Właściwości farmakokinetyczne
Endofemine 2 mg

Właściwości farmakokinetyczne dienogestu

Dienogest, aktywny składnik produktu leczniczego Endofemine w dawce 2 mg, charakteryzuje się specyficznymi parametrami farmakokinetycznymi, które warunkują jego skuteczność terapeutyczną. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych tej substancji z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.

Wchłanianie

Dienogest podawany drogą doustną charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Po przyjęciu pojedynczej dawki maksymalne stężenie w surowicy osiąga wartość 47 ng/ml po około 1,5 godziny. Dostępność biologiczna substancji jest wysoka i wynosi około 91%, co świadczy o minimalnym efekcie pierwszego przejścia. Istotnym aspektem jest liniowa zależność parametrów farmakokinetycznych od wielkości podanej dawki w zakresie 1-8 mg, co potwierdza przewidywalność stężeń leku po zastosowaniu różnych dawek terapeutycznych.¹

Dystrybucja

Po wchłonięciu dienogest podlega procesowi dystrybucji w organizmie. W przeciwieństwie do wielu innych steroidów, dienogest charakteryzuje się specyficznym profilem wiązania z białkami osocza. Substancja ta wiąże się głównie z albuminami surowicy, nie wykazując powinowactwa do globuliny wiążącej hormony płciowe (SHBG) ani globuliny wiążącej kortykosteroidy (CBG). Około 10% całkowitej ilości leku w surowicy występuje w postaci wolnej (aktywnej farmakologicznie), natomiast pozostałe 90% wiąże się nieswoiście z albuminami. Pozorna objętość dystrybucji (Vd/F) dienogestu wynosi 40 l, co wskazuje na jego dobrą penetrację do tkanek.²

Metabolizm

Dienogest podlega intensywnemu procesowi biotransformacji w organizmie. Lek jest całkowicie metabolizowany za pośrednictwem znanych szlaków metabolizmu związków steroidowych. Na podstawie badań in vitro oraz in vivo ustalono, że głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm dienogestu jest cytochrom P450 3A4 (CYP3A4). W wyniku procesów metabolicznych powstają metabolity, które w większości są pozbawione aktywności endokrynologicznej. Metabolity są eliminowane z organizmu bardzo szybko, co sprawia, że w osoczu dominującą frakcją pozostaje niezmieniony dienogest. Klirens metaboliczny osocza (Cl/F) wynosi 64 ml/min, co świadczy o stosunkowo szybkim usuwaniu leku z krążenia ogólnego.³

Eliminacja

Profil eliminacji dienogestu z organizmu charakteryzuje się dwufazowością. Końcowa faza eliminacji cechuje się okresem półtrwania wynoszącym około 9-10 godzin. Dienogest jest wydalany głównie w postaci metabolitów, przy czym stosunek wydalania drogą nerkową do wydalania z kałem wynosi około 3:1 po podaniu doustnym dawki 0,1 mg/kg masy ciała. Okres półtrwania wydalania metabolitów w moczu jest dłuższy i wynosi 14 godzin. Po podaniu doustnym około 86% podanej dawki jest eliminowane w ciągu 6 dni, przy czym większość leku jest eliminowana w pierwszych 24 godzinach, głównie z moczem.⁴

Stan stacjonarny

Podczas przewlekłego stosowania dienogestu ważnym parametrem jest osiągnięcie stanu stacjonarnego. Na farmakokinetykę dienogestu nie wpływa stężenie globuliny wiążącej hormony płciowe (SHBG). Przy codziennym przyjmowaniu leku stężenie dienogestu w surowicy zwiększa się około 1,24-krotnie, osiągając stan stacjonarny po 4 dniach leczenia. Parametry farmakokinetyczne dienogestu po wielokrotnym podawaniu produktu leczniczego Endofemine można przewidzieć na podstawie farmakokinetyki po podaniu dawki pojedynczej, co ułatwia planowanie terapii i przewidywanie stężeń leku w organizmie pacjenta.⁵

Farmakokinetyka w populacjach specjalnych

Istotnym aspektem oceny farmakokinetyki leku jest jego zachowanie w organizmie pacjentów z zaburzeniami czynności różnych narządów, zwłaszcza tych zaangażowanych w procesy eliminacji substancji. W przypadku produktu leczniczego Endofemine zawierającego dienogest należy zaznaczyć, że:

• Nie przeprowadzono szczegółowych badań u pacjentek z zaburzeniami czynności nerek, pomimo że droga nerkowa stanowi główną drogę eliminacji metabolitów leku
• Nie przeprowadzono badań u pacjentek z zaburzeniami czynności wątroby, mimo że wątroba jest głównym narządem odpowiedzialnym za metabolizm dienogestu

Brak szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki leku w tych populacjach pacjentek może stanowić ograniczenie w stosowaniu produktu Endofemine u osób z niewydolnością nerek lub wątroby.⁶

Parametry farmakokinetyczne dienogestu – zestawienie