Właściwości farmakokinetyczne
Astmodil 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne montelukastu

Wchłanianie montelukastu

Montelukast charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. W przypadku tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 2 godzin od podania na czczo. Średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 73%, jednak standardowy posiłek może zmniejszyć biodostępność do 63%.¹

Dla porównania, po podaniu tabletki powlekanej 10 mg na czczo u dorosłych, średnie maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane w ciągu 3 godzin, a średnia dostępność biologiczna wynosi 64%. Badania kliniczne wykazały, że standardowy posiłek nie wpływa na biodostępność ani na Cmax po doustnym podaniu tabletek powlekanych 10 mg.²

Dystrybucja montelukastu

Montelukast wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza, przekraczający 99%. Objętość dystrybucji substancji czynnej w stanie stacjonarnym wynosi przeciętnie 8-11 litrów. Badania na modelach zwierzęcych (szczury) z wykorzystaniem znakowanego promieniotwórczo montelukastu wskazują na minimalne przenikanie przez barierę krew-mózg. Co istotne, stężenia związków promieniotwórczych po 24 godzinach od podania dawki leku były minimalne również we wszystkich pozostałych tkankach organizmu.³

Biotransformacja montelukastu

Montelukast podlega intensywnym przemianom metabolicznym. W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek terapeutycznych u dorosłych i dzieci stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym były poniżej progu wykrywalności analitycznej.⁴

Badania in vitro z wykorzystaniem mikrosomów ludzkiej wątroby zidentyfikowały, że w przemianach metabolicznych montelukastu uczestniczą następujące izoenzymy cytochromu P450:

• CYP3A4 – główny izoenzym biorący udział w metabolizmie
• CYP2A6
• CYP2C9

Dodatkowe badania in vitro wykazały, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują aktywności izoenzymów cytochromu P450, w tym: 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 oraz 2D6. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.⁵

Wydalanie montelukastu

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min. Po doustnym podaniu znakowanego radioaktywnie montelukastu, zdecydowaną większość radioaktywności (86%) wykryto w kale pochodzącym z 5-dobowej zbiórki, podczas gdy w moczu stwierdzono jedynie śladowe ilości (<0,2%). Wyniki te, w połączeniu z szacowanymi wartościami biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, wskazują, że montelukast i jego metabolity są wydalane prawie wyłącznie z żółcią.⁶

Stosowanie montelukastu w szczególnych grupach pacjentów

Profil farmakokinetyczny montelukastu pozwala na stosowanie leku w różnych grupach pacjentów bez modyfikacji dawkowania:

• Pacjenci w podeszłym wieku – nie jest konieczne dostosowanie dawki
• Pacjenci z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby – nie jest wymagana modyfikacja dawkowania
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – z uwagi na to, że montelukast i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią, nie jest konieczne dostosowanie dawkowania

Należy zauważyć, że brak jest danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów w skali Childa-Pugha).⁷

Interakcje farmakokinetyczne

Obserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu krwi podczas stosowania dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy większych od dawki zalecanej do stosowania u osób dorosłych). Efektu tego nie stwierdzono podczas stosowania montelukastu w zalecanej dawce 10 mg raz na dobę.⁸