masy ciała (średnio 113 l dla 82,8 kg). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz procesy niezależne od CYP, a eliminacja odbywa się w 2/3 przez metabolity (połowa nerkowo, połowa kałowo) i w 1/3 w postaci niezmienionej przez nerki. Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 10 l/h, a okres półtrwania po podaniu doustnym wynosi 5-9 godzin u młodych dorosłych i 11-13 godzin u osób starszych.
białko oporności raka piersi, biodostępność, czas protrombinowy, czynnik Xa, enzym CYP2J2, enzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, przesączanie kłębuszkowe, rywaroksaban, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zakrzepica żył głębokich, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivahib 15 mg
Rywaroksaban charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg, niezależnie od przyjmowania z posiłkiem lub na czczo, natomiast dla dawki 20 mg biodostępność wynosi około 66% na czczo i wzrasta o 39% po posiłku, co uzasadnia zalecenie przyjmowania dawek 15 mg i 20 mg z jedzeniem. Farmakokinetyka jest niemal liniowa do dawki 15 mg, z umiarkowaną zmiennością (CV 30-40%). Rywaroksaban wiąże się silnie z białkami osocza (92-95%), ma umiarkowaną objętość dystrybucji (Vss około 50 l u dorosłych) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz hydrolizę amidów. Eliminacja następuje w połowie przez nerki i połowie z kałem, z okresem półtrwania 5-9 godzin u młodych dorosłych i 11-13 godzin u osób starszych. U dzieci farmakokinetyka jest zależna od masy ciała, z krótszym okresem półtrwania (1,6-4,2 h) i klirensem około 8 l/h (dla masy 82,8 kg). Nie obserwuje się istotnych różnic farmakokinetycznych między płciami ani rasami.
biodostępność, ekspozycja na lek, farmakokinetyka leku, GFR, hydroliza wiązań amidowych, inhibicja czynnika Xa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, modelowanie farmakokinetyczne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra zakrzepica żył głębokich, P-glikoproteina, rozkład oksydacyjny, rywaroksaban, stężenie w osoczu, wchłanianie doustne, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zakrzepica żył głębokich, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xanirva 2,5 mg
Rywaroksaban, substancja czynna Xanirvy, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w 2-4 godziny, z biodostępnością 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg. Wchłanianie jest prawie liniowe do dawki 15 mg/dobę, a większe dawki wykazują ograniczone wchłanianie, szczególnie na czczo. Rywaroksaban wiąże się silnie z albuminami (92-95%), ma umiarkowaną objętość dystrybucji (Vss ok. 50 l) i jest eliminowany wielotorowo: około 2/3 dawki ulega metabolizmowi (CYP3A4, CYP2J2, hydroliza), z czego połowa jest wydalana przez nerki, a połowa z kałem, a 1/3 jest wydalana przez nerki w formie niezmienionej. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych i 11-13 godzin u osób starszych, a klirens całkowity to około 10 l/h. Farmakokinetyka jest umiarkowanie zmienna (CV 30-40%), bez istotnych różnic płciowych czy rasowych, a masa ciała wpływa na stężenia poniżej 25%, nie wymagając modyfikacji dawkowania.
białko BCRP, biodostępność doustna, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, CYP2J2, CYP3A4, farmakodynamika, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, hamowanie czynnika Xa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, rywaroksaban, stężenie w osoczu, szlak enzymatyczny, szybkie wchłanianie, wchłanianie ograniczone, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie zakrzepowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bilabella 20 mg
Przedkliniczne badania bilastyny obejmowały szeroki zakres ocen bezpieczeństwa, w tym farmakologiczne bezpieczeństwo, toksyczność po wielokrotnym podaniu, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze, które nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i królików zaobserwowano toksyczne efekty na płód, takie jak straty przed- i poimplantacyjne oraz niepełne kostnienie kości, jednak poziomy ekspozycji bez działań niepożądanych (NOAEL) były ponad 30-krotnie wyższe niż te uzyskiwane przy zalecanych dawkach terapeutycznych u ludzi. Bilastyna przenika do mleka szczurów w stężeniach stanowiących około 50% stężeń osoczowych, choć kliniczne znaczenie tego zjawiska u ludzi pozostaje nieustalone i wymaga dalszych badań.
autoradiografia, badanie płodności, bilastyna, dawka terapeutyczna, dystrybucja w OUN, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, męski narząd rozrodczy, niepełne kostnienie kości, ośrodkowy układ nerwowy, poziom bez obserwowanego działania niepożądanego, przenikanie do mleka, rozwój płodu, stężenie substancji w mleku, stężenie w osoczu, straty przedimplantacyjne, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, współczynnik łączenia w pary, żeński narząd rozrodczy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Alendronic Acid Genoptim 70 mg
Kwas alendronowy, będący bisfosfonianem stosowanym w dawce 70 mg w preparacie Alendronic Acid Genoptim, charakteryzuje się niską biodostępnością doustną wynoszącą średnio 0,64% przy podaniu po nocnej przerwie i 2 godziny przed posiłkiem, która ulega znacznemu obniżeniu do 0,46% i 0,39% odpowiednio przy podaniu 1 godz. i 0,5 godz. przed śniadaniem. Spożycie leku wraz z kawą lub sokiem pomarańczowym redukuje biodostępność o około 60%. Po absorpcji alendronian wykazuje dużą objętość dystrybucji (≥ 28 l, z wyłączeniem kości) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~78%). Metabolizm jest praktycznie nieobecny, co oznacza brak biotransformacji substancji czynnej. Klirens nerkowy po dożylnym podaniu 10 mg wynosi 71 ml/min, a całkowity klirens nie przekracza 200 ml/min. Stężenia w osoczu są bardzo niskie (<5 ng/ml), a okres półtrwania eliminacji jest wyjątkowo długi, przekraczający 10 lat, co odzwierciedla powolne uwalnianie leku z tkanki kostnej.
biodostępność, biotransformacja, bisfosfonian, dawkowanie kwasu alendronowego, dostępność biologiczna, dystrybucja w organizmie, frakcja leku, glikokortykosteroid, klirens całkowity, klirens nerkowy, kwas alendronowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, prednizon, sodu alendronian trójwodny, stężenie w osoczu, tkanka kostna, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – APAP dla dzieci FORTE smak malinowy 40 mg/ml
APAP dla dzieci FORTE to doustna zawiesina zawierająca paracetamol w stężeniu 40 mg/ml, dostępna w dawkach 200 mg (5 ml) lub 240 mg (6 ml). Po podaniu doustnym paracetamol jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 10-60 minut. Charakteryzuje się nieistotnym wiązaniem z białkami osocza oraz szybkim i równomiernym rozprowadzeniem do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z dominującym sprzęganiem z kwasem glukuronowym (80-85%) oraz mniejszym udziałem sprzęgania z kwasem siarkowym, deacetylacji i metabolizmu przez cytochrom P-450. Aktywny metabolit pośredni powstający w wyniku metabolizmu przez cytochrom P-450 może indukować hepatotoksyczność, zwłaszcza przy dużych dawkach, gdy dochodzi do wyczerpania glutationu i uszkodzenia wątroby.
acetylocysteina, cytochrom P-450, deacetylacja, dystrybucja leku, farmakokinetyka, glukuronian acetaminofenu, glutation, hepatotoksyczność, kwas glukuronowy, kwas merkapturowy, kwas siarkowy, martwica wątroby, merkaptoamina, methemoglobinemia, niewydolność nerek, okres półtrwania, p-aminofenol, paracetamol, stężenie w osoczu, wchłanianie paracetamolu, wiązanie z białkami osocza, zawiesina doustna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aciprex 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, choć niekompletne, opierają się na danych dotyczących cytalopramu ze względu na podobny profil bezpieczeństwa obu substancji. Badania na szczurach wykazały potencjalną kardiotoksyczność obu leków, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca przy dawkach wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność była bardziej związana z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. Mechanizm toksyczności może wiązać się z wpływem na aminy biogenne i niedokrwieniem, jednak kliniczne dane nie potwierdzają tych efektów u ludzi. Dodatkowo, obserwowano odwracalną fosfolipidozę w tkankach (płuca, najądrza, wątroba) przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, bez jasnego znaczenia klinicznego.
