śródmiąższowa choroba płuc
Śródmiąższowa choroba płuc (ILD – Interstitial Lung Disease) to heterogenna grupa schorzeń, które charakteryzują się różnego stopnia zapaleniem i włóknieniem tkanki śródmiąższowej płuc. Patofizjologicznie dochodzi do uszkodzenia pęcherzyków płucnych, przestrzeni okołopęcherzykowej oraz naczyń, co prowadzi do zaburzeń wymiany gazowej i stopniowego upośledzenia funkcji płuc.
Etiologia ILD jest zróżnicowana i obejmuje choroby o znanej przyczynie (związane z ekspozycją zawodową, polekowe, w przebiegu chorób tkanki łącznej), idiopatyczne śródmiąższowe zapalenia płuc (w tym idiopatyczne włóknienie płuc – IPF), sarkoidozę, choroby ziarniniakowe oraz rzadkie schorzenia (limfangioleiomiomatoza, histiocytoza z komórek Langerhansa). Wczesne rozpoznanie i identyfikacja przyczyny ma kluczowe znaczenie dla rokowania pacjentów.
Diagnostyka ILD wymaga podejścia multidyscyplinarnego i obejmuje szczegółowy wywiad (ekspozycje środowiskowe, zawodowe, leki), badania obrazowe (HRCT o wysokiej rozdzielczości), badania czynnościowe układu oddechowego, bronchoskopię z płukaniem oskrzelowo-pęcherzykowym (BAL) i biopsją, a w wybranych przypadkach biopsję płuca. Leczenie jest zależne od rozpoznania i obejmuje usunięcie czynnika sprawczego, leczenie immunosupresyjne, przeciwfibrotyczne oraz w zaawansowanych przypadkach przeszczepienie płuc.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib Viatris 80 mg
Dazatynib, dostępny w dawkach od 20 mg do 140 mg, jest stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL). Dane kliniczne obejmujące 2900 pacjentów, w tym 324 z nowo rozpoznaną CML w fazie przewlekłej i 188 pacjentów pediatrycznych, wykazały, że mediana czasu leczenia u dorosłych wynosiła 19,2 miesiąca, a u pacjentów z nowo rozpoznaną CML około 60 miesięcy. Profil bezpieczeństwa wskazuje na bardzo częste działania niepożądane, takie jak zakażenia, mielosupresja (niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość), bóle głowy, krwotoki, wysięk w jamie opłucnej, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), wysypka skórna, bóle kostno-mięśniowe oraz obrzęki obwodowe i twarzy. U 19% dorosłych pacjentów działania niepożądane doprowadziły do przerwania leczenia. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest podobny, z wyjątkiem braku wysięku osierdziowego, opłucnowego, obrzęku płuc i nadciśnienia płucnego, jednak u dzieci obserwowano opóźnienie zrastania się nasad kości i wzrostu.
agranulocytowe zapalenie okrężnicy, aplazja czerwonokrwinkowa, arytmia komorowa, chłonkotok, chromosom Philadelphia, dazatynib, erytrodystezja dłoniowo-podeszwowa, hiperurykemia, inhibitor kinazy tyrozynowej, małopłytkowość, martwica kości, mielosupresja, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, neutropenia, ostra białaczka limfoblastyczna, ostry zespół zaburzeń oddychania, proteinuria, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, reaktywacja HBV, śródmiąższowa choroba płuc, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakrzepica płucna, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Simvasterol 10 mg
Analiza bezpieczeństwa symwastatyny (Simvasterol) opiera się na dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych, takich jak HPS (n=20 536) i 4S (n=4444), z długotrwałą obserwacją do 5 lat. W badaniu HPS stosowanie dawki 40 mg/dobę wykazało porównywalny profil bezpieczeństwa do placebo, z częstością przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wynoszącą odpowiednio 4,8% i 5,1%. Miopatia występowała rzadko (<0,1%), a podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x ULN) u 0,21% pacjentów na symwastatynie versus 0,09% w grupie placebo. Wyższe dawki (80 mg/dobę) wiązały się z większą częstością miopatii (1,0% vs 0,02% przy 20 mg). Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują rabdomiolizę, immunozależną miopatię martwiczą (IMNM), zapalenie wątroby, niewydolność wątroby oraz zaburzenia funkcji poznawczych. Zgłaszano także rzadkie przypadki zespołu nadwrażliwości z objawami takimi jak obrzęk naczynioruchowy, zapalenie naczyń, małopłytkowość czy pokrzywka.
aktywność aminotransferaz, aktywność kinazy kreatynowej, aminotransferazy, anafilaksja, astenia, eozynofilia, ginekomastia, hemoglobina glikowana, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, małopłytkowość, miastenia, miopatia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezje, polekowe zmiany liszajowate, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, tendinopatia, zaburzenia erekcji, zaburzenia pamięci, zapalenie mięśni, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie mięśni, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Mieszana choroba tkanki łącznej – Epidemiologia
Mieszana choroba tkanki łącznej (MCTD) to rzadka choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się obecnością wysokiego miana przeciwciał anty-U1-RNP oraz cechami klinicznymi typowymi dla SLE, SSc, RZS i PM. Epidemiologia MCTD jest zróżnicowana, z roczną zapadalnością wahającą się od 0,2 do 1,9 na 100 000 dorosłych, a chorobowość w różnych populacjach wynosi od 2,7 do 6,4 na 100 000. Kobiety stanowią zdecydowaną większość chorych (stosunek kobiet do mężczyzn od 3:1 do 16:1), a średni wiek diagnozy mieści się w przedziale 35-48 lat. Diagnostyka jest utrudniona ze względu na nakładające się objawy z innymi chorobami tkanki łącznej, co skutkuje medianą opóźnienia diagnozy wynoszącą około 3,6 lat. W badaniach populacyjnych wykazano, że MCTD jest stosunkowo stabilną jednostką chorobową, z 12% pacjentów rozwijających inne choroby reumatyczne po średnio 17 latach obserwacji. Najważniejszym predyktorem remisji jest wyższa pojemność życiowa płuc (FVC % należnej) na początku choroby.
badanie czynnościowe płuc, choroba autoimmunologiczna, choroba układowa tkanki łącznej, echokardiografia, kryteria klasyfikacyjne, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie płucne, pojemność życiowa płuc, przeciwciała anty-U1-RNP, przeciwciała antyfosfolipidowe, przeciwciała antykardiolipinowe, refluks żołądkowo-przełykowy, remisja choroby, reumatoidalne zapalenie stawów, sklerodaktylia, śródmiąższowa choroba płuc, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, zajęcie narządowe, zapalenie wielomięśniowe, zdolność dyfuzyjna płuc, zespół nakładania - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carboplatin Eugia 10 mg/ml
Karboplatyna, pochodna platyny stosowana w terapii przeciwnowotworowej, charakteryzuje się istotnym ryzykiem mielosupresji, która ogranicza dawkę leku. U pacjentów z prawidłową morfologią krwi obserwowano małopłytkowość (<50 000/mm³ u 25%), neutropenię (<1000/mm³ u 18%) oraz leukopenię (<2000/mm³ u 14%), z nadirem około 21. dnia terapii. Mielotoksyczność jest nasilona u pacjentów wcześniej leczonych cisplatyną, z zaburzeniami czynności nerek lub niskim stopniem sprawności. Niedokrwistość z hemoglobiną <8 g/dL wystąpiła u 15% pacjentów, a jej częstość wzrasta wraz z ekspozycją na lek. Dominującym objawem niepożądanym są wymioty (65% pacjentów, z ciężkim przebiegiem u 1/3), pojawiające się z opóźnieniem 6-12 godzin po podaniu i ustępujące w ciągu 24 godzin. Inne działania obejmują ból brzucha (8%), biegunkę (6%), zaparcia (6%) oraz rzadko zapalenie jamy ustnej i trzustki. Zaburzenia czynności nerek, takie jak wzrost kreatyniny (6%), azotu mocznikowego (14%) i kwasu moczowego (5%), są zwykle łagodne i odwracalne u połowy pacjentów, jednak u 27% z wyjściowym klirensem kreatyniny ≥60 mL/min obserwowano jego obniżenie podczas leczenia. Konieczne jest dostosowanie dawki u pacjentów z klirensem kreatyniny 21-59 mL/min.
białaczka promielocytowa, cisplatyna, gorączka neutropeniczna, hiperurykemia, hiponatremia, jadłowstręt, karboplatyna, klirens kreatyniny, leukopenia, małopłytkowość, martwica komórek wątroby, mielosupresja, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, ototoksyczność, parestezja, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, udar naczyniowo-mózgowy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności nerek, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Kounisa, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zahron ASA
Produkt leczniczy Zahron ASA łączy rozuwastatynę i kwas acetylosalicylowy (ASA), co wymaga szczególnej ostrożności w monitorowaniu działań niepożądanych i interakcji lekowych. Rozuwastatyna, zwłaszcza w dawce 40 mg, może powodować proteinurię kanalikową oraz zwiększać ryzyko ciężkich zaburzeń czynności nerek. Miopatia, bóle mięśni, rabdomioliza (w tym rzadkie przypadki przy jednoczesnym stosowaniu ezetymibu) są istotnymi zagrożeniami, szczególnie przy dawkach powyżej 20 mg. Aktywność kinazy kreatynowej (CK) powinna być oceniana z uwzględnieniem czynników zakłócających, a leczenie nie powinno być rozpoczynane, gdy CK przekracza 5-krotność górnej granicy normy (GGN). Pacjenci z predyspozycjami do miopatii (np. zaburzenia nerek, niedoczynność tarczycy, wiek >70 lat, nadużywanie alkoholu) wymagają ścisłej obserwacji. Interakcje z lekami takimi jak fibraty, kwas fusydowy (przerwa 7 dni po terapii), inhibitory proteazy czy makrolidy mogą zwiększać ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co wymaga dostosowania dawkowania lub unikania jednoczesnego stosowania.
choroba nerek, choroba wrzodowa, cukrzyca, dna moczanowa, dziedziczne choroby mięśni, hemoliza, hiperglikemia, kinaza kreatynowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas fusydowy, kwas moczowy, lek przeciwzakrzepowy, martwicze zapalenie mięśni, miastenia, miastenia oczna, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mięśnie szkieletowe, miopatia, niedobór dehydrogenazy G6PD, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, posocznica, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy, zespół Reya, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Jansitin 100 mg
Lek Jansitin (sytagliptyna) dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg w formie tabletek powlekanych, wykazuje profil bezpieczeństwa istotny w terapii cukrzycy typu 2. Najpoważniejsze działania niepożądane obejmują ostre i martwicze zapalenie trzustki, reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksję), ciężką hipoglikemię (częstość 4,7-13,8% przy terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika oraz 9,6% z insuliną), ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), zaburzenia czynności nerek aż do ostrej niewydolności oraz śródmiąższową chorobę płuc. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, a dane pochodzą zarówno z badań klinicznych, jak i z okresu po wprowadzeniu leku do obrotu. W badaniu TECOS (n=7332 pacjentów na sytagliptynie 100 mg/dobę lub 50 mg/dobę przy eGFR 30-50 mL/min/1,73 m²) potwierdzono akceptowalny profil bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego, z częstością ciężkiej hipoglikemii 2,7% (sytagliptyna) vs. 2,5% (placebo) u pacjentów stosujących insulinę i/lub sulfonylomoczniki oraz 0,3% vs. 0,2% zapalenia trzustki.
badanie TECOS, biegunka, ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, wzdęcia, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy, zwłaszcza przy dawkach rozuwastatyny przekraczających 20 mg. Należy monitorować aktywność kinazy kreatynowej (CK), zwracając uwagę na wartości przekraczające 5-krotną górną granicę normy (GGN). W przypadku podejrzenia miopatii lub potwierdzenia podwyższonej CK, konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku oraz innych preparatów zwiększających ryzyko rabdomiolizy. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z czynnikami predysponującymi, takimi jak zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, wiek powyżej 70 lat, nadużywanie alkoholu, czy jednoczesne stosowanie fibratów. Nie zaleca się rozpoczynania terapii przy wyjściowej aktywności CK >5 x GGN. Pacjentów należy edukować o konieczności zgłaszania wszelkich dolegliwości mięśniowych, a rutynowe badania CK u osób bez objawów nie są wskazane.
aminotransferaza, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, białkomocz, ból mięśni, cyklosporyna, dziedziczna choroba mięśni, ezetymib, fibrat, gemfibrozyl, hipercholesterolemia, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, miastenia de novo, miopatia, niedoczynność tarczycy, osłabienie mięśni, posocznica, rabdomioliza, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, zaburzenie czynności nerek, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pitamet 2 mg
Pitawastatyna, dostępna w preparacie PITAMET, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla statyn, z najczęstszym działaniem niepożądanym w postaci bólów mięśni, które wystąpiły u 1,08% pacjentów w dużym, dwuletnim badaniu obejmującym około 20 000 osób. Przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych dotyczyło mniej niż 4% pacjentów w badaniach klinicznych oraz 7,4% w badaniu japońskim. Podwyższone stężenie kinazy keratynowej (CK) przekraczające 3-krotnie górną granicę normy zaobserwowano u 1,8% pacjentów, a rzadkie przypadki CK ≥10x GGN z towarzyszącymi skurczami mięśni stanowiły 0,04%. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano również przypadki rabdomiolizy, w tym z ostrą niewydolnością nerek i przypadki śmiertelne (0,01% hospitalizacji). U dzieci i młodzieży (n=142) działania niepożądane były podobne do dorosłych, z najczęstszymi objawami: bóle głowy (4,9%), bóle mięśni (2,1%) i bóle brzucha (4,9%). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z chorobami wątroby lub nerek oraz uczuleniem na lek, u których częstość działań niepożądanych była wyższa (odpowiednio 13,5% i 20,4%).
aminotransferaza, anemia, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, cukrzyca, ginekomastia, hipoestezja, immunozależna miopatia martwicza, jadłowstręt, kinaza keratynowa, miastenia, miopatia, nadciśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pokrzywka, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, zespół toczniopodobny, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sytagliptyna + Metforminy chlorowodorek Reddy 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Sytagliptyna + Metforminy chlorowodorek Reddy to preparat złożony zawierający sytagliptynę (50 mg) oraz metforminę chlorowodorek (850 mg lub 1000 mg). Preparat wykazuje biorównoważność z jednoczesnym podawaniem obu substancji osobno. W trakcie terapii obserwowano działania niepożądane, w tym poważne, takie jak zapalenie trzustki oraz reakcje nadwrażliwości. Szczególnie istotne jest ryzyko hipoglikemii, które wzrasta podczas stosowania skojarzonego z pochodnymi sulfonylomocznika (13,8%) oraz insuliną (10,9%). Działania niepożądane obejmują m.in. trombocytopenię (rzadko), hipoglikemię i niedobór witaminy B12 (często), nudności, wymioty, biegunkę (często lub niezbyt często), a także reakcje skórne i obrzęk naczynioruchowy o nieznanej częstości. Profil działań niepożądanych różni się w zależności od stosowania monoterapii lub terapii skojarzonej, gdzie obserwuje się zwiększoną częstość hipoglikemii, zaparć, obrzęków obwodowych oraz innych objawów.
badanie TECOS, bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, ciężka hipoglikemia, ciężkie działanie niepożądane, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, kwasica mleczanowa, martwicze zapalenie trzustki, metforminy chlorowodorek, niedobór witaminy B12, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodne sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, trombocytopenia, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Torvalipin 10 mg
Torvalipin, zawierający atorwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA stosowanym w terapii hiperlipidemii. W badaniach klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów przez średnio 53 tygodnie, 5,2% pacjentów przerwało leczenie z powodu działań niepożądanych, w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były łagodne i przemijające zwiększenia aktywności aminotransferaz (>3 razy GGN u 0,8% pacjentów) oraz kinazy kreatynowej (CK >3 razy GGN u 2,5%, a >10 razy GGN u 0,4%). Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (10-17 lat) jest zbliżony do dorosłych, bez istotnego wpływu na wzrost i dojrzewanie płciowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z czynnikami ryzyka cukrzycy (glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², hipertriglicerydemia, nadciśnienie), u których konieczne jest monitorowanie glikemii.
aminotransferaza, anafilaksja, atorwastatyna, cholestaza, cukrzyca, dyspepsja, działanie niepożądane, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia gravis, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atozet
Produkt leczniczy Atozet, zawierający ezetymib oraz atorwastatynę, wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, zwłaszcza miopatii, rabdomiolizy oraz uszkodzenia wątroby. Rabdomioliza, charakteryzująca się wzrostem aktywności fosfokinazy kreatynowej (CPK) powyżej 10-krotności górnej granicy normy (GGN), mioglobinemią i mioglobinurią, może prowadzić do niewydolności nerek i stanowi zagrożenie życia. Przed rozpoczęciem terapii u pacjentów z czynnikami ryzyka (np. zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, choroby wątroby, wiek >70 lat) zaleca się oznaczenie aktywności CPK, a leczenie nie powinno być inicjowane przy wartości >5-krotności GGN. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie objawów mięśniowych oraz aktywności CPK, a w przypadku jej wzrostu powyżej 5-krotności GGN lub nasilonych dolegliwości mięśniowych rozważyć przerwanie leczenia. Wystąpienie aktywności CPK >10-krotności GGN lub podejrzenie rabdomiolizy wymaga natychmiastowego odstawienia leku.
