Właściwości farmakokinetyczne
Flonidan 1 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne leku Flonidan (loratadyna)

Flonidan w postaci zawiesiny doustnej (1 mg/ml) zawiera jako substancję czynną loratadynę, której właściwości farmakokinetyczne charakteryzują się specyficznym profilem wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji. Lek jest dostępny w postaci białej lub prawie białej, jednorodnej zawiesiny doustnej.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym loratadyna charakteryzuje się szybkim i dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Pokarm nieznacznie opóźnia proces wchłaniania substancji czynnej, jednak nie wpływa istotnie na działanie kliniczne preparatu. Maksymalne stężenie loratadyny w surowicy krwi (Cmax) obserwuje się po upływie 1-1,5 godziny od momentu podania. Natomiast w przypadku jej głównego metabolitu, desloratadyny (DCL), maksymalne stężenie występuje po 1,5-3,7 godziny po aplikacji leku.²

Dystrybucja

Loratadyna wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza, wynoszący 97-99%. Natomiast jej główny metabolit wiąże się z białkami w stopniu umiarkowanym (73-76%). Średni okres półtrwania dla loratadyny wynosi 8,4 godziny, przy czym zakres może wahać się od 3 do 20 godzin. W przypadku jej głównego metabolitu średni okres półtrwania jest znacznie dłuższy i wynosi 28 godzin (zakres od 8,8 do 92 godzin). Istotną cechą zarówno loratadyny, jak i jej metabolitu (DCL) jest ograniczone przenikanie przez barierę krew-mózg. Objętość dystrybucji loratadyny jest duża, co wskazuje na jej szerokie rozprzestrzenianie się w organizmie.³

Metabolizm

Loratadyna podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie. Głównym szlakiem metabolicznym jest przemiana przy udziale enzymów z rodziny cytochromu P450, w szczególności izoenzymów CYP3A4 i CYP2D6. Głównym metabolitem jest desloratadyna (DCL), która wykazuje 4-krotnie silniejszą aktywność farmakologiczną niż związek macierzysty, przez co w znacznym stopniu odpowiada za efekt kliniczny leku.⁴

W prowadzonych kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że równoczesne stosowanie loratadyny z inhibitorami enzymów wątrobowych, takimi jak ketokonazol, erytromycyna czy cymetydyna, powoduje zwiększenie stężenia loratadyny w osoczu. Nie zaobserwowano jednak istotnych klinicznie zmian, w tym zmian w zapisie elektrokardiograficznym (EKG).⁵

Dostępność biologiczna loratadyny i jej aktywnego metabolitu jest proporcjonalna do zastosowanej dawki, co świadczy o liniowej farmakokinetyce w zakresie stosowanych dawek terapeutycznych.⁶

Eliminacja

Po podaniu pojedynczej dawki loratadyny, okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 10 godzin, natomiast dla desloratadyny jest on dłuższy i wynosi 17 godzin. W ciągu 10 dni od podania około 40% dawki wydalane jest z moczem, a 42% z kałem, głównie w postaci sprzężonych metabolitów. W pierwszych 24 godzinach z moczem wydalane jest około 27% podanej dawki.⁷

Profil farmakokinetyczny loratadyny i jej metabolitu jest zbliżony u zdrowych, dorosłych ochotników oraz u zdrowych osób w podeszłym wieku. Istotne jest również, że loratadyna i jej aktywny metabolit przenikają do mleka kobiecego.⁸

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek parametry farmakokinetyczne loratadyny i jej metabolitu ulegają zmianie. Wartości pola pod krzywą (AUC) oraz maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) są wyższe niż u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Mimo to średnie wartości okresu półtrwania loratadyny i jej metabolitu nie różnią się istotnie od wartości obserwowanych u osób zdrowych. Warto podkreślić, że u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, hemodializa nie wpływa na parametry farmakokinetyczne loratadyny ani jej aktywnego metabolitu.⁹

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z przewlekłą poalkoholową chorobą wątroby wartości pola pod krzywą (AUC) i maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) są dwukrotnie wyższe w porównaniu do pacjentów z prawidłową funkcją wątroby. Co istotne, profil farmakokinetyczny metabolitu nie ulega znaczącej zmianie. Okres półtrwania loratadyny u tych pacjentów wynosi 24 godziny, a jej metabolitu 37 godzin, przy czym obserwuje się wydłużanie tych czasów wraz z narastaniem stopnia uszkodzenia wątroby.¹⁰

Parametry farmakokinetyczne loratadyny i desloratadyny (DCL)