Właściwości farmakokinetyczne
Cordarone 50 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne amiodaronu

Chlorowodorek amiodaronu, substancja czynna produktu leczniczego Cordarone (50 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym, który nie został jeszcze całkowicie wyjaśniony. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące metabolizmu, dystrybucji, wiązania z białkami oraz eliminacji tego leku.¹

Metabolizm amiodaronu

Amiodaron jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, a także przez CYP2C8. Głównym metabolitem powstającym w wyniku przemian jest deetyloamiodaron.²

Inhibicja enzymów i transporterów

Zarówno amiodaron, jak i jego metabolit deetyloamiodaron, wykazują in vitro potencjał hamujący wobec następujących izoenzymów cytochromu P450:

• CYP1A1
• CYP1A2
• CYP2C9
• CYP2C19
• CYP2D6
• CYP3A4
• CYP2A6
• CYP2B6
• CYP2C8

Dodatkowo, amiodaron i deetyloamiodaron wykazują potencjał hamowania niektórych transporterów błonowych, takich jak glikoproteina P oraz organiczne transportery kationowe (OCT2). W jednym z badań zaobserwowano 11% wzrost poziomu kreatyniny (substratu OCT2) w surowicy.³

Badania in vitro wykazały, że amiodaron wchodzi w interakcje z substratami:

• CYP3A4
• CYP2C9
• CYP2D6
• glikoproteiny P

⁴

Dystrybucja leku

Po podaniu dożylnym, stężenie amiodaronu we krwi bardzo szybko się zmniejsza, przy czym wysycenie tkanek jest znaczne. Maksymalne działanie we krwi obserwuje się już po około 15 minutach od podania i utrzymuje się przez okres około 4 godzin.⁵

Amiodaron charakteryzuje się bardzo dużą objętością dystrybucji, co w połączeniu ze stosunkowo niewielką pozorną objętością w kompartmencie centralnym wskazuje na znaczne rozmieszczenie tkankowe leku. Lek w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza (powyżej 95%). ^{95%). […] Bardzo duża objętość dystrybucji w połączeniu ze stosunkowo niewielką pozorną objętością w kompartmencie centralnym sugeruje znaczne rozmieszczenie tkankowe.”>6}

Eliminacja leku

Amiodaron jest wydalany głównie z kałem, przy niewielkim udziale eliminacji przez nerki.⁷ Eliminacja amiodaronu po dożylnym podaniu wykazuje zgodność z rozkładem dwuwykładniczym, z fazą dystrybucji trwającą około 4 godzin.⁸

Okres półtrwania po podaniu 400 mg amiodaronu w szybkim wstrzyknięciu dożylnym (bolusie) wynosi w przybliżeniu 11 godzin.⁹

Badania farmakokinetyczne

Badania przeprowadzone zarówno na zdrowych ochotnikach, jak i na pacjentach, którym podawano amiodaron dożylnie, wykazały, że wyliczone objętości dystrybucji oraz całkowity klirens krwi przy wykorzystaniu modelu dwukompartmentowego były podobne w obu grupach.¹⁰

Stosowanie w populacji pediatrycznej

Nie przeprowadzono kontrolowanych badań farmakokinetycznych z udziałem dzieci i młodzieży. W nielicznych, opublikowanych danych dotyczących stosowania amiodaronu u dzieci nie stwierdzono różnic w farmakokinetyce w porównaniu z populacją osób dorosłych.¹¹