aminotransferaza, atorwastatyna, cyklosporyna, daptomycyna, ezetymib, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor cytochromu CYP3A4, kwas fibrynowy, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny, miastenia oczna, miastenia rzekomoporaźna, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nietolerancja galaktozy, przemijający napad niedokrwienny, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, śródmiąższowa choroba płuc, udar mózgu, warfaryna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vastan 10 mg
Symwastatyna, substancja czynna leku Vastan, jest skuteczna w leczeniu hipercholesterolemii, co potwierdzają badania kliniczne HPS i 4S. W badaniu HPS, obejmującym 20 536 pacjentów, stosowanie dawki 40 mg/dobę przez średnio 5 lat wykazało niską częstość miopatii (<0,1%) oraz niewielkie zwiększenie aktywności aminotransferaz (ALT, AST) powyżej 3-krotnej normy u 0,21% pacjentów. Występowanie działań niepożądanych jest zależne od dawki – miopatia pojawiała się częściej przy dawce 80 mg/dobę (1,0%) niż 20 mg/dobę (0,02%). Do najpoważniejszych działań należą miopatia, rabdomioliza oraz immunozależna miopatia martwicza (IMNM), charakteryzujące się osłabieniem mięśni proksymalnych i podwyższonym poziomem kinazy kreatynowej (CK), utrzymującym się mimo odstawienia leku. Ponadto, rzadko obserwuje się zapalenie wątroby, niewydolność wątroby, a także zaburzenia metaboliczne, w tym wzrost HbA1c i glukozy na czczo, co zwiększa ryzyko rozwoju cukrzycy u pacjentów z predyspozycjami (glukoza ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m², nadciśnienie, podwyższone triglicerydy).
aminotransferaza, anafilaksja, dysfagia, enzym wątrobowy, eozynofilia, ginekomastia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, polekowa zmiana liszajowata, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, symwastatyna, tendinopatia, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Simcovas 40 mg
Profil bezpieczeństwa symwastatyny (Simcovas) został potwierdzony w dużych badaniach klinicznych, takich jak HPS (n=20 536) i 4S (n=4 444). W badaniu HPS pacjenci otrzymywali 40 mg/dobę przez średnio 5 lat, gdzie częstość działań niepożądanych i przerywania leczenia była porównywalna z placebo (4,8% vs 5,1%). Miopatia występowała u mniej niż 0,1% pacjentów przy dawce 40 mg, a podwyższenie aminotransferaz (>3x ULN) u 0,21% w porównaniu do 0,09% w grupie placebo. Dawka 80 mg wiązała się z wyższym ryzykiem miopatii (1%) w porównaniu do 20 mg (0,02%), a rabdomioliza, choć rzadka, stanowi poważne zagrożenie, mogące prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Monitorowanie funkcji wątroby jest niezbędne ze względu na ryzyko zapalenia i niewydolności wątroby, a także obserwuje się rzadkie reakcje nadwrażliwości i anafilaksję.
amnezja, anafilaksja, astenia, dyspepsja, eozynofilia, ginekomastia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, martwicza miopatia immunologiczna, miastenia, miopatia, morfologia krwi, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność wątroby, parestezja, pokrzywka, polekowe zmiany liszajowate, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, tendinopatia, trombocytopenia, zaburzenia erekcji, zaburzenia funkcji poznawczych, zapalenie naczyń, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie mięśni, zespół nadwrażliwości, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atorvastatin Genoptim 40 mg
Atorwastatyna, substancja czynna leku Atorvastatin Genoptim, może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. W badaniach klinicznych na 16 066 pacjentach (8755 leczonych atorwastatyną, 7311 placebo) 5,2% przerwało terapię z powodu działań niepożądanych (vs. 4,0% placebo). Istotne klinicznie podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x GGN) wystąpiło u 0,8% pacjentów, a wzrost kinazy kreatynowej (CK) >3x GGN u 2,5%, z czego 0,4% miało wzrost >10x GGN, co może wskazywać na rabdomiolizę. Profil działań niepożądanych u dzieci i młodzieży (10-17 lat) jest podobny do dorosłych, bez istotnego wpływu na wzrost i dojrzewanie. Monitorowanie funkcji wątroby i CK jest zalecane, szczególnie przy pojawieniu się objawów mięśniowych.
anafilaksja, atorwastatyna, ból klatki piersiowej, cholestaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immuno-zależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, podwyższenie aminotransferaz, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, skala Tannera, śródmiąższowa choroba płuc, triglicerydy, zaburzenie mięśniowe, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie mięśnia, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Calipra 10 mg
Na podstawie badań klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów stosujących atorwastatynę (Calipra) przez średnio 53 tygodnie, odsetek przerwania leczenia wyniósł 5,2% w grupie leczonej w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były infekcje górnych dróg oddechowych, bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, wzdęcia, nudności, biegunka) oraz podwyższona aktywność aminotransferaz (0,8% pacjentów z klinicznie istotnym wzrostem >3x GGN) i kinazy kreatynowej (2,5% z aktywnością >3x GGN, 0,4% >10x GGN). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy, oraz potencjalną hepatotoksyczność, które wymagają monitorowania enzymów mięśniowych i wątrobowych. Rzadkie, ale poważne działania obejmują reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka) oraz niewydolność wątroby.
aminotransferazy, anafilaksja, cholestaza, ginekomastia, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, szumy uszne, tendinopatia, toksyczna nekroliza naskórka, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kastel 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Kastel zawiera rozuwastatynę (w dawkach 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg, 20 mg + 10 mg) oraz ramipryl, a profil działań niepożądanych wynika z właściwości obu substancji. Rozuwastatyna może powodować białkomocz (u <1% pacjentów, głównie kanalikowego pochodzenia), który zwykle jest przemijający, oraz rzadko krwiomocz. Działania niepożądane mięśniowe obejmują bóle mięśniowe (często), miopatię (niezbyt często) i rabdomiolizę (rzadko), z zależnym od dawki wzrostem aktywności kinazy kreatynowej (CK). Wzrost CK > 5 × GGN wymaga przerwania leczenia. Ponadto obserwuje się łagodne, przemijające podwyższenie aminotransferaz, zaburzenia funkcji seksualnych oraz bardzo rzadko śródmiąższową chorobę płuc. Ramipryl charakteryzuje się typowymi działaniami niepożądanymi, takimi jak uporczywy suchy kaszel, niedociśnienie, a także poważniejszymi efektami, w tym obrzękiem naczynioruchowym, hiperkaliemią, zaburzeniami czynności nerek i wątroby, zapaleniem trzustki, ciężkimi reakcjami skórnymi oraz neutropenią/agranulocytozą.
agranulocytoza, aminotransferaza, białkomocz, ból mięśniowy, choroba nerek, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, miopatia, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, ramipryl, reakcja skórna, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, suchy kaszel, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji seksualnej, zaburzenie hematologiczne, zapalenie trzustki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Simvastatin Genoptim 40 mg
Symwastatyna, stosowana w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w dużych badaniach klinicznych, takich jak Heart Protection Study (HPS) i Scandinavian Simvastatin Survival Study (4S). W badaniu HPS, obejmującym 20 536 pacjentów, częstość miopatii przy dawce 40 mg wynosiła poniżej 0,1%, a podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x ULN) wystąpiło u 0,21% pacjentów. Działania niepożądane uporządkowano według układów narządowych i częstości występowania, z rzadkimi przypadkami immunozależnej miopatii martwiczej (IMNM) oraz zaburzeń poznawczych, które ustępują po odstawieniu leku. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (10-17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodziną jest zbliżony do placebo, jednak długoterminowy wpływ na rozwój pozostaje nieznany.
