badanie in vitro
Badanie in vitro (łac. „w szkle”) to procedura diagnostyczna lub badawcza przeprowadzana poza żywym organizmem, w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych. Metoda ta umożliwia analizę komórek, tkanek lub procesów biologicznych w sztucznym środowisku, najczęściej w probówkach, szalkach Petriego lub innych naczyniach laboratoryjnych.
W kontekście medycznym termin „in vitro” często kojarzy się z zapłodnieniem pozaustrojowym (IVF – in vitro fertilization), lecz w rzeczywistości obejmuje szeroki zakres procedur laboratoryjnych. Badania in vitro są niezbędne w diagnostyce klinicznej, mikrobiologii, farmakologii i wielu innych dziedzinach medycyny, umożliwiając analizę patogenów, badanie działania leków czy testowanie biokompatybilności materiałów medycznych.
Techniki in vitro mają fundamentalne znaczenie dla współczesnej medycyny, pozwalając na izolowanie i analizowanie określonych elementów biologicznych bez wpływu czynników występujących w żywym organizmie. Często stanowią pierwszy etap badań przed przejściem do fazy testów na modelach zwierzęcych (in vivo) oraz badań klinicznych z udziałem ludzi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Deflegmin EFFECT 30 mg
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna leku Deflegmin EFFECT, wykazuje niski wskaźnik toksyczności ostrej potwierdzony w badaniach na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym ustalono NOAEL na poziomie 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie). Podawanie ambroksolu w formie 3-godzinnej infuzji dożylnej w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów nie wywołało ciężkich działań toksycznych ani zmian histopatologicznych. Badania reprodukcyjne wykazały brak embriotoksyczności i teratogenności przy dawkach do 3000 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz do 200 mg/kg mc./dobę u królików, a także brak zaburzeń płodności przy dawkach do 500 mg/kg mc./dobę u szczurów.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, infuzja dożylna, narząd docelowy, NOAEL, podanie parenteralne, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał rakotwórczy, rozwój okołopourodzeniowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie płodności, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketonal Fast 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ketoprofenu z lizyną, składnika aktywnego produktu Ketonal Fast 50 mg, wykazały zróżnicowane wartości LD50 w zależności od drogi podania i gatunku zwierząt. Po podaniu doustnym LD50 wynosiła 102 mg/kg u szczurów oraz 444 mg/kg u myszy, co stanowi odpowiednio 30- i 120-krotność dawki terapeutycznej wykazującej działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe. Po podaniu dootrzewnowym wartości LD50 wyniosły 104 mg/kg u szczurów oraz 610 mg/kg u myszy, wskazując na szeroki margines bezpieczeństwa między dawką terapeutyczną a toksyczną. Długotrwałe podawanie ketoprofenu z lizyną u szczurów, psów i małp nie wywołało istotnych działań toksycznych przy dawkach terapeutycznych, choć wysokie dawki indukowały zmiany patologiczne w przewodzie pokarmowym i nerkach, typowe dla NLPZ.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, ketoprofen z lizyną, LD50, nerka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, potencjał mutagenny, przewód pokarmowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atrox 40 40 mg
Przedkliniczne badania atorwastatyny (substancji czynnej Atrox) wykazały brak potencjału mutagennego i klastogennego w serii testów in vitro i in vivo. Ocena karcynogenności na szczurach i myszach ujawniła brak działania nowotworowego u szczurów, natomiast u myszy przy dawkach 6-11 razy przekraczających ekspozycję terapeutyczną u ludzi zaobserwowano gruczolaki wątrobowokomórkowe u samców oraz raki wątrobowokomórkowe u samic. Badania reprodukcyjne na szczurach, królikach i psach nie wykazały wpływu atorwastatyny na płodność ani teratogenności, jednak przy toksycznych dawkach dla samic ciężarnych obserwowano toksyczność dla płodu oraz opóźniony rozwój potomstwa i obniżoną przeżywalność poporodową.
atorwastatyna, badanie in vitro, badanie in vivo, ekspozycja terapeutyczna, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klastogenność, mutagenność, opóźniony rozwój płodu, pole pod krzywą stężenia, potencjał karcynogenny, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, przeżywalność poporodowa, rak wątrobowokomórkowy, stężenie osoczowe leku, teratogenność, toksyczność płodowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vidotin 8 mg
Przedkliniczne badania peryndoprylu z tert-butyloaminą, substancji czynnej preparatu Vidotin, wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności po długotrwałym podawaniu doustnym u szczurów i małp nerki były głównym narządem docelowym, gdzie obserwowano odwracalne zmiany patologiczne. Kompleksowa ocena mutagenności, przeprowadzona zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazała potencjału mutagennego. Badania reprodukcyjne na szczurach, myszach, królikach i małpach nie potwierdziły bezpośredniego działania teratogennego ani negatywnego wpływu na rozwój zarodka, a także nie stwierdzono zaburzeń płodności u samców i samic szczurów. Długoterminowe badania karcynogenności na gryzoniach nie wykazały działania rakotwórczego.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie teratogenne, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, karcynogeneza, obumarcie płodu, peryndopryl, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa leku, śmiertelność okołoporodowa, tkanka nerkowa, toksyczność przewlekła, wada wrodzona, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lexotan 6 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne bromazepamu, substancji czynnej leku Lexotan, wykazały brak działania kancerogennego oraz genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo. Badania na szczurach potwierdziły, że bromazepam nie wpływa negatywnie na płodność ani na parametry reprodukcyjne. W badaniach teratologicznych nie stwierdzono działania teratogennego nawet przy bardzo wysokich dawkach do 125 mg/kg mc./dobę, co wskazuje na niski potencjał do wywoływania wad rozwojowych. Wyniki te potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa bromazepamu w kontekście długotrwałego stosowania oraz wpływu na materiał genetyczny.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, bromazepam, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, kancerogenność, martwy płód, płodność, poronienie spontaniczne, resorpcja płodu, rozwój prenatalny, śmiertelność płodów, teratogenność, toksyczność, wady rozwojowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cetix 400 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące cefiksymu wskazują na brak przeprowadzonych badań toksyczności przewlekłej, co pozostawia lukę w ocenie bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku. Badania mutagenności, przeprowadzone zarówno in vivo, jak i in vitro, nie wykazały działania mutagennego, co potwierdza brak zdolności cefiksymu do indukowania mutacji genetycznych. Brak jest natomiast długoterminowych badań oceniających potencjał rakotwórczy, co stanowi istotny element do rozważenia w dalszych etapach oceny bezpieczeństwa leku.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroUrso 250 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne kwasu ursodeoksycholowego, substancji czynnej produktu AuroUrso, wykazały niski potencjał toksyczności ostrej oraz brak działania mutagennego i rakotwórczego. W badaniach toksyczności podprzewlekłej na małpach zaobserwowano hepatotoksyczność przy wysokich dawkach, objawiającą się zmianami czynnościowymi i morfologicznymi wątroby, jednak efekt ten przypisano metabolitowi kwasu litocholowemu, który u ludzi ulega skutecznemu rozkładowi, co potwierdzają dane kliniczne. Długoterminowe badania na gryzoniach nie wykazały potencjału rakotwórczego, a testy genotoksyczności in vitro i in vivo były negatywne, wskazując na bezpieczeństwo genetyczne substancji. Wpływ kwasu ursodeoksycholowego na rozrodczość i rozwój potomstwa oceniano na różnych gatunkach zwierząt. U szczurów przy dawce 2000 mg/kg masy ciała stwierdzono aplazję ogona, natomiast u królików dawka 100 mg/kg wywołała działanie embriotoksyczne, bez efektu teratogennego. Produkt nie wpływał na płodność szczurów ani na rozwój okołoporodowy potomstwa. Wyniki te, uzyskane przy dawkach znacznie przekraczających stosowane u ludzi, sugerują brak istotnego ryzyka dla rozrodczości i rozwoju płodu przy stosowaniu terapeutycznym kwasu ursodeoksycholowego.
aplazja ogona, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, kwas litocholowy, kwas ursodeoksycholowy, martwica komórek wątroby, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozrost dróg żółciowych, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, zapalenie wrotne - Leksykon substancji czynnych
Cefiksym – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania cefiksymu, substancji czynnej dostępnej w preparatach Cetix (tabletki powlekane 400 mg oraz granulat do sporządzania zawiesiny doustnej 100 mg/5 ml), wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. W zakresie toksyczności przewlekłej nie stwierdzono nowych działań niepożądanych, a testy mutagenności in vivo i in vitro nie potwierdziły potencjału mutagennego. Brak długoterminowych badań rakotwórczości stanowi pewne ograniczenie, jednak negatywne wyniki testów mutagenności sugerują niskie ryzyko karcynogenności. Badania reprodukcyjne na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, króliki) przeprowadzono przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi (do 400-krotnie u gryzoni i 4-krotnie u królików). Nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność, rozwój płodu ani działania teratogennego. W badaniach na królikach odnotowano zwiększoną częstość poronień i zgonów matek, co wiązano z wrażliwością tego gatunku na zmiany flory bakteryjnej jelit wywołane antybiotykami, a nie bezpośrednim działaniem toksycznym cefiksymu. Całościowo dane przedkliniczne potwierdzają bezpieczeństwo stosowania cefiksymu w praktyce klinicznej.
antybiotyk, badania przedkliniczne, badanie in vitro, cefiksym, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, flora bakteryjna jelit, granulat do sporządzania zawiesiny doustnej, model in vivo, model zwierzęcy, poronienie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, tabletka powlekana, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polsart Plus 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Polsart Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, przeprowadzone na szczurach i psach wykazały, że dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej nie powodowały dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu poszczególnych składników. Charakterystyczne zmiany toksykologiczne telmisartanu obejmowały obniżenie parametrów erytrocytarnych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek skutkujące wzrostem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, zwiększoną aktywność reniny w osoczu, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka. U psów dodatkowo obserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiązano z farmakologicznym mechanizmem działania telmisartanu. Uszkodzeniom przewodu pokarmowego zapobiegano poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt.
antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy we krwi, badanie in vitro, ciśnienie tętnicze, czerwone krwinki, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hiperplazja, hipertrofia, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, komórki aparatu przykłębuszkowego, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, potencjał genotoksyczny, renina w osoczu, telmisartan z hydrochlorotiazydem, uszkodzenie śluzówki żołądka, zanik kanalików nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Treprostinil Reddy 1 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa treprostynilu sodowego wykazały istotne reakcje miejscowe w miejscu infuzji u szczurów i psów, takie jak obrzęk, rumień, opuchnięcie oraz bolesność. U psów otrzymujących dawki ≥300 ng/kg/min zaobserwowano poważne działania ogólnoustrojowe, w tym zmniejszoną aktywność ruchową, wymioty, luźne stolce oraz obrzęki, a w skrajnych przypadkach zgony związane z wgłobieniem jelita i wypadnięciem odbytu. Średnie stężenie treprostynilu w osoczu u tych zwierząt wynosiło 7,85 ng/ml, co odpowiada stężeniom osiąganym u pacjentów leczonych dawkami przekraczającymi 50 ng/kg mc./min, co wskazuje na potencjalne ryzyko działań niepożądanych przy wysokich dawkach u ludzi. Badania reprodukcyjne na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność i rozwój zarodka, jednak ich zakres jest niewystarczający do pełnej oceny ryzyka rozwojowego.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie reprodukcyjne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, genotoksyczność, infuzja podskórna, obrzęk, opuchnięcie, potencjał rakotwórczy, rumień, stężenie osoczowe treprostynilu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, treprostynil sodowy, wgłobienie jelita, wypadnięcie odbytu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Persen forte 87,5 mg + 17,5 mg + 17,5 mg
Produkt leczniczy Persen forte, zawierający 87,5 mg wyciągu z korzenia kozłka lekarskiego, 17,5 mg wyciągu z liści melisy oraz 17,5 mg wyciągu z liści mięty pieprzowej, posiada ograniczone dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania. Nie przeprowadzono szczegółowych badań toksyczności reprodukcyjnej ani oceny potencjału rakotwórczego substancji aktywnych. W badaniach in vitro i na modelach zwierzęcych wykazano, że wodny ekstrakt z liści melisy może hamować aktywność tyreotropiny (TSH), jednak brak jest potwierdzenia klinicznego wpływu na funkcję tarczycy u ludzi stosujących Persen forte.
badanie in vitro, bezpieczeństwo stosowania leku, działanie rakotwórcze, ekstrakt kozłka lekarskiego, ekstrakt liści melisy, ekstrakt melisy, funkcja tarczycy, hormon tyreotropowy, korzeń kozłka lekarskiego, liść melisy, liść mięty, potencjał karcinogenny, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność reprodukcyjna, tyreotropina, znaczenie kliniczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kventiax SR 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny, substancji czynnej preparatu Kventiax SR, nie wykazały działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co jest istotne dla długotrwałej terapii. W badaniach toksyczności narządowej u zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak zmiana pigmentacji tarczycy u szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T3), hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów u małp Cynomolgus, a także zmętnienie soczewki i zaćma u psów. Zmiany te nie zostały potwierdzone w długotrwałych badaniach klinicznych i ich znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża urojona, dawka terapeutyczna, ekspozycja na lek, faza międzyrujowa, genotoksyczność, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormony tarczycowe, kohabitacja, krwinki, kwetiapina, pigmentacja tarczycy, prolaktyna, przykurcz kończyn, przykurcz stawów, różnice międzygatunkowe, substancja czynna, toksyczne oddziaływanie, toksyczność narządowa, trójjodotyronina, zaburzenia płodności, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polpix SR 4 mg
Przedkliniczne badania ropinirolu, substancji czynnej preparatu Polpix SR, wykazały dawkozależne efekty toksyczne na reprodukcję u zwierząt doświadczalnych, takie jak zaburzenia implantacji, zmniejszenie masy ciała płodów (przy dawce 60 mg/kg/dobę), zwiększone obumieranie płodów (90 mg/kg/dobę) oraz wady wrodzone palców (150 mg/kg/dobę). Wartości te odpowiadają odpowiednio 2-, 3- i 5-krotności najwyższej wartości AUC u ludzi przy maksymalnej zalecanej dawce (MRHD). U królików nie stwierdzono teratogenności przy dawce 20 mg/kg (9,5-krotność Cmax MRHD), jednak podanie ropinirolu w dawce 10 mg/kg (4,8-krotność Cmax MRHD) w skojarzeniu z L-dopą zwiększało częstość i nasilenie wad rozwojowych, co wskazuje na potencjalne interakcje lekowe. Profil toksyczności obejmuje zmiany zachowania, hipoprolaktynemię, obniżenie ciśnienia tętniczego, bradykardię, opadanie powiek oraz ślinienie się, co jest zgodne z farmakologicznym działaniem agonisty receptorów dopaminowych D2.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciśnienie tętnicze, degeneracja siatkówki, działanie proarytmiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt sercowo-naczyniowy, elektrofizjologia serca, gen HERG, genotoksyczność, gruczolak jądra, hipoprolaktynemia, IC50, implantacja zarodka, komórki Leydiga, mechanizm działania leku, organogeneza, receptor dopaminergiczny, receptor dopaminowy D2, ropinirol, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, wady wrodzone - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Opokan 7,5 mg
Meloksykam, substancja czynna preparatu Opokan 7,5 mg, wykazuje profil toksykologiczny typowy dla niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Badania przedkliniczne na dwóch gatunkach zwierząt ujawniły działania niepożądane przy długotrwałym podawaniu dużych dawek, takie jak owrzodzenia i nadżerki przewodu pokarmowego oraz martwica brodawek nerkowych. Wpływ na funkcje reprodukcyjne zaobserwowano już przy dawce doustnej ≥ 1 mg/kg/dobę u szczurów, manifestujący się zmniejszeniem owulacji, hamowaniem implantacji oraz działaniem embriotoksycznym, w tym nasilonym resorpcją zarodków. W końcowym okresie ciąży meloksykam wykazywał toksyczny wpływ na płód, zgodny z mechanizmem inhibitorów syntezy prostaglandyn. Nie stwierdzono jednak działania teratogennego przy dawkach do 4 mg/kg u szczurów i do 80 mg/kg u królików, co stanowi dawki wielokrotnie przekraczające kliniczne (7,5–15 mg u osoby 75 kg).
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, implantacja zarodka, inhibitor syntezy prostaglandyn, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, nadżerka przewodu pokarmowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, owulacja, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, resorpcja zarodka, toksyczność - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Paxtin 40 40 mg
Paroksetyna, jako SSRI, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wad wrodzonych układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza defektów przegrody komorowej i przedsionkowej, z ryzykiem poniżej 2% (2/100) w porównaniu do 1% w populacji ogólnej, szczególnie przy ekspozycji w pierwszym trymestrze ciąży. Stosowanie paroksetyny w ciąży jest wskazane wyłącznie przy wyraźnej przewadze korzyści nad ryzykiem dla płodu, z koniecznością rozważenia alternatywnych terapii. Nagłe odstawienie leku w ciąży jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko objawów odstawiennych u matki i płodu. W trzecim trymestrze istnieje ryzyko wystąpienia u noworodków objawów serotoninergicznych lub odstawiennych, takich jak zaburzenia oddechowe, neurologiczne, termoregulacji, żywieniowe i zachowania, pojawiające się zwykle w ciągu pierwszych 24 godzin życia. Ponadto, stosowanie SSRI w późnej ciąży zwiększa ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN) do około 5/1000 ciąż, w porównaniu do 1-2/1000 w populacji ogólnej.
badanie in vitro, drżenie mięśniowe, działanie serotoninergiczne, funkcja rozrodcza, hipoglikemia, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, jakość nasienia, krwotok poporodowy, leczenie terapeutyczne, napad drgawkowy, niestabilność temperatury ciała, niewydolność oddechowa, objaw odstawienny, paroksetyna, pierwszy trymestr ciąży, przegroda przedsionkowa, przetrwałe nadciśnienie płucne noworodka, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, trzeci trymestr, wada sercowo-naczyniowa, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Remifentanil B. Braun 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku remifentanylu obejmują analizę wpływu na elektrofizjologię serca, toksyczność ostrą i przewlekłą, reprodukcję oraz potencjał genotoksyczny i karcynogenny. W badaniach na włóknach Purkiniego psów wykazano wydłużenie czasu trwania potencjału czynnościowego przy stężeniach 1 µmol (377 ng/ml) i 10 µmol (3770 ng/ml), które są odpowiednio 12- i 119-krotnie wyższe niż maksymalne stężenia terapeutyczne u ludzi. W toksyczności ostrej u myszy, szczurów i psów obserwowano typowe objawy intoksykacji opioidowej, a u psów krwawienia śródczaszkowe związane z hipoksją, ustępujące po 14 dniach od zaprzestania podawania. Hamowanie ośrodka oddechowego było obserwowane przy wszystkich dawkach podawanych dożylnie w formie szybkich wstrzyknięć, co jest uznawane za główną przyczynę potencjalnych działań niepożądanych u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, chlorowodorek remifentanylu, depresja oddechowa, działanie teratogenne, ekspozycja płodu, elektrofizjologia serca, genotoksyczność, intoksykacja opioidowa, karcynogenność, krwawienie śródczaszkowe, mikrokrwotok, mutacja TK, opioid μ, ośrodek oddechowy, podanie podpajęczynówkowe, potencjał czynnościowy, przenikanie przezłożyskowe, włókno Purkiniego, wydłużenie potencjału czynnościowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Etiagen XR 400 mg
Dane przedkliniczne dotyczące kwetiapiny (substancji czynnej leku Etiagen XR) obejmują szeroki zakres badań toksykologicznych, genotoksycznych oraz reprodukcyjnych, które nie wykazały działania genotoksycznego substancji. W badaniach in vivo zaobserwowano zmiany narządowe u zwierząt laboratoryjnych, takie jak odkładanie barwnika w gruczole tarczowym u szczurów, przerost komórek pęcherzyków tarczycy oraz obniżenie stężenia hormonu T₃ i hemoglobiny u makaków jawajskich, a także zmętnienie soczewki i zaćmę u psów. W badaniach rozwojowych u królików stwierdzono zwiększoną częstość skrzywień nadgarstka i kości stępu przy dawkach zbliżonych do maksymalnych dawek terapeutycznych u ludzi, jednak w warunkach towarzyszącej toksyczności matczynej. Badania płodności u szczurów wykazały zmniejszenie płodności samców, zwiększoną liczbę ciąż urojonych u samic, przedłużone diestrusy oraz obniżony odsetek ciąż, co wiązano ze wzrostem stężenia prolaktyny, jednak ze względu na różnice międzygatunkowe, wyniki te nie przekładają się bezpośrednio na ryzyko u ludzi.
badanie genotoksyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, diestrus, gruczoł tarczowy, hemoglobina, hormon T3, kość stępu, krwinki, kwetiapina, pęcherzyki tarczycy, prolaktyna, regulacja hormonalna, ryzyko mutagenne, skrzywienie nadgarstka, toksyczność kwetiapiny, toksyczność matczyna, właściwość genotoksyczna, wpływ na rozród, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kwetaplex 150 mg
W badaniach przedklinicznych kwetiapiny, obejmujących zarówno modele in vitro, jak i in vivo, nie stwierdzono działania genotoksycznego, co jest istotne w kontekście długotrwałej terapii. W modelach zwierzęcych przy ekspozycji na poziomach terapeutycznych zaobserwowano zmiany takie jak odkładanie pigmentu w tarczycy u szczurów, hipertrofia pęcherzyków tarczycy, obniżenie stężenia T₃ w osoczu, zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów u małp Cynomolgus, a także zmętnienie soczewki i zaćmę u psów. W badaniach embriotoksyczności na królikach odnotowano zwiększoną częstość zgięcia nadgarstka i stawu skokowego u płodów przy dawkach zbliżonych do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, powiązaną z obniżonym przyrostem masy ciała u matek. Znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża rzekoma, diestrus, embriotoksyczność, hipertrofia pęcherzyków tarczycy, kwetiapina, liczba krwinek, okres międzyrujowy, płodność samców, regulacja hormonalna, staw skokowy, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, zaćma, zgięcie nadgarstka, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neosine forte 500 mg/5 ml
Inozyna pranobeksu, substancja czynna Neosine forte, wykazuje niską toksyczność w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) przy dawkach sięgających 1500 mg/kg masy ciała na dobę, co stanowi 50-krotność maksymalnej zalecanej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg m.c./dobę). Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały potencjału nowotworowego, a standardowe testy mutagenności in vivo i in vitro (w tym na ludzkich limfocytach) potwierdziły brak właściwości mutagennych i genotoksycznych inozyny pranobeksu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dawka LD50, dawka terapeutyczna, embriotoksyczność, inozyna pranobeksu, limfocyt krwi obwodowej, nowotwór, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, teratogenność, test mutagenności, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, właściwość karcynogenna, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Amlessa 4 mg + 10 mg + 1,25 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania peryndoprylu, indapamidu i amlodypiny, zarówno indywidualnie, jak i w skojarzeniu w produkcie Co-Amlessa, wykazały korzystny profil toksykologiczny. Peryndopryl wykazywał odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp przy przewlekłym podawaniu, bez potencjału mutagennego i rakotwórczego. Badania reprodukcyjne nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności, choć inhibitory ACE mogą powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego. Indapamid, podawany w dawkach od 40 do 8000-krotnie wyższych niż terapeutyczne, wywoływał spodziewane efekty moczopędne, a toksyczność ostra wiązała się z farmakologicznym działaniem leku. Testy mutagenności i rakotwórczości indapamidu były negatywne. Skojarzenie peryndoprylu z indapamidem wykazało nieco większą toksyczność, głównie żołądkowo-jelitową i matczyną, jednak przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, bez nasilenia nefrotoksyczności.
amlodypina, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, diuretyk, działanie farmakologiczne, działanie moczopędne, embriotoksyczność, hormon folikulotropowy, indapamid, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, margines bezpieczeństwa, peryndopryl, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, rozszerzenie naczyń obwodowych, teratogenność, test mutagenności, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność żołądkowo-jelitowa, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ubistesin (40 mg + 6 mcg)/ml
Dane przedkliniczne dotyczące preparatu Ubistesin, zawierającego 40 mg/ml artykainy chlorowodorku oraz 0,006 mg/ml epinefryny chlorowodorku, potwierdzają jego bezpieczeństwo przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Badania farmakologiczne, toksyczności przewlekłej, wpływu na reprodukcję oraz genotoksyczności nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka. Artykaina w dawkach supraterapeutycznych wykazuje działanie kardiodepresyjne oraz rozszerzające naczynia krwionośne, natomiast epinefryna wykazuje typowe działanie sympatykomimetyczne. Toksyczność przewlekła ujawnia się u zwierząt laboratoryjnych przy dawkach ≥ 50 mg/kg mc./dobę u szczurów i ≥ 80 mg/kg mc./dobę u psów, co jest dawką znacznie wyższą niż stosowane klinicznie. W badaniach embriotoksyczności nie stwierdzono zwiększonej śmiertelności płodów ani wad rozwojowych przy dawkach do 20 mg/kg mc./dobę (i.v.) u szczurów i 12,5 mg/kg mc./dobę (i.v.) u królików, a działanie teratogenne epinefryny obserwowano jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej kliniczne poziomy.
artykaina chlorowodorek, badanie farmakologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, dane przedkliniczne, dawka supraterapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie kardiodepresyjne, działanie niepożądane, działanie sympatykomimetyczne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, epinefryna chlorowodorek, płodność, potencjał genotoksyczny, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rozwój przed- i pourodzeniowy, rozwój zarodka i płodu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, Ubistesin, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aciclovir Altan 250 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa acyklowiru, obejmujące testy mutagenności in vitro i in vivo, wykazały brak potencjału mutagennego, co wskazuje na niskie ryzyko genotoksyczności u ludzi. Długoterminowe badania na szczurach i myszach nie potwierdziły działania karcynogennego leku. Wpływ na płodność był obserwowany jedynie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, manifestując się przemijającymi zaburzeniami spermatogenezy u szczurów i psów, natomiast badania na dwóch pokoleniach myszy nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje reprodukcyjne. Ocena teratogenności zgodnie z międzynarodowymi standardami nie wykazała działania embriotoksycznego ani teratogennego u szczurów, królików i myszy, z wyjątkiem niestandardowych badań na szczurach, gdzie wady płodów pojawiły się jedynie po podaniu podskórnym toksycznych dawek.
acyklowir, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogenność, mutagenność, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, spermatogeneza, teratogenność, toksyczność, wada płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Allergodil SPRINT 1,5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa azelastyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Allergodil SPRINT, wykazały brak działania alergizującego u świnek morskich oraz brak genotoksyczności i rakotwórczości w testach in vitro i in vivo. Długoterminowe badania na szczurach i myszach nie potwierdziły potencjału rakotwórczego. W zakresie wpływu na płodność, zaobserwowano zmniejszenie indeksu płodności u szczurów przy dawkach doustnych powyżej 3,0 mg/kg mc./dobę, jednak bez toksycznego wpływu na narządy rozrodcze w badaniach przewlekłych, co sugeruje mechanizmy niezwiązane z bezpośrednim uszkodzeniem anatomicznym układu rozrodczego.
Allergodil SPRINT, azelastyna chlorowodorek, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie alergizujące, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, indeks płodności, obumarcie płodu, opóźnienie wzrostu płodu, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wskaźnik płodności, zaburzenie kostne - Leksykon leków
Interakcje leku – Vardenafil Aristo 5 mg
Wardenafil, metabolizowany głównie przez izoformy CYP3A4, CYP3A5 i CYP2C, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, szczególnie z inhibitorami CYP3A4. Silne inhibitory, takie jak rytonawir, indynawir, ketokonazol i itrakonazol, powodują wielokrotne zwiększenie stężenia wardenafilu w osoczu (AUC wzrost do 49-krotnego, Cmax do 13-krotnego), co jest klinicznie istotne i stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania, zwłaszcza u mężczyzn powyżej 75 roku życia. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, np. erytromycyna i klarytromycyna, również zwiększają stężenie wardenafilu (AUC do 4-krotnego, Cmax do 3-krotnego), co wymaga dostosowania dawki. Sok grejpfrutowy może nieznacznie podnosić stężenie leku, natomiast cymetydyna, ranitydyna, digoksyna, warfaryna, glibenklamid, alkohol (maksymalne stężenie 73 mg/dl) oraz leki zobojętniające kwas solny nie wpływają na farmakokinetykę wardenafilu.
alfuzosyna, azotan, badanie in vitro, cymetydyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, glibenklamid, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoforma CYP3A5, ketokonazol, klarytromycyna, klirens wardenafilu, kwas acetylosalicylowy, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek zobojętniający kwas solny, lek α-adrenolityczny, metformina, niedociśnienie ortostatyczne, nifedypina, nikorandyl, nitrogliceryna, pochodna sulfonylomocznika, ranitydyna, riocyguat, rytonawir, sok grejpfrutowy, tamsulozyna, terazosyna, warfaryna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aropilo 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące ropinirolu (substancji czynnej leku Aropilo) wskazują na wpływ na funkcje reprodukcyjne, głównie poprzez obniżenie stężenia prolaktyny, co u szczurów skutkowało zaburzeniami implantacji zarodków. W badaniach toksyczności rozwojowej u szczurów dawki 60 mg/kg mc./dobę (około 2-krotność AUC maksymalnej dawki ludzkiej) powodowały zmniejszenie masy ciała płodów, 90 mg/kg mc./dobę (3-krotność AUC) zwiększały śmiertelność płodów, a 150 mg/kg mc./dobę (5-krotność AUC) indukowały wady wrodzone palców. Nie stwierdzono teratogenności przy dawce 120 mg/kg mc./dobę (4-krotność AUC). U królików nie obserwowano wpływu na organogenezę przy dawce 20 mg/kg (9,5-krotność Cmax u ludzi), jednak współpodawanie ropinirolu (10 mg/kg) z L-dopą zwiększało częstość i ciężkość wad wrodzonych palców. Objawy toksyczności obejmowały zmiany behawioralne, hipoprolaktynemię, hipotonię, bradykardię, opadanie powieki oraz nadmierne ślinienie. Degeneracja siatkówki u szczurów albinosów przy dawce 50 mg/kg mc./dobę była prawdopodobnie specyficzna gatunkowo i nieistotna klinicznie dla ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, bradykardia, degeneracja siatkówki, działanie farmakologiczne, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, gruczolak jądra, hipoprolaktynemia, implantacja zarodka, kanał hERG, komórki Leydiga, L-DOPA, obniżenie ciśnienia tętniczego, obumieranie płodów, organogeneza, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, repolaryzacja kardiomiocytów, ropinirol, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, wady wrodzone palców, właściwości rakotwórcze, zaburzenia repolaryzacji mięśnia sercowego, zmniejszenie masy płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neosine Plus 500 mg + 3,125 mg Zn 2+
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Neosine Plus, zawierającego 500 mg inozyny pranobeksu oraz 3,125 mg jonów cynku w postaci cynku glukonianu, wykazały bardzo niski profil toksyczności obu składników. Inozyna pranobeks wykazała brak istotnych efektów toksycznych nawet przy dawkach do 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę), a dawka LD50 była 50-krotnie wyższa niż dawka terapeutyczna. Cynk glukonian wykazywał toksyczność jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej poziomy stosowane klinicznie. Długoterminowe badania na gryzoniach nie wykazały właściwości karcynogennych inozyny pranobeksu, a testy mutagenności in vivo i in vitro potwierdziły brak działania mutagennego.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, cynku glukonian, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, embriotoksyczność, funkcja reprodukcyjna, inozyna pranobeks, jon cynku, limfocyt krwi obwodowej, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, test mutagenności, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość karcynogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atorvastatin Medreg 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa atorwastatyny wykazały brak potencjału mutagennego i klastogennego w czterech testach in vitro oraz jednym in vivo. Badania karcinogenności na szczurach i myszach ujawniły brak działania karcinogennego u szczurów, natomiast u myszy zaobserwowano gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe jedynie przy ekspozycji na dawki powodujące AUC₀₋₂₄h 6-11-krotnie wyższe niż u ludzi stosujących najwyższą dawkę terapeutyczną. Wskazuje to na szeroki margines bezpieczeństwa w zakresie ryzyka onkogennego. Ponadto, atorwastatyna nie wpływała negatywnie na płodność u szczurów, królików i psów, a także nie wykazywała działania teratogennego, choć toksyczność dla płodu obserwowano przy dawkach toksycznych dla matek, co sugeruje efekt pośredni. U szczurów podawanie wysokich dawek w ciąży skutkowało opóźnionym rozwojem potomstwa i obniżoną przeżywalnością poporodową.
atorwastatyna, AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, dysfagia, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, płodność, potencjał karcinogenny, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa leku, przenikanie leku, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, rozwój potomstwa, stężenie w osoczu, toksyczność płodu - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzaran 5 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co powoduje, że jej farmakokinetyka jest podatna na interakcje z lekami indukującymi lub hamującymi ten enzym. Palenie tytoniu i karbamazepina indukują CYP1A2, zwiększając klirens olanzapiny i obniżając jej stężenie w osoczu, co może wymagać monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei fluwoksamina, silny inhibitor CYP1A2, podnosi Cmax olanzapiny o 54-77% oraz AUC o 52-108%, co uzasadnia rozważenie redukcji dawki początkowej olanzapiny. Węgiel aktywny zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po olanzapinie. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z fluoksetyną (inhibitor CYP2D6), lekami zobojętniającymi sok żołądkowy, cymetydyną, litem czy walproinianem.
agonista dopaminy, alkohol etylowy, badanie in vitro, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, działanie sedatywne, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, izoenzym CYP1A2, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, koordynacja psychoruchowa, lek przeciwparkinsonowski, lek wydłużający QTc, lek zobojętniający sok żołądkowy, lit, objaw pozapiramidowy, odstęp QTc, olanzapina, otępienie, palenie tytoniu, stężenie terapeutyczne, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Braltus 10 mcg
Bromek tiotropiowy, substancja czynna preparatu Braltus, jest długo działającym, wybiórczym antagonistą receptorów muskarynowych (kod ATC: R03B B04), stosowanym wziewnie w dawce 10 mikrogramów za pomocą inhalatora Zonda w leczeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Mechanizm działania polega na kompetycyjnym i odwracalnym blokowaniu receptorów M₃ w mięśniówce gładkiej oskrzeli, co prowadzi do długotrwałego rozszerzenia oskrzeli utrzymującego się ponad 24 godziny. Bromek tiotropiowy wykazuje szybkie wiązanie i powolną dysocjację z receptorami M₃, co przekłada się na silny i stabilny efekt bronchodylatacyjny bez istotnych ogólnoustrojowych działań przeciwcholinergicznych. Badania farmakodynamiczne potwierdziły brak klinicznie istotnego wpływu na odstęp QT w EKG nawet przy dawce trzykrotnie wyższej (54 mikrogramy) niż terapeutyczna (18 mikrogramów), co świadczy o korzystnym profilu bezpieczeństwa kardiologicznego leku.
badanie in vitro, badanie z podwójnie ślepą próbą, bromek tiotropiowy, choroby obturacyjne dróg oddechowych, duszność, działanie bronchodylatacyjne, działanie przeciwcholinergiczne, efekt farmakodynamiczny, ipratropium, lek przeciwcholinergiczny, mięśniówka gładka oskrzeli, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, natężona pojemność życiowa, odstęp QT, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor muskarynowy, rozszerzenie oskrzeli, szczytowy przepływ wydechowy, tolerancja lekowa, zaostrzenie choroby, zwężenie oskrzeli - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Omnic Ocas 0,4 0,4 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa tamsulosyny chlorowodorku w dawce 0,4 mg (preparat Omnic Ocas) obejmują szeroki zakres badań toksykologicznych na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy). Badania te wykazały, że profil toksyczności leku jest zgodny z charakterystyką antagonistów receptorów alfa-adrenergicznych, bez nieoczekiwanych efektów toksycznych. W badaniach na psach zaobserwowano zmiany w zapisie EKG przy bardzo dużych dawkach, jednak nie miały one istotności klinicznej. Testy genotoksyczności in vivo i in vitro potwierdziły brak działania mutagennego lub klastogennego tamsulosyny.
aberracja chromosomowa, antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka kliniczna, działanie farmakologiczne, elektrokardiografia, hiperprolaktynemia, Omnic Ocas, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, poziom prolaktyny, profil bezpieczeństwa leku, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketolek 50 mg
Badania przedkliniczne ketoprofenu wykazały istotne objawy toksyczności przy subchronicznej i przewlekłej ekspozycji, w tym uszkodzenia przewodu pokarmowego (rany, owrzodzenia) oraz nefrotoksyczność. Testy mutagenności in vitro i in vivo były negatywne, co wyklucza potencjał mutagenny leku. Długoterminowe badania kancerogenności na szczurach i myszach nie wykazały działania kancerogennego, potwierdzając bezpieczeństwo stosowania ketoprofenu w kontekście ryzyka nowotworowego.
badanie in vitro, badanie in vivo, embriotoksyczność, implantacja zarodka, kancerogenność, ketoprofen, mutagenność, nefrotoksyczność, niepłodność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie, rozwój embrionalny, teratogenność, toksyczność przewlekła, toksyczność subchroniczna, uszkodzenie nerek, uszkodzenie przewodu pokarmowego, zaburzenie porodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zentasta 10 mg + 80 mg
Produkt leczniczy Zentasta, zawierający ezetymib (10 mg) oraz atorwastatynę w dawkach 10, 20, 40 lub 80 mg, przeszedł szczegółowe badania przedkliniczne pod kątem bezpieczeństwa stosowania. Ezetymib nie wykazał specyficznej toksyczności narządowej ani działania rakotwórczego w badaniach długoterminowych. W badaniach na psach dawki ≥ 0,03 mg/kg/dobę powodowały istotny wzrost stężenia cholesterolu w żółci (2,5-3,5-krotny), jednak nawet dawki do 300 mg/kg/dobę przez rok nie zwiększyły ryzyka kamicy żółciowej ani uszkodzeń wątroby. Ezetymib nie wpływał negatywnie na płodność i rozwój zarodkowy u szczurów i królików, nie wykazując działania teratogennego, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
badanie in vitro, badanie in vivo, cholesterol w żółci, drogi żółciowe, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie teratogenne, ezetymib i atorwastatyna, genotoksyczność, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kamica żółciowa, kamień żółciowy, opóźniony rozwój, pęcherzyk żółciowy, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, rozwój przedurodzeniowy, toksyczność płodowa, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tramadol Kalceks 50 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące tramadolu chlorowodorku wskazują na dobrą tolerancję leku przy standardowych dawkach terapeutycznych, tj. do 20 mg/kg masy ciała doustnie u szczurów oraz do 10 mg/kg masy ciała doustnie i 20 mg/kg masy ciała doodbytniczo u psów, bez istotnych zmian hematologicznych, biochemicznych czy histologicznych. Objawy toksyczności, głównie ze strony układu nerwowego (niepokój, ślinotok, drgawki, zmniejszony przyrost masy ciała), pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających zakres terapeutyczny. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawki powyżej 50 mg/kg/dobę powodowały toksyczność u samic, zwiększoną śmiertelność noworodków oraz opóźnienie rozwoju potomstwa, natomiast płodność samców i samic pozostawała nienaruszona. U królików toksyczność u ciężarnych i anomalie kostnienia potomstwa obserwowano przy dawkach >125 mg/kg m.c.
badanie biochemiczne, badanie hematologiczne, badanie histologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, drgawka, działanie rakotwórcze, funkcja rozrodcza, gruczolak komórek wątrobowych, kostnienie szkieletu, nowotwór płuc, objaw toksyczności, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, ślinotok, toksyczność, tramadolu chlorowodorek, układ nerwowy, zaburzenie kostnienia, zaburzenie układu nerwowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Lackepila 50 mg
Lakozamid, substancja czynna leku Lackepila, wykazuje umiarkowany potencjał do interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, szczególnie w kontekście leków wydłużających odstęp PR (np. karbamazepina, lamotrygina, eslikarbazepina, pregabalina) oraz leków przeciwarytmicznych klasy I, co wymaga monitorowania EKG. Lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie klinicznie enzymów CYP1A2, 2B6, 2C9, 2C19, 3A4, ani nie jest transportowany przez glikoproteinę P. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, natomiast silne induktory enzymów (ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą ją zmniejszać, co wymaga ostrożności i ewentualnego dostosowania dawki. Lakozamid zmniejsza się o około 25% pod wpływem leków przeciwpadaczkowych indukujących enzymy (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital).
AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, cytochromy P450, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, dziurawiec zwyczajny, elektrokardiogram, enzymy CYP, farmakokinetyka, flukonazol, glikoproteina p, hormony steroidowe, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, kwas walproinowy, lakozamid, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwwirusowe, metformina, ośrodkowy układ nerwowy, próg drgawkowy, ryfampicyna, stężenie maksymalne, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu PR - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dilatrend 6,25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące karwedylolu, obejmujące badania na szczurach i myszach, wykazały brak działania rakotwórczego nawet przy dawkach do 75 mg/kg/dobę (38-krotność MRHD) u szczurów oraz do 200 mg/kg/dobę (100-krotność MRHD) u myszy. Badania mutagenności przeprowadzone in vitro i in vivo na komórkach ssaków i innych zwierzętach nie wykazały działania mutagennego. W badaniach płodności na samicach szczurów dawki toksyczne ≥ 200 mg/kg (≥ 100-krotność MRHD) powodowały zaburzenia reprodukcyjne, takie jak osłabienie aktywności reprodukcyjnej, zmniejszenie liczby ciałek żółtych oraz zaburzenia zagnieżdżenia zarodka, jednak efekty te występowały wyłącznie przy dawkach znacznie przekraczających klinicznie stosowane wartości.
aktywność reprodukcyjna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, ciałko żółte, dawka toksyczna, działanie teratogenne, embriotoksyczność, karwedylol, maksymalna zalecana dawka, margines bezpieczeństwa, mutagenność, płodność, rakotwórczość, teratogenność, wada rozwojowa, zagnieżdżenie zarodka, zgon po implantacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ampicillin TZF 500 mg
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania ampicyliny, w tym potencjału mutagennego i rakotwórczego, są niewystarczające. W dokumentacji produktu leczniczego Ampicillin TZF brak jest wyników długoterminowych badań na zwierzętach oraz badań in vitro i in vivo, które pozwoliłyby na ocenę wpływu leku na materiał genetyczny oraz ryzyko rozwoju nowotworów. W związku z tym nie można jednoznacznie określić mutagenności ani kancerogenności ampicyliny na podstawie dostępnych danych przedklinicznych.