amina biogenna, AUC, badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczno-kinetyczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, escytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, niedokrwienie, przepływ wieńcowy, S-enancjomer, stężenie w osoczu, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Avamina 850 mg
Chlorowodorek metforminy, substancja czynna preparatu Avamina, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2,5 godzinach (tmax), a dostępność biologiczna wynosi 50-60% dla dawek 500 mg i 850 mg. Około 20-30% dawki nie ulega wchłonięciu i jest wydalane z kałem. Farmakokinetyka metforminy jest nieliniowa, co ma znaczenie kliniczne przy ustalaniu dawkowania. Stężenie w stanie stacjonarnym pojawia się po 24-48 godzinach i zwykle nie przekracza 1 µg/ml, a maksymalne Cmax nawet przy dawkach maksymalnych nie przekracza 5 µg/ml. Pokarm zmniejsza Cmax o 40%, AUC o 25% i opóźnia tmax o 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian nie jest jednoznaczne. Metformina wykazuje bardzo niskie wiązanie z białkami osocza, przenika do erytrocytów, a jej objętość dystrybucji (Vd) jest zmienna i wynosi od 63 do 276 litrów, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową.
chlorowodorek metforminy, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, ekspozycja na lek, farmakokinetyka nieliniowa, interakcja lekowa, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, kontrola glikemii, krzywa AUC, kwasica mleczanowa, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przenikanie do erytrocytów, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Teriflunomid – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Badania przedkliniczne nie wykazały wpływu teriflunomidu na płodność u zwierząt, a dane kliniczne sugerują brak istotnego wpływu na płodność u ludzi obu płci. Ryzyko przeniesienia teriflunomidu przez męski układ rozrodczy i jego toksycznego działania na zarodek jest minimalne, co jest istotne przy planowaniu rodziny u mężczyzn leczonych tym lekiem. Teriflunomid jest jednak bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży ze względu na udokumentowane działanie teratogenne i ryzyko ciężkich wad wrodzonych. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii oraz do momentu, gdy stężenie teriflunomidu w osoczu spadnie poniżej 0,02 mg/l, co może trwać od kilku miesięcy do nawet 2 lat bez zastosowania procedury przyspieszonej eliminacji.
badanie na zwierzętach, cholestyramina, doustny środek antykoncepcyjny, metoda antykoncepcji, opóźnienie miesiączki, pierwsza miesiączka, procedura przyspieszonej eliminacji, przeciwwskazanie, przenikanie do mleka, ryzyko płodowe, stężenie w osoczu, substancja czynna, teriflunomid, test ciążowy, toksyczność zarodkowa, układ rozrodczy męski, wada wrodzona, węgiel aktywowany, wiek rozrodczy - Leksykon leków
Interakcje leku – Aflavic Max 1000 mg
Produkt leczniczy Aflavic MAX zawiera 1000 mg zmikronizowanej diosminy, która wykazuje istotną interakcję farmakokinetyczną z metronidazolem. Diosmina podwyższa maksymalne stężenie metronidazolu w osoczu oraz wydłuża jego czas eliminacji, co może prowadzić do zwiększonej ekspozycji na lek i potencjalnego nasilenia zarówno efektu przeciwbakteryjnego, jak i działań niepożądanych charakterystycznych dla metronidazolu. W związku z tym zaleca się monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie oba leki oraz rozważenie dostosowania dawki metronidazolu w celu minimalizacji ryzyka toksyczności.
charakterystyka produktu leczniczego, czas eliminacji, diosmina, diosmina zmikronizowana, działanie niepożądane, działanie przeciwbakteryjne, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, metronidazol, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, reakcja disulfiramopodobna, stężenie w osoczu, szlak enzymatyczny, terapia skojarzona, właściwość farmakokinetyczna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zoloft 50 mg
Sertralina, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o kodzie ATC N06AB06, wykazuje wysoką selektywność działania na układ serotoninergiczny, bez istotnego wpływu na noradrenalinę, dopaminę czy inne receptory ośrodkowe (muskarynowe, dopaminergiczne, adrenergiczne, histaminergiczne, GABA-ergiczne, benzodiazepinowe). W dawkach terapeutycznych (50–200 mg/dobę) skutecznie blokuje wychwyt serotoniny, co potwierdzono zarówno in vitro, jak i w badaniach klinicznych. Nie wykazuje działania stymulującego, sedatywnego, cholinolitycznego ani kardiotoksycznego, a także nie posiada potencjału uzależniającego, co potwierdzają badania porównawcze z alprazolamem i d-amfetaminą. W badaniu elektrofizjologicznym sertralina w dawce 400 mg/dobę (dwukrotność maksymalnej zalecanej dawki) wykazała nieznaczne, ale statystycznie istotne wydłużenie odstępu QTcF o 11,666 ms, jednak klinicznie istotne wydłużenie jest przewidywane przy stężeniach co najmniej 2,6-krotnie wyższych niż maksymalne Cmax (86 ng/ml) po dawce 200 mg/dobę.
duże zaburzenie depresyjne, działanie cholinolityczne, elektrofizjologia serca, noradrenalina, odstęp QTc, odstęp QTcF, płytki krwi, przedział ufności, PTSD, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor GABA-ergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor noradrenergiczny, receptor serotoninowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala CGI, skala NIMH, skala Yale-Brown, stadium Tannera, stężenie w osoczu, substancja psychoaktywna, wskaźnik masy ciała, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku pourazowego - Leksykon substancji czynnych
Dimeglumina gadopentetanowa – Właściwości farmakokinetyczne
Gadopentetonian dimegluminy, substancja czynna Magnevist (469 mg/ml roztwór do wstrzykiwań), charakteryzuje się farmakokinetyką niezależną od dawki, z szybkim rozprzestrzenianiem do przestrzeni zewnątrzkomórkowej po podaniu dożylnym. Po dawce 0,25 mmol/kg (0,5 ml/kg) okres półtrwania wynosi około 90 minut, odpowiadając klirensowi nerkowemu (~120 ml/min/1,73 m²), co potwierdza eliminację głównie przez filtrację kłębuszkową. Po 6 godzinach wydalane jest 83% dawki, a po 24 godzinach 91%, z minimalnym wydalaniem pozanerkowym. Substancja nie ulega metabolizmowi i nie przenika przez barierę krew-jądra, a jej przenikanie przez łożysko jest minimalne i szybko eliminowane przez płód. Parametry farmakokinetyczne u niemowląt powyżej 2. miesiąca życia są porównywalne z dorosłymi.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Allopurinol Aurovitas 300 mg
Allopurynol charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem z górnego odcinka przewodu pokarmowego, z biodostępnością na poziomie 67-90%. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga około 1,5 godziny po podaniu doustnym, po czym szybko spada i staje się niemal niewykrywalne po 6 godzinach. Lek wykazuje minimalne wiązanie z białkami osocza oraz objętość dystrybucji około 1,6 l/kg, co wskazuje na intensywny wychwyt przez tkanki, zwłaszcza w wątrobie i błonie śluzowej jelit. Metabolizm allopurynolu przebiega głównie przez oksydazę ksantynową i oksydazę aldehydową, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu – oksypurynolu, który ma dłuższy okres półtrwania (13-30 godzin) i utrzymuje stężenie w osoczu na poziomie 5-10 mg/l przy dawce 300 mg/dobę, co umożliwia skuteczne hamowanie oksydazy ksantynowej przez 24 godziny.
allopurynol, biodostępność leku, błona śluzowa jelit, górny odcinek przewodu pokarmowego, hiperurykemia, klirens kreatyniny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, oksydaza ksantynowa, oksypurynol, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wchłanianie zwrotne w kanalikach nerkowych, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depratal 60 mg
Duloksetyna jest podawana jako pojedynczy enancjomer i ulega intensywnemu metabolizmowi głównie przez enzymy CYP1A2 oraz polimorficzny CYP2D6, co powoduje znaczną zmienność farmakokinetyczną (50-60%) zależną od płci, wieku, palenia tytoniu i aktywności CYP2D6. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się biodostępnością w zakresie 32-80% (średnio 50%) oraz czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) około 6 godzin, który wydłuża się do 10 godzin przy spożyciu posiłku. Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), głównie albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jej metabolity są farmakologicznie nieaktywne i wydalane głównie z moczem. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi średnio 36 l/h, natomiast po podaniu doustnym jest bardziej zmienny (33-261 l/h, średnio 101 l/h), z istotnie niższym klirensem u kobiet (około 50% mniejszy).
U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (Child-Pugh B) obserwuje się znaczące zmiany farmakokinetyczne: zmniejszenie klirensu o 79%, wydłużenie okresu półtrwania 2,3-krotnie oraz wzrost AUC 3,7-krotnie, co wymaga ostrożności klinicznej. U osób z krańcową niewydolnością nerek poddawanych dializie Cmax i AUC są dwukrotnie wyższe niż u zdrowych, natomiast dane dotyczące pacjentów z łagodnym i umiarkowanym upośledzeniem czynności nerek są ograniczone. U kobiet w podeszłym wieku (≥65 lat) AUC i okres półtrwania są zwiększone o około 25% w porównaniu z młodszymi kobietami, jednak bez konieczności modyfikacji dawki. Duloksetyna przenika do mleka matki w stężeniu około 25% stężenia osoczowego, a dawka wydzielana do mleka wynosi około 7 μg/dobę przy dawce 40 mg 2x/dobę. Farmakokinetyka u dzieci (7-17 lat) jest zbliżona do dorosłych, co potwierdzają analizy modelowania populacyjnego.
4-hydroksyduloksetyna, 5-hydroksy-6-metoksyduloksetyna, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność doustna, biodostępność leku, Cmax, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, enzym utleniający, farmakokinetyka duloksetyny, glukuronid, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, siarczan, stężenie w osoczu, T1/2, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xiltess 15 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Xiltess (15 mg), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność jest dawko- i warunkowo zależna: dla dawek 2,5 mg i 10 mg wynosi 80-100% niezależnie od posiłku, natomiast dla dawki 20 mg biodostępność na czczo spada do 66%, ale wzrasta o 39% po posiłku, co uzasadnia zalecenie przyjmowania dawek 15 mg i 20 mg z jedzeniem. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%). Rywaroksaban wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (92-95%) i umiarkowaną objętość dystrybucji (Vss około 50 L u dorosłych, u dzieci szacowana na 113 L dla masy ciała 82,8 kg). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz niezależne od CYP szlaki, a eliminacja odbywa się w połowie przez nerki i połowie z kałem, z okresem półtrwania 5-9 godzin u młodych dorosłych i wydłużonym do 11-13 godzin u osób starszych.
AUC, BCRP, białka osocza, biodostępność leku, CYP2J2, CYP3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, hydroliza wiązań amidowych, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, przesączanie kłębuszkowe, przewód pokarmowy, rywaroksaban, stężenie w osoczu, Vss, zakrzepica żył głębokich, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa