CYP3A4
CYP3A4 to najważniejszy izoenzym cytochromu P450, odpowiedzialny za metabolizm około 50% stosowanych obecnie leków. Jest głównie zlokalizowany w wątrobie oraz błonie śluzowej jelita cienkiego, gdzie uczestniczy w pierwszej fazie biotransformacji ksenobiotyków.
Aktywność CYP3A4 charakteryzuje się dużą zmiennością międzyosobniczą, co wpływa na indywidualne różnice w metabolizmie leków. Czynniki takie jak polimorfizmy genetyczne, wiek, płeć, choroby wątroby oraz interakcje lekowe mogą znacząco modyfikować funkcję tego enzymu, prowadząc do zmian w stężeniach leków w osoczu.
Szczególnie istotne w praktyce klinicznej są interakcje lekowe na poziomie CYP3A4. Inhibitory enzymu (np. ketokonazol, erytromycyna, sok grejpfrutowy) mogą prowadzić do zwiększenia stężenia substratów i nasilenia działań niepożądanych, podczas gdy induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina, ziele dziurawca) obniżają stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, zmniejszając ich skuteczność terapeutyczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin Polpharma 100 mg
Dane kliniczne wskazują, że ryzyko istotnych interakcji farmakokinetycznych sytagliptyny (Sitagliptin Polpharma) z innymi lekami jest niskie, choć szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub schyłkową niewydolnością nerek (ESRD). Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek ma on niewielki wpływ na klirens leku. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą potencjalnie zwiększać stężenia sytagliptyny u pacjentów z zaburzeniami nerek, choć brak jest danych klinicznych potwierdzających ten efekt. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P oraz transportera OAT3, jednak interakcje z inhibitorami tych transporterów (np. probenecyd) są klinicznie nieistotne. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnego wpływu sytagliptyny na farmakokinetykę leków takich jak metformina (1000 mg x 2/dobę), gliburyd, symwastatyna, rozyglitazon, warfaryna czy doustne środki antykoncepcyjne, co potwierdza niskie ryzyko interakcji z substratami CYP3A4, CYP2C8, CYP2C9 oraz transporterem OCT.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, farmakokinetyka sytagliptyny, glikoproteina p, hiperglikemia, hipoglikemia, itrakonazol, izoenzymy CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, klirens nerkowy, klirens sytagliptyny, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, lek przeciwcukrzycowy, metformina, probenecyd, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Interakcje leku – Vesicare 10 mg 10 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna Vesicare 10 mg, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne i farmakokinetyczne, które należy uwzględnić w terapii. Leki cholinolityczne stosowane jednocześnie mogą nasilać działanie solifenacyny i ryzyko działań niepożądanych, dlatego zaleca się zachowanie około tygodniowej przerwy po zakończeniu leczenia Vesicare przed rozpoczęciem innej terapii cholinolitycznej. Agoniści receptorów cholinergicznych mogą zmniejszać skuteczność solifenacyny, a leki prokinetyczne (np. metoklopramid, cyzapryd) mogą mieć osłabione działanie. Solifenacyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4, a silne inhibitory tego enzymu, takie jak ketokonazol, rytonawir, nelfawir czy itrakonazol, mogą zwiększać AUC solifenacyny 2-3 krotnie, co wymaga ograniczenia dawki Vesicare do maksymalnie 5 mg. Jednoczesne stosowanie tych inhibitorów jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby.
agonista receptora cholinergicznego, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny lek antykoncepcyjny, działanie sedatywne, etynyloestradiol lewonorgestrel, fenytoina, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, lek cholinolityczny, lek prokinetyczny, metoklopramid, mikrosomy wątrobowe, nelfawir, ośrodkowy układ nerwowy, perystaltyka przewodu pokarmowego, ryfampicyna, rytonawir, solifenacyna, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Alprazolam Aurovitas 0,25 mg
Alprazolam, będący benzodiazepiną, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakodynamicznie, jednoczesne stosowanie alprazolamu z lekami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak opioidy, neuroleptyki, leki nasenne, uspokajające, przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe, środki znieczulające oraz H1-przeciwhistaminowe, może prowadzić do nasilonej depresji OUN, zwiększonego ryzyka sedacji, depresji oddechowej, a nawet śpiączki i zgonu. Szczególnie niebezpieczne jest połączenie z opioidami oraz klozapiną, które zwiększają ryzyko zatrzymania oddechu i akcji serca. Spożywanie alkoholu podczas terapii alprazolamem jest kategorycznie przeciwwskazane ze względu na synergistyczne nasilenie działania depresyjnego na OUN, co skutkuje znacznym pogorszeniem koordynacji, funkcji poznawczych i zwiększonym ryzykiem wypadków. Dodatkowo, stosowanie leków zwiotczających mięśnie może nasilać ich działanie relaksacyjne, zwiększając ryzyko upadków, zwłaszcza na początku terapii.
alprazolam, antybiotyk makrolidowy, cymetydyna, CYP3A4, depresja oddechowa, digoksyna, disulfiram, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, imipramina, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, klarytromycyna, klozapina, lek przeciwbólowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, nefazodon, opioid, propranolol, ryfampicyna, rytonawir, sedacja, środek przeciwdepresyjny, telitromycyna, troleandomycyna, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Viatris 50 mg
Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 0,5-3 godziny oraz proporcjonalną ekspozycję (AUCτ) w zakresie dawek 25-120 mg podawanych dwa razy na dobę. Biodostępność leku nie jest klinicznie istotnie modyfikowana przez posiłki, mimo wzrostu AUC o 14-21% po spożyciu posiłków bogatotłuszczowych lub ubogotłuszczowych. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (2505 l, CV% 93%) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%). Metabolizm dazatynibu jest intensywny, głównie przez izoenzym CYP3A4, a metabolity nie mają istotnego wpływu na działanie farmakologiczne. Okres półtrwania wynosi 3-5 godzin, a klirens po podaniu doustnym to 363,8 l/godz. (CV% 81,3%). Eliminacja odbywa się głównie przez kał (85% dawki), z minimalnym wydalaniem nerkowym (4%).
ADME, biodostępność leku, biotransformacja leku, chromosom Filadelfia, CYP3A4, dazatynib, farmakokinetyka populacyjna, klirens pozorny, lek przeciwnowotworowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, parametr farmakokinetyczny, proporcjonalność ekspozycji, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna, znakowanie izotopowe leku - Leksykon leków
Interakcje leku – Nolpaza 20 mg tabletki dojelitowe 20 mg
Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco podwyższa pH żołądka, co wpływa na biodostępność leków wymagających kwaśnego środowiska, takich jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (zwłaszcza atazanawir). W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę z monitorowaniem miana wirusa. Ponadto, pantoprazol może zwiększać wartości INR i czas protrombinowy u pacjentów przyjmujących pochodne kumaryny (warfaryna, fenprokumon), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. Istotna jest także interakcja z metotreksatem podawanym w dużych dawkach (np. 300 mg), gdzie pantoprazol może zwiększać jego stężenie poprzez zmniejszenie wydalania nerkowego, co wymaga rozważenia czasowego odstawienia pantoprazolu w celu uniknięcia toksyczności.
atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, choroba wrzodowa, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, dziurawiec zwyczajny, eradykacja Helicobacter pylori, erlotynib, etynyloestradiol, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, klarytromycyna, metoprolol, metotreksat, nifedypina, P-glikoproteina, pantoprazol, pochodna kumaryny, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, tabletki dojelitowe, teofilina, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Simlerid 50 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Simlerid, wykazuje niski potencjał interakcji lekowych, co potwierdzają badania kliniczne i laboratoryjne. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez enzym CYP3A4 z udziałem CYP2C8, a u pacjentów z prawidłową funkcją nerek metabolizm wątrobowy ma niewielki wpływ na klirens leku. U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD metabolizm wątrobowy może mieć większe znaczenie. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny p oraz transportera OAT3, przy czym hamowanie transportu przez probenecyd jest klinicznie nieistotne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą modyfikować farmakokinetykę sytagliptyny, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, jednak wpływ ten nie został w pełni oceniony. W terapii skojarzonej z metforminą (1000 mg x 2/dobę) i sytagliptyną (50 mg) nie obserwowano istotnych zmian farmakokinetycznych, co potwierdza bezpieczeństwo takiego połączenia.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, gliburyd, glikoproteina p, hipoglikemia, indeks terapeutyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, interakcja lekowa, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, lek przeciwcukrzycowy, metformina, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, substrat CYP3A4, substrat CYP450, symwastatyna, sytagliptyna, terapia skojarzona, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symgliptin 50 mg
Sytagliptyna, substancja czynna preparatu Symgliptin (dawki 25 mg, 50 mg, 100 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87% oraz szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) 950 nM w czasie 1-4 godzin (Tmax) po dawce 100 mg. Pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) wynosi średnio 8,52 µM•godz. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki w zakresie AUC, jednak Cmax rośnie bardziej niż proporcjonalnie, a stężenie po 24 godzinach (C24h) mniej niż proporcjonalnie. Sytagliptyna ma dużą objętość dystrybucji (~198 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (38%). Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki (79% w postaci niezmienionej). Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy (~350 ml/min) wskazuje na aktywne wydzielanie kanalikowe. Lek nie wykazuje istotnego wpływu na enzymy CYP450 ani na transportery OAT3 i glikoproteinę p, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
AUC, biodostępność sytagliptyny, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hemodializa, inhibitor DPP-4, izoenzymy CYP, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia czynności nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, transporter hOAT-3, transporter OCT2, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Pantoprazole Bluefish 20 mg
Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na farmakokinetykę leków wymagających kwaśnego środowiska żołądka do optymalnej absorpcji, takich jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol) oraz erlotynib, prowadząc do obniżenia ich biodostępności i osłabienia efektu terapeutycznego. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), gdzie podwyższenie pH żołądkowego może znacząco zmniejszyć ich stężenie, co grozi utratą kontroli nad infekcją i rozwojem oporności. W takich przypadkach zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz ścisłe monitorowanie miana wirusa HIV. Ponadto, u pacjentów stosujących pochodne kumaryny (warfaryna, fenprokumon) obserwuje się wzrost INR i czasu protrombinowego, co wymaga intensywnego monitorowania parametrów krzepnięcia, zwłaszcza na początku terapii skojarzonej. Wysokie dawki metotreksatu (np. 300 mg) mogą ulec kumulacji w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu pantoprazolu, co wymaga rozważenia czasowego odstawienia IPP w celu uniknięcia toksyczności.
amoksycylina, atazanawir, biodostępność, choroba wrzodowa, CYP1A2, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, diklofenak, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, etanol, etynyloestradiol, fenprokumon, fluwoksamina, GERD, glibenklamid, hamowanie wydzielania kwasu solnego, induktor CYP2C19, inhibitor CYP2C19, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lewonorgestrel, metoprolol, metotreksat, metronidazol, naproksen, nifedypina, oporność wirusowa, P-glikoproteina, parametry krzepnięcia, pH żołądkowe, piroksykam, pochodna kumaryny, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, środek zobojętniający, teofilina, warfaryna, wartość INR - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Synthon 25 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobny profil w obu grupach. W zakresie dawek 25-100 mg obserwuje się liniową zależność między dawką a AUC oraz Cmax, z kumulacją leku i jego aktywnego metabolitu (3-4-krotny wzrost sunitynibu, 7-10-krotny metabolitu) osiągającą stan równowagi po 10-14 dniach. Docelowe stężenie łącznego leku i metabolitu wynosi 62,9–101 ng/ml, co jest skuteczne w hamowaniu fosforylacji receptorów. Sunitynib osiąga Cmax po 6-12 godzinach, a jego biodostępność nie jest zależna od pokarmu. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (95%), ma dużą objętość dystrybucji (2230 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do aktywnego dezetylosunitynibu. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin. Klirens pozorny (CL/F) wynosi 34-62 l/h.
AlAT, AspAT, AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność leku, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dezetylosunitynib, farmakokinetyka populacyjna, fosforylacja receptorów, GIST, hemodializa, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan równowagi dynamicznej, sunitynib, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Crosuvo 10 mg
Rozuwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny z Cmax osiąganym około 5 godzin po podaniu doustnym oraz bezwzględną biodostępnością około 20%, co wskazuje na istotny efekt pierwszego przejścia przez wątrobę. Objętość dystrybucji wynosi około 134 l, a lek wiąże się z białkami osocza w 90%, głównie z albuminami. Metabolizm jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90% w formie niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~10%, z czego 5% w formie niezmienionej). Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę, a klirens osoczowy to około 50 l/h (SD 21,7%). Farmakokinetyka jest liniowa i stabilna przy wielokrotnym podawaniu, bez akumulacji.
AUC, BCRP, biodostępność bezwzględna, biosynteza cholesterolu, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dyslipidemia, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ustrojowa, hepatocyt, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym, klirens kreatyniny, klirens LDL-C, klirens osoczowy, LDL cholesterol, liniowość farmakokinetyki, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, pochodne laktonowe, pochodne N-demetylowane, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mantreda 20 mg
Rywaroksaban charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg niezależnie od posiłku, natomiast dla dawki 20 mg biodostępność na czczo spada do 66%, co poprawia się o 39% po podaniu z posiłkiem, dlatego dawki 15 mg i 20 mg należy przyjmować z jedzeniem. Farmakokinetyka jest liniowa do około 15 mg na dobę, a większe dawki wykazują ograniczone wchłanianie. U dorosłych rywaroksaban wiąże się z białkami osocza w 92-95%, ma umiarkowaną objętość dystrybucji (Vss około 50 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz hydrolizę amidów. Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 10 l/h, a okres półtrwania po podaniu dożylnym to około 4,5 godziny, natomiast po doustnym podaniu wynosi 5-9 godzin u młodych i 11-13 godzin u osób starszych. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby obserwuje się istotne zwiększenie ekspozycji (AUC wzrost do 2,3-krotnego u marskości wątroby stopnia B i do 1,6-krotnego u ciężkiego zaburzenia nerek), co wpływa na farmakodynamikę i wymaga ostrożności lub przeciwwskazań w stosowaniu.
AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Cmax, CYP2J2, CYP3A4, czynnik Xa, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zakrzepica żył głębokich, zawiesina doustna, zmienność osobnicza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Vesoligo 10 mg
Bursztynian solifenacyny, substancja czynna leku Vesoligo, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z lekami o działaniu cholinolitycznym, co może prowadzić do nasilenia efektów terapeutycznych i działań niepożądanych. Zaleca się zachowanie około tygodniowej przerwy po zakończeniu terapii solifenacyną przed rozpoczęciem leczenia innym lekiem cholinolitycznym. Solifenacyna metabolizowana jest przez CYP3A4, a jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów tego enzymu (np. ketokonazol w dawce 200 mg/dobę i 400 mg/dobę) powoduje dwukrotne lub trzykrotne zwiększenie AUC solifenacyny, co wymaga ograniczenia dawki Vesoligo do maksymalnie 5 mg. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby stosowanie solifenacyny z silnymi inhibitorami CYP3A4 jest przeciwwskazane. Ponadto, solifenacyna może osłabiać działanie agonistów receptorów cholinergicznych oraz leków prokinetycznych, takich jak metoklopramid i cyzapryd.
agonista receptora cholinergicznego, AUC, bursztynian solifenacyny, CYP1A1/2, CYP3A4, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny lek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, działanie uspokajające, efekt antycholinergiczny, etynyloestradiol, fenytoina, induktor enzymu, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, lek cholinolityczny, lek prokinetyczny, lewonorgestrel, metoklopramid, mikrosom ludzkiej wątroby, nelfawir, perystaltyka przewodu pokarmowego, R-warfaryna, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, substrat o większym powinowactwie, suchość w jamie ustnej, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie poznawcze - Leksykon leków
Interakcje leku – Zolpidem Vitabalans 10 mg
Zolpidem Vitabalans, będący lekiem podobnym do benzodiazepin, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak leki przeciwpsychotyczne, nasenne, przeciwlękowe, przeciwdepresyjne, opioidowe, przeciwpadaczkowe, przeciwhistaminowe oraz środki zwiotczające mięśnie, które mogą nasilać działanie sedatywne, miorelaksacyjne oraz zwiększać ryzyko depresji oddechowej i zaburzeń psychoruchowych. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także fluwoksaminy (zwiększenie stężenia zolpidemu) oraz inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol, który zwiększa AUC zolpidemu o 83% i wydłuża jego okres półtrwania. Z kolei induktor CYP3A4, ryfampicyna, zmniejsza maksymalne stężenie zolpidemu w osoczu o około 60%, osłabiając jego efekt terapeutyczny. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie zolpidemu z opioidami i alkoholem, co może prowadzić do ciężkiej sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet śmierci, dlatego takie połączenia powinny być stosowane wyłącznie w wyjątkowych przypadkach z zachowaniem ścisłej kontroli klinicznej i minimalizacją dawki oraz czasu terapii.
benzodiazepina, bupropion, chlorpromazyna, CYP1A2, CYP3A4, cyprofloksacyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, dezypramina, digoksyna, encefalopatia, fluoksetyna, fluwoksamina, haloperydol, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek znieczulający, miorelaksant, narkotyczny lek przeciwbólowy, neuroleptyk, niepamięć następcza, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, omam wzrokowy, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, psychoza, ranitydyna, ryfampicyna, sertralina, somnambulizm, warfaryna, wenlafaksyna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Flucorta 50 mg
Flukonazol charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~90%) po podaniu doustnym, z szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (0,5–1,5 h) i liniową zależnością stężeń od dawki. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (11–12%) oraz dużą objętość dystrybucji, z penetracją do płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (80% stężenia osoczowego) i tkanek skórnych, gdzie kumuluje się w warstwie rogowej (np. 73 μg/g po 12 dniach terapii 50 mg/dobę). Flukonazol jest wydalany głównie przez nerki (80% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 30 godzin u dorosłych, co umożliwia stosowanie pojedynczych dawek dobowych lub tygodniowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR <20 ml/min) okres półtrwania wydłuża się do 98 godzin, co wymaga odpowiedniej redukcji dawkowania. Hemodializa usuwa około 50% leku w trakcie 3-godzinnej sesji.
biodostępność, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, flukonazol, gruczoł potowy, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, kandydoza pochwy, klirens flukonazolu, klirens kreatyniny, lek moczopędny, naskórek i skóra właściwa, niewydolność nerek, noworodek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, warstwa rogowa, wcześniak, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solifurin 5 mg
Bursztynian solifenacyny, substancja czynna leku Solifurin (5 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 5-40 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-8 godzinach (tmax), niezależnie od dawki. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie z kwaśną α1-glikoproteiną). Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z klirensem ogólnoustrojowym około 9,5 l/godz. Okres półtrwania (t1/2) wynosi 45-68 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Po podaniu doustnym wykryto jeden aktywny metabolit (4R-hydroksysolifenacyna) oraz trzy nieaktywne. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (~70%) i kał (~23%), z około 11% niezmienionej substancji w moczu.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, biodostępność, bursztynian solifenacyny, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dysfagia, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, N-glukuronid, N-tlenek, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, radioizotop 14C, skala Child-Pugh, solifurin, stężenie w osoczu krwi, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, α1-glikoproteina - Leksykon leków
Interakcje leku – Oxycodone Vitabalans 5 mg
Oksykodon, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i częściowo przez CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol (200 mg/dobę przez 5 dni, zwiększenie AUC oksykodonu 2,4-krotnie), worykonazol (200 mg 2x/dobę przez 4 dni, wzrost AUC 3,6-krotnie), telitromycyna (800 mg/dobę przez 4 dni, wzrost AUC 1,8-krotnie) oraz sok grejpfrutowy (200 ml 3x/dobę przez 5 dni, wzrost AUC 1,7-krotnie) powodują znaczące zwiększenie stężenia oksykodonu w osoczu, co wymaga redukcji dawki. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (600 mg/dobę przez 7 dni, zmniejszenie AUC o 86%) i ziele dziurawca (300 mg 3x/dobę przez 15 dni, zmniejszenie AUC o 50%), przyspieszają metabolizm oksykodonu, co może wymagać zwiększenia dawki. Inhibitory CYP2D6 (np. paroksetyna, chinidyna) również mogą zwiększać stężenie oksykodonu, co wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania. Ponadto, oksykodon wchodzi w interakcje farmakodynamiczne z lekami działającymi depresyjnie na OUN (opioidy, benzodiazepiny, leki uspokajające), co zwiększa ryzyko sedacji i depresji oddechowej, a także z inhibitorami MAO, które mogą wywołać przełomy nadciśnieniowe lub niedociśnieniowe, dlatego stosowanie oksykodonu w ciągu 14 dni od terapii inhibitorami MAO jest przeciwwskazane.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, choroba Parkinsona, CYP2D6, CYP3A4, depresja oddechowa, efekt hipotensyjny, hipertermia, induktor izoenzymu CYP3A4, inhibitor izoenzymu CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, lek nasenny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, lek uspokajający, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, suchość w jamie ustnej, tachykardia, zaburzenie oddawania moczu, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Actigra Forte 50 mg
Actigra Forte zawiera 50 mg syldenafilu w postaci cytrynianu i jest wskazany do leczenia zaburzeń erekcji. Standardowa dawka początkowa wynosi 25 mg, przyjmowana około 1 godziny przed planowaną aktywnością seksualną. U pacjentów wcześniej stosujących syldenafil w dawce ≥50 mg lub u tych, którzy nie osiągnęli odpowiedniego efektu terapeutycznego po 25 mg, dawka może być zwiększona do 50 mg, a następnie do maksymalnie 100 mg na dobę, zależnie od skuteczności i tolerancji. Lek należy stosować nie częściej niż raz na dobę. Przyjmowanie podczas posiłku może opóźnić początek działania. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) nie jest wymagane dostosowanie dawki. W przypadku ciężkich zaburzeń nerek (klirens <30 ml/min) oraz niewydolności wątroby zaleca się rozpoczęcie od dawki 25 mg z możliwością stopniowego zwiększania do 100 mg pod kontrolą lekarza.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP3A4, cytrynian, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, lek α-adrenolityczny, marskość wątroby, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, rytonawir, syldenafil, wzwód, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Interakcje leku – Gerocilan 10 mg
Tadalafil jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami tego enzymu, takimi jak ketokonazol (200 mg/dobę podwaja AUC dla dawki 10 mg, a 400 mg/dobę czterokrotnie zwiększa AUC dla dawki 20 mg) oraz rytonawir (dwukrotne zwiększenie AUC dla dawki 20 mg). Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, zmniejszają ekspozycję na tadalafil nawet o 88%, co może obniżać jego skuteczność. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich łączna terapia jest przeciwwskazana; interakcja utrzymuje się do 48 godzin po ostatniej dawce tadalafilu. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną, może powodować znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego i ryzyko omdleń, dlatego takie połączenie jest niezalecane. W badaniach klinicznych tadalafil (5-20 mg) wykazywał minimalny wpływ na działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych (ACE-I, sartany, β-blokery, diuretyki tiazydowe, blokery kanałów wapniowych), choć u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem obserwowano większe, ale zwykle bezobjawowe obniżenie ciśnienia.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, bloker kanału wapniowego, bloker receptora angiotensyny II, CYP3A4, czas protrombinowy, diuretyk tiazydowy, doksazosyna, efekt hipotensyjny, enalapril, etynyloestradiol, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, izoenzym CYP450, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, nitrogliceryna, P-glikoproteina, parametr hemodynamiczny, przeciwwskazanie, receptor α-adrenergiczny, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, warfaryna, β-adrenolityk - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axipio 2,5 mg
Apiksaban wykazuje liniową farmakokinetykę do dawki 10 mg z bezwzględną dostępnością biologiczną około 50%. Maksymalne stężenie (Cₘₐₓ) osiągane jest po 3-4 godzinach, a przyjmowanie leku niezależnie od posiłków nie wpływa na parametry AUC i Cₘₐₓ. Zmienność farmakokinetyczna międzyosobnicza wynosi około 20% CV, a wewnątrzosobnicza około 30% CV. Apiksaban wiąże się z białkami osocza w 87%, ma objętość dystrybucji około 21 litrów oraz całkowity klirens około 3,3 L/h z okresem półtrwania około 12 godzin. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4/5, a lek jest wydalany w około 27% przez nerki, z pozostałą częścią eliminowaną przez metabolity w kale i żółć. W badaniach wykazano, że rozkruszenie tabletek i podanie w zawiesinie lub z musem jabłkowym nie wpływa klinicznie istotnie na ekspozycję leku.
apiksaban, białko BCRP, białko osocza, białko transportowe P-gp, CYP3A4, dostępność biologiczna, działanie anty-Xa, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, hydroksylacja, klirens całkowity, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne Cmax, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon substancji czynnych
Amlodypina – Interakcje
Amlodypina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, klarytromycyna, werapamil) zwiększają stężenie amlodypiny, nasilając jej działanie hipotensyjne i ryzyko działań niepożądanych, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca, karbamazepina) obniżają stężenie leku, osłabiając efekt przeciwnadciśnieniowy. Szczególną uwagę należy zwrócić na konieczność monitorowania i dostosowania dawki amlodypiny u pacjentów stosujących symwastatynę (zalecane zmniejszenie dawki do 20 mg/dobę z powodu wzrostu ekspozycji o 77%), takrolimus, cyklosporynę oraz inhibitory kinazy mTOR, ze względu na ryzyko zwiększonej toksyczności tych leków. Jednoczesne spożywanie grejpfruta lub soku grejpfrutowego jest przeciwwskazane ze względu na zwiększoną biodostępność amlodypiny i ryzyko niedociśnienia.
antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie wazodylatacyjne, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, izoenzym cytochromu P450, klarytromycyna, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwnadciśnieniowy, mechanizm farmakodynamiczny, mechanizm farmakokinetyczny, migotanie komór, miopatia, nefrotoksyczność, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, pochodna dihydropirydyny, prostaglandyna naczyniorozszerzająca, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, toksyczność takrolimusu, warfaryna, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zaranta 15 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Zaranta, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane po około 5 godzinach oraz bezwzględną biodostępnością około 20%. Lek wykazuje znaczną dystrybucję w tkankach (objętość dystrybucji około 134 l) i wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminy). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony do około 10% dawki, głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Główne metabolity to N-demetylowane pochodne (około 50% mniej aktywne) oraz pochodne laktonowe (klinicznie nieaktywne). Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (około 90% w postaci niezmienionej z kałem) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (około 5% z moczem). Farmakokinetyka jest liniowa i stabilna przy wielokrotnym podawaniu, a wychwyt przez hepatocyty odbywa się za pośrednictwem transportera OATP-C.
ABCG2, AUC, BCRP, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, biotransformacja rozuwastatyny, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dysfunkcja nerek, dysfunkcja wątroby, dyslipidemia, eliminacja wątrobowa, genotyp, hepatocyt, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitory reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, LDL-C, liniowość farmakokinetyki, N-demetylowane pochodne, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodne laktonowe, pole pod krzywą stężenie-czas, polimorfizm SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, transporter OATP-C, wiązanie z białkami osocza, wychwyt wątrobowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Rivanoptim 2,5 mg
Rywaroksaban, metabolizowany przez CYP3A4 i transportowany przez glikoproteinę P, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Silne inhibitory obu szlaków, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), zwiększają AUC rywaroksabanu 2,5-2,6-krotnie oraz Cmₐₓ 1,6-1,7-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory (klarytromycyna 500 mg 2x/dobę, erytromycyna 500 mg 3x/dobę, flukonazol 400 mg/dobę) powodują wzrost AUC o 1,3-1,5 raza i Cmₐₓ o 1,3-1,4 raza, co wymaga ostrożności zwłaszcza u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia lub zaburzeniami czynności nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie erytromycyna może zwiększyć AUC rywaroksabanu do 2-krotności wartości u osób z prawidłową funkcją nerek. Dronedaron jest przeciwwskazany ze względu na brak danych klinicznych. Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z enoksaparyną (40 mg) bez wpływu na farmakokinetykę, a jednoczesne stosowanie NLPZ, inhibitorów agregacji płytek (np. klopidogrel) oraz SSRI/SNRI zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem objawów krwawienia.
antagonista witaminy K, CYP3A4, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, czynnik Xa, działanie farmakodynamiczne, działanie przeciwpłytkowe, glikoproteina p, inhibitor agregacji płytek, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakokinetyczna, łagodne zaburzenie czynności nerek, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, parametr farmakokinetyczny, rywaroksaban w osoczu, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, silny induktor CYP3A4, silny inhibitor, skuteczność przeciwzakrzepowa, układ krzepnięcia, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, warfaryna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aprepitant Sandoz
Podczas stosowania Aprepitant Sandoz należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na ograniczone dane kliniczne w tej grupie. Istotne jest monitorowanie interakcji lekowych, zwłaszcza z substancjami metabolizowanymi przez izoenzym CYP3A4, takimi jak leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus, syrolimus, ewerolimus), opioidowe leki przeciwbólowe (alfentanyl, fentanyl), pochodne alkaloidów sporyszu oraz chinidyna. Interakcje te mogą prowadzić do zmiany stężenia leków w osoczu, co zwiększa ryzyko obniżenia skuteczności terapeutycznej lub nasilenia działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z irynotekanem, które może zwiększać toksyczność tego leku, wymagając ścisłego monitorowania parametrów laboratoryjnych i objawów klinicznych u pacjentów onkologicznych.
alfentanyl, alkaloid sporyszu, chinidyna, cyklosporyna, CYP3A4, ewerolimus, fentanyl, hormonalny środek antykoncepcyjny, INR, irynotekan, lek immunosupresyjny, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, opioidowy lek przeciwbólowy, powikłanie krwotoczne, sacharoza, syrolimus, takrolimus, warfaryna, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zali 150 mg
Dabigatran eteksylan, prolek podawany doustnie w preparacie Zali, ulega szybkiemu przekształceniu do aktywnej formy dabigatranu, charakteryzującej się bezwzględną biodostępnością około 6,5%. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5-2 godzin u zdrowych ochotników, natomiast u pacjentów po zabiegach chirurgicznych wchłanianie jest opóźnione do około 6 godzin, co jest związane z wpływem znieczulenia ogólnego i porażenia mięśniówki przewodu pokarmowego. Pokarm nie wpływa na biodostępność, lecz wydłuża czas do Cmax o 2 godziny. Dabigatran wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (34-35%) i umiarkowaną dystrybucję tkankową (Vd 60-70 l). Eliminacja następuje głównie przez nerki (85% dawki w moczu), z okresem półtrwania u osób starszych wynoszącym 11-14 godzin, który ulega wydłużeniu przy niewydolności nerek (np. do 27,2 h przy CrCL <30 mL/min). Integralność kapsułki HPMC jest kluczowa dla stabilnej biodostępności, gdyż uszkodzenie może zwiększyć ją nawet o 75% po pojedynczej dawce.
acyloglukuronid, badanie RE-LY, białko transportowe P-gp, biodostępność dabigatranu, CYP2C9, CYP3A4, dabigatran eteksylat, dostępność biologiczna, działanie przeciwzakrzepowe, esteraza, hemodializa, hydroksypropylometyloceluloza, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezastawkowe migotanie przedsionków, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, Zali, znieczulenie ogólne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa