Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Oriven 75 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wenlafaksyny, przeprowadzone na modelach zwierzęcych (szczury i myszy), nie wykazały potencjału rakotwórczego ani mutagennego substancji czynnej. Testy kancerogenności nie ujawniły zwiększonej częstości nowotworów w grupach eksperymentalnych w porównaniu z kontrolnymi. Ocena genotoksyczności, obejmująca modele in vitro i in vivo, potwierdziła brak działania mutagennego wenlafaksyny, co wskazuje na bezpieczeństwo genetyczne leku.

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

W ramach oceny bezpieczeństwa przedklinicznego wenlafaksyny przeprowadzono szereg badań na modelach zwierzęcych, które dostarczyły istotnych informacji dotyczących potencjalnej toksyczności, wpływu na reprodukcję oraz potencjału rakotwórczego i mutagennego substancji czynnej zawartej w produkcie leczniczym Oriven.1

Potencjał kancerogenny i mutagenny

Przeprowadzone badania kancerogenności z wykorzystaniem wenlafaksyny u gryzoni (szczury i myszy) nie wykazały potencjału rakotwórczego substancji czynnej. Nie zaobserwowano zwiększonej częstości występowania nowotworów u badanych zwierząt w porównaniu z grupami kontrolnymi.2

Ocena potencjału mutagennego została przeprowadzona w wielu uzupełniających się modelach badawczych, zarówno w warunkach in vitro jak i in vivo. Wyniki wszystkich tych badań były spójne i nie wykazały potencjału genotoksycznego wenlafaksyny, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne substancji.3

Wpływ na rozród i rozwój

Badania toksycznego wpływu wenlafaksyny na reprodukcję przeprowadzone na szczurach dostarczyły istotnych danych dotyczących potencjalnego ryzyka dla rozwoju potomstwa. W badaniach tych zaobserwowano następujące efekty:4

  • Zmniejszenie masy ciała potomstwa – obserwowano istotne statystycznie obniżenie masy urodzeniowej młodych szczurów
  • Zwiększenie liczby płodów martwo urodzonych – wykazano wzrost częstości porodów martwych płodów w porównaniu z grupą kontrolną
  • Zwiększona śmiertelność w okresie laktacji – odnotowano wyższą śmiertelność potomstwa w pierwszych 5 dniach po urodzeniu

Powyższe efekty zaobserwowano przy dawce 30 mg/kg masy ciała/dobę, co odpowiada 4-krotności maksymalnej dobowej dawki wenlafaksyny stosowanej u ludzi (375 mg) w przeliczeniu na mg/kg masy ciała. Dokładna patofizjologiczna przyczyna zwiększonej śmiertelności młodych nie została w pełni wyjaśniona w badaniach przedklinicznych.5

W toku badań ustalono również dawkę NOAEL (ang. No Observed Adverse Effect Level – dawkę, przy której nie obserwuje się działań niepożądanych), która wynosiła 1,3-krotność dawki stosowanej u ludzi. Należy jednak podkreślić, że potencjalne ryzyko dla ludzi związane z tymi obserwacjami nie zostało jednoznacznie określone i wymaga dalszej oceny klinicznej.6

Wpływ na płodność

W badaniach przedklinicznych zaobserwowano zmniejszoną płodność u szczurów zarówno płci męskiej, jak i żeńskiej, które były eksponowane na O-demetylowenlafaksynę (ODV) – główny aktywny metabolit wenlafaksyny. Warto podkreślić, że działanie ODV na parametry płodności było od 1 do 2 razy silniejsze niż działanie samej wenlafaksyny w dawce 375 mg na dobę, stosowanej u ludzi.7

Znaczenie kliniczne obserwowanego w badaniach przedklinicznych zmniejszenia płodności pod wpływem ODV dla pacjentów przyjmujących wenlafaksynę nie zostało w pełni wyjaśnione i wymaga dodatkowej oceny. Aktualny stan wiedzy nie pozwala na jednoznaczne określenie potencjalnego ryzyka dla ludzi w tym zakresie.8

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl