histamina
Histamina to kluczowa amina biogenna występująca naturalnie w organizmie człowieka, pełniąca funkcję neuroprzekaźnika i lokalnego mediatora reakcji zapalnych. Jest produkowana głównie przez komórki tuczne (mastocyty), bazofile oraz komórki enterochromafinowe w przewodzie pokarmowym. W warunkach fizjologicznych uczestniczy w regulacji wydzielania kwasu żołądkowego, modulacji odpowiedzi immunologicznej i neurotransmisji.
W kontekście patofizjologicznym histamina odgrywa istotną rolę w rozwoju reakcji alergicznych i zapalnych. Po uwolnieniu z ziarnistości komórek tucznych, w wyniku reakcji IgE-zależnej lub innych czynników, powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych, zwiększenie ich przepuszczalności, skurcz mięśni gładkich (szczególnie w drogach oddechowych) oraz stymulację zakończeń nerwowych, co objawia się pokrzywką, obrzękiem, świądem i dusznością.
Działanie histaminy jest mediowane przez cztery typy receptorów histaminowych (H1-H4), które są celami terapeutycznymi dla różnych grup leków przeciwhistaminowych. Antagoniści receptora H1 znajdują zastosowanie w leczeniu alergii, antagoniści H2 – w terapii choroby wrzodowej i GERD, natomiast badania nad zastosowaniem antagonistów H3 i H4 koncentrują się na schorzeniach neurologicznych i immunologicznych.
Nadmierne uwalnianie histaminy lub zaburzenia jej metabolizmu są związane z różnymi stanami klinicznymi, w tym z anafilaksją, mastocytozą, nietolerancją histaminy oraz niektórymi zaburzeniami neurologicznymi. Monitorowanie poziomów histaminy oraz jej metabolitów może mieć wartość diagnostyczną w tych schorzeniach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Anafilaksja – Patofizjologia i mechanizm
Anafilaksja to ostra, wielonarządowa reakcja hipersensytywności o nagłym początku, zagrażająca życiu poprzez niewydolność dróg oddechowych i układu krążenia, często z towarzyszącymi zmianami skórnymi i śluzówkowymi. Dominującym mechanizmem jest reakcja zależna od immunoglobuliny E (IgE), która po związaniu z receptorem FcεRI na komórkach tucznych i bazofilach prowadzi do ich degranulacji i uwolnienia mediatorów takich jak histamina, tryptaza, leukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4), czynnik aktywujący płytki (PAF) oraz cytokiny (IL-4, IL-13). Te mediatory wywołują rozszerzenie naczyń, zwiększoną przepuszczalność naczyń, skurcz oskrzeli i objawy kliniczne anafilaksji. Alternatywne mechanizmy obejmują reakcje zależne od IgG, aktywację dopełniacza (C3a, C4a, C5a), bezpośrednią degranulację komórek tucznych oraz wpływ kofaktorów takich jak wysiłek fizyczny, infekcje czy NLPZ, które modulują przebieg reakcji. Nowo odkryty szlak IgE-LysRS-MITF reguluje nasilenie reakcji poprzez kontrolę syntezy mediatorów prozapalnych w komórkach tucznych.
adrenalina, błękit metylenowy, czynnik aktywujący płytki, histamina, immunoglobulina E, kofaktor anafilaksji, komórki tuczne i bazofile, leukotrieny, mediator zapalny, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, przepuszczalność jelitowa, przepuszczalność naczyń, reakcja alergiczna, reakcja alergiczna systemowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja zależna od IgE, receptor histaminowy, rozszerzenie naczyń, rozszerzenie oskrzeli, skurcz oskrzeli, syntaza tlenku azotu, szlak sygnałowy, tryptaza - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia słoneczna – Etiologia i przyczyny
Alergia słoneczna to grupa schorzeń dermatologicznych manifestujących się świądową wysypką po ekspozycji na promieniowanie UV, z wielopostaciową osutką świetlną (PMLE) stanowiącą około 70% przypadków. Mechanizm patofizjologiczny opiera się na nieprawidłowej reakcji immunologicznej skóry na promieniowanie UVA (odpowiedzialne za 90% przypadków PMLE), które modyfikuje substancje skórne, wywołując odpowiedź układu odpornościowego. Czynniki ryzyka obejmują jasną karnację, płeć żeńską (90% przypadków PMLE), wiek 20-30 lat, klimat umiarkowany z wyraźnymi porami roku oraz predyspozycje genetyczne, zwłaszcza w przypadku świerzbiączki letniej (actinic prurigo). Ponadto, fotowrażliwość może dotyczyć różnych zakresów promieniowania UV i światła widzialnego (300-500 nm), a także być indukowana przez leki (np. tetracykliny, NLPZ, izotretynoinę) i substancje chemiczne stosowane na skórę (oksybenzon, retinoidy, kwas glikolowy). Reakcje fototoksyczne i fotoalergiczne różnią się klinicznie i patomechanicznie, co ma znaczenie diagnostyczne i terapeutyczne.
chinolon, fotoalergia, fototoksyczność, furanokumaryna, histamina, hydrochlorotiazyd, izotretynoina, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwzapalny niesteroidowy, łuszczyca, mechanizm obronny, nietolerancja histaminy, pelagra, pokrzywka słoneczna, porfiria, promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, reakcja alergiczna, stres oksydacyjny, swędząca wysypka, światło widzialne, świerzbiączka letnia, toczeń rumieniowaty układowy, układ immunologiczny, wielopostaciowa osutka świetlna, xeroderma pigmentosum - Leksykon leków
Przedawkowanie – Melis-Tonic –
Melis-Tonic, płyn doustny zawierający ekstrakty roślinne (liść melisy, kwiatostan głogu, koszyczek rumianku, korzeń arcydzięgla, owoc kminku) oraz miód, w przypadku przedawkowania może wywołać reakcje fotouczuleniowe. Objawy te obejmują nadwrażliwość skóry na promieniowanie UV, rumień, świąd oraz w cięższych przypadkach pęcherze skórne, co jest związane z obecnością furanokumaryn w ekstraktach roślinnych. Ponadto, preparat zawiera 30-35% etanolu, co przy nadmiernym spożyciu może prowadzić do objawów zatrucia alkoholowego, takich jak zawroty głowy, sedacja, zaburzenia koordynacji, nudności i wymioty, szczególnie u pacjentów z niską tolerancją alkoholu, chorobami wątroby lub stosujących leki interaktywne z alkoholem.
dermatolog, ekstrakt etanolowy, fotosensytyzacja, furanokumaryna, histamina, mediator zapalny, nadwrażliwość skóry, pęcherz skórny, płyn surowiczy, promieniowanie UV, reakcja fototoksyczna, reakcja fotouczuleniowa, reakcja uczuleniowa na światło, reakcja zapalna skóry, rumień skórny, schorzenie wątroby, układ krążenia, układ pokarmowy, wyciąg płynny złożony, zatrucie alkoholowe - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z sosny – Działania niepożądane
Wyciąg z sosny (Pinus sylvestris L., turiones) w syropie HERBAPINI występuje w stężeniu 6,6 g/100 g syropu (DER 1:1,6, ekstrahent: etanol 90% v/v) i nie jest bezpośrednio powiązany z występowaniem specyficznych działań niepożądanych w dokumentacji produktu leczniczego. Profil bezpieczeństwa preparatu jest zdominowany przez kodeinę, główny składnik aktywny, odpowiedzialny za większość zgłaszanych działań niepożądanych, takich jak reakcje alergiczne, depresja oddechowa, zaburzenia neurologiczne, kardiologiczne i pokarmowe, wszystkie o nieznanej częstości występowania. Substancje pomocnicze, takie jak sacharoza i etanol, mogą również przyczyniać się do efektów ubocznych. Pomimo braku zgłoszonych przypadków nadwrażliwości bezpośrednio związanych z wyciągiem z sosny, należy mieć na uwadze potencjalne reakcje alergiczne, zwłaszcza u pacjentów predysponowanych do nadwrażliwości na składniki roślinne, w tym olejki eteryczne zawarte w wyciągu.
anoreksja, bradykardia, depresja oddechowa, drgawki, efekt antydiuretyczny, fascykulacje, hiperglikemia, hipotensja, hipotonia ortostatyczna, histamina, mioza, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadwrażliwość, olejek eteryczny, omamy, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, pokrzywka, reakcja alergiczna, retencja moczu, skurcz dróg żółciowych, skurcz moczowodów, sosna zwyczajna, splątanie, splenomegalia, tachykardia, układ oddechowy, węzły chłonne, wyciąg z pędów sosny, wyciąg z sosny, zapalenie trzustki, zespół odstawienia opioidów - Leksykon substancji czynnych
Escyna – Właściwości farmakodynamiczne
Escyna, główny składnik aktywny wyciągu z nasion kasztanowca zwyczajnego (Aesculus hippocastanum L.), należy do glikozydów trójterpenowych i wykazuje wielokierunkowe działanie na układ naczyniowy. Mechanizmy jej działania obejmują zwiększenie tonusu żył, zmniejszenie przepuszczalności naczyń włosowatych oraz poprawę krążenia żylnego, co zapobiega zastojom żylnym i wykazuje efekt przeciwobrzękowy oraz przeciwwysiękowy. Escyna hamuje aktywność hialuronidazy, co chroni kwas hialuronowy w substancji międzykomórkowej naczyń, a także wpływa na zmniejszenie napięcia powierzchniowego płynów ustrojowych, normalizację wymiany płynów wewnątrz- i zewnątrzkomórkowych oraz stabilizację błon komórkowych. Działanie przeciwzapalne escyny polega na hamowaniu reakcji zapalnych indukowanych przez histaminę i serotoninę, co skutkuje uszczelnieniem śródbłonka kapilar i ograniczeniem przesięku chłonki.
badanie pletyzmograficzne, bioflawonoid, diklofenak, działanie przeciwobrzękowe, działanie przeciwwysiękowe, działanie przeciwzapalne, działanie wenotropowe, escyna, eskulina, glikozyd trójterpenowy, hamowanie hialuronidazy, histamina, krążenie żylne, kwas hialuronowy, naczynie włosowate, naczynie żylne, przepuszczalność naczyń, przesięk chłonki, przewlekła niewydolność żylna, reakcja zapalna, rutozyd, saponina, serotonina, stan zapalny, tonus żylny, trokserutyna, trybenozyd, wyciąg z nasion kasztanowca, żylak - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na leki – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Alergia na leki to immunologiczna nadwrażliwość, w której układ odpornościowy wytwarza specyficzne przeciwciała przeciwko lekom, błędnie identyfikując je jako zagrożenie. Objawy mogą pojawić się natychmiast lub z opóźnieniem i obejmują wysypkę, pokrzywkę, świąd, obrzęk, gorączkę, a w najcięższych przypadkach anafilaksję z objawami takimi jak trudności w oddychaniu, obrzęk gardła, spadek ciśnienia krwi i utrata przytomności. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz testach skórnych i krwiowych, a w razie wątpliwości na testach prowokacyjnych. Kluczowe jest rozróżnienie prawdziwej alergii (stanowiącej 5-10% niepożądanych reakcji) od innych działań niepożądanych. W leczeniu łagodnych objawów stosuje się leki przeciwhistaminowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne i kortykosteroidy, natomiast anafilaksja wymaga natychmiastowego podania epinefryny i hospitalizacji.
alergia na leki, alergia na penicylinę, anafilaksja, auto-injektor epinefryny, desensytyzacja lekowa, duszność, epinefryna, gazometria krwi tętniczej, hipotensja, histamina, intubacja, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, łzawienie oczu, natlenienie, niedrożność dróg oddechowych, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk gardła, obrzęk warg, parametry życiowe, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcje krzyżowe, sinica, świszczący oddech, testy skórne, układ immunologiczny, układ odpornościowy, wysypka skórna, zmniejszony rzut serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Alutard SQ dawki do leczenia podstawowego: 100 SQ-U/ml, 1000 SQ-U/ml, 10 000 SQ-U/ml, 100 000 SQ-U/ml, dawka do leczenia podtrzymującego: 100 000 SQ-U/ml
Alutard SQ to preparat z grupy wyciągów alergenowych jadów owadów błonkoskrzydłych (osy i pszczoły), adsorbowany na wodorotlenku glinu, stosowany w immunoterapii swoistej pacjentów z alergiami IgE-zależnymi. Jego działanie farmakodynamiczne koncentruje się na układzie immunologicznym, gdzie prowadzi do zmniejszenia reakcji nadwrażliwości na alergeny poprzez hamowanie migracji limfocytów T i eozynofilów do tkanek, przesunięcie profilu cytokinowego z Th2 na Th1, zwiększenie syntezy IL-10 indukującej anergię limfocytów T oraz obniżenie uwalniania histaminy z bazofilów. Preparat dostępny jest w formie zawiesiny do wstrzykiwań o stężeniach 100, 1000, 10 000 oraz 100 000 SQ-U/ml, co umożliwia dostosowanie dawki do fazy leczenia podstawowego i podtrzymującego.
anergia, choroba alergiczna, cytokina Th1, cytokina Th2, granulocyt kwasochłonny, granulocyt zasadochłonny, histamina, immunoglobulina E, immunoterapia alergenowa, jad osy, jad owadów błonkoskrzydłych, jad pszczoły, limfocyt T, profil cytokinowy, reakcja nadwrażliwości, reakcja zapalna, układ immunologiczny, wodorotlenek glinu, wyciąg alergenowy jadu owadów błonkoskrzydłych - Leksykon leków
Działania niepożądane – HERBAPini (442 mg + 64 mg + 3 mg)/5 ml
Lek HERBAPINI w postaci syropu zawiera fosforan kodeiny (424 mg/5 ml), wyciąg płynny z pędów sosny (64 mg/5 ml) oraz nalewkę z owocu kopru włoskiego (3 mg/5 ml). Fosforan kodeiny, będący głównym składnikiem aktywnym, może wywoływać liczne działania niepożądane obejmujące różne układy organizmu. Do najczęstszych należą reakcje alergiczne (wysypka, pokrzywka, świąd, obrzęk twarzy), zaburzenia ze strony układu nerwowego (splątanie, senność, omamy, drgawki, depresja, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe), układu sercowo-naczyniowego (bradykardia, tachykardia, niedociśnienie, hipotonia ortostatyczna), a także przewodu pokarmowego (zaparcia, nudności, wymioty, zapalenie trzustki). Istotnym zagrożeniem jest depresja oddechowa przy wyższych dawkach, która może stanowić bezpośrednie ryzyko życia pacjenta. Ponadto, długotrwałe stosowanie kodeiny może prowadzić do rozwoju tolerancji, uzależnienia fizycznego i psychicznego oraz zespołu abstynencyjnego po nagłym odstawieniu.
anoreksja, bradykardia, depresja, depresja oddechowa, diplopia, drgawki, duszność, dysfunkcja seksualna, efekt antydiuretyczny, enzymy wątrobowe, fascykulacje, fosforan kodeiny, halucynacje, hiperglikemia, hipotensja, hipotermia, hipotonia ortostatyczna, histamina, limfadenopatia, mioza, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadmierna potliwość, nalewka z kopru włoskiego, nudności, obrzęk twarzy, palpitacje serca, personel medyczny, pobudzenie OUN, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja układu immunologicznego, retencja moczu, skurcz dróg żółciowych, skurcz moczowodów, splątanie, splenomegalia, świąd, sztywność mięśniowa, tachykardia, tolerancja na lek, uzależnienie lekowe, wyciąg z pędów sosny, wysypka, zaburzenia erekcji, zapalenie trzustki, zaparcie, zespół abstynencyjny, zespół odstawienny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pantoprazole Kalceks 40 mg
Pantoprazol, będący inhibitorem pompy protonowej (IPP) z grupy benzoimidazoli (kod ATC: A02BC02), działa poprzez specyficzne, dawkozależne hamowanie enzymu H+K+-ATP-azy w komórkach okładzinowych żołądka, co prowadzi do zahamowania wydzielania kwasu solnego. Lek ulega aktywacji w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych i skutecznie redukuje zarówno podstawowe, jak i stymulowane wydzielanie kwasu, niezależnie od rodzaju stymulacji (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt terapeutyczny pantoprazolu jest szybki, z ustąpieniem objawów klinicznych u większości pacjentów w ciągu 2 tygodni terapii, a skuteczność jest porównywalna przy podaniu doustnym i dożylnym.
acetylocholina, antagonista receptora H2, benzoimidazol, chromogranina A, enzym H+K+-ATP-aza, gastryna, guz neuroendokrynny, hipergastrynemia, histamina, inhibitor pompy protonowej, komórka ECL, komórka enterochromaffinopodobna, komórka okładzinowa żołądka, rakowiak żołądka, receptor komórkowy, rozrost gruczolakowaty, stężenie gastryny, wydzielanie kwasu solnego, zmiana przedrakowiakowa - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy neuroendokrynne – Etiologia i przyczyny
Guzy neuroendokrynne (NET) to nowotwory wywodzące się z komórek neuroendokrynnych, które wykazują cechy zarówno komórek nerwowych, jak i endokrynnych. Etiologia NET jest wieloczynnikowa i w większości przypadków (90-95%) sporadyczna, bez wyraźnej przyczyny genetycznej. Około 5-10% guzów związanych jest z dziedzicznymi zespołami genetycznymi, takimi jak MEN1, MEN2, VHL, NF1 oraz stwardnienie guzowate. Czynniki środowiskowe i styl życia, takie jak palenie tytoniu, spożycie alkoholu, narażenie na promieniowanie UV czy kontakt z pestycydami, mogą w niektórych przypadkach zwiększać ryzyko rozwoju NET, choć dowody są niejednoznaczne. Choroby współistniejące, takie jak cukrzyca, przewlekłe zapalenie trzustki czy osłabienie układu odpornościowego, również mogą predysponować do rozwoju tych nowotworów. W przypadku guzów funkcjonalnych dochodzi do nadmiernej produkcji hormonów i substancji biologicznie czynnych, co manifestuje się charakterystycznymi zespołami klinicznymi, np. zespołem rakowiaka, szczególnie po pojawieniu się przerzutów do wątroby.
biegunka, dysfagia, guz chromochłonny, guz funkcjonalny, guz neuroendokrynny, histamina, kallikreina, komórka neuroendokrynna, krążenie wrotne, nerwiakowłókniakowatość, perystaltyka, prostaglandyna, przerzut do wątroby, przyzwojak, rak rdzeniasty tarczycy, rak z komórek Merkla, receptor 5-hydroksytryptaminy, serotonina, stwardnienie guzowate, tachykinina, wirus polyoma komórek Merkla, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka zanikowe, zespół genetyczny, zespół MEN1, zespół MEN2, zespół rakowiaka, zespół von Hippla-Lindaua - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Levofree 60 mg
Lewodropropizyna, substancja czynna leku Levofree w dawce 60 mg, należy do grupy innych leków przeciwkaszlowych (kod ATC: R05DB27). Jej działanie przeciwkaszlowe jest głównie obwodowe i wynika z hamowania włókien C w obrębie drzewa tchawiczo-oskrzelowego. Lewodropropizyna wykazuje również właściwości przeciwalergiczne i przeciwskurczowe, co potwierdzają badania in vitro wskazujące na zahamowanie uwalniania neuropeptydów oraz skuteczne hamowanie skurczu oskrzeli indukowanego przez mediatory prozapalne, takie jak histamina, serotonina i bradykinina.
- Leksykon chorób i schorzeń
Alergie – Objawy
Alergia stanowi nieprawidłową odpowiedź immunologiczną, w której układ odpornościowy wytwarza przeciwciała IgE przeciwko nieszkodliwym alergenom, prowadząc do uwolnienia histaminy i innych mediatorów zapalnych. Objawy alergii są zróżnicowane i mogą obejmować układ oddechowy (kichanie, wodnisty katar, świszczący oddech), skórę (wysypka, pokrzywka, świąd), układ pokarmowy (nudności, wymioty, biegunka) oraz reakcje anafilaktyczne zagrażające życiu. Częstość występowania alergii w USA sięga 30% dorosłych i 40% dzieci, a objawy mogą mieć charakter sezonowy lub całoroczny, zależnie od rodzaju alergenu i drogi ekspozycji. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym, testach skórnych i oznaczeniu specyficznych IgE, a leczenie obejmuje unikanie alergenów, farmakoterapię (antyhistaminiki, kortykosteroidy donosowe, leki obkurczające naczynia, immunoterapię) oraz edukację pacjenta.
alergen, alergia na jad owadów, alergia na lek, alergia pokarmowa, alergia skórna, alergiczne zapalenie skóry, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, anafilaksja, atopowe zapalenie skóry, filtr HEPA, histamina, immunoglobulina E, immunoterapia podjęzykowa, immunoterapia podskórna, katar sienny, komórka tuczna, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid donosowy, lek antyleukotrienowy, lek obkurczający naczynia krwionośne, lek przeciwhistaminowy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, post-nasal drip, reakcja anafilaktyczna, roztocze kurzu domowego, układ immunologiczny, wyprysk atopowy, zapalenie zatok - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na pleśń – Etiologia i przyczyny
Alergia na pleśń jest wynikiem nadwrażliwości układu immunologicznego na zarodniki pleśni, które są wszechobecne w środowisku wewnętrznym i zewnętrznym. Mechanizm patofizjologiczny opiera się na produkcji specyficznych przeciwciał IgE po pierwszym kontakcie z alergenem, co prowadzi do degranulacji komórek tucznych i uwalniania histaminy przy kolejnej ekspozycji. Najczęściej uczulającymi gatunkami są Alternaria, Aspergillus, Cladosporium i Penicillium. Szczególną uwagę należy zwrócić na alergiczną aspergilozę oskrzelowo-płucną (ABPA), dotyczącą 1-2% pacjentów z astmą, wywołaną nadwrażliwością na Aspergillus. Ekspozycja na pleśnie jest czynnikiem ryzyka rozwoju i zaostrzenia chorób układu oddechowego, w tym astmy alergicznej, alergicznego nieżytu nosa oraz alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych. Zarodniki pleśni rozwijają się w warunkach wilgotności powyżej 60%, temperaturze 4,4–38°C oraz obecności celulozy, co sprzyja ich namnażaniu w wilgotnych pomieszczeniach, takich jak piwnice, łazienki czy kuchnie.
alergia na pleśń, alergia pokarmowa, alergiczna aspergiloza oskrzelowo-płucna, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, alergiczny nieżyt nosa, Alternaria, Aspergillus, astma, astma alergiczna, czarna pleśń, histamina, immunoglobulina E, komórki tuczne, mikotoksyna, nadwrażliwość układu immunologicznego, obniżona odporność, Penicillium, płuco farmera, pokrzywka, reakcja alergiczna, układ immunologiczny, zakażenie grzybicze, zarodniki pleśni - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Deslodyna 5 mg
Deslodyna zawiera 5 mg desloratadyny, będącej długo działającym, selektywnym antagonistą obwodowych receptorów histaminowych H1, bez działania sedatywnego ze względu na brak przenikania do OUN. Mechanizm działania obejmuje hamowanie uwalniania cytokin prozapalnych (IL-4, IL-6, IL-8, IL-13) oraz ekspresji selektyny P na komórkach śródbłonka, co może ograniczać migrację komórek zapalnych, choć kliniczne znaczenie tych efektów wymaga dalszych badań. Preparat w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej jest biorównoważny z konwencjonalną tabletką 5 mg i charakteryzuje się dobrą tolerancją. Bezpieczeństwo kardiologiczne potwierdzono w badaniach z dawkami do 20 mg/dobę (4-krotność dawki terapeutycznej) oraz 45 mg/dobę (9-krotność dawki), bez istotnego wpływu na układ krążenia i odstęp QTc. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z ketokonazolem i erytromycyną. Desloratadyna nie wpływa na sprawność psychoruchową ani nie nasila senności, także w połączeniu z alkoholem.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antagonista receptora H1, biorównoważność, całoroczne alergiczne zapalenie, choroba pokrzywkowa, cytokina prozapalna, desloratadyna, działanie uspokajające, etiologia, funkcjonowanie pacjenta, histamina, IL-13, IL-4, IL-6, IL-8, lek przeciwhistaminowy, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, patofizjologia, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, receptor H1, selektyna P, sezonowe alergiczne zapalenie, sprawność psychoruchowa, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie snu, zmiana pokrzywkowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zidenac 1 mg/g
Zidenac (1 mg/g, żel) zawiera dimetyndenu maleinian, antagonista receptorów histaminowych H1, klasyfikowany w grupie ATC jako D04AA13. Substancja ta wykazuje silne powinowactwo do receptorów H1, stabilizując je w stanie nieaktywnym, co prowadzi do zahamowania działania histaminy i ograniczenia reakcji nadwrażliwości typu wczesnego. Farmakodynamicznie dimetyndenu maleinian zmniejsza przepuszczalność naczyń włosowatych, co redukuje objawy zapalne skóry, wykazuje działanie miejscowo znieczulające oraz skutecznie łagodzi świąd i podrażnienia skóry różnego pochodzenia.
antagonista receptorów histaminowych, dimetyndenu maleinian, dolegliwości skórne, działanie przeciwświądowe, histamina, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwświądowy, mediatory reakcji zapalnej, miejscowe znieczulenie, nadmierna przepuszczalność naczyń, nadwrażliwość typu wczesnego, powinowactwo receptorowe, przepuszczalność naczyń włosowatych, świąd, uwalnianie histaminy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Remifentanil B. Braun 2 mg
Remifentanyl, jako agonista receptorów opioidowych μ, wywołuje charakterystyczne działania niepożądane, które ustępują szybko po zaprzestaniu podawania leku, co wynika z jego specyficznej farmakokinetyki. Najczęściej obserwuje się sztywność mięśni szkieletowych (≥ 1/10), utrudniającą wentylację mechaniczną, oraz bardzo częstą hipotonię (≥ 1/10) i bradykardię (≥ 1/100 do < 1/10), które mogą wymagać interwencji, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami przewodnictwa. Depresja ośrodka oddechowego i bezdech występują często (≥ 1/100 do < 1/10), stanowiąc potencjalne zagrożenie życia, a hipoksja pojawia się niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100). Ponadto, bardzo często występują nudności i wymioty (≥ 1/10), a często świąd skóry (≥ 1/100 do < 1/10). Rzadko notuje się sedację w okresie wybudzania, reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, oraz asystolię lub zatrzymanie akcji serca.
anafilaksja, aspiracja treści pokarmowej, asystolia, bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, częstoskurcz, depresja ośrodka oddechowego, dreszcze pooperacyjne, drgawki, epilepsja, hipoksja, hipotonia, histamina, nadciśnienie tętnicze, nudności i wymioty, reakcja nadwrażliwości, receptor opioidowy μ, resuscytacja, rozszerzenie naczyń krwionośnych, sedacja pooperacyjna, środek zwiotczający, świąd, sztywność mięśni szkieletowych, tlenoterapia, tolerancja lekowa, uzależnienie od leków, wentylacja mechaniczna, wstrząs anafilaktyczny, zaparcie, zatrzymanie akcji serca, zespół odstawienny - Leksykon substancji czynnych
Sód kromoglikan – Właściwości farmakodynamiczne
Sodu kromoglikan (kromoglikan sodu) jest lekiem przeciwalergicznym, stosowanym głównie w preparatach okulistycznych (kod ATC S01GX01) oraz donosowych (kod ATC R01AC01). Jego podstawowy mechanizm działania polega na stabilizacji błon komórek tucznych (mastocytów), co zapobiega ich degranulacji i uwalnianiu mediatorów reakcji alergicznych, takich jak histamina, kininy, prostaglandyny i leukotrieny. Substancja ta blokuje również kanały wapniowe związane z receptorem IgE, co ogranicza napływ jonów wapnia do komórki i spowalnia proces degranulacji. Dzięki temu sodu kromoglikan hamuje zarówno natychmiastowe reakcje alergiczne typu I, jak i późne reakcje zapalne typu IV, bez wywierania działania przeciwhistaminowego czy naczynioskurczowego.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antagonista wapnia, antygen, czynnik chemotaktyczny eozynofilów, czynnik chemotaktyczny neutrofilów, degranulacja komórek tucznych, działanie naczynioskurczowe, działanie przeciwalergiczne, fosfolipaza A, histamina, jony wapnia, kanał wapniowy, kromoglikan sodu, kwas arachidonowy, lek przeciwalergiczny, leukotrien, mediatory zapalne, nadreaktywność oskrzeli, natychmiastowa reakcja alergiczna, prostaglandyna, receptor IgE, schorzenie alergiczne, skurcz oskrzeli, stabilizacja komórek tucznych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Caspofungin Zentiva
Kaspofungina, stosowana w terapii inwazyjnych zakażeń grzybiczych, wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko reakcji anafilaktycznych oraz objawów związanych z uwalnianiem histaminy, takich jak wysypka, obrzęk twarzy czy skurcz oskrzeli. Lekarz powinien monitorować pacjentów pod kątem tych działań niepożądanych i w razie ich wystąpienia przerwać terapię oraz wdrożyć odpowiednie leczenie objawowe. Kaspofungina wykazuje ograniczone spektrum działania, skuteczność wobec drożdżaków innych niż Candida oraz pleśni innych niż Aspergillus nie jest potwierdzona. W przypadku jednoczesnego stosowania z cyklosporyną (dawka 3 mg/kg mc.) obserwowano przejściowe podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) do wartości nieprzekraczających 3-krotnej górnej granicy normy, co ustępowało po odstawieniu leku. Zaleca się ścisłe monitorowanie enzymów wątrobowych, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, Aspergillus, Candida, cyklosporyna, farmakokinetyka kaspofunginy, histamina, inwazyjne zakażenie grzybicze, lek przeciwgrzybiczy, obrzęk naczynioruchowy, pole pod krzywą stężenia, próba czynnościowa wątroby, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, terapia przeciwgrzybicza, toksyczna martwica naskórka, uszkodzenie wątroby, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Tribenozyd – Właściwości farmakodynamiczne
Tribenozyd, klasyfikowany w grupie leków chroniących naczynia krwionośne (kod ATC C05AX05), jest syntetyczną pochodną glukofuranozydu stosowaną miejscowo w leczeniu hemoroidów i szczeliny odbytu. Jego mechanizm działania obejmuje redukcję przepuszczalności naczyń włosowatych oraz poprawę napięcia naczyniowego, co przekłada się na zmniejszenie obrzęku i stanu zapalnego. Tribenozyd wykazuje silne działanie przeciwzapalne poprzez antagonizm wobec mediatorów zapalenia, takich jak bradykinina, acetylocholina, serotonina oraz prostaglandyna E, a także działanie przeciwuczuleniowe poprzez hamowanie uwalniania histaminy i reakcji antygen-przeciwciało. Dodatkowo, substancja wykazuje niewielkie działanie przeciwzakrzepowe, przyspiesza gojenie ran oraz chroni chrząstkę stawową, co może mieć znaczenie w terapii wspomagającej.
acetylocholina, blokowanie kanałów sodowych, bradykinina, degradacja chrząstki stawowej, dolegliwość hemoroidalna, działanie przeciwuczuleniowe, działanie przeciwzakrzepowe, działanie przeciwzapalne, gojenie ran, hemoroid, histamina, lek miejscowo znieczulający, lidokaina, mediator zapalenia, napięcie naczyniowe, pochodna amidowa, powikłanie zakrzepowe, Procto-Glyvenol, Procto-Hemolan, prostaglandyna E, przepuszczalność naczyń włosowatych, przewodzenie impulsów nerwowych, reakcja antygen-przeciwciało, serotonina, szczelina odbytu, właściwość przeciwzapalna, znieczulenie miejscowe - Leksykon chorób i schorzeń
Pokrzywka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Pokrzywka (urticaria) to powszechna reakcja skórna manifestująca się bąblami pokrzywkowymi – uniesionymi, czerwonymi, swędzącymi wykwitami, które utrzymują się zwykle krócej niż 24 godziny. Wyróżnia się pokrzywkę ostrą (<6 tygodni) i przewlekłą (>6 tygodni, nawracającą ≥2 razy w tygodniu). Patofizjologia opiera się na aktywacji mastocytów i uwalnianiu histaminy, co powoduje świąd, zaczerwienienie i obrzęk. Pokrzywka ostra często ma podłoże alergiczne (pokarmy, leki, ukąszenia owadów), natomiast przewlekła jest najczęściej idiopatyczna, z możliwym udziałem mechanizmów autoimmunologicznych. Objawy obejmują intensywny świąd, bąble o zmiennym kształcie i lokalizacji oraz u ~50% pacjentów obrzęk naczynioruchowy, który może wymagać pilnej interwencji. Diagnostyka opiera się na wywiadzie i badaniu fizykalnym, z dodatkowymi testami alergicznymi i badaniami laboratoryjnymi w przypadku pokrzywki przewlekłej.
adrenalina, alergia pokarmowa, anafilaksja, bąbel pokrzywkowy, badanie krwi, biopsja skóry, choroba autoimmunologiczna, emolient, epinefryna, glikokortykosteroid, histamina, komórka tuczna, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwzapalny, mastocyt, montelukast, obrzęk naczynioruchowy, omalizumab, pokrzywka fizykalna, pokrzywka idiopatyczna, pokrzywka ostra, pokrzywka przewlekła, pokrzywka przewlekła spontaniczna, prednizon, steroid doustny, test skórny, toczeń rumieniowaty układowy - Leksykon substancji czynnych
Mykafungina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mykafungina, stosowana w lekach przeciwgrzybiczych, wykazuje w badaniach przedklinicznych na szczurach działanie hepatotoksyczne i potencjalnie rakotwórcze, manifestujące się rozwojem ognisk zmienionych hepatocytów (FAH) oraz nowotworów wątrobowokomórkowych, zależnym od dawki i czasu leczenia. W badaniach obserwacyjnych po 3- i 6-miesięcznym leczeniu dawką 32 mg/kg mc./dobę, nowotwory wątrobowokomórkowe pojawiały się do 20 miesięcy po odstawieniu leku. Zakres stężeń klinicznych u ludzi pokrywa się z progiem rozwoju tych zmian u szczurów, jednak związek tych efektów z działaniem u ludzi pozostaje nieznany. Dodatkowo, toksyczność wielokrotnego podania mykafunginy obejmuje uszkodzenia wątroby (wzrost enzymów wątrobowych, zmiany zwyrodnieniowe hepatocytów), dróg moczowych (wakuolizacja i hiperplazja nabłonka pęcherza moczowego), krwinek czerwonych (hemoliza i niedokrwistość hemolityczna u szczurów) oraz męskich narządów płciowych (wakuolizacja nabłonka przewodów najądrza, zmniejszenie liczby plemników). NOAEL mieści się w zakresie stężeń klinicznych lub jest niższy, co sugeruje możliwość wystąpienia podobnych działań niepożądanych u pacjentów.
badanie toksykologiczne, enzym wątrobowy, hemoliza krwi, hepatocyt, hepatotoksyczność, hiperplazja nabłonka, histamina, klastogenność, lek przeciwgrzybiczny, miedniczka nerkowa, mutagenność, mykafungina, nabłonek przewodów najądrza, niedokrwistość hemolityczna, nieplanowana synteza DNA, nowotwór wątrobowokomórkowy, ogniska zmienionych hepatocytów, pęcherz moczowy, przerost zrazików wątrobowych, rakotwórczość, stężenie kliniczne, toksyczność, układ sercowo-naczyniowy, wakuolizacja nabłonka, wakuolizacja nabłonka nasiennego, wlew dożylny, zanik kanalików nasiennych - Leksykon chorób i schorzeń
Atak astmy – Patofizjologia i mechanizm
Atak astmy charakteryzuje się nagłym zwężeniem dróg oddechowych spowodowanym skurczem mięśni gładkich, stanem zapalnym i nadprodukcją śluzu, co prowadzi do obturacji i typowych objawów takich jak świszczący oddech, duszność i kaszel. Patofizjologia obejmuje dwie fazy zapalenia: wczesną, z aktywacją komórek tucznych i uwolnieniem mediatorów (histamina, leukotrieny LTC4, LTD4, LTE4, prostaglandyny PGD2), oraz późną, z napływem eozynofilów, neutrofili i limfocytów Th2 produkujących IL-4, IL-5, IL-13 i GM-CSF. Nadreaktywność oskrzeli, nasilana przez alergeny, infekcje, zanieczyszczenia i czynniki fizyczne, jest kluczowym elementem klinicznym. Przewlekłe zapalenie może prowadzić do przebudowy dróg oddechowych, obejmującej pogrubienie błony podstawnej, hiperplazję mięśni gładkich, zwiększoną produkcję śluzu, angiogenezę i odkładanie kolagenu, co skutkuje trwałym zwężeniem i zmniejszoną odpowiedzią na leczenie.
angiogeneza, astma eozynofilowa, atak astmy, bazofil, białko kationowe eozynofila, bronchospazm, ciężki atak astmy, duszność, eozynofil, fenotyp kliniczny, hiperplazja komórek kubkowych, hipoksemia, histamina, interleukina, interleukina 33, komórka tuczna, leukotrien, limfocyt T pomocniczy, limfocyt Th2, mediator zapalny, nadprodukcja śluzu, nadreaktywność oskrzeli, neutrofil, niedopasowanie wentylacji-perfuzji, obrzęk dróg oddechowych, peroksydaza eozynofilowa, prostaglandyna, przebudowa dróg oddechowych, przeciwciało IgE, przeciwciało monoklonalne, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, skurcz mięśni gładkich oskrzeli, skurcz oskrzeli, stan zapalny, świszczący oddech, syncytialny wirus oddechowy, trudności w oddychaniu, zapalenie typu 2, zwężenie dróg oddechowych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vertisan 24 24 mg
Betahistyna dichlorowodorek, substancja czynna leku Vertisan 24, jest beta-2 pirydyloalkiloaminą i działa głównie jako agonista receptorów histaminowych H₁, co ma kluczowe znaczenie dla jej wpływu na układ przedsionkowy. Pomimo szerokiego zastosowania klinicznego w leczeniu zawrotów głowy (kod ATC: N07CA01), dokładny mechanizm biochemiczny betahistyny nie jest w pełni poznany. Badania farmakodynamiczne na modelach zwierzęcych potwierdzają jej działanie na receptory histaminowe, jednak specyfika powinowactwa i selektywności wobec poszczególnych receptorów pozostaje przedmiotem dalszych badań naukowych.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hitaxa 0,5 mg/ml
Desloratadyna, substancja czynna preparatu Hitaxa, jest długo działającym, selektywnym antagonistą obwodowych receptorów histaminowych H1, pozbawionym działania sedatywnego dzięki ograniczonemu przenikaniu do ośrodkowego układu nerwowego. W badaniach in vitro wykazano jej właściwości przeciwalergiczne, takie jak hamowanie uwalniania cytokin prozapalnych (IL-4, IL-6, IL-8, IL-13) oraz ekspresji selektyny P na komórkach śródbłonka, choć kliniczne znaczenie tych efektów wymaga dalszej weryfikacji. Profil bezpieczeństwa desloratadyny potwierdzono u dzieci w wieku 1-11 lat, stosując dawki 1,25 mg (1-5 lat) oraz 2,5 mg (6-11 lat), z podobnymi stężeniami w osoczu jak u dorosłych. Badania kardiologiczne wykazały brak istotnego wpływu na układ krążenia nawet przy dawkach do 20 mg/dobę przez 14 dni oraz brak wydłużenia QTc przy dawce 45 mg/dobę przez 10 dni. Ponadto, lek nie powoduje senności ani zaburzeń psychoruchowych, nie wchodzi w interakcje z alkoholem ani z ketokonazolem i erytromycyną.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antagonista receptora H1, cytokina indukująca reakcję zapalną, desloratadyna, działanie ośrodkowe, EKG, erytromycyna, granulocyt zasadochłonny, histamina, interakcja lekowa, ketokonazol, komórka śródbłonka, komórka tuczna, leczenie przeciwhistaminowe, obwodowy receptor H1, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, sprawność psychoruchowa, wydłużenie odstępu QTc, zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Deslodyna 5 mg
Desloratadyna, będąca antagonistą obwodowych receptorów histaminowych H1, charakteryzuje się długotrwałym działaniem oraz brakiem efektu sedatywnego, co odróżnia ją od leków pierwszej generacji. Po podaniu doustnym w dawce terapeutycznej 5 mg/dobę wykazuje selektywność wobec receptorów obwodowych, nie przenikając do OUN, co potwierdzają badania kliniczne nie wykazujące zwiększonej senności ani zaburzeń sprawności psychoruchowej, nawet przy dawkach do 45 mg/dobę. Desloratadyna hamuje uwalnianie cytokin prozapalnych (IL-4, IL-6, IL-8, IL-13) oraz ekspresję selektyny P, choć kliniczne znaczenie tych efektów wymaga dalszych badań. W badaniach interakcji z ketokonazolem i erytromycyną nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetycznych, a podawanie leku z alkoholem nie nasilało zaburzeń psychomotorycznych.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antagonista receptora H1, całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, cytokina, desloratadyna, erytromycyna, granulocyt zasadochłonny, histamina, interakcja międzylekowa, ketokonazol, komórka śródbłonka, komórka tuczna, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, receptor histaminowy H1, selektyna P, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, sprawność psychoruchowa, układ sercowo-naczyniowy, uwalnianie histaminy, właściwości przeciwalergiczne, zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek - Leksykon substancji czynnych
Kostrzewa łąkowa – Właściwości farmakodynamiczne
Kostrzewa łąkowa (Festuca pratensis) jest kluczowym składnikiem mieszanek alergenowych stosowanych w immunoterapii alergenowej, szczególnie w leczeniu alergicznego nieżytu nosa i zapalenia spojówek wywołanych uczuleniem na pyłki traw. Preparaty zawierające alergeny kostrzewy łąkowej, klasyfikowane w grupie ekstraktów alergenowych pyłków traw (kod ATC: V01AA02), działają poprzez systematyczne podawanie wzrastających dawek alergenu, co prowadzi do indukcji tolerancji immunologicznej. Mechanizmy działania obejmują hamowanie produkcji swoistych IgE, stymulację produkcji przeciwciał IgG blokujących, przesunięcie odpowiedzi immunologicznej z dominacji TH2 na bardziej zrównoważoną TH1/TH2 oraz ograniczenie uwalniania mediatorów zapalnych, takich jak histamina. Optymalny efekt terapeutyczny uzyskuje się po minimum 3 latach terapii, co jest istotne przy planowaniu leczenia długoterminowego.
aldehyd glutarowy, alergiczny nieżyt nosa, alergoid, bazofil, choroba alergiczna, dawka alergenu, działanie niepożądane, ekstrakt alergenowy, formaldehyd, histamina, immunoterapia, immunoterapia alergenowa, jednostka standaryzowana, kostrzewa łąkowa, L-tyrozyna, mediator zapalny, modyfikacja chemiczna, odpowiedź immunologiczna Th2, odpowiedź TH1/TH2, podwójnie ślepa próba, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, pyłek trawy, roztwór podjęzykowy, właściwość immunomodulująca, wodorotlenek glinu, zapalenie spojówek, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na lateks – Leczenie
Alergia na lateks jest przewlekłą, nieodwracalną reakcją układu immunologicznego na białka naturalnego lateksu z drzewa Hevea brasiliensis, szczególnie istotną w środowisku ochrony zdrowia. Objawy obejmują wysypkę, świąd, obrzęk, a w ciężkich przypadkach anafilaksję zagrażającą życiu. Diagnostyka i leczenie opierają się przede wszystkim na unikaniu kontaktu z lateksem, stosowaniu leków objawowych (przeciwhistaminowych, kortykosteroidów miejscowych i systemowych) oraz przygotowaniu do szybkiego leczenia anafilaksji, w tym podaniu adrenaliny (epinefryny) w dawce 0,5-5 mcg/min dożylnie, metyloprednizolonu 50 mg co 6 godzin oraz leków rozszerzających oskrzela (metaproterenol 0,3 ml 5% roztworu w nebulizacji lub aminofilina 6 mg/kg/h). W środowiskach medycznych zaleca się tworzenie „środowisk bezpiecznych od lateksu” oraz odpowiednią identyfikację pacjentów (czerwona opaska, dokumentacja medyczna).
adrenalina, alergia na lateks, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, astma, autoiniektor epinefryny, choroba zawodowa, disulfiram, emolient, fototerapia, histamina, immunoterapia, immunoterapia podjęzykowa, immunoterapia podskórna, immunoterapia swoista, intubacja, kortykosteroid, kortykosteroid systemowy, lateks naturalny, leczenie objawowe, lek immunosupresyjny, lek przeciwhistaminowy, loratadyna, medycyna ajurwedyjska, metyloprednizolon, omalizumab, pokrzywka, pracownik ochrony zdrowia, przeciwciało monoklonalne, psoralen, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, terapia anty-IgE, tlenoterapia, układ immunologiczny, układ odpornościowy - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na lateks – Patofizjologia i mechanizm
Alergia na lateks to reakcja nadwrażliwości typu I, mediowana przez przeciwciała IgE skierowane przeciwko białkom naturalnego lateksu kauczukowego (NRL) pochodzącego z Hevea brasiliensis. Uwalnianie mediatorów zapalnych, takich jak histamina, leukotrieny, prostaglandyny i cytokiny (IL-4, IL-13, TNF-α) z komórek tucznych i bazofili prowadzi do objawów klinicznych od łagodnych (pokrzywka, nieżyt nosa, zapalenie spojówek) po ciężkie, w tym anafilaksję. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, testach skórnych i oznaczeniu specyficznych IgE, a diagnostyka molekularna (CRD) pozwala na identyfikację klinicznie istotnych alergenów lateksu (np. Hev b 1, 5, 6.01, 6.02). Występuje także reakcja typu IV (kontaktowe zapalenie skóry) wywołana haptenami, takimi jak karbaminiany i tiuramy, obecnymi w procesie produkcji lateksu. Ekspozycja na lateks może odbywać się przez skórę, błony śluzowe, drogi oddechowe (zwłaszcza przez puder z rękawiczek) oraz sprzęt medyczny. Grupy wysokiego ryzyka to m.in. pracownicy ochrony zdrowia, osoby z rozszczepem kręgosłupa oraz pacjenci po licznych zabiegach inwazyjnych.
aktywacja komórek tucznych, alergia na lateks, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, anafilaksja, białko przenoszące lipidy, diagnostyka molekularna, hapten, haptenizacja, histamina, immunoterapia podjęzykowa, kinina, komórki tuczne i bazofile, kontaktowe zapalenie skóry, lateks kauczukowy, leukotrien, limfocyt T regulatorowy, mediator zapalny, nadwrażliwość typu I, odpowiedź Th2, podrażnienie skóry, pokrzywka kontaktowa, profilaktyka, prostaglandyna, przeciwciało IgE, reakcja immunologiczna, reaktywność krzyżowa, receptor Toll-podobny, sensytyzacja, spina bifida, test prowokacyjny, test punktowy, test skórny, wstrząs, zapalenie spojówek - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clemastinum WZF 1 mg/ml
Clemastinum WZF w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 1 mg/ml (2 mg klemastyny fumaranu w 2 ml ampułce) jest lekiem przeciwhistaminowym stosowanym jako wsparcie w leczeniu wstrząsu anafilaktycznego oraz obrzęku naczynioruchowego. Preparat jest wskazany do szybkiej interwencji w stanach zagrożenia życia wywołanych gwałtowną reakcją alergiczną oraz jako profilaktyka przed zabiegami diagnostycznymi i terapeutycznymi, które mogą indukować uwolnienie histaminy, np. procedury z użyciem środków kontrastowych, zabiegi stomatologiczne czy chirurgiczne u pacjentów z historią reakcji alergicznych. Produkt zawiera substancje pomocnicze: sorbitol (90 mg/ampułkę), etanol 96% (140 mg/ampułkę) oraz glikol propylenowy (600 mg/ampułkę), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancjami lub schorzeniami współistniejącymi.
adrenalina, drożność dróg oddechowych, etanol, glikol propylenowy, górne drogi oddechowe, histamina, klemastyna fumaran, mediator reakcji alergicznej, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tkanki podskórnej, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, roztwór do wstrzykiwań, sorbitol, środek kontrastowy, substancja pomocnicza, tlenoterapia, wstrząs anafilaktyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pollinex + Rye 600 SU/ml, 1600 SU/ml, 4000 SU/ml (leczenie podstawowe); 4000 SU/ml (leczenie podtrzymujące)
Produkt leczniczy POLLINEX+Rye to alergoidowa mieszanka pyłków 13 gatunków traw, stosowana w swoistej immunoterapii alergenowej (ATC: V01AA02). Preparat zawiera alergoidy powstałe w wyniku modyfikacji aldehydem glutarowym i adsorpcji na L-tyrozynie, co znacząco redukuje ich potencjał alergizujący przy zachowaniu immunogenności. Mechanizm działania opiera się na modulacji odpowiedzi immunologicznej z przewagi typu TH2 na bardziej zrównoważoną TH1/TH2, indukcji przeciwciał IgG blokujących, obniżeniu poziomu IgE oraz ograniczeniu uwalniania mediatorów zapalnych, głównie histaminy. Standaryzacja preparatu wyrażona w jednostkach standaryzowanych (SU) zapewnia stałą zawartość alergenów i powtarzalność efektów terapeutycznych.
aldehyd glutarowy, alergia pyłkowa, alergoid, alergoid pyłku traw, bazofil, histamina, immunogenność, immunoterapia swoista, jednostka standaryzowana, L-tyrozyna, mediator zapalny, metoda immunologiczna, odpowiedź immunologiczna Th2, potencjał alergizujący, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, reakcja alergiczna, wyciąg alergenowy, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hemkortin-HC (5 mg + 5 mg)/g
Hemkortin-HC to maść doodbytnicza zawierająca 5 mg/g octanu hydrokortyzonu oraz 5 mg/g jednowodnego siarczanu cynku, stosowana miejscowo w leczeniu stanów zapalnych okolicy odbytu. Hydrokortyzon, będący farmakologicznie czynnym glikokortykosteroidem, wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwzapalne, przeciwuczuleniowe, przeciwobrzękowe oraz przeciwświądowe poprzez hamowanie mediatorów zapalenia, zmniejszenie przepuszczalności naczyń i migracji komórek zapalnych. Jego efekt terapeutyczny może być modulowany przez postać farmaceutyczną, skład substancji pomocniczych, stopień uszkodzenia błony śluzowej oraz indywidualne cechy pacjenta wpływające na wchłanianie miejscowe.
białko powierzchniowe, błona śluzowa, działanie przeciwobrzękowe, działanie przeciwświądowe, działanie przeciwuczuleniowe, działanie przeciwzapalne, działanie ściągające, glikokortykosteroid endogenny, histamina, kora nadnerczy, kortykosteroid, maść doodbytnicza, mediator zapalenia, octan hydrokortyzonu, przepuszczalność naczyń włosowatych, reakcja nadwrażliwości, redukcja stanu zapalnego, siarczan cynku jednowodny, stan zapalny, stan zapalny okolicy odbytu, świąd, wysięk zapalny, zmiana zapalna