aminotransferaza alaninowa
Aminotransferaza alaninowa (ALT, dawniej SGPT) to enzym występujący głównie w hepatocytach, którego stężenie wzrasta w surowicy krwi w przypadku uszkodzenia komórek wątroby. ALT katalizuje reakcję przeniesienia grupy aminowej z alaniny na kwas α-ketoglutarowy, tworząc pirogronian i glutaminian.
Podwyższone wartości ALT są czułym wskaźnikiem uszkodzenia hepatocytów, przy czym wzrost aktywności enzymu może wyprzedzać kliniczne objawy choroby wątroby. Najwyższe stężenia ALT obserwuje się w ostrym uszkodzeniu wątroby, wirusowym zapaleniu wątroby, toksycznym uszkodzeniu wątroby oraz w niealkoholowej stłuszczeniowej chorobie wątroby (NAFLD).
W diagnostyce chorób wątroby ALT jest zwykle oznaczana równolegle z AST (aminotransferazą asparaginianową), a stosunek AST/ALT (tzw. współczynnik de Ritisa) może mieć wartość diagnostyczną w różnicowaniu przyczyn uszkodzenia wątroby. Wartości referencyjne ALT zależą od płci, wieku i metody oznaczania, ale zazwyczaj mieszczą się w przedziale 10-40 U/l u dorosłych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Lynagex XR 165 mg
Lek Lusama zawierający pregabalinę w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 82,5 mg, 165 mg oraz 330 mg) wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w kontrolowanych badaniach placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, które występują bardzo często (≥1/10). Większość działań niepożądanych ma charakter łagodny lub umiarkowany. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 12% w grupie leczonej pregabaliną, w porównaniu do 5% w grupie placebo, z zawrotami głowy i sennością jako głównymi przyczynami. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego zaobserwowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, obejmując m.in. zaburzenia psychiczne (często: nastrój euforyczny, splątanie, bezsenność), neurologiczne (bardzo często: zawroty głowy, senność, bóle głowy), okulistyczne (często: nieostre i podwójne widzenie), sercowe (niezbyt często: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy), oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (często: nudności, wymioty, zaparcia). Zgłaszano także rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych, rabdomiolizy oraz zaburzeń wątroby.*
Po odstawieniu pregabaliny mogą wystąpić objawy odstawienne, takie jak bezsenność, bóle głowy, nudności, lęk, biegunka, zespół grypopodobny, drgawki, nerwowość, depresja, myśli samobójcze, ból, nadmierne pocenie się i zawroty głowy. Częstość i nasilenie tych objawów zależą od dawki leku. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (badania obejmujące pacjentów od 1 miesiąca do 16 lat) jest zbliżony do obserwowanego u dorosłych, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi takimi jak senność, gorączka, zakażenia górnych dróg oddechowych, zwiększone łaknienie i masa ciała. Zaleca się informowanie pacjentów o możliwości wystąpienia objawów odstawienia oraz zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów nadzoru farmakowigilacyjnego. *Zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) jest obserwowane niezbyt często.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny, depresja oddechowa, dysfagia, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka, fosfokinaza kreatynowa, hipoglikemia, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, pregabalina, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, zaburzenia koordynacji, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół grypopodobny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pazopanib Viatris 200 mg
Profil bezpieczeństwa pazopanibu oceniono na podstawie badań klinicznych obejmujących 1149 pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym (RCC) oraz 382 pacjentów z mięsakami tkanek miękkich (STS). Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej), dermatologiczne (zmiana koloru włosów, hipopigmentacja, złuszczająca wysypka), naczyniowe (nadciśnienie tętnicze), neurologiczne (ból głowy, zaburzenia smaku) oraz ogólne (zmęczenie, jadłowstręt, utrata masy ciała). Często obserwowano także wzrost aktywności enzymów wątrobowych AlAT i AspAT oraz hiperbilirubinemię. Rzadziej (<1%) występowały poważne powikłania, takie jak udar niedokrwienny mózgu, zawał mięśnia sercowego, perforacje przewodu pokarmowego, krwotoki (z przewodu pokarmowego, płuc, mózgu) oraz zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, dysgeuzja, hiperbilirubinemia, hipogeuzja, hipopigmentacja skóry, jadłowstręt, krwioplucie, krwotok z płuc, małopłytkowość, mięsak tkanek miękkich, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nudności, odma opłucnowa, pazopanib, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie czynności lewej komory, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zawał serca, złuszczająca wysypka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rupaxa 10 mg
Rupatadyna w dawce 10 mg, stosowana doustnie, była badana klinicznie u ponad 2043 pacjentów dorosłych i młodzieży, w tym 120 osób przez okres co najmniej 1 roku, co umożliwiło ocenę długoterminowego bezpieczeństwa. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zaburzenia układu nerwowego, takie jak senność (9,4%), ból głowy (6,9%) oraz zawroty głowy (1,03%), a także zmęczenie (3,1%) i astenia (1,5%). Inne często występujące objawy to suchość w jamie ustnej (1,2%). Działania niepożądane miały przeważnie łagodny lub umiarkowany charakter i rzadko wymagały przerwania terapii. Rzadkie, ale poważne reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka, wymagały natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej. Tachykardia i kołatanie serca zgłaszane były głównie po wprowadzeniu leku do obrotu, co wskazuje na konieczność ostrożności u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból nadbrzusza, fosfokinaza kreatynowa, kołatanie serca, krwawienie z nosa, lek przeciwhistaminowy, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rupatadyna, senność, suchość błony śluzowej nosa, suchość w jamie ustnej, tachykardia, wymioty, zaburzenia koncentracji, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zaparcie, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon substancji czynnych
Hesperydyna – Działania niepożądane
Hesperydyna metylochalkon, obecna w preparacie Cyclo 3 Fort w dawce 150 mg wraz z wyciągiem z ruszczyka kolczastego i kwasem askorbinowym, wykazuje potencjał do wywoływania działań niepożądanych o różnej częstości występowania, zgodnie z klasyfikacją MedDRA. Najczęściej obserwuje się biegunki i bóle brzucha, które mogą mieć ciężki przebieg z ryzykiem utraty masy ciała i zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, ustępujące po odstawieniu leku. Często zgłaszane są również zaburzenia psychiczne, takie jak bezsenność i nerwowość, które mogą znacząco obniżać jakość życia pacjenta. Niezbyt często występują zawroty głowy, a rzadko objawy naczyniowe, takie jak odczucie zimna w kończynach i ból naczyń żylnych. Z nieznaną częstością notuje się szereg zaburzeń żołądkowo-jelitowych, w tym mikroskopowe limfocytowe zapalenie okrężnicy oraz podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT), co może wskazywać na potencjalne uszkodzenie wątroby.
aftowe zapalenie jamy ustnej, aminotransferaza alaninowa, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból kończyn, ból naczyń żylnych, ból żołądka, ciężka biegunka, Cyclo 3 Fort, hesperydyna metylochalkon, klasyfikacja MedDRA, kwas askorbowy, limfocytowe zapalenie okrężnicy, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, nerwowość, niestrawność, nudności, pokrzywka, rumień, ruszczyk kolczasty, skurcz mięśni, świąd, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenia równowagi, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy, zimne kończyny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Caspofungin Viatris
Kaspofungina wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznych oraz działań niepożądanych związanych z uwalnianiem histaminy, takich jak wysypka, obrzęk twarzy, obrzęk naczynioruchowy, świąd, uczucie gorąca oraz skurcz oskrzeli. W przypadku pojawienia się tych objawów konieczne jest natychmiastowe przerwanie infuzji i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Lek wykazuje ograniczoną skuteczność wobec rzadziej występujących drożdżaków innych niż Candida oraz pleśni innych niż Aspergillus, co należy uwzględnić przy planowaniu terapii. Interakcja z cyklosporyną może prowadzić do przejściowego wzrostu aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT) do wartości nieprzekraczających trzykrotnej górnej granicy normy, dlatego zaleca się ścisłe monitorowanie funkcji wątroby podczas jednoczesnego stosowania obu leków.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, Aspergillus, Candida, cyklosporyna, działanie niepożądane, kaspofungina, lek przeciwgrzybiczny, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, próby czynnościowe wątroby, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, świąd, terapia przeciwgrzybicza, uszkodzenie wątroby, uwalnianie histaminy, wysypka, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pazopanib STADA 400 mg
Pazopanib STADA, dostępny w tabletkach 200 mg i 400 mg, wykazuje specyficzny profil bezpieczeństwa u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym (RCC) oraz mięsakami tkanek miękkich (STS), potwierdzony w badaniach klinicznych (n=1149 dla RCC, n=382 dla STS). Ciężkie działania niepożądane, występujące z częstością <1%, obejmują powikłania naczyniowo-mózgowe (przemijające napady niedokrwienne, udar niedokrwienny mózgu), sercowo-naczyniowe (niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał serca, zaburzenia czynności serca), perforacje i przetoki przewodu pokarmowego, zaburzenia rytmu serca (wydłużenie QT, torsade de pointes) oraz krwotoki (z płuc, przewodu pokarmowego, do mózgu). U pacjentów z STS dodatkowo obserwowano żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia funkcji lewej komory i odmę opłucnową. Potencjalnie śmiertelne powikłania, takie jak krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z płuc, ciężkie dysfunkcje wątroby, perforacja przewodu pokarmowego i udar niedokrwienny mózgu, wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, ból głowy, chlorowodorek pazopanibu, dysgeuzja, hipopigmentacja skóry, jadłowstręt, krwioplucie, krwotok z płuc, krwotok z przewodu pokarmowego, mięsak tkanek miękkich, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, nudności, odma opłucnowa, pazopanib, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zakrzepica żył głębokich, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zatorowość płucna, zawał mózgu, zawał serca, złuszczająca wysypka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Voriconazol Adamed 200 mg
Voriconazol Adamed, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji (200 mg worykonazolu), wymaga precyzyjnego dawkowania i monitorowania elektrolitów (hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia) przed i w trakcie terapii. Zalecana szybkość infuzji wynosi maksymalnie 3 mg/kg mc./godz. przez 1-3 godziny, z podaniem dawki nasycającej 6 mg/kg mc. co 12 godzin dożylnie w pierwszej dobie, a następnie dawki podtrzymującej 4 mg/kg mc. dwa razy na dobę. Doustna biodostępność wynosi 96%, co umożliwia przejście z podania dożylnego na doustne (400 mg co 12 godzin dla pacjentów ≥40 kg, 200 mg co 12 godzin dla pacjentów <40 kg). Dawkowanie u dzieci (2-<12 lat) i młodzieży o małej masie ciała (12-14 lat, <50 kg) jest wyższe: dawka nasycająca dożylna 9 mg/kg mc. co 12 godzin, dawka podtrzymująca 8 mg/kg mc. dwa razy na dobę, z doustną dawką podtrzymującą do 9 mg/kg mc. (maksymalnie 350 mg dwa razy na dobę). Czas leczenia zależy od odpowiedzi klinicznej i mykologicznej, a terapia dłuższa niż 180 dni wymaga oceny korzyści i ryzyka.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bilirubina całkowita, biodostępność leku, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, dawka nasycająca, efawirenz, farmakokinetyczna analiza populacyjna, fenytoina, fosfataza zasadowa, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksypropylobetadeks, immunosupresja, inwazyjne zakażenie grzybicze, klirens leku, lek przeciwgrzybiczny, marskość wątroby, neutropenia, niedobór odporności, ryfabutyna, worykonazol, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vimetso 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy Vimetso, zawierający wildagliptynę i metforminę, powinien być dawkowany indywidualnie, z maksymalną dawką wildagliptyny wynoszącą 100 mg na dobę. Standardowe rozpoczęcie terapii to 50 mg wildagliptyny oraz 850 mg lub 1000 mg metforminy podawane dwa razy dziennie, zwykle jedna tabletka rano i jedna wieczorem. U pacjentów z niewystarczającą kontrolą glikemii na monoterapii metforminą lub terapii skojarzonej (w tym z sulfonylomocznikiem lub insuliną) dawka wildagliptyny powinna wynosić 50 mg dwa razy na dobę, a metformina powinna być podawana w dawce aktualnie stosowanej lub zbliżonej. W przypadku terapii z sulfonylomocznikiem zaleca się rozważenie zmniejszenia jego dawki w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, czynność nerek, filtracja kłębuszkowa, górna granica normy, hipoglikemia, insulina, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, monoterapia metforminą, objawy żołądkowo-jelitowe, sulfonylomocznik, terapia doustna, terapia skojarzona, tiazolidynodion, wildagliptyna i metformina, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flucofast 150 mg
Flucofast, zawierający flukonazol w dawkach 50 mg, 100 mg i 150 mg, jest lekiem przeciwgrzybiczym, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, najczęściej obejmujących ból głowy, ból brzucha, biegunkę, nudności, wymioty, wysypkę oraz podwyższone wartości enzymów wątrobowych (aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, fosfataza alkaliczna). Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół DRESS i toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella), a także na rzadkie, ale istotne klinicznie zaburzenia kardiologiczne, w tym torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT. Flukonazol może również indukować hepatotoksyczność, manifestującą się cholestazą, zapaleniem wątroby, martwicą hepatocytów oraz niewydolnością wątroby, co wymaga szczegółowego monitorowania funkcji wątroby, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi schorzeniami wątroby.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cholestaza, drgawki, flukonazol, fosfataza alkaliczna, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, lek przeciwgrzybiczy, leukopenia, łysienie, martwica wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, parestezja, pokrzywka, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, wysypka polekowa, zapalenie wątroby, zawroty głowy obwodowe, zespół DRESS, zespół Lyella, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ipinzan 50 mg + 1000 mg
Lek Ipinzan zawiera wildagliptynę (50 mg) oraz metforminę (850 mg lub 1000 mg) i jest stosowany w terapii przeciwcukrzycowej z indywidualnym dostosowaniem dawki w zależności od czynności nerek (GFR) oraz aktualnego schematu leczenia. U pacjentów z prawidłową filtracją kłębuszkową (GFR ≥90 ml/min) zaleca się dawkę 50 mg wildagliptyny i 850-1000 mg metforminy dwa razy na dobę (maksymalna dobowa dawka wildagliptyny 100 mg). W przypadku niewystarczającej kontroli glikemii dawkę wildagliptyny ustala się na 100 mg/dobę, a metforminę dostosowuje do aktualnie stosowanej dawki. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę metforminy należy odpowiednio zmniejszyć: przy GFR 60-89 ml/min maksymalna dawka metforminy to 3000 mg, przy GFR 45-59 ml/min 2000 mg, przy GFR 30-44 ml/min 1000 mg, a poniżej 30 ml/min metformina jest przeciwwskazana. Dawkowanie wildagliptyny w niewydolności nerek nie wymaga korekty do GFR ≥45 ml/min, natomiast przy GFR 30-44 ml/min maksymalna dawka wildagliptyny wynosi 50 mg/dobę.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, chlorowodorek metforminy, czynność nerek, GFR, górna granica normy, hipoglikemia, insulina z metforminą, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, metformina, objawy niepożądane, prawidłowa czynność nerek, przewód pokarmowy, sulfonylomocznik, terapia przeciwcukrzycowa, terapia skojarzona, tiazolidynodion, wildagliptyna, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rupatadine Genoptim 10 mg
Rupatadyna fumaranowa w dawce 10 mg, stosowana u ponad 2025 pacjentów dorosłych i młodzieży, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi, w tym długoterminowymi (≥ 1 rok u 120 pacjentów). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były senność (9,5%), bóle głowy (6,9%) oraz zmęczenie (3,2%), zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, nie wymagającym przerwania terapii. Działania niepożądane klasyfikowano według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz rzadko (≥1/10 000 do <1/1000). Wśród zaburzeń układu nerwowego dominują senność, bóle i zawroty głowy (często), a także zaburzenia zdolności skupiania uwagi (niezbyt często), co ma znaczenie kliniczne w kontekście zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy, występują rzadko, ale wymagają szczególnej uwagi ze względu na potencjalne zagrożenie życia.
alergiczny nieżyt nosa, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból jamy ustnej i gardła, ból mięśni, ból nadbrzusza, ból pleców, ból stawów, drażliwość, fosfokinaza kreatynowa, gorączka, kaszel, kołatanie serca, krwawienie z nosa, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, suchość błony śluzowej nosa, suchość gardła, suchość jamy ustnej, tachykardia, wymioty, wysypka, zaburzenia skupiania uwagi, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zaparcie, zawroty głowy, złe samopoczucie, zmęczenie, zwiększenie łaknienia, zwiększone pragnienie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sastium 100 mg
Sertralina (Sastium 50 mg, 100 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, potwierdzonych zarówno w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo (n=2542 pacjentów leczonych sertraliną vs. n=2145 placebo), jak i w praktyce po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej obserwanym działaniem niepożądanym są nudności, a u mężczyzn z zespołem lęku społecznego zaburzenia seksualne, zwłaszcza niezdolność do ejakulacji (14%). Profil działań niepożądanych jest zbliżony niezależnie od leczonego zaburzenia (OCD, lęk napadowy, PTSD, zespół lęku społecznego, depresja). U pacjentów geriatrycznych istnieje zwiększone ryzyko hiponatremii, co wymaga monitorowania elektrolitów. W populacji pediatrycznej (n=281) najczęstsze działania niepożądane to bóle głowy (22%), bezsenność (21%), nudności (15%) i biegunka (11%), z częstszym występowaniem labilności emocjonalnej, agresji, pobudzenia i zaburzeń uwagi niż u dorosłych. Nagłe odstawienie sertraliny może wywołać objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, bezsenność, pobudzenie, nudności, drżenia i bóle głowy, które zwykle mają łagodne lub umiarkowane nasilenie, lecz zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
agresja, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, choroba zwyrodnieniowa stawów, dysfonia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperkinezja, hiponatremia, krwotok poporodowy, labilność emocjonalna, lęk napadowy, martwica naskórka, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, niewydolność wątroby, niezdolność do ejakulacji, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, rabdomioliza, sertralina, SSRI, TCA, włóknienie tkanki płucnej, wydłużenie odcinka QT, zaburzenia czynności płytek krwi, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia wytrysku, zaburzenia wzwodu, zanikowe zapalenie sromu i pochwy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołędzi i napletka, zespół lęku społecznego, zespół obsesyjno-kompulsyjny, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zocor 40
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, niesie ryzyko miopatii, której objawy obejmują bóle mięśni, tkliwość i osłabienie, z towarzyszącym wzrostem aktywności kinazy kreatynowej (CK) powyżej 10-krotnej górnej granicy normy (GGN). W ciężkich przypadkach może dojść do rabdomiolizy z ostrą niewydolnością nerek. Ryzyko to jest dawkozależne: częstość miopatii wynosi około 0,03% przy dawce 20 mg/dobę, 0,08% przy 40 mg/dobę oraz 0,61% przy 80 mg/dobę, a u pacjentów po zawale serca przy 80 mg/dobę wzrasta do 1,0%. Szczególnie narażeni są pacjenci azjatyckiego pochodzenia oraz osoby z czynnikami ryzyka, takimi jak wiek ≥65 lat, płeć żeńska, niewydolność nerek, nieleczona niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny lub fibraty, a także nosiciele allelu C genu SLCO1B1 (genotyp CC – ryzyko miopatii 15% przy 80 mg/dobę). Monitorowanie aktywności CK jest kluczowe, zwłaszcza przed rozpoczęciem terapii i w przypadku wystąpienia objawów mięśniowych, a leczenie należy przerwać przy CK >5x GGN lub nasilonych objawach.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferazy, białka OATP, dawka symwastatyny, genotyp CC, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, kinaza kreatynowa, kwas symwastatyny, laktoza jednowodna, miastenia oczna, miastenia rzekomoporaźna, mioglobinuria, miopatia, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, zaburzenia mięśniowe, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluconazole Polfarmex 100 mg
Fluconazole Polfarmex, dostępny w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg, zawiera flukonazol, lek przeciwgrzybiczy o szerokim spektrum działania. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to ból głowy, ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, fosfatazy alkalicznej) i wysypka. Rzadziej występują poważniejsze zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia i neutropenia, a także anafilaksja, wymagająca natychmiastowej interwencji. Flukonazol może również powodować zaburzenia metaboliczne (hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia), objawy ze strony układu nerwowego (drgawki, parestezje, zawroty głowy, zmiany smaku, drżenie) oraz poważne zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, bezsenność, biegunka, bilirubina, cholestaza, enzymy wątrobowe, flukonazol, fosfataza alkaliczna, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, kandydoza narządów płciowych, lek przeciwgrzybiczy, leukopenia, martwica komórek wątrobowych, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka krostkowa, parestezje, pokrzywka, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mono Mack Depot 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa izosorbidu monoazotanu, substancji czynnej Mono Mack Depot, wykazały brak toksyczności przewlekłej u szczurów oraz brak negatywnego wpływu na wątrobę u psów, pomimo podania dawki 191 mg/kg masy ciała. Zaobserwowano jedynie wzrost stężenia methemoglobiny do 2,6%, co jest istotne w kontekście potencjalnych działań niepożądanych azotanów. Stężenie azotynów w osoczu utrzymywało się poniżej poziomu wykrywalności (<0,02 mg/l). Badania mutagenności in vitro i in vivo oraz długoterminowe testy rakotwórczości na szczurach nie wykazały działania mutagennego ani kancerogennego, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku przed zastosowaniem klinicznym.
- Leksykon substancji czynnych
Gefitinib – Działania niepożądane
Gefitynib, stosowany w dawce 250 mg, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych na podstawie danych z badań klinicznych III fazy (ISEL, INTEREST, IPASS) obejmujących 2462 pacjentów. Najczęstsze działania niepożądane (>20%) to biegunka oraz zmiany skórne, takie jak wysypka, trądzik, suchość skóry i świąd, zwykle pojawiające się w pierwszym miesiącu terapii i mające przebieg odwracalny. Ciężkie działania niepożądane (3. i 4. stopnia wg CTC) wystąpiły u około 8% pacjentów, a u 3% konieczne było przerwanie leczenia. Szczególnie istotnym i potencjalnie śmiertelnym powikłaniem jest śródmiąższowa choroba płuc (ChŚP), występująca u 1,3% pacjentów, z ciężkim przebiegiem i śmiertelnością sięgającą 38,6% w badaniu porejestracyjnym w Japonii. Ryzyko ChŚP jest wyższe u pacjentów azjatyckich, co wymaga intensywnego monitorowania objawów oddechowych (duszność, kaszel, gorączka) zwłaszcza na początku terapii.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, białkomocz, biegunka, bilirubina całkowita, brak łaknienia, docetaksel, duszność, gefitynib, gorączka, hepatotoksyczność, karboplatyna/paklitaksel, kaszel, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, łysienie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadżerka rogówki, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, osłabienie, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie kreatyniny, substancja czynna, suchość jamy ustnej, suchość oka, suchość skóry, świąd, trądzik, Wspólna Skala Toksyczności, wymioty, wysypka, wysypka krostkowa, zapalenie jamy ustnej, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Etoricoxib Teva
Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza w obrębie przewodu pokarmowego (perforacje, owrzodzenia, krwawienia), układu sercowo-naczyniowego (zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, nadciśnienie tętnicze) oraz nerek (zaburzenia czynności nerek). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z chorobami przewodu pokarmowego, nadciśnieniem, niewydolnością serca, cukrzycą, hiperlipidemią oraz u osób palących. Zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki i najkrótszego możliwego czasu terapii, a także regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego, czynności nerek i wątroby (aminotransferazy AlAT i AspAT mogą wzrastać trzykrotnie lub więcej). Etorykoksyb nie zastępuje kwasu acetylosalicylowego w profilaktyce przeciwpłytkowej i nie powinien być stosowany jednocześnie z nim bez dokładnej oceny ryzyka.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężkie nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, działanie przeciwpłytkowe, etorykoksyb, górny odcinek przewodu pokarmowego, hiperlipidemia, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, perforacja owrzodzenie krwawienie, prostaglandyny nerkowe, selektywny inhibitor COX-2, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, układ pokarmowy, warfaryna, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Simvastatin Genoptim 10 mg
Simvastatin Genoptim (symwastatyna) wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w dużych badaniach klinicznych, takich jak HPS (n=20 536) i 4S (n=4444). W badaniu HPS stosowanie dawki 40 mg/dobę przez średnio 5 lat nie zwiększało istotnie częstości działań niepożądanych w porównaniu z placebo, z odsetkiem przerwania terapii z powodu działań niepożądanych odpowiednio 4,8% vs 5,1%. Miopatia występowała rzadko (<0,1% przy dawce 40 mg), a podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3x ULN) odnotowano u 0,21% pacjentów leczonych symwastatyną, wobec 0,09% w grupie placebo. Wyższe dawki (80 mg/dobę) wiązały się z większym ryzykiem miopatii (1,0% vs 0,02% przy 20 mg). Działania niepożądane obejmują m.in. rzadkie zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość), neurologiczne (parestezje, neuropatia obwodowa), zaburzenia pamięci (bardzo rzadko), a także rzadkie przypadki śródmiąższowych chorób płuc i immunozależnej miopatii martwiczej (IMNM). W badaniach post-marketingowych zgłaszano również zaburzenia metaboliczne, takie jak wzrost HbA1c i glukozy na czczo, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (glukoza ≥5,6 mmol/L, BMI >30 kg/m², nadciśnienie).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, badanie 4S, badanie HPS, bezsenność, depresja, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, hemoglobina glikowana, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miopatia, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, zaburzenie erekcji, zaburzenie pamięci, zapalenie naczyń, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zarixa 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Zarixa 10 mg, został poddany szerokiej ocenie bezpieczeństwa w 19 badaniach fazy III i II, obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z 13 kluczowych badań fazy III, które uwzględniały różne dawki i czas trwania terapii. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia o różnym nasileniu i lokalizacji, w tym z przewodu pokarmowego, układu moczowo-płciowego oraz krwawienia śródczaszkowe. Inne często występujące działania to niedokrwistość, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), zaburzenia układu nerwowego (ból i zawroty głowy) oraz rzadziej powikłania skórne, reakcje nadwrażliwości, małopłytkowość i podwyższenie enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT). Profil bezpieczeństwa może różnić się w zależności od wskazań, dawkowania i indywidualnych czynników ryzyka pacjenta.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antagonista witaminy K, choroba wrzodowa, enzym wątrobowy, hemoglobina, hepatotoksyczność, koagulopatia, krwawienie pooperacyjne, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, okres półtrwania, płytki krwi, postępowanie medyczne, powikłanie krwotoczne, powikłanie skórne, reakcja nadwrażliwości, rywaroksaban, substancja przeciwzakrzepowa, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie wątrobowe, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ximve 40 mg
Profil bezpieczeństwa symwastatyny został potwierdzony w dużych badaniach klinicznych, takich jak HPS (n=20 536) i 4S (n=4444). W badaniu HPS stosowanie symwastatyny w dawce 40 mg/dobę przez średnio 5 lat wykazało porównywalne wskaźniki przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych w porównaniu z placebo (4,8% vs 5,1%). Częstość miopatii była niska (<0,1%), a podwyższenie aktywności aminotransferaz (ALT, AST) ponad 3-krotnie powyżej normy wystąpiło u 0,21% pacjentów na symwastatynie vs 0,09% w grupie placebo. Dawka 80 mg/dobę wiązała się z wyższym ryzykiem miopatii (1,0%) w porównaniu do 20 mg/dobę (0,02%). Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują rabdomiolizę, immunozależną miopatię martwiczą (IMNM) oraz niewydolność wątroby. Dolegliwości żołądkowo-jelitowe, zaburzenia neurologiczne (np. bóle głowy, parestezje), skórne i psychiczne (np. bezsenność, depresja) występowały rzadko lub bardzo rzadko.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy, anafilaksja, astenia, ból mięśniowy, cukrzyca, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, ginekomastia, Heart Protection Study, hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, polekowe zmiany liszajowate, rabdomioliza, skala Tannera, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, tendinopatia, zaburzenia erekcji, zaburzenia funkcji poznawczych, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gefitinib Zentiva 250 mg
Gefitynib (Gefitinib Zentiva, 250 mg) jest związany z szeregiem działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się w pierwszym miesiącu terapii i są przeważnie odwracalne. Na podstawie danych z badań klinicznych III fazy (ISEL, INTEREST, IPASS) obejmujących 2462 pacjentów, najczęstszymi działaniami niepożądanymi (>20%) są biegunka oraz objawy skórne, takie jak wysypka, trądzik, suchość skóry i świąd. Ciężkie działania niepożądane (3. i 4. stopnia wg CTC) wystąpiły u około 8% pacjentów, a 3% przerwało leczenie z powodu nietolerancji. Szczególnie istotna jest śródmiąższowa choroba płuc (ChŚP), występująca u 1,3% pacjentów, często o ciężkim przebiegu (3.-4. stopnia CTC), z udokumentowanymi przypadkami zgonów. Częstość ChŚP jest wyższa u pacjentów azjatyckich (do 3-5,8%), co podkreśla konieczność ścisłego monitorowania tej grupy.
aminotransferaza alaninowa, białkomocz, brak łaknienia, choroba śródmiąższowa płuc, gefitynib, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, suchość oka, Wspólna Skala Toksyczności, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Miłorząb japoński – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności miłorzębu japońskiego (Ginkgo biloba L.) obejmują analizy toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na reprodukcję, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. Toksyczność przewlekła badana na szczurach i psach przy dawkach do 500 mg/kg m.c. u szczurów i 400 mg/kg m.c. u psów wykazała minimalne efekty toksyczne, z współczynnikami bezpieczeństwa do 16,8 i 46,3 odpowiednio. LD50 nalewki z miłorzębu przekraczała 15 ml/kg m.c., co wskazuje na niską toksyczność ostrą. Badania hematologiczne i biochemiczne nie wykazały istotnych zmian, w tym w aktywności enzymów wątrobowych AIAT i AspAT, sugerując brak hepatotoksyczności. Dane dotyczące toksyczności reprodukcyjnej są niejednoznaczne – starsze badania nie wykazały teratogenności, jednak nowsze wskazują na możliwe obniżenie masy płodów i opóźnienie wzrostu przy dawkach 7-14 mg/kg/dobę, a także na występowanie krwawień z pochwy i innych efektów rozwojowych u zwierząt. Wyciąg wykazuje działanie przeciwpłytkowe i może wydłużać czas krwawienia, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania w okresie okołoporodowym.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bezocze, czas krwawienia, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie przeciwpłytkowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hepatotoksyczność, induktory enzymów wątrobowych, morfologia krwi, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, rak wątrobowokomórkowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wpływ genotoksyczny, wyciąg z miłorzębu japońskiego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Entekavir Adamed 0,5 mg
Entekavir Adamed, dostępny w dawkach 0,5 mg i 1 mg w formie tabletek powlekanych, jest skutecznym lekiem przeciwwirusowym stosowanym w terapii przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 2-18 lat. Wskazania obejmują pacjentów z wyrównaną i niewyrównaną czynnością wątroby, u których stwierdzono aktywną replikację HBV, podwyższoną aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) oraz histologicznie potwierdzony stan zapalny i/lub zwłóknienie wątroby. Lek jest efektywny niezależnie od statusu HBeAg i stanowi opcję terapeutyczną także u pacjentów z opornością na lamiwudynę. Tabletki zawierają laktozę (120,97 mg w dawce 0,5 mg i 241,94 mg w dawce 1 mg), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją tego składnika.
aktywna replikacja wirusa, aminotransferaza alaninowa, analog nukleozydu, antygen HBeAg, badanie histologiczne, choroba nerek, dekompensacja wątroby, enzymy wątrobowe, funkcja nerek, lek nefrotoksyczny, niewydolność wątroby, niewyrównana czynność wątroby, niewyrównana marskość wątroby, odpowiedź wirusologiczna, oporność wirusa, przeciwciała anty-HBe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, przewlekłe zakażenie HBV, replikacja wirusa, stadium choroby, terapia lamiwudyną, wiremia HBV DNA, wyrównana czynność wątroby, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Anidulafungina Accord 100 mg
Anidulafungina Accord 100 mg, podawana dożylnie, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach u 840 pacjentów. Najczęściej obserwowane działania niepożądane związane z infuzją to wysypka, świąd, duszność, skurcz oskrzeli oraz niedociśnienie tętnicze (częstość ≥1/100 do <1/10). Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) występują nagłe zaczerwienienie twarzy, uderzenia gorąca i pokrzywka. Wśród poważnych działań niepożądanych należy zwrócić szczególną uwagę na wstrząs anafilaktyczny i reakcje anafilaktyczne, które wymagają natychmiastowej interwencji. Często obserwuje się także zaburzenia biochemiczne funkcji wątroby, takie jak podwyższone wartości aminotransferazy alaninowej (ALT), aminotransferazy asparaginianowej (AST), fosfatazy zasadowej, bilirubiny oraz cholestazę. Koagulopatia jest bardzo częstym działaniem niepożądanym, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem zaburzeń hemostazy.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anidulafungina, bilirubina, ból nadbrzusza, cholestaza, drgawki, fosfataza zasadowa, gammaglutamylotransferaza, hiperglikemia, hipokaliemia, infuzja dożylna, koagulopatia, kreatynina, lek przeciwgrzybiczny, nadciśnienie tętnicze, nagłe zaczerwienienie, niedociśnienie tętnicze, objawy żołądkowo-jelitowe, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja na infuzję, skurcz oskrzeli, terapia przeciwgrzybicza, terminologia MedDRA, uderzenia gorąca, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon chorób i schorzeń
Wysoki poziom cholesterolu – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Podwyższone stężenia cholesterolu całkowitego (TC) oraz LDL-C są silnie skorelowane ze zwiększonym ryzykiem zgonu z powodu chorób sercowo-naczyniowych (CVD), podczas gdy HDL-C wykazuje efekt ochronny. Meta-analizy wskazują, że każde obniżenie LDL-C o 1 mmol/l (39 mg/dl) w terapii statynami redukuje ryzyko zdarzeń miażdżycowych o około 22%. Szczególnie istotnym wskaźnikiem prognostycznym jest stosunek trójglicerydów do HDL-C (TG/HDL-C), gdzie wyższe wartości (np. 3,38 w IV kwartylu) wiążą się z niemal dwukrotnym wzrostem ryzyka zawału serca i złożonych punktów końcowych. Dodatkowo, parametry takie jak stosunek cholesterolu nie-HDL do HDL-C oraz indeks lipemii koronarowej (LCI) korelują z ryzykiem udarów niedokrwiennych mózgu, zwłaszcza u pacjentów dializowanych, wpływając na gorsze wyniki funkcjonalne po udarze.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, blaszka miażdżycowa, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba wieńcowa serca, choroby sercowo-naczyniowe, glukoza na czczo, hemodializa, hemoglobina, hiperlipidemia, liczba białych krwinek, miażdżyca, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, terapia statynowa, udar mózgu, udar niedokrwienny mózgu, zawał serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ipinzan
Preparat Ipinzan, łączący wildagliptynę z metforminą, jest wskazany do leczenia cukrzycy typu 2, jednak wymaga ścisłego przestrzegania środków ostrożności. Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z GFR <30 ml/min oraz w stanach nagłego pogorszenia czynności nerek, które zwiększają ryzyko kwasicy mleczanowej – powikłania charakteryzującego się obniżeniem pH krwi poniżej 7,35, stężeniem mleczanów w osoczu powyżej 5 mmol/l oraz zwiększoną luką anionową. Wskazane jest monitorowanie czynności nerek przed i w trakcie terapii, a także przerwanie stosowania metforminy na co najmniej 48 godzin przed i po podaniu jodowych środków kontrastowych. Dodatkowo, preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz u osób z aktywnością aminotransferaz (AlAT, AspAT) przekraczającą trzykrotnie górną granicę normy, ze względu na ryzyko zaburzeń czynności wątroby, w tym zapalenia wątroby, które wymaga regularnego monitorowania enzymów wątrobowych co 3 miesiące przez pierwszy rok terapii.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, choroby układu krążenia, cukrzyca typu 1, duszność kwasicza, hipoglikemia, hipotermia, insulinoterapia, jodowe środki kontrastowe, ketoza, kwasica mleczanowa, leki przeciwnadciśnieniowe, metformina, nefropatia kontrastowa, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostre zapalenie trzustki, posocznica, powikłania cukrzycowe, schorzenia układu oddechowego, sulfonylomocznik, wildagliptyna, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tabagine 150 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Tabagine dostępna w dawkach 75 mg, 150 mg i 300 mg, została przebadana w szerokim programie klinicznym obejmującym ponad 8900 pacjentów, w tym ponad 5600 w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, które występują bardzo często i zwykle mają łagodne lub umiarkowane nasilenie. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 12% w grupie pregabaliny versus 5% w grupie placebo. Profil bezpieczeństwa obejmuje szeroki zakres działań niepożądanych, m.in. zaburzenia psychiczne (euforia, splątanie, depresja, myśli samobójcze), neurologiczne (ataksja, drgawki, parestezje), okulistyczne (nieostre i podwójne widzenie), sercowo-naczyniowe (tachykardia, blok AV, wydłużenie QT), a także reakcje skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona). Występują również objawy odstawienia, takie jak bezsenność, lęk, drgawki i myśli samobójcze, co wskazuje na ryzyko uzależnienia fizycznego i psychicznego, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, arytmia zatokowa, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, depresja oddechowa, dysfagia, fosfokinaza kreatynowa, hipoglikemia, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, neutropenia, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, skąpomocz, tachykardia zatokowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aprepitant Aurovitas 125 mg/80 mg
Profil bezpieczeństwa aprepitantu został oceniony u około 6500 dorosłych oraz 184 pacjentów pediatrycznych, głównie w kontekście profilaktyki nudności i wymiotów związanych z chemioterapią o wysokim (HEC) i umiarkowanym (MEC) ryzyku. U dorosłych z HEC najczęściej obserwowano działania niepożądane takie jak czkawka (4,6% vs 2,9%), podwyższenie aktywności AlAT (2,8% vs 1,1%), niestrawność (2,6% vs 2,0%), zaparcia (2,4% vs 2,0%), ból głowy (2,0% vs 1,8%) oraz zmniejszenie łaknienia (2,0% vs 0,5%). W populacji MEC najczęściej zgłaszano zmęczenie (1,4% vs 0,9%), a u dzieci czkawkę (3,3% vs 0,0%) i zaczerwienienie twarzy (1,1% vs 0,0%). Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują reakcje anafilaktyczne, zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Monitorowanie enzymów wątrobowych, liczby neutrofili oraz stężenia sodu jest kluczowe podczas terapii aprepitantem.
aminotransferaza alaninowa, bradykardia, chemioterapia umiarkowanego ryzyka wymiotów, chemioterapia wysokiego ryzyka wymiotów, częstomocz, dyspepsja, fosfataza zasadowa, fotowrażliwość, gorączka neutropeniczna, hiponatremia, infekcja gronkowcowa, jadłowstręt, niedokrwistość, nudności i wymioty pooperacyjne, obrzęk, perforacja wrzodu dwunastnicy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia poznawcze, zakażenie drożdżakowe, zapalenie okrężnicy neutropeniczne, zapalenie spojówek, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona, zgaga - Leksykon substancji czynnych
Efawirenz – Działania niepożądane
Efawirenz, stosowany w terapii zakażeń HIV w skojarzeniu z innymi lekami, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które mogą znacząco wpływać na przebieg leczenia i jakość życia pacjentów. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zaburzenia psychiczne (około 16% pacjentów), w tym depresja (ciężka u 1,6%), stany lękowe, bezsenność oraz zaburzenia układu nerwowego (około 13%), takie jak ból głowy i zawroty głowy (do 8,5%). Występują także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (około 7%), reakcje skórne (wysypka umiarkowana do ciężkiej u 11,6%, wszystkie stopnie u 18%), a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i rumień wielopostaciowy (<1%). Efawirenz może powodować również hepatotoksyczność, w tym podwyższenie aktywności AspAT, AlAT, GGT oraz rzadkie przypadki niewydolności wątroby, które mogą prowadzić do przeszczepienia lub zgonu. Ponadto, często obserwuje się zaburzenia metaboliczne, takie jak hipertriglicerydemia i hipercholesterolemia, wymagające monitorowania.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ataksja, chwiejność emocjonalna, cytochrom P450, drgawka, dysfagia, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, interakcja lekowa, jadłowstręt, kwasica mleczanowa, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwretrowirusowy, myśl samobójcza, niepamięć, niewydolność wątroby, osłabienie popędu płciowego, pokrzywka, próba samobójcza, reakcja alergiczna, reakcja skórna, rumień wielopostaciowy, wysypka krostkowa, wysypka pęcherzykowo-pęcherzowa, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie koordynacji ruchów, zaburzenie psychiczne, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie uwagi, zakażenie HIV, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pazopanib Pharmascience 200 mg
Pazopanib Pharmascience, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg w formie tabletek powlekanych, jest stosowany w leczeniu raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaków tkanek miękkich (STS). Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących 1149 pacjentów z RCC i 382 z STS. Najpoważniejsze działania niepożądane, występujące u mniej niż 1% pacjentów, obejmują zaburzenia naczyniowo-mózgowe (przemijające napady niedokrwienne, udar niedokrwienny, zawał mózgu), sercowo-naczyniowe (niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał serca, zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT), perforacje i przetoki przewodu pokarmowego oraz krwotoki z płuc, przewodu pokarmowego i mózgu. U pacjentów z STS dodatkowo obserwowano żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia czynności lewej komory serca oraz odma opłucnową. Poważne powikłania, takie jak krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z płuc, zaburzenia czynności wątroby, perforacja przewodu pokarmowego i udar niedokrwienny mózgu, mogą prowadzić do zgonu i wymagają intensywnego monitorowania klinicznego.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dyspepsja, hepatotoksyczność, jadłowstręt, krwioplucie, krwotok z płuc, krwotok z przewodu pokarmowego, mięsak tkanek miękkich, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, odma opłucnowa, pazopanib, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności lewej komory serca, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zawał mózgu, zawał serca, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, złuszczająca wysypka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Coxitex
Etorykoksyb, jako selektywny inhibitor COX-2, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza w obrębie przewodu pokarmowego (PUBs: perforacje, owrzodzenia, krwawienia), które mogą prowadzić do zgonu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, stosujących jednocześnie inne NLPZ lub kwas acetylosalicylowy, a także u osób z historią chorób przewodu pokarmowego. Kombinacja etorykoksybu z kwasem acetylosalicylowym zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, a długotrwałe badania nie wykazały istotnej różnicy w bezpieczeństwie między selektywnymi inhibitorami COX-2 a NLPZ podawanymi z ASA. Ponadto, etorykoksyb zwiększa ryzyko zdarzeń zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, szczególnie przy wyższych dawkach i dłuższym czasie terapii, co wymaga stosowania najmniejszej skutecznej dawki i regularnej oceny stanu pacjenta, zwłaszcza u osób z nadciśnieniem, hiperlipidemią, cukrzycą i palących tytoń.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężkie nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, doustne leki przeciwzakrzepowe, etorykoksyb, hiperlipidemia, kwas acetylosalicylowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność wątroby, niewyrównana niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, perforacje owrzodzenia krwawienia, prostaglandyny nerkowe, selektywne inhibitory COX-2, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, warfaryna, zaburzenia czynności lewej komory serca, zaburzenia górnego odcinka przewodu pokarmowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Micafungin Zentiva 100 mg
Mykafungina (Micafungin Zentiva) stosowana w dawkach 50 mg lub 100 mg do infuzji może wywoływać działania niepożądane u około 32,2% pacjentów, z przewagą objawów łagodnych i umiarkowanych. Najczęstsze to nudności (2,8%), wzrost aktywności fosfatazy zasadowej (2,7%), zapalenie żył (2,5%), wymioty (2,5%) oraz podwyższenie aminotransferazy asparaginianowej (2,3%). Reakcje alergiczne, w tym wysypka i dreszcze, są zwykle łagodne, jednak ciężkie reakcje anafilaktyczne występują u 0,2% pacjentów, głównie z ciężkimi chorobami współistniejącymi. Działania hepatotoksyczne obserwuje się u 8,6% leczonych, z koniecznością przerwania terapii u 1,1% z powodu ciężkich zaburzeń czynności wątroby, które mogą prowadzić do zgonu. Reakcje w miejscu podania, takie jak zakrzep i zapalenie, nie wymagały przerwania leczenia.
AIDS, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badania czynnościowe wątroby, bilirubina, bradykardia, cholestaza, eozynofilia, fosfataza zasadowa, hemoliza, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoalbuminemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, Micafungin, mykafungina, nadciśnienie, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, nowotwór krwi, nowotwór złośliwy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, pokrzywka, przeszczep komórek macierzystych, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, roztwór do infuzji, rumień wielopostaciowy, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zakrzep, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tuxanuva 75 mg
Dabigatran eteksylan, substancja czynna leku Tuxanuva, był oceniany w badaniach klinicznych u około 64 000 pacjentów, z czego 35 000 otrzymywało ten lek. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) stosowano dawki 150 mg lub 220 mg na dobę u 6684 pacjentów. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, występujące u około 14% pacjentów, z dużymi krwawieniami poniżej 2%. W porównaniu z antagonistami witaminy K (VKA) dabigatran częściej powoduje krwawienia z błon śluzowych, zwłaszcza przewodu pokarmowego i układu moczowo-płciowego. Ryzyko krwawień jest zwiększone u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na hemostazę lub silnych inhibitorów P-gp. W przypadku niekontrolowanego krwawienia dostępny jest antidotum – idarucyzumab. Częstość krwawień w badaniach klinicznych wynosiła 13,8% dla dawki 150 mg (duże krwawienia 1,3%) oraz 13,8% dla dawki 220 mg (duże krwawienia 1,8%).
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antagonista witaminy K, badanie hemoglobiny, dabigatran eteksylat, duże krwawienie, enoksaparyna, hemostaza, hiperbilirubinemia, idarucyzumab, inhibitor glikoproteiny p, krwiak wewnątrzstawowy, krwiomocz, krwioplucie, krwotok do skóry, krwotok urazowy, krwotok wewnątrzczaszkowy, małopłytkowość, nadwrażliwość na lek, nefropatia związana z leczeniem przeciwzakrzepowym, neutropenia, niedokrwistość, nieprawidłowa czynność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skurcz oskrzeli, trudność w połykaniu, wrzód żołądka, zaburzenie czynności nerek, zapalenie żołądka, zespół ciasnoty międzypowięziowej, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib Teva
Sunitynib Teva wymaga ścisłego monitorowania ze względu na liczne potencjalne działania niepożądane i interakcje farmakokinetyczne. Należy unikać jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami i inhibitorami CYP3A4, które mogą odpowiednio obniżać lub podwyższać stężenia leku w osoczu, wpływając na skuteczność i toksyczność terapii. W trakcie leczenia obserwuje się różnorodne reakcje skórne, od odbarwienia i suchości skóry po ciężkie reakcje, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i martwica toksyczno-rozpływna naskórka (TEN), które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Zdarzenia krwotoczne, w tym krwawienia z przewodu pokarmowego, układu oddechowego, dróg moczowych i mózgu, mogą być śmiertelne, szczególnie u pacjentów z guzami litymi i stosujących leki przeciwzakrzepowe, co wymaga regularnej kontroli morfologii krwi, płytek, czasu protrombinowego i INR. Objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, nudności, wymioty i zapalenie jamy ustnej, są powszechne i wymagają leczenia objawowego, natomiast ciężkie powikłania, w tym perforacje jelit, mogą prowadzić do zgonu.
aminotransferaza alaninowa, czas protrombinowy, dysfagia, encefalopatia hiperamonemiczna, frakcja wyrzutowa lewej komory, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwawienie z guza, krwioplucie, krwotok z nosa, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, piodermia zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, rumień wielopostaciowy, tętnicze zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Azycyna 250 mg
Azytromycyna, stosowana w leczeniu różnych zakażeń, może wywoływać szeroki zakres działań niepożądanych, których częstość występowania klasyfikowana jest od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000) oraz nieznanych. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka (bardzo często), wymioty, ból brzucha i nudności (często). Niezbyt często występują infekcje wtórne (drożdżyca, zakażenia grzybicze i bakteryjne), zaburzenia hematologiczne (leukopenia, neutropenia, eozynofilia), reakcje alergiczne (obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość), a także objawy neurologiczne (zawroty głowy, parestezje) i skórne (wysypka, świąd). Rzadko notuje się poważne powikłania, takie jak żółtaczka cholestatyczna, zespół Stevensa-Johnsona czy torsade de pointes, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Wśród działań niepożądanych o częstości nieznanej znajdują się m.in. rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, reakcje anafilaktyczne, ciężkie zaburzenia neurologiczne i uszkodzenia wątroby oraz nerek.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, azytromycyna, Clostridioides difficile, częstoskurcz komorowy, drgawka, drożdżyca, dysfagia, eozynofilia, fosfataza zasadowa, kompleks Mycobacterium avium, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, miastenia, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, szum uszny, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zakażenie grzybicze, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon substancji czynnych
Eltrombopag – Działania niepożądane
Eltrombopag, stosowany w dawkach 25 mg i 50 mg w leczeniu małopłytkowości immunologicznej, wykazuje dobrze scharakteryzowany profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących łącznie ponad 700 pacjentów dorosłych i pediatrycznych. Najpoważniejsze działania niepożądane to hepatotoksyczność manifestująca się wzrostem aktywności aminotransferazy alaninowej (ALT) oraz ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, co wymaga regularnego monitorowania parametrów wątrobowych i oceny ryzyka zakrzepowego, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami predysponującymi. U dorosłych najczęściej obserwuje się nudności, biegunkę, ból pleców oraz podwyższenie ALT (≥10% pacjentów), natomiast u dzieci i młodzieży (1-17 lat) profil działań niepożądanych jest podobny, z dodatkowymi objawami infekcji górnych dróg oddechowych, bólem brzucha i dolegliwościami jamy ustnej, występującymi z częstością ≥3% w porównaniu do placebo.
aminotransferaza alaninowa, ból gardła, eltrombopag, enzymy wątrobowe, małopłytkowość immunologiczna, objawy gastroenterologiczne, parametry wątrobowe, płytki krwi, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, tabletka powlekana, toksyczne działanie na wątrobę, trombofilia nabyta, trombofilia wrodzona, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakrzepica żył głębokich, zapalenie błony śluzowej, zapalenie nosogardła, zatorowość płucna, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Alikval 50 mg
Wildagliptyna, substancja czynna leku Alikval 50 mg, jest stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2 w różnych schematach terapeutycznych. Standardowa dawka dobowa wynosi 100 mg, podawana w dwóch dawkach podzielonych po 50 mg rano i wieczorem, z wyjątkiem terapii dwulekowej w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem, gdzie zaleca się 50 mg raz na dobę rano. W przypadku terapii z sulfonylomocznikiem wskazana jest redukcja dawki sulfonylomocznika w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 100 mg. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥ 50 mL/min) stosuje się standardową dawkę 100 mg/dobę, natomiast u pacjentów z umiarkowanymi, ciężkimi zaburzeniami nerek lub ESRD dawka jest redukowana do 50 mg raz na dobę. Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby jest przeciwwskazane, zwłaszcza gdy aktywność AlAT lub AspAT przekracza 3-krotnie ULN.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, górna granica normy, hipoglikemia, insulina, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, metformina, monoterapia, schyłkowa niewydolność nerek, sulfonylomocznik, terapia doustna, terapia trójlekowa, tiazolidynodion, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Entecavir Zentiva 1 mg
Entekawir, będący nukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy o kodzie ATC J05AF10, jest analogiem guanozyny wykazującym wysoką selektywność i skuteczność przeciwwirusową wobec HBV. Po wewnątrzkomórkowej fosforylacji do aktywnej formy trifosforanu (entekawir-TP, t½ = 15 h), hamuje on kluczowe etapy replikacji HBV, w tym inicjację polimerazy, odwrotną transkrypcję ujemnej nici DNA oraz syntezę nici dodatniej DNA. Charakteryzuje się niską wartością Ki (0,0012 μM) wobec polimerazy HBV oraz wysoką selektywnością względem polimeraz komórkowych (Ki 18–40 μM), co minimalizuje ryzyko toksyczności mitochondrialnej. W badaniach in vitro entekawir wykazuje silną aktywność przeciwwirusową z wartością EC50 0,004 μM dla dzikiego typu HBV oraz 0,026 μM dla szczepów opornych na lamiwudynę (rtL180M, rtM204V). Ponadto zachowuje skuteczność wobec szczepów opornych na adefowir (rtN236T, rtA181V). W badaniach nad HIV-1 wykazuje zmienną aktywność, a w stężeniach mikromolowych może indukować mutacje oporności (M184I), jednak nie wykazuje antagonistycznego działania w połączeniu z innymi NRTI.
aminotransferaza alaninowa, analog guanozyny, antygen HBeAg, DNA HBV, dziki typ HBV, fosforylacja wewnątrzkomórkowa, marskość wątroby, mutacje HBV, niewyrównana czynność wątroby, nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, odwrotna transkrypcja, odwrotna transkryptaza HBV, oporność na entekawir, oporność na lamiwudynę, polimeraza wirusa HBV, pregenomowe RNA, replikacja wirusa, sekwencjonowanie genetyczne, skala Knodella, toksyczność mitochondrialna, trifosforan deoksyguanozyny, wirusowe zapalenie wątroby typu B, włóknienie wątroby, wyrównana czynność wątroby, zmiany martwiczo-zapalne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ximve
Symwastatyna (Ximve) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy, zwłaszcza przy dawkach 40 mg i 80 mg, gdzie częstość miopatii wynosi odpowiednio 0,08% i 0,61%, a u pacjentów po zawale mięśnia sercowego przy dawce 80 mg nawet 1,0%. Ryzyko to jest wyższe u pacjentów azjatyckiego pochodzenia (0,24%) oraz u nosicieli allelu c.521T>C genu SLCO1B1, szczególnie homozygot (genotyp CC) z ryzykiem miopatii do 15% w ciągu roku. Zaleca się oznaczanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) przed i w trakcie leczenia, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek ≥65 lat, płeć żeńska, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny). W przypadku CK >5-krotnej górnej granicy normy lub nasilonych objawów mięśniowych, leczenie należy przerwać. Monitorowanie aminotransferaz jest wskazane, a ich trzykrotne przekroczenie normy wymaga odstawienia leku. Symwastatyna zawiera laktozę (od 74,5 mg w dawce 10 mg do 289 mg w dawce 40 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, białka transportujące aniony organiczne, białko warunkujące oporność w raku piersi, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, danazol, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, mioglobinuria, miopatia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, powikłania sercowo-naczyniowe, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, symwastatyna, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rytmonorm 150 150 mg
Chlorowodorek propafenonu w dawce 150 mg (Rytmonorm) jest lekiem antyarytmicznym, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych. Najczęściej obserwuje się zawroty głowy, zaburzenia przewodzenia serca oraz kołatanie serca. Dane kliniczne pochodzące od 885 pacjentów w badaniach fazy II i III potwierdzają, że profil bezpieczeństwa postaci o niemodyfikowanym uwalnianiu jest porównywalny z postacią o modyfikowanym uwalnianiu. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz częstość nieznana. Wśród najważniejszych działań niepożądanych wymienia się trombocytopenię, agranulocytozę, nadwrażliwość, zaburzenia psychiczne (np. niepokój, zaburzenia snu), zawroty głowy, zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia, migotanie komór), niedociśnienie tętnicze, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz uszkodzenie wątroby manifestujące się podwyższeniem aminotransferaz i innych enzymów wątrobowych.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok śródkomorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, ból głowy, bradykardia zatokowa, chlorowodorek propafenonu, drgawki, duszność, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, granulocytopenia, kołatanie serca, lek antyarytmiczny, leukopenia, migotanie komór, nadwrażliwość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nieprawidłowa czynność wątroby, niewydolność serca, objawy pozapiramidowe, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, resuscytacja, rumień, Rytmonorm, świąd, tachykardia komorowa, trombocytopenia, trzepotanie przedsionków, uszkodzenie komórek wątroby, zaburzenia erekcji, zaburzenia przewodzenia, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zastój żółci, zawroty głowy, zespół toczeniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Egidon
Etorykoksyb (Egidon), selektywny inhibitor COX-2, wiąże się z ryzykiem powikłań żołądkowo-jelitowych, w tym perforacji, owrzodzeń i krwawień (PUBs), szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, stosujących jednocześnie inne NLPZ lub ASA oraz z historią chorób przewodu pokarmowego. Jednoczesne stosowanie etorykoksybu z kwasem acetylosalicylowym zwiększa ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych, a długotrwałe badania nie wykazały istotnej różnicy w bezpieczeństwie przewodu pokarmowego między selektywnymi inhibitorami COX-2 a nieselektywnymi NLPZ podawanymi z ASA. Ponadto, etorykoksyb zwiększa ryzyko zdarzeń zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, zwłaszcza przy wyższych dawkach i dłuższym czasie leczenia, co wymaga stosowania najniższej skutecznej dawki i okresowej oceny stanu pacjenta, szczególnie u osób z nadciśnieniem, hiperlipidemią, cukrzycą i palących tytoń.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, cukrzyca, hiperlipidemia, inhibitor COX-2, kwas acetylosalicylowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, pacjent w podeszłym wieku, perforacja przewodu pokarmowego, prostaglandyna nerkowa, reakcja nadwrażliwości, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowe, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tenofovir Zentiva 245 mg
Tenofovir Zentiva, zawierający 245 mg tenofowiru dizoproksylu (fumaranu), jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym w terapii zakażenia HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (WZW B). W leczeniu HIV-1 jest wskazany u dorosłych pacjentów zarówno nieleczonych wcześniej, z wysoką wiremią (>100 000 kopii/ml), jak i u pacjentów uprzednio leczonych, u których wcześniejsze schematy terapeutyczne zawiodły na wczesnym etapie (<10 000 kopii/ml, większość z <5000 kopii/ml). U młodzieży w wieku 12-18 lat lek stosuje się w przypadku oporności na nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NRTI) lub gdy występują objawy toksyczności uniemożliwiające stosowanie leków pierwszego rzutu. Terapia Tenofovirem Zentiva powinna być prowadzona wyłącznie w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi, nigdy w monoterapii.
aminotransferaza alaninowa, badanie histologiczne, biopsja wątroby, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwwirusowy, mutacja warunkująca oporność, niewyrównana czynność wątroby, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oporność na lamiwudynę, oporność na NRTI, oporność wirusowa, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, replikacja wirusa, stan zapalny, tenofowir dizoproksyl, terapia ratunkowa, terapia skojarzona, wiremia, wirus zapalenia wątroby typu B, wyrównana czynność wątroby, zakażenie HIV-1, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pentasa
Produkt leczniczy Pentasa w postaci czopków 1 g zawierających mesalazynę wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjentów ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym ciężkich reakcji skórnych (SCAR, SJS, TEN), ostrych objawów nietolerancji takich jak skurczowe i ostry ból brzucha, gorączka >38°C, silny ból głowy oraz wysypka skórna. Pacjenci z historią działań niepożądanych po sulfasalazynie powinni być poddani intensywnemu nadzorowi. W trakcie terapii konieczne jest regularne monitorowanie funkcji wątroby (AlAT, AspAT) oraz nerek (stężenie kreatyniny, badania moczu), zwłaszcza u osób z istniejącymi zaburzeniami tych narządów. Mesalazyna jest przeciwwskazana u pacjentów z niewydolnością nerek, a w przypadku współistniejącego leczenia lekami nefrotoksycznymi zaleca się zwiększenie częstotliwości kontroli parametrów nerkowych.
6-merkaptopuryna, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astma oskrzelowa, azatiopryna, badanie fizykochemiczne moczu, ciężkie skórne działania niepożądane, kamica układu moczowego, mesalