pole pod krzywą
Pole pod krzywą (AUC – Area Under the Curve) to parametr farmakokinetyczny opisujący ekspozycję organizmu na lek w czasie. Najczęściej określa powierzchnię pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu, stanowiąc kluczowy wskaźnik biodostępności substancji aktywnej.
W kontekście badań klinicznych i farmakologii, AUC dostarcza informacji o całkowitej ilości leku, która dotarła do krążenia systemowego. Parametr ten jest szczególnie istotny przy ocenie biorównoważności leków generycznych w porównaniu do oryginalnych, a także przy ustalaniu dawkowania, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek.
W diagnostyce medycznej pojęcie pola pod krzywą stosuje się również w ocenie skuteczności testów diagnostycznych poprzez analizę krzywej ROC (Receiver Operating Characteristic). AUC-ROC o wartości 1,0 oznacza test idealny, natomiast wartość 0,5 wskazuje na przypadkową zdolność diagnostyczną testu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Cabazitaxel Fresenius Kabi 20 mg/ml
Kabazytaksel jest metabolizowany głównie przez izoformę CYP3A, odpowiadającą za 80-90% jego przemian metabolicznych. Silne inhibitory CYP3A, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), prowadzą do zmniejszenia klirensu kabazytakselu o około 20% i wzrostu AUC o 25%, co zwiększa ryzyko toksyczności. Z kolei silne induktory CYP3A, np. ryfampicyna (600 mg/dobę), zwiększają klirens o 21% i zmniejszają AUC o 17%, co może osłabić efekt terapeutyczny. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania kabazytakselu z silnymi inhibitorami (np. azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, inhibitory proteazy HIV) oraz induktorami CYP3A (np. leki przeciwdrgawkowe, ryfampicyna, ziele dziurawca). Umiarkowane inhibitory, takie jak aprepitant, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę kabazytakselu.
antybiotyk makrolidowy, chemioterapia, CYP3A, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drobnoustrój atenuowany, etanol bezwodny, farmakokinetyka leku, hepatotoksyczność, immunosupresja, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, inhibitor proteazy HIV, kabazytaksel, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny azolowy, nudność, OATP1B1, pole pod krzywą, ryfampicyna, substrat OATP1B1, szczepionka żywa, transporter błonowy, układ odpornościowy - Leksykon substancji czynnych
Piroksykam – Interakcje
Piroksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Jednoczesne stosowanie piroksykamu z kwasem acetylosalicylowym lub innymi NLPZ jest przeciwwskazane ze względu na zmniejszenie stężenia piroksykamu w osoczu do około 80% oraz zwiększone ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Piroksykam nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, acenokumarolu) i leków hamujących agregację płytek oraz SSRI, co podnosi ryzyko krwawień. Ponadto, NLPZ mogą obniżać skuteczność diuretyków i leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, AIIA, beta-adrenolityki), a u pacjentów z ryzykiem niewydolności nerek (np. osoby starsze, odwodnione) może dojść do ostrej, odwracalnej niewydolności nerek. Zaleca się monitorowanie czynności nerek i ciśnienia tętniczego podczas terapii skojarzonej.
acenokumarol, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolowy, beta-adrenolityk, cholestyramina, cyklosporyna, cymetydyna, digitoksyna, digoksyna, działanie nefrotoksyczne, działanie przeciwpłytkowe, działanie sedatywne, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, piroksykam, pole pod krzywą, przesączanie kłębuszkowe, sok żołądkowy, takrolimus, układ pokarmowy, warfaryna, wkładka domaciczna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Acix 500 500 mg
Acyklowir, aktywny składnik leku ACIX 500, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się okresem półtrwania około 2,9 godziny u dorosłych po podaniu dożylnym oraz eliminacją głównie przez nerki, z przewagą wydalania w postaci niezmienionej. Klirens nerkowy acyklowiru przewyższa klirens kreatyniny, co wskazuje na udział zarówno przesączania kłębuszkowego, jak i wydzielania kanalikowego w eliminacji leku. Metabolizm jest ograniczony, z 9-karboksymetoksymetyloguaniną stanowiącą 10-15% dawki wydalanej w moczu. Interakcje farmakologiczne obejmują wpływ probenecydu (1 g podany 60 minut przed acyklowirem), który wydłuża okres półtrwania o 18% i zwiększa AUC o 40%. Stężenia osoczowe (Cssmax i Cssmin) są zależne od dawki, np. dla dawki 10 mg/kg mc. wynoszą odpowiednio 92 μmol/l (20,7 μg/ml) i 10,2 μmol/l (2,3 μg/ml).
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, AUC, chorobliwa otyłość, hemodializa, interakcja farmakologiczna, klirens nerkowy, niewydolność nerek, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie osoczowe leku, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hascovir 400 mg/5 ml
Acyklowir, substancja czynna leku Hascovir (400 mg/5 ml, zawiesina doustna), wykazuje częściowe wchłanianie z przewodu pokarmowego, z proporcjonalnym wzrostem stężenia w osoczu wraz ze wzrostem dawki. Przy dawkowaniu doustnym 200 mg co 4 godziny, CSSmaks wynosi 3,1 μM (0,7 μg/ml), a CSSmin 1,8 μM (0,4 μg/ml), natomiast przy dawce 800 mg co 4 godziny wartości te wzrastają odpowiednio do 8 μM (1,8 μg/ml) i 4 μM (0,9 μg/ml). Po podaniu dożylnym u dorosłych okres półtrwania wynosi około 2,9 godziny, a stężenia maksymalne i minimalne są zależne od dawki (np. 10 mg/kg mc. – Cmax 92 μM, Cmin 10,2 μM). U noworodków i niemowląt okres półtrwania jest wydłużony do 3,8 godziny, a u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek do 19,5 godziny. Acyklowir przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, osiągając około 50% stężenia osoczowego, a jego wiązanie z białkami osocza jest niskie (9-33%), co ogranicza ryzyko interakcji lekowych.
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, stężenie minimalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zawiesina doustna - Leksykon substancji czynnych
Kwas ursodeoksycholowy – Interakcje
Kwas ursodeoksycholowy (UDCA) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii chorób wątroby i dróg żółciowych. Substancje takie jak kolestyramina, kolestypolem oraz leki zobojętniające kwas solny zawierające wodorotlenek glinu, smektyt czy trójkrzemian magnezu wiążą UDCA w przewodzie pokarmowym, co znacząco obniża jego wchłanianie i skuteczność terapeutyczną. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między podaniem tych leków a UDCA. Ponadto, UDCA wpływa na farmakokinetykę cyklosporyny, co wymaga regularnego monitorowania stężenia cyklosporyny we krwi i ewentualnej korekty dawki. Obserwuje się także zmniejszenie wchłaniania cyprofloksacyny oraz obniżenie Cmax i AUC nitrendypiny, co może skutkować osłabieniem ich działania terapeutycznego i wymaga uważnego monitorowania oraz dostosowania terapii.
antagonista wapnia, budezonid, choroba wątroby, cyklosporyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450, dapson, farmakodynamika, farmakokinetyka, hormon estrogenowy, kamica żółciowa, kamień żółciowy, klofibrat, kolestyramina, kwas ursodeoksycholowy, lek wiążący kwasy żółciowe, lek zobojętniający kwas solny, nitrendypina, pole pod krzywą, rozuwastatyna, statyna, stężenie cyklosporyny, stężenie w osoczu, trójkrzemian magnezu, wchłanianie w przewodzie pokarmowym, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Flucofast 100 mg
Flukonazol, substancja czynna leku Flucofast, wykazuje wysoką biodostępność (~90%) zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, z szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (0,5-1,5 h). Charakteryzuje się liniową farmakokinetyką, z okresem półtrwania około 30 godzin u dorosłych, co umożliwia stosowanie pojedynczych dawek dobowych lub tygodniowych. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (11-12%) i szeroką penetrację do płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 80% stężenia osoczowego) oraz tkanek skóry i paznokci, gdzie kumuluje się przez długi czas (np. 73 μg/g w warstwie rogowej po 12 dniach stosowania dawki 50 mg/dobę). Flukonazol jest wydalany głównie przez nerki (80% w postaci niezmienionej), a jego klirens koreluje z klirensem kreatyniny, co wymaga modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek (GFR <20 ml/min, okres półtrwania wydłużony do 98 godzin). Lek jest silnym inhibitorem CYP2C9, CYP3A4 i CYP2C19, co należy uwzględnić przy planowaniu terapii ze względu na potencjalne interakcje lekowe.
biodostępność, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, flukonazol, hemodializa, inhibitor cytochromu P450, interakcja lekowa, kandydoza pochwy, klirens kreatyniny, klirens leku, lek moczopędny, maksymalne stężenie leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja leku, płyn mózgowo-rdzeniowy, podawanie wielokrotne, pole pod krzywą, warstwa rogowa naskórka, zaburzenie czynności nerek, zależność liniowa, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elicea 20 mg
Escytalopram, będący enancjomerem S cytalopramu, wykazuje w badaniach przedklinicznych podobny profil toksykologiczny do cytalopramu, co pozwala na odniesienie danych toksykologicznych cytalopramu do escytalopramu. W badaniach na szczurach stwierdzono kardiotoksyczność, w tym zastoinową niewydolność serca, po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność wiąże się głównie z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, które u escytalopramu były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, natomiast AUC było 3-4 razy większe niż ekspozycja kliniczna. Fosfolipidoza obserwowana była przy ekspozycji porównywalnej z ludzką i miała charakter odwracalny. Działanie embriotoksyczne, manifestujące się zmniejszeniem masy ciała płodów i opóźnieniem kostnienia, występowało przy AUC przekraczającym ekspozycję kliniczną, bez zwiększonej częstości wad rozwojowych. W okresie okołoporodowym zaobserwowano zmniejszoną przeżywalność potomstwa przy ekspozycji większej niż kliniczna.
amina biogenna, badanie toksykologiczno-kinetyczne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, kation amfifilny, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, okres laktacji, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą, przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, stężenie leku w osoczu, wada rozwojowa, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metcrean 500 mg
Metcrean, zawierający metforminę chlorowodorek w dawkach 500 mg, 850 mg oraz 1000 mg, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą częściową biodostępność (50-60%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 2,5 godzinie (tmax). Absorpcja metforminy jest nieliniowa i może ulec wysyceniu, co oznacza, że wzrost dawki nie przekłada się proporcjonalnie na wzrost stężenia leku w osoczu. W stanie stacjonarnym stężenie metforminy w osoczu nie przekracza zwykle 1 µg/ml, a maksymalne stężenie w badaniach klinicznych nie przekraczało 5 µg/ml. Pokarm zmniejsza Cmax o 40%, AUC o 25% oraz opóźnia tmax o 35 minut, jednak kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje niejasne. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, przenika do erytrocytów i ma szeroki zakres objętości dystrybucji (63-276 l), co wskazuje na znaczne przenikanie do tkanek.
białko osocza, biodostępność metforminy, biotransformacja, dawka pojedyncza, dawka wielokrotna, ekspozycja na lek, ekspozycja systemowa, farmakokinetyka nieliniowa, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metforminy chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie glukozy, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wydzielanie kanalikowe - Leksykon substancji czynnych
Czynnik IX – Właściwości farmakokinetyczne
Czynnik IX, glikoproteina o masie około 68 kDa, jest kluczowym elementem układu krzepnięcia i stosowanym w terapii hemofilii B. Farmakokinetyka preparatu BETAFACT u 11 pacjentów powyżej 12 lat po dożylnym podaniu dawki 60 j.m./kg wykazała maksymalne stężenie czynnika IX w osoczu po 15-30 minutach, średni odzysk przyrostowy 1,08 ± 0,21 j.m./dl na j.m./kg, AUC 1888 ± 387 j.m.h/dl, czas pozostawania 44,2 ± 4,9 h oraz okres półtrwania 33 ± 4 h. Preparat Immunine 600 IU charakteryzuje się klirensem 8,89 ml/h/kg (SD 2,91), czasem zalegania 23,86 h (SD 5,09) i biologicznym okresem półtrwania około 17 godzin. Odzysk przyrostowy (IR) różni się w zależności od wieku i preparatu, z niższymi wartościami u dzieci poniżej 6 lat (BETAFACT: 0,72 ± 0,17 j.m./dl na j.m./kg; Immunine: 0,9 ± 0,12 j.m./dl na j.m./kg). Wartości IR u starszych pacjentów (≥12 lat) są wyższe (BETAFACT: 1,08 ± 0,21; Immunine: 1,1 ± 0,27 j.m./dl na j.m./kg). W przypadku preparatów złożonych, takich jak FEIBA NF, farmakokinetyka jest trudna do określenia ze względu na różnorodność czynników krzepnięcia i ich różne okresy półtrwania.
aktywowany czynnik VII, biologiczny okres półtrwania, czynnik IX, Farmakopea Europejska, glikoproteina jednołańcuchowa, hemofilia B, inhibitor czynnika VIII, jednostka międzynarodowa, jednostopniowy test krzepnięcia, klirens, kompleks czynników krzepnięcia, końcowy okres półtrwania, odzysk przyrostowy, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą, populacja pediatryczna, profilaktyka krwawień, przyrostowy stopień poprawy, średni czas zalegania, układ krzepnięcia, współczynnik oczyszczania osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dulsevia 90 mg
Duloksetyna, podawana jako pojedynczy enancjomer w kapsułkach dojelitowych, charakteryzuje się dużą zmiennością farmakokinetyczną (50-60%), zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w ciągu 6 godzin, z biodostępnością wynoszącą średnio 50% (zakres 32-80%). Pokarm wydłuża czas do Cmax do 10 godzin i zmniejsza wchłanianie o około 11%, bez istotnego wpływu klinicznego. Duloksetyna wiąże się w 96% z białkami osocza (albumina i alfa-1-kwaśna glikoproteina) i jest intensywnie metabolizowana przez CYP1A2 i polimorficzny CYP2D6 do farmakologicznie nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym to średnio 36 l/h, natomiast po doustnym 101 l/h (zakres 33-261 l/h).
alfa-1 kwaśna glikoproteina, całkowita biodostępność, Cmax, CYP1A2, cytochrom P450 2D6, duże zaburzenie depresyjne, dystrybucja duloksetyny, enzym CYP2D6, farmakokinetyka duloksetyny, glukuronid sprzężony, klasyfikacja Childa-Pugha, krańcowa niewydolność nerek, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, pole pod krzywą, pozorny klirens osoczowy, siarczan sprzężony, stężenie duloksetyny w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Bluefish 12,5 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została oceniona u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując spójne parametry w obu grupach. Po podaniu doustnym dawki 25-100 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC oraz Cmax, które osiągają maksimum po 6-12 godzinach (tmax). Lek ulega kumulacji przy wielokrotnym podawaniu, z 3-4-krotnym wzrostem stężenia sunitynibu i 7-10-krotnym wzrostem jego głównego aktywnego metabolitu, osiągając stan równowagi po 10-14 dniach, przy łącznym stężeniu 62,9-101 ng/ml. Sunitynib wiąże się z białkami osocza w 95%, a metabolit w 90%, a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi 2230 L, co wskazuje na intensywną penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się głównie przez kał (61%) i mocz (16%). Okres półtrwania wynosi 40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu. Nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetyki przy spożyciu posiłków ani podczas powtarzanych cykli terapii.
białko oporności raka piersi, biodostępność, BSA, CYP3A4, dezetylosunitynib, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka populacyjna, fosforylacja receptorów, hemodializa, inhibitory CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, maksymalna tolerowana dawka, maksymalne stężenie w osoczu, nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan równowagi dynamicznej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fluxazol 200 mg
Flukonazol wykazuje korzystny, liniowy profil farmakokinetyczny z wysoką biodostępnością (~90%) po podaniu doustnym, z szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (0,5-1,5 h). Lek dostępny jest w kapsułkach o dawkach 50, 100, 150 i 200 mg, zawierających odpowiednio 49,1-196,4 mg laktozy jednowodnej. Charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji zbliżoną do całkowitej objętości wody ustrojowej, niskim wiązaniem z białkami osocza (11-12%) oraz doskonałą penetracją do płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (ok. 80% stężenia osoczowego). Flukonazol kumuluje się w keratynowych strukturach skóry i paznokci, osiągając w warstwie rogowej stężenia do 73 μg/g po 12 dniach terapii dawką 50 mg/dobę oraz utrzymując się w paznokciach nawet do 6 miesięcy po zakończeniu leczenia. Metabolizm leku jest minimalny, a eliminacja głównie nerkowa (ok. 80% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 30 godzin u dorosłych z prawidłową czynnością nerek. W przypadku ciężkich zaburzeń nerek (GFR <20 ml/min) okres półtrwania wydłuża się do 98 godzin, co wymaga modyfikacji dawkowania; flukonazol jest częściowo usuwany podczas hemodializy (ok. 50% w 3 godziny).
AUC, biodostępność, Cmax, CYP2C19, CYP2C9, cytochrom P450, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka, flukonazol, GFR, grzybica paznokci, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, kandydoza błony śluzowej, kandydoza pochwy, klirens kreatyniny, klirens leku, kumulacja leku, laktoza jednowodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą, stężenie maksymalne, warstwa rogowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Subinit 12,5 mg
Sunitynib, stosowany w terapii onkologicznej, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na enzym CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, rytonawir czy itrakonazol, zwiększają Cmax o 49% oraz AUC0-∞ o 51% sumy stężenia sunitynibu i jego głównego metabolitu, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub zmniejszenia dawki sunitynibu do minimum 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET). Z kolei silne induktory CYP3A4, np. ryfampicyna czy deksametazon, obniżają Cmax o 23% i AUC0-∞ o 46%, co może wymagać stopniowego zwiększania dawki sunitynibu o 12,5 mg do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET). Należy unikać także spożywania soku grejpfrutowego oraz preparatów z dziurawca, które wpływają na metabolizm leku.
ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka sunitynibu, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, induktory CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitory CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje lekowe, ketokonazol, monitorowanie pacjenta, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą, przewód pokarmowy, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, stężenie maksymalne, sunitynib, terapia onkologiczna, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Crusia 20 mg/0,2 ml (2000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa, substancja czynna leku Crusia, charakteryzuje się niemal 100% biodostępnością po podaniu podskórnym, co umożliwia pełne wykorzystanie dawki. Maksymalna aktywność anty-Xa osiągana jest po 3-5 godzinach i wykazuje liniową zależność od dawki, np. 0,2 j.m./ml po 2000 j.m. (20 mg) oraz 1,3 j.m./ml po 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.). Stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dniu leczenia, zależnie od schematu dawkowania. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 l, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni wewnątrznaczyniowej. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez desulfację i depolimeryzację, a eliminacja jest jednofazowa z okresem półtrwania około 5 godzin po pojedynczym podaniu i 7 godzin po wielokrotnym. Klirens anty-Xa wynosi 0,74 l/h po dawce 150 j.m./kg mc. podawanej dożylnie przez 6 godzin. Nerkowa eliminacja obejmuje około 40% dawki, co ma istotne znaczenie kliniczne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, aktywność anty-Xa i anty-IIa, aktywność antykoagulacyjna, antytrombina III, AUC, biodostępność, bolus dożylny, depolimeryzacja, desulfacja, działanie przeciwzakrzepowe, enoksaparyna sodowa, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny - Leksykon leków
Interakcje leku – Etiagen 100 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Etiagen, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Metabolizm kwetiapiny odbywa się głównie przez enzym CYP3A4, co powoduje, że jednoczesne stosowanie z inhibitorami tego enzymu, takimi jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazane. Spożywanie soku grejpfrutowego również zwiększa stężenie leku i jest niewskazane. Induktory CYP3A4, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco obniżają stężenie kwetiapiny (odpowiednio do około 13% i poprzez 450% wzrost klirensu), co może wymagać dostosowania dawki. Ponadto, stosowanie leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a leki antycholinergiczne mogą nasilać działania niepożądane o charakterze antycholinergicznym.
cytochrom P450 3A4, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dysfagia, działanie antycholinergiczne, enzymy mikrosomalne, induktor CYP3A4, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitory monoaminooksydazy, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kwetiapiny, leukopenia i neutropenia, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, spowolnienie psychoruchowe, stężenie kwetiapiny, technika chromatograficzna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wydłużenie odstępu QT, wynik fałszywie dodatni, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia koordynacji, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy