Właściwości farmakokinetyczne
Lefisyo 5 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne lewometadonu

Lewometadon, substancja czynna preparatu Lefisyo 5 mg/ml w postaci roztworu doustnego, charakteryzuje się określonym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego działanie w organizmie. Poniżej przedstawiono szczegółowe omówienie poszczególnych etapów przemian farmakokinetycznych tej substancji czynnej.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym lewometadon charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Całkowita biodostępność po podaniu doustnym osiąga średnio poziom około 82%, co świadczy o efektywnym wchłanianiu substancji do krwiobiegu.²

Dystrybucja

Lewometadon wykazuje stosunkowo dużą objętość dystrybucji wynoszącą od 3 do 4 l/kg masy ciała. Parametr ten wskazuje na znaczną kumulację tej wysoce lipofilnej substancji w tkankach obwodowych, zwłaszcza w tkance tłuszczowej, mięśniach i skórze. Stan stacjonarny stężenia lewometadonu w osoczu przy standardowym dawkowaniu 30 mg na dobę zostaje osiągnięty po 4-5 dniach terapii.³

W osoczu lewometadon wiąże się w znacznym stopniu z białkami – około 85% substancji występuje w formie związanej, głównie z kwaśną alfa-glikoproteiną oraz albuminą. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza może mieć istotne znaczenie w kontekście interakcji z innymi lekami, które również wykazują powinowactwo do tych samych białek transportujących.⁴

Lewometadon wykazuje zdolność do przenikania przez bariery biologiczne. Przenika do mleka ludzkiego, co ma istotne znaczenie podczas laktacji. Substancja przekracza również barierę łożyskową, przy czym stężenie we krwi pępowinowej jest niższe niż stężenie w osoczu matki. Warto podkreślić, że nie stwierdzono korelacji między stężeniem w osoczu matki i/lub we krwi pępowinowej a poziomem w płynie owodniowym.⁵

Metabolizm

Lewometadon podlega intensywnym procesom metabolicznym w organizmie. Głównym szlakiem metabolicznym jest N-demetylacja, w której uczestniczą izoenzymy cytochromu P450, w tym:⁶

• CYP3A4
• CYP2D6
• CYP2B6
• CYP2C19

W procesie biotransformacji lewometadonu powstaje duża liczba metabolitów – do chwili obecnej zidentyfikowano 32 różne związki pochodne. Warto podkreślić, że jedynie dwa metabolity wykazują aktywność farmakologiczną, jednak stanowią one tylko około 2% podanej dawki, co oznacza, że ich udział w działaniu terapeutycznym jest ograniczony.⁷

Zarówno lewometadon, jak i jego metabolity wykazują tendencję do kumulacji w określonych narządach i tkankach. Największe stężenia obserwuje się w płucach, wątrobie, nerkach, śledzionie oraz mięśniach.⁸

Eliminacja

Lewometadon i jego metabolity są wydalane z organizmu dwoma głównymi drogami: przez nerki (z moczem) oraz z żółcią (a następnie z kałem). Wydalanie nerkowe jest ściśle zależne od wartości pH moczu i stanowi główną drogę eliminacji w przypadku stosowania dużych dawek leku. Przy dawkach przekraczających 160 mg około 60% podanej dawki jest wydalane przez nerki w formie niezmienionej.⁹

Droga żółciowa odpowiada za wydalenie od 10 do 45% całkowitej odzyskanej ilości lewometadonu, co stanowi istotny mechanizm eliminacji, szczególnie w przypadku zaburzenia funkcji nerek.¹⁰

Okres półtrwania lewometadonu w fazie eliminacji charakteryzuje się znaczną zmiennością międzyosobniczą i waha się w szerokim zakresie od 14 do 55 godzin. Należy zwrócić uwagę, że parametr ten może ulegać wydłużeniu w następujących przypadkach:¹¹

• długotrwałe stosowanie leku
• podeszły wiek pacjenta
• przewlekłe choroby wątroby

Istotną informacją z klinicznego punktu widzenia jest fakt, że lewometadon nie podlega eliminacji w procesie dializy. Jednakże nawet w przypadku bezmoczu nie występuje ryzyko nadmiernej kumulacji substancji w organizmie, ponieważ w takiej sytuacji lewometadon jest wydalany z organizmu wyłącznie drogą jelitową wraz z kałem.¹²

Charakterystyczne cechy profilu farmakokinetycznego