aminotransferaza, dyspepsja, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, Heart Protection Study, hemoglobina glikowana, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miopatia, neuropatia obwodowa, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, zaburzenia poznawcze, zapalenie mięśni, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zespół toczniopodobny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atoris 60 mg
Atorwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, została oceniona w badaniach klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów przez średni okres 53 tygodni. Przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych wystąpiło u 5,2% pacjentów leczonych atorwastatyną w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były łagodne i przemijające wzrosty aminotransferaz (istotne klinicznie u 0,8% pacjentów, >3x GGN) oraz podwyższenie aktywności kinazy kreatynowej (CK) – 2,5% pacjentów z >3x GGN i 0,4% z >10x GGN. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (wiek 10-17 lat) był zbliżony do dorosłych, bez istotnego wpływu na wzrost i dojrzewanie płciowe. Najczęstsze działania niepożądane obejmowały infekcje górnych dróg oddechowych, bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz reakcje alergiczne.
aminotransferaza, anafilaksja, atorwastatyna, cholestaza, dyspepsja, działanie niepożądane, ginekomastia, górna granica normy, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, leukocyturia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, szum uszny, tendinopatia, utrata słuchu, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon substancji czynnych
Amiodaron – Przeciwwskazania stosowania
Amiodaron, lek antyarytmiczny klasy III, wykazuje silne działanie depresyjne na automatyzm i przewodzenie w układzie bodźco-przewodzącym serca, co stanowi podstawę licznych przeciwwskazań do jego stosowania. Bezwzględnie nie powinien być podawany u pacjentów z bradykardią zatokową, blokiem zatokowo-przedsionkowym, zespołem chorego węzła zatokowego (bez stymulatora), blokiem przedsionkowo-komorowym II/III stopnia oraz blokiem dwu- lub trójwiązkowym bez wszczepionego rozrusznika. Dodatkowo, przeciwwskazania obejmują zespół Brugadów, wydłużenie odstępu QT, obrzęk naczynioruchowy, hipokaliemię oraz jednoczesne stosowanie leków wydłużających QT lub wywołujących torsade de pointes. W przypadku podawania dożylnego amiodaronu, przeciwwskazania rozszerzają się o niedociśnienie tętnicze, ciężką zapaść krążeniową, kardiomiopatię zastoinową i niewydolność serca. Ze względu na zawartość jodu (około 75 mg w tabletce 200 mg, 56-112 mg w ampułce), konieczne jest wykluczenie zaburzeń czynności tarczycy przed terapią, a także uwzględnienie nadwrażliwości na amiodaron, jod lub substancje pomocnicze. Ciężka niewydolność oddechowa, ciąża (z wyjątkiem sytuacji zagrożenia życia) oraz karmienie piersią stanowią kolejne przeciwwskazania, podobnie jak wiek poniżej 3 lat przy podawaniu dożylnym z powodu obecności alkoholu benzylowego.
blok dwuwiązkowy, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, bradykardia zatokowa, hepatotoksyczność, hipokaliemia, inhibitory MAO, kardiomiopatia zastoinowa, lek anestetyczny, lek antyarytmiczny klasy III, migotanie komór, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, śródmiąższowa choroba płuc, substancja czynna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności tarczycy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia rytmu serca, zespół Brugadów, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daruph 111 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu opiera się na analizie danych z badań klinicznych obejmujących 2900 pacjentów, w tym 324 dorosłych z nowo rozpoznaną przewlekłą białaczką szpikową w fazie przewlekłej (CML-CP), 2388 dorosłych z opornością lub nietolerancją imatynibu oraz 188 dzieci i młodzieży. Mediana czasu leczenia wynosiła odpowiednio 19,2 miesiąca u dorosłych i 26,3 miesiąca u pacjentów pediatrycznych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były mielosupresja (niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość), wysięk w jamie opłucnej, duszność, bóle głowy, wysypka, bóle kostno-mięśniowe oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty). Ciężkie powikłania obejmowały krwotoki, zakażenia (w tym sepsę), zastoinową niewydolność serca, nadciśnienie płucne, wysięk opłucnowy i obrzęk płuc, a także rzadkie, ale zagrażające życiu stany, takie jak zakrzepica płucna, ostry zespół zaburzeń oddychania i śródmiąższowa choroba płuc. U 19% dorosłych pacjentów działania niepożądane doprowadziły do przerwania terapii, podczas gdy w populacji pediatrycznej odsetek ten wyniósł 1,5%.
agranulocytowe zapalenie okrężnicy, aplazja układu czerwonokrwinkowego, arytmia komorowa, cholestaza, dazatynib, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, leukoklastyczne zapalenie naczyń, małopłytkowość, martwica kości, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, nacieki płucne, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neutropenia, neutropenia z gorączką, niedociśnienie, niedokrwistość, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, ostry zespół zaburzeń oddychania, owrzodzenie przewodu pokarmowego, posocznica, proteinuria, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B, śródmiąższowa choroba płuc, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica płucna, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie skóry - Leksykon substancji czynnych
Flekainid – Działania niepożądane
Flekainid, jako lek przeciwarytmiczny klasy IC, wykazuje istotne ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza proarytmicznych, które są szczególnie niebezpieczne u pacjentów ze strukturalną chorobą serca i zaburzeniami czynności lewej komory. Do najczęstszych działań niepożądanych należą zawroty głowy (≥10%) oraz zaburzenia widzenia (≥10%), w tym podwójne i niewyraźne widzenie. Ze strony układu sercowo-naczyniowego obserwuje się blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, bradykardię (<60/min), niewydolność serca, niedociśnienie tętnicze, a także częstoskurcze przedsionkowe i komorowe. Flekainid może prowadzić do przewodzenia AV 1:1 przy trzepotaniu przedsionków, co skutkuje niebezpiecznym przyspieszeniem rytmu komór. Ponadto lek może ujawnić zespół Brugadów, co stanowi poważne zagrożenie nagłą śmiercią sercową. Charakterystyczne zmiany w EKG obejmują wydłużenie odstępów PQ, QT, PR oraz zespołu QRS, a także zmiany progu stymulacji, co ma znaczenie u pacjentów ze stymulatorem serca.
alergiczne zapalenie skóry, amnezja, bezdech, bezsenność, biegunka, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, ból brzucha, ból mięśni, ból stawów, bradykardia, depresja, dezorientacja, drgawki, duszność, działanie proarytmiczne, flekainid, lek przeciwarytmiczny, leukopenia, łysienie, migotanie komór, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niepokój, niewydolność serca, nudności, omamy, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, przeciwciała przeciwjądrowe, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, śródmiąższowa choroba płuc, suchość jamy ustnej, trombocytopenia, trzepotanie przedsionków, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie płuc, zaparcie, zatrzymanie czynności serca, zawroty głowy, zawroty głowy ośrodkowe, zespół Brugadów, złogi rogówki, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartan Orion 40 mg
Telmisartan Orion w dawce 40 mg wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo, z ogólną częstością działań niepożądanych odpowiednio 41,4% vs 43,9%. Nie stwierdzono zależności częstości działań niepożądanych od dawki, płci, wieku ani rasy pacjenta. Najpoważniejsze działania niepożądane obejmują rzadkie reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy (częstość ≥1/10 000 do <1/1 000), które mogą prowadzić do zgonu, oraz ostrą niewydolność nerek wymagającą natychmiastowej interwencji. W badaniu PRoFESS zaobserwowano zwiększoną częstość posocznicy u pacjentów leczonych telmisartanem, co wymaga dalszej obserwacji i analizy mechanizmu. Hiperkaliemia występuje niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), a hipoglikemia rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) u pacjentów z cukrzycą.
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból mięśniowy, ból pleców, ból ścięgna, ból stawowy, bradykardia, depresja, duszność, eozynofilia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, kurcze mięśni, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność nerek, nieżyt żołądka, obrzęk naczynioruchowy, podwyższona fosfokinaza kreatynowa, podwyższona kreatynina, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rumień, śródmiąższowa choroba płuc, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, toksyczne uszkodzenie skóry, wymioty, wyprysk, wysypka skórna, wzdęcie brzucha, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie pęcherza, zapalenie zatok, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosuvastatin Krka 5 mg
Rosuvastatin Krka, zawierający rozuwastatynę wapniową w dawkach od 5 mg do 40 mg, jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA stosowanym w terapii hiperlipidemii. Profil bezpieczeństwa leku wskazuje, że większość działań niepożądanych ma charakter łagodny i przemijający, a odsetek przerwań terapii z powodu działań niepożądanych wynosi mniej niż 4%. Częstość występowania działań niepożądanych jest dawkozależna, szczególnie przy dawce 40 mg, gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko rabdomiolizy oraz poważnych zaburzeń nerek i wątroby, w tym podwyższonej aktywności aminotransferaz. W populacji pediatrycznej profil bezpieczeństwa jest podobny do dorosłych, jednak z wyższą częstością wzrostu kinazy kreatyniny >10 × GGN oraz objawów mięśniowych po wysiłku fizycznym. Najważniejszym działaniem niepożądanym jest miopatia, obejmująca bóle mięśni, zapalenie mięśni oraz rzadko rabdomiolizę, z zależnym od dawki wzrostem aktywności kinazy kreatynowej, gdzie wartości >5 × GGN wymagają przerwania leczenia.
aminotransferaza, cukrzyca, ginekomastia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatyniny, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miastenia oczna, miopatia, obrzęk naczynioruchowy, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, zaburzenie ścięgna, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie mięśnia, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Simorion 80 mg
Simorion, zawierający symwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych, takich jak HPS i 4S, obejmujących odpowiednio 20 536 i 4 444 pacjentów. W badaniu HPS stosowanie 40 mg symwastatyny przez średnio 5 lat nie różniło się istotnie pod względem działań niepożądanych od placebo, z częstością przerwania leczenia na poziomie 4,8% vs 5,1%. Miopatia występowała rzadko (<0,1%), a podwyższenie aminotransferaz (>3x ULN) u 0,21% pacjentów. Działania niepożądane obejmują m.in. zaburzenia mięśniowo-szkieletowe (miopatia, rabdomioliza), zaburzenia wątroby (zapalenie, niewydolność), reakcje alergiczne (anafilaksja), zaburzenia neurologiczne (neuropatia, zaburzenia pamięci), a także rzadkie przypadki immunozależnej martwiczej miopatii (IMNM). W trakcie terapii obserwowano także wzrost HbA1c i glukozy na czczo, co wymaga monitorowania u pacjentów z czynnikami ryzyka cukrzycy.
aminotransferazy, anafilaksja, eozynofilia, ginekomastia, hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, polimialgia reumatyczna, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, trombocytopenia, wykwity lichenoidalne, zaburzenia erekcji, zapalenie mięśni, zapalenie naczyń, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxepilax 600 mg
Profil bezpieczeństwa okskarbazepiny (Oxepilax) opiera się na szerokich badaniach klinicznych oraz danych po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują senność, bóle głowy, nieukładowe zawroty głowy, podwójne widzenie, nudności, wymioty oraz uczucie zmęczenia. Hiponatremia występuje u 2,7% pacjentów, ze stężeniem sodu w surowicy poniżej 125 mmol/l, zwykle bezobjawowo i nie wymagając modyfikacji dawkowania. W zakresie hematologicznym obserwuje się leukopenię (≥1/1 000 do <1/100), a rzadziej poważniejsze zaburzenia, takie jak agranulocytoza czy pancytopenia. Reakcje anafilaktyczne i nadwrażliwość są rzadkie, ale wymagają natychmiastowej interwencji. Często występują zaburzenia psychiczne (stany splątania, depresja, pobudzenie), a objawy neurologiczne (ataksyja, drżenie, oczopląs) nasilają się przy zwiększaniu dawki. Podwójne widzenie i zaburzenia widzenia są bardzo częste i mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów.
agranulocytoza, amnezja, apatia, ataksja, białkomocz, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, chwiejność afektu, depresja, drżenie, duszność, encefalopatia wątrobowa, fosfataza zasadowa, hamowanie czynności szpiku kostnego, hiponatremia, leukopenia, łysienie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczna, niemiarowość, nieostre widzenie, nieukładowy zawrót głowy, niewydolność nerek, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, okskarbazepina, osteopenia, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, pobudzenie, podwójne widzenie, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, toczeń rumieniowaty układowy, trądzik, trombocytopenia, układowy zawrót głowy, wymioty, wysypka, zaburzenie mowy, zaburzenie uwagi, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zespół nieprawidłowego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie, zmniejszona gęstość mineralna kości - Leksykon substancji czynnych
Kwas mykofenolowy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Kwas mykofenolowy (MPA), stosowany w postaci mykofenolanu sodu lub mykofenolan mofetylu, wykazuje silne działanie immunosupresyjne poprzez cytostatyczne hamowanie limfocytów B i T. Terapia MPA wymaga ścisłego monitorowania, zwłaszcza morfologii krwi (częstotliwość badań: raz w tygodniu w pierwszym miesiącu, dwa razy w miesiącu w drugim i trzecim miesiącu, a następnie raz w miesiącu do końca pierwszego roku), ze względu na ryzyko neutropenii (<1,5 x 10^9/μl) i niedokrwistości, które mogą wymagać przerwania leczenia. Pacjenci są narażeni na zwiększone ryzyko zakażeń oportunistycznych, w tym nefropatii wirusa BK i postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML) wywołanej przez wirusa JC, a także na ciężki przebieg COVID-19. Ponadto, obserwuje się ryzyko reaktywacji wirusów HBV i HCV, dlatego konieczne jest monitorowanie pacjentów z aktywnym zakażeniem. W terapii MPA odnotowano także przypadki hipogammaglobulinemii, aplazji układu czerwonokrwinkowego (PRCA) oraz rozstrzenia oskrzeli i śródmiąższowej choroby płuc, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej i ewentualnej zmiany leczenia.
azatiopryna, bazyliksymab, chłoniak, cholestyramina, cyklosporyna, dehydrogenaza inozynomonofosforanu, działanie immunosupresyjne, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, globulina antylimfocytarna, hipogammaglobulinemia, kortykosteroid, kwas mykofenolowy, mykofenolan mofetylu, mykofenolan sodu, nefropatia BK, neutropenia, niedokrwistość, perforacja przewodu pokarmowego, posocznica, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rozstrzenie oskrzeli, sód mykofenolanu, śródmiąższowa choroba płuc, takrolimus, terapia indukcyjna, teratogenność, węgiel aktywowany, wirus JC, wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa, zakażenie oportunistyczne, zapalenie wątroby typu B, zapalenie wątroby typu C, zespół Kelly-Seegmillera, zespół Lesch-Nyhana, żywa atenuowana szczepionka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amarhyton 100 mg
Flekainid octan, substancja czynna leku Amarhyton (dostępnego w dawkach 50 mg i 100 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu), wykazuje istotne ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza proarytmicznych. U pacjentów z organiczną chorobą serca i zaburzeniami czynności lewej komory może dojść do nasilenia istniejących arytmii lub pojawienia się nowych, w tym ciężkich postaci częstoskurczu komorowego. Charakterystyczne zmiany w EKG obejmują wydłużenie odstępów PQ, QT, PR oraz zespołu QRS. Do poważnych powikłań należą blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, blok odnogi pęczka Hisa, zatrzymanie czynności serca oraz niewydolność serca. Ponadto, flekainid może ujawniać zespół Brugadów oraz powodować przewodzenie przedsionkowo-komorowe 1:1 przy trzepotaniu przedsionków, co skutkuje znacznym wzrostem częstości akcji serca.
alergiczne zapalenie skóry, anemia, ataksja, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, częstoskurcz komorowy, drgawki, duszność, dyskineza, działanie proarytmiczne, flekainid octan, kołatanie serca, morfologia krwi, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niewydolność serca, organiczna choroba serca, parestezja, pokrzywka, próg stymulacji, przeciwciała przeciwjądrowe, przedwczesny skurcz komorowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, trzepotanie przedsionków, wydłużenie odstępu PQ, zaburzenia widzenia, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie zatokowe, zapalenie płuc, zapalenie układowe, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie czynności serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół Brugadów, zmiany w elektrokardiogramie, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sorafenib Stada 200 mg
Sorafenib Stada wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zarówno często występujące objawy, takie jak biegunka, zmęczenie, łysienie, zespół ręka-stopa oraz wysypka, jak i poważne powikłania zagrażające życiu, w tym zawał mięśnia sercowego, perforację przewodu pokarmowego, polekowe zapalenie wątroby, krwotoki oraz nadciśnienie tętnicze i przełom nadciśnieniowy. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania, z kategoriami od bardzo często (≥1/10) do częstości nieznanej. W badaniach klinicznych u pacjentów leczonych sorafenibem zaobserwowano m.in. limfopenię i neutropenię (często), hipofosfatemia (bardzo często, do 45% pacjentów), hipokalcemia (często, do 35,7%), a także wzrost aktywności lipazy i amylazy, co wymaga regularnego monitorowania parametrów laboratoryjnych i funkcji narządów. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko kardiologiczne, w tym zastoinową niewydolność serca, która wystąpiła u 1,9% pacjentów w badaniach klinicznych.
białkomocz, choroba refluksowa, dysfagia, encefalopatia, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, ginekomastia, hiperbilirubinemia, hipofosfatemia, hipoglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hiponatremia, leukoencefalopatia, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, limfopenia, lipaza i amylaza, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadmierne rogowacenie, neuropatia czuciowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, polekowe zapalenie wątroby, przełom nadciśnieniowy, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy, rak płaskonabłonkowy skóry, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rogowiak kolczystokomórkowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie erekcji, zapalenie błony śluzowej, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół ręka-stopa, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Myfortic 360 mg
Produkt leczniczy Myfortic, zawierający kwas mykofenolowy w postaci mykofenolanu sodu, stosowany jest w terapii immunosupresyjnej u pacjentów po przeszczepieniu narządów, w dawce 1440 mg/dobę przez okres do 12 miesięcy, najczęściej w skojarzeniu z cyklosporyną i kortykosteroidami. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje ryzyko rozwoju nowotworów złośliwych, w tym chłoniaków (0,9% u pacjentów de novo, 1,3% w terapii podtrzymującej) oraz nowotworów skóry (0,9% i 1,8% odpowiednio). Ponadto, immunosupresja zwiększa podatność na zakażenia oportunistyczne, z częstością zakażeń CMV u 21,6% pacjentów de novo i 1,9% w terapii podtrzymującej. Inne zakażenia obejmują drożdżaki, wirus Herpes simplex, a także poważne infekcje, takie jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, gruźlica, nefropatia wirusem BK oraz PML związana z wirusem JC. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych.
anemia, anomalia Pelgera-Hueta, biegunka, choroba limfoproliferacyjna, hamowanie syntezy puryn, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipofosfatemia, hipogammaglobulinemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, krwiomocz, kwas mykofenolowy, leczenie immunosupresyjne, leukopenia, markery stanu zapalnego, martwica kanalików nerkowych, mięsak Kaposiego, nefropatia BK, neutropenia, nowotwór złośliwy, nowotwór złośliwy skóry, ostry zespół zapalny, owrzodzenie żołądka, pancytopenia, perforacja jelita, posocznica, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, profil bezpieczeństwa leku, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, rozstrzeń oskrzeli, samoistne poronienie, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, wada wrodzona, wirus cytomegalii, wirus herpes simplex, wirus JC, wybiórcza aplazja układu czerwonokrwinkowego, zaburzenie hematologiczne, zakażenie drożdżakowe, zakażenie oportunistyczne, zapalenie okrężnicy, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie szpiku, zapalenie żołądka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simvasterol
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy, zwłaszcza przy dawce 80 mg/dobę, gdzie częstość miopatii wynosi do 1,0%. Ryzyko to jest zwiększone u pacjentów z allelem c.521T>C genu SLCO1B1, szczególnie homozygotycznych (genotyp CC – 15% ryzyka miopatii w ciągu roku). Zaleca się rozważenie genotypowania przed zastosowaniem dawki 80 mg. Wskazane jest monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK), zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek ≥65 lat, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny). Przerwanie terapii jest konieczne przy CK >5-krotnej górnej granicy normy lub nasilonych objawach mięśniowych. Symwastatyna może również indukować immunozależną miopatię martwiczą (IMNM) oraz podwyższać aktywność aminotransferaz, co wymaga monitorowania funkcji wątroby, szczególnie przy dawce 80 mg (testy przed zmianą dawki, po 3 miesiącach i okresowo w pierwszym roku). W przypadku klinicznego uszkodzenia wątroby leczenie należy przerwać.
acypimoks, aminotransferaza alaninowa, aminotransferazy, białko BCRP, dyslipidemia, genotyp SLCO1B1, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, inhibitory reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, mioglobinuria, miopatia, OATP1B1, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyny, symwastatyna, triglicerydy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fibralipid 200 mg
Fenofibrat, substancja czynna leku Fibralipid, wykazuje specyficzny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych, w tym w dużym, randomizowanym badaniu FIELD obejmującym 9795 pacjentów z cukrzycą typu 2. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego, jednak istotne klinicznie są również powikłania zakrzepowo-zatorowe, takie jak zatorowość płucna (1,1% vs 0,7% placebo, p=0,022) oraz zakrzepica żył głębokich (1,4% vs 1,0% placebo, p=0,074), a także zapalenie trzustki (0,8% vs 0,5% placebo, p=0,031). Fenofibrat powoduje także przemijające zwiększenie stężenia homocysteiny o średnio 6,5 μmol/L, co może przyczyniać się do ryzyka zdarzeń zakrzepowo-zatorowych. Monitorowanie parametrów biochemicznych, w tym enzymów wątrobowych i markerów zakrzepowych, jest wskazane podczas terapii.
badanie FIELD, ból brzucha, ból głowy, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca typu 2, fenofibrat, homocysteina, kamica żółciowa, kolka żółciowa, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość skóry, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, zakrzepica żył głębokich, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Torvazin Plus
Produkt leczniczy Torvazin Plus, zawierający atorwastatynę i ezetymib, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy, zwłaszcza przy aktywności fosfokinazy kreatynowej (CPK) przekraczającej 10-krotnie górną granicę normy (GGN). Przed rozpoczęciem terapii wskazane jest oznaczenie aktywności CPK u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, choroby mięśniowe w wywiadzie, choroby wątroby, nadużywanie alkoholu czy wiek powyżej 70 lat. W przypadku istotnego podwyższenia CPK (>5-krotnie GGN) leczenie nie powinno być rozpoczynane lub należy je przerwać, a pacjentów należy monitorować klinicznie. Objawy takie jak ból, osłabienie czy skurcze mięśni, zwłaszcza z towarzyszącą gorączką lub złym samopoczuciem, wymagają natychmiastowej oceny i oznaczenia CPK. W razie potwierdzenia rabdomiolizy lub znacznego wzrostu CPK (>10-krotnie GGN) leczenie należy natychmiast przerwać. Ponadto, istnieje ryzyko immunozależnej miopatii martwiczej (IMNM) związanej ze statynami, wymagającej leczenia immunosupresyjnego.
aminotransferaza, atorwastatyna, białko transportowe, choroba wątroby, dziedziczne zaburzenia mięśniowe, ezetymib, fibrat, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kamica żółciowa, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, miastenia, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, miopatia, niedoczynność tarczycy, nieproduktywny kaszel, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib Accord
Pazopanib Accord wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym hepatotoksyczności, nadciśnienia tętniczego, zaburzeń sercowo-naczyniowych oraz powikłań zakrzepowo-zatorowych. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby zalecana dawka wynosi 800 mg/dobę, natomiast przy umiarkowanych zaburzeniach dawka powinna być zmniejszona do 200 mg/dobę; lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (bilirubina >3 × GGN). Monitorowanie czynności wątroby jest obowiązkowe przed leczeniem oraz w określonych odstępach czasu (3., 5., 7., 9. tydzień, następnie 3. i 4. miesiąc, a potem okresowo). W przypadku wzrostu aminotransferaz >8 × GGN należy przerwać terapię, a po poprawie wznowić ją w dawce 400 mg/dobę, z dalszym ścisłym monitorowaniem. Wystąpienie jednoczesnego wzrostu aminotransferaz >3 × GGN i bilirubiny >2 × GGN wymaga trwałego odstawienia leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów powyżej 60. roku życia oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01.
allel HLA-B*5701, aminotransferazy, białkomocz, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, inhibitor VEGF, krwioplucie, krwotok do mózgu, krwotok z przewodu pokarmowego, mięsak tkanek miękkich, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, rozwarstwienie tętnicy, śródmiąższowa choroba płuc, tętniczy incydent zakrzepowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Valarox 160 mg + 20 mg
Valarox, zawierający rozuwastatynę i walsartan w dawkach 10 mg + 80 mg, 20 mg + 80 mg, 10 mg + 160 mg oraz 20 mg + 160 mg, charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa obejmującym głównie łagodne i przemijające działania niepożądane. W badaniach klinicznych mniej niż 4% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych rozuwastatyny, a częstość działań niepożądanych walsartanu była porównywalna z placebo, niezależnie od dawki, czasu leczenia, płci, wieku czy rasy. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Najczęstsze objawy to bóle głowy, zawroty, kaszel, zaparcia, nudności, bóle mięśni (mialgia), białkomocz oraz osłabienie i zmęczenie.
anafilaksja, białkomocz, cukrzyca, eozynofilia, ginekomastia, hiperkaliemia, immunozależna miopatia nekrotyzująca, kinaza kreatynowa, krwiomocz, mialgia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, polineuropatia, rabdomioliza, rozuwastatyna i walsartan, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, zaburzenie erekcji, zaburzenie funkcji tarczycy, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kastel
Preparat Kastel, zawierający rozuwastatynę i ramipryl, stosowany jest w terapii skojarzonej zaburzeń lipidowych i nadciśnienia tętniczego, jednak wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i DRESS, które mogą zagrażać życiu i wymagają natychmiastowego odstawienia leku. U pacjentów przyjmujących rozuwastatynę, zwłaszcza w dawce 40 mg, obserwowano przejściowy białkomocz kanalikowy oraz działania niepożądane mięśniowe, w tym bóle mięśni, miopatię i rzadko rabdomiolizę. Monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest kluczowe, zwłaszcza gdy jej poziom przekracza 5-krotnie górną granicę normy, co stanowi przeciwwskazanie do rozpoczęcia terapii. Należy również unikać jednoczesnego stosowania z gemfibrozylem, kwasem fusydowym oraz innymi lekami zwiększającymi ryzyko miopatii, a także zachować ostrożność u pacjentów z czynnikami predysponującymi do rabdomiolizy, takimi jak zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, czy wiek powyżej 70 lat.
aminotransferaza, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, białkomocz, ból mięśni, choroba nerek, ciężka reakcja skórna, DRESS, fibrat, hiperglikemia, hipotonia, immunologiczna miopatia nekrotyzująca, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, miastenia oczna, mięsień szkieletowy, miopatia, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, niedoczynność tarczycy, rabdomioliza, ramipryl, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, rozuwastatyna, sepsa, śródmiąższowa choroba płuc, wrodzona choroba mięśni, wtórna hipercholesterolemia, zaburzenie czynności nerek, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Topotekan – Działania niepożądane
Topotekan jest stosowany w leczeniu nawrotowego drobnokomórkowego raka płuca, raka jajnika oraz raka szyjki macicy, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z cisplatyną. Najistotniejszym ograniczeniem terapeutycznym jest toksyczność hematologiczna, głównie ciężka neutropenia (liczba granulocytów obojętnochłonnych < 0,5 x 10^9/l), występująca u 77% pacjentów (39% kursów), z medianą czasu do wystąpienia 9 dni i medianą trwania 7 dni. Gorączka neutropeniczna i infekcje towarzyszące pojawiały się odpowiednio u 16% i 23% pacjentów, a posocznica u 5%. Małopłytkowość ciężka (< 25 x 10^9/l) dotyczyła 25% pacjentów, a umiarkowana (25-50 x 10^9/l) kolejnych 25%, z medianą czasu do wystąpienia 15 dni. Niedokrwistość umiarkowana do ciężkiej (Hb ≤ 8,0 g/dl) występowała u 37% pacjentów, często wymagając transfuzji. Profil bezpieczeństwa w terapii skojarzonej z cisplatyną jest zbliżony do monoterapii, z nieco mniejszą toksycznością hematologiczną niż w monoterapii topotekanem, ale większą niż przy stosowaniu samej cisplatyny.
alopecja, anoreksja, chemioterapia nowotworowa, ciężka małopłytkowość, ciężka neutropenia, drobnokomórkowy rak płuca, gorączka neutropeniczna, hiperbilirubinemia, jadłowstręt, krwawienie, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, posocznica, rak jajnika, rak szyjki macicy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wynaczynienie, zapalenie błony śluzowej, zapalenie okrężnicy neutropeniczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Nintedanib STADA 150 mg
Produkt leczniczy Nintedanib STADA, dostępny w kapsułkach o dawkach 100 mg i 150 mg, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z idiopatycznym włóknieniem płuc (IPF), innymi przewlekłymi śródmiąższowymi chorobami płuc (ILD) o fenotypie postępującym oraz chorobą śródmiąższową płuc związaną z twardziną układową (SSc-ILD). Diagnostyka powinna opierać się na aktualnych wytycznych, w tym badaniach HRCT oraz biopsji płuca w razie potrzeby, a rozpoznanie SSc-ILD wymaga potwierdzenia twardziny układowej zgodnie z kryteriami ACR/EULAR. Leczenie powinno być prowadzone przez specjalistów z zakresu pneumonologii lub reumatologii z doświadczeniem w chorobach śródmiąższowych płuc.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Suprovia 100 mg
Lek Suprovia (sytagliptyna) stosowany w terapii cukrzycy typu 2 charakteryzuje się profilem działań niepożądanych obejmującym m.in. hipoglikemię, zapalenie trzustki oraz reakcje nadwrażliwości. Hipoglikemia występuje często, zwłaszcza w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (4,7-13,8%) lub insuliną (9,6%). Inne działania niepożądane to m.in. trombocytopenia (rzadko), śródmiąższowa choroba płuc, ostre i martwicze zapalenie trzustki (częstość nieznana), a także reakcje skórne, takie jak świąd, obrzęk naczynioruchowy czy zespół Stevensa-Johnsona. W badaniach klinicznych odnotowano także częste zakażenia górnych dróg oddechowych oraz zapalenie błony śluzowej nosogardła. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (10-17 lat) jest porównywalny do dorosłych.
artropatia, badanie TECOS, bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, martwicze zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, terapia skojarzona, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Jansitin 25 mg
Jansitin (sytagliptyna) jest lekiem przeciwcukrzycowym dostępnym w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Profil bezpieczeństwa obejmuje ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak ostre zapalenie trzustki (w tym martwicze lub krwotoczne), reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja), oraz hipoglikemia, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika (częstość hipoglikemii 4,7-13,8%) lub insuliny (9,6%). Inne często obserwowane działania niepożądane to bóle głowy (często), zaparcia (niezbyt często), świąd, wysypka i obrzęki naczynioruchowe (częstość nieznana). Badanie TECOS potwierdziło akceptowalny profil bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego sytagliptyny, z podobną częstością ciężkich działań niepożądanych w porównaniu do placebo, a częstość zapalenia trzustki wynosiła 0,3% w grupie leczonej.
badanie TECOS, bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, lek przeciwcukrzycowy, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simvachol
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, niesie ryzyko miopatii objawiającej się bólami mięśni, osłabieniem i wzrostem aktywności kinazy kreatynowej (CK) powyżej 10-krotności górnej granicy normy. W ciężkich przypadkach może dojść do rabdomiolizy z ostrą niewydolnością nerek. Ryzyko miopatii jest dawkozależne: częstość wynosi około 0,03% przy 20 mg/dobę, 0,08% przy 40 mg/dobę i 0,61% przy 80 mg/dobę, a u pacjentów po zawale mięśnia sercowego leczonych 80 mg/dobę wzrasta do 1,0%. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów azjatyckiego pochodzenia oraz u nosicieli allelu C genu SLCO1B1, u których ryzyko miopatii jest istotnie wyższe (do 15% u homozygot). Przed leczeniem wskazane jest oznaczenie aktywności CK, zwłaszcza u osób z czynnikami ryzyka (wiek ≥65 lat, kobiety, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny). W przypadku objawów mięśniowych i podwyższonej CK (>5x górnej granicy normy) należy przerwać terapię. Monitorowanie CK jest zalecane, szczególnie przy dawce 80 mg.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, białko transportujące aniony organiczne, cyklosporyna, daptomycyna, fibrat, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor BCRP, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, ketokonazol, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, mioglobinuria, miopatia, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, powikłanie sercowo-naczyniowe, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, uszkodzenie wątroby, zaburzenia lipidowe, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Roswera 30 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Roswera, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi oraz doświadczeniem po wprowadzeniu do obrotu. Działania niepożądane występują głównie w formie łagodnej i przemijającej, a konieczność przerwania terapii z ich powodu dotyczy mniej niż 4% pacjentów. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują bóle mięśni, zaparcia, nudności, bóle głowy oraz zwiększenie aktywności aminotransferaz. Proteinuria, głównie kanalikowego pochodzenia, występuje u mniej niż 1% pacjentów przy dawkach 10-20 mg i u 3% przy dawce 40 mg, zwykle ustępując samoistnie. Istotne jest monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej, której wzrost powyżej 5 x GGN wymaga przerwania leczenia ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy, zwłaszcza przy dawkach >20 mg.
aminotransferazy, ból brzucha, ból stawów, charakterystyka produktu leczniczego, choroba ścięgien, cukrzyca typu 2, ginekomastia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, miopatia, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atozet
Produkt leczniczy Atozet, zawierający ezetymib i atorwastatynę, wiąże się z ryzykiem miopatii, zapalenia mięśni oraz rabdomiolizy, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu statyn i ezetymibu. Rabdomioliza charakteryzuje się wzrostem aktywności fosfokinazy kreatynowej (CPK) powyżej 10-krotności górnej granicy normy (GGN), mioglobinemią i mioglobinurią, co może prowadzić do niewydolności nerek. Przed rozpoczęciem terapii u pacjentów z czynnikami ryzyka (np. zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, choroby wątroby, wiek >70 lat) zaleca się oznaczenie aktywności CPK. Terapia nie powinna być rozpoczynana, jeśli CPK przekracza 5-krotność GGN. W trakcie leczenia konieczne jest monitorowanie objawów mięśniowych (ból, osłabienie, skurcze) oraz aktywności CPK, a w przypadku jej wzrostu powyżej 5-krotności GGN lub nasilonych objawów mięśniowych należy rozważyć przerwanie terapii. Wskazane jest także monitorowanie funkcji wątroby, ze względu na ryzyko wzrostu aminotransferaz ≥ 3-krotności GGN.
aminotransferaza, atorwastatyna, ból mięśni, choroba wątroby, cukrzyca, cyklosporyna, ezetymib, fibrat, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, krwotoczny udar mózgu, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny, miastenia oczna, miastenia rzekomoporaźna, mioglobinuria, miopatia, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, przemijający napad niedokrwienny, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, udar mózgu, udar zatokowy, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie mięśniowe, zapalenie mięśni, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Simorion 10 mg
Profil bezpieczeństwa symwastatyny został potwierdzony w dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych, takich jak HPS (n=20 536) i 4S (n=4 444), wykazując porównywalne wskaźniki działań niepożądanych do placebo przy dawce 40 mg przez około 5 lat. Miopatia występowała rzadko (<0,1% przy 40 mg), jednak jej częstość wzrastała do 1,0% przy dawce 80 mg, w porównaniu do 0,02% przy 20 mg. Zwiększenie aktywności aminotransferaz powyżej 3-krotnej normy odnotowano u 0,21% pacjentów na 40 mg, wobec 0,09% w grupie placebo. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana.
aminotransferaza, anafilaksja, eozynofilia, ginekomastia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, polimialgia reumatyczna, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, trombocytopenia, zaburzenia erekcji, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia pamięci, zapalenie naczyń, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie mięśnia, zespół nadwrażliwości, zespół toczniopodobny - Leksykon substancji czynnych
Prawastatyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Prawastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami predysponującymi do toksyczności mięśniowej, takimi jak wiek powyżej 65 lat, niekontrolowana niedoczynność tarczycy, zaburzenia czynności nerek, czy wcześniejsza toksyczność mięśniowa po statynach lub fibratach. Monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest zalecane przed rozpoczęciem terapii u pacjentów z grup ryzyka oraz w przypadku wystąpienia objawów mięśniowych (ból, osłabienie, kurcze). Wskazane jest przerwanie leczenia, gdy aktywność CK przekracza 5-krotnie górną granicę normy lub gdy pojawiają się nasilone objawy kliniczne. Bardzo rzadko obserwuje się rabdomiolizę z masywnym wzrostem CK (ponad 30-40-krotnym) i ryzykiem niewydolności nerek. Interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z kwasem fusydowym, cyklosporyną, klarytromycyną, makrolidami oraz kolchicyną, zwiększają ryzyko miopatii i wymagają ścisłego nadzoru lub unikania jednoczesnego stosowania. W przypadku wystąpienia objawów uszkodzenia wątroby (ALT i AST trzykrotnie powyżej normy, żółtaczka, hiperbilirubinemia) leczenie należy przerwać, a ponowne włączenie prawastatyny jest przeciwwskazane, jeśli nie stwierdzono innej przyczyny.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy wątrobowe, ból mięśni, cyklosporyna, fibrat, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, klarytromycyna, kolchicyna, kwas fusydowy, mioglobinuria, miopatia, niacyna, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, prawastatyna, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, śródmiąższowa choroba płuc, statyna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Combodiab 50 mg + 850 mg
Lek Combodiab, zawierający sytagliptynę (50 mg) i metforminę (850 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z danymi dotyczącymi jednoczesnego podawania tych substancji jako osobnych preparatów. Wśród działań niepożądanych najczęściej obserwuje się hipoglikemię (częstość występowania 13,8% przy jednoczesnym stosowaniu z pochodnymi sulfonylomocznika oraz 10,9% z insuliną), objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, wymioty, ból brzucha), a także reakcje nadwrażliwości i zapalenie trzustki (częstość występowania 0,3% w badaniu TECOS). Rzadko występują poważne powikłania, takie jak kwasica mleczanowa, zaburzenia czynności wątroby czy niedokrwistość megaloblastyczna związana z niedoborem witaminy B12. Profil działań niepożądanych u dzieci i młodzieży (10-17 lat) jest zbliżony do dorosłych, z podwyższonym ryzykiem hipoglikemii niezależnie od stosowania insuliny bazowej.
bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, biorównoważność, cukrzyca typu 2, EGFR, hipoglikemia, kwasica mleczanowa, metformina, niedobór witaminy B12, niedokrwistość megaloblastyczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bosutinib Zentiva 500 mg
Profil bezpieczeństwa bosutynibu został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących 1372 pacjentów z białaczką, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę leku w monoterapii, z medianą czasu leczenia wynoszącą 26,3 miesiąca (zakres 0,03–170,49 miesiąca). Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi (≥20% pacjentów) były biegunka (80,4%), nudności (41,5%), ból brzucha (35,6%), małopłytkowość (34,4%), wymioty (33,7%), wysypka (32,8%), wzrost aktywności AlAT (28,0%), niedokrwistość (27,2%), gorączka (23,4%), wzrost aktywności AspAT (22,5%), zmęczenie (32,0%) oraz ból głowy (20,3%). Działania niepożądane stopnia 3. lub 4. wystąpiły u 68,7% pacjentów, z najczęstszymi zdarzeniami takimi jak małopłytkowość (19,7%), wzrost aktywności AlAT (14,6%), neutropenia (10,6%), biegunka (10,6%) i niedokrwistość (10,3%). Mediana czasu do wystąpienia niedokrwistości wynosiła 29 dni, neutropenii 56 dni, a małopłytkowości 28 dni, z medianą czasu trwania zdarzeń od 15 do 22 dni. Zgłoszono także rzadkie przypadki polekowego uszkodzenia wątroby (0,1%) oraz reaktywacji wirusowego zapalenia wątroby typu B, które mogły prowadzić do ciężkich powikłań.
aktywność AlAT, aktywność AspAT, aktywność lipazy, białaczka, biegunka, ból brzucha, bosutynib, chromosom Philadelphia, dysfagia, gorączka neutropeniczna, granulocytopenia, hepatotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra niewydolność wątroby, ostre uszkodzenie nerek, piorunujące zapalenie wątroby, płyn w jamie opłucnej, polekowe uszkodzenie wątroby, przeszczepienie wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, trądzik, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie nosogardzieli, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simratio 40
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, niesie ryzyko miopatii objawiającej się bólami mięśni, osłabieniem i podwyższoną aktywnością kinazy kreatynowej (CK) powyżej 10-krotności górnej granicy normy. W ciężkich przypadkach może dojść do rabdomiolizy z ostrą niewydolnością nerek. Częstość miopatii jest dawkozależna: 0,03% przy 20 mg/dobę, 0,08% przy 40 mg/dobę i 0,61% przy 80 mg/dobę, a u pacjentów po zawale mięśnia sercowego przy dawce 80 mg wynosi około 1,0%. Czynniki zwiększające ryzyko to m.in. wiek ≥65 lat, płeć żeńska, pochodzenie azjatyckie, genotyp SLCO1B1 c.521T>C (zwłaszcza homozygoty CC z ryzykiem miopatii do 15% rocznie przy 80 mg), niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny lub fibraty oraz nadużywanie alkoholu. Monitorowanie aktywności CK jest kluczowe, zwłaszcza przy dawce 80 mg, a w przypadku podwyższenia powyżej 5-krotności normy lub nasilonych dolegliwości mięśniowych należy rozważyć odstawienie leku. Zgłaszano także rzadkie przypadki immunozależnej miopatii martwiczej utrzymującej się po odstawieniu statyn.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, ból mięśni, genotyp SLCO1B1, heterozygotyczna hipercholesterolemia, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia rodzinna, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, miastenia, miastenia oczna, mioglobinuria, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka