Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Deflegmin EFFECT 30 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania ambroksolu chlorowodorku

W kontekście oceny bezpieczeństwa stosowania ambroksolu chlorowodorku, substancji czynnej leku Deflegmin EFFECT, zgromadzono obszerny zbiór danych przedklinicznych obejmujących badania toksyczności ostrej, toksyczności po wielokrotnym podaniu, wpływu na reprodukcję, potencjału genotoksycznego oraz właściwości rakotwórczych. Dane te stanowią podstawę do oceny profilu bezpieczeństwa substancji przed jej zastosowaniem u ludzi.¹

Toksyczność ostra i toksyczność po wielokrotnym podaniu

Ambroksolu chlorowodorek charakteryzuje się niskim wskaźnikiem toksyczności ostrej, co potwierdzono w szeregu badań na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym wyznaczono poziomy, przy których nie obserwowano działań niepożądanych (ang. no-observed adverse effect levels, NOAEL) dla różnych gatunków:²

• Myszy: 150 mg/kg masy ciała/dobę przez 4 tygodnie
• Szczury: 50 mg/kg masy ciała/dobę przez 52 i 78 tygodni
• Króliki: 40 mg/kg masy ciała/dobę przez 26 tygodni
• Psy: 10 mg/kg masy ciała/dobę przez 52 tygodnie

W żadnym z powyższych badań nie stwierdzono toksycznego działania ambroksolu w narządach docelowych, co wskazuje na dobry profil bezpieczeństwa substancji przy długotrwałym podawaniu.³

Toksyczność przy podaniu dożylnym

Przeprowadzono również czterotygodniowe badania toksyczności ambroksolu chlorowodorku podawanego w formie 3-godzinnej infuzji dożylnej raz na dobę. Badania przeprowadzono na dwóch gatunkach zwierząt:⁴

• Szczury: dawki 4, 16 i 64 mg/kg masy ciała/dobę
• Psy: dawki 45, 90 i 120 mg/kg masy ciała/dobę

Wyniki nie wykazały ciężkich miejscowych ani ogólnoustrojowych działań toksycznych, w tym zmian histopatologicznych. Wszystkie zaobserwowane działania niepożądane miały charakter przemijający, co świadczy o bezpieczeństwie ambroksolu również przy podaniu parenteralnym.⁵

Toksyczność reprodukcyjna

Badania wpływu ambroksolu chlorowodorku na zdolności reprodukcyjne wykazały brak istotnego ryzyka w tym zakresie. Nie stwierdzono działania embriotoksycznego ani teratogennego po podaniu doustnym ambroksolu w następujących dawkach:⁶

• Szczury: dawki do 3000 mg/kg masy ciała/dobę
• Króliki: dawki do 200 mg/kg masy ciała/dobę

Ocena wpływu ambroksolu na płodność wykazała, że dawki do 500 mg/kg masy ciała/dobę nie powodowały zaburzeń płodności zarówno u samic, jak i samców szczurów.⁷

W badaniu oceniającym wpływ ambroksolu na rozwój około- i pourodzeniowy szczurów określono najwyższą dawkę, przy której nie obserwowano żadnego działania niepożądanego (NOAEL) na poziomie 50 mg/kg masy ciała/dobę.⁸

Stosowanie ambroksolu chlorowodorku w dawce 500 mg/kg masy ciała/dobę wykazywało nieznaczną toksyczność dla samic szczurów i ich potomstwa, przejawiającą się opóźnionym przyrostem masy ciała oraz zmniejszoną liczebnością miotu.⁹

Potencjał genotoksyczny

Badania potencjału genotoksycznego ambroksolu chlorowodorku przeprowadzono zarówno w warunkach in vitro, jak i in vivo:¹⁰

• Badania in vitro:
  • Test Amesa
  • Test aberracji chromosomów
• Badania in vivo:
  • Test mikrojądrowy u myszy

Żadne z powyższych badań nie wykazało mutagennego działania ambroksolu chlorowodorku, co potwierdza brak potencjału genotoksycznego tej substancji.¹¹

Potencjał rakotwórczy

Ocenę potencjału rakotwórczego ambroksolu chlorowodorku przeprowadzono w długoterminowych badaniach na gryzoniach:¹²

• Myszy: badanie trwające 105 tygodni, substancja podawana w pożywieniu w dawkach 50, 200 i 800 mg/kg masy ciała/dobę
• Szczury: badanie trwające 116 tygodni, substancja podawana w pożywieniu w dawkach 65, 250 i 1000 mg/kg masy ciała/dobę

W żadnym z powyższych badań nie wykazano rakotwórczego działania ambroksolu chlorowodorku, co świadczy o braku potencjału karcynogennego tej substancji.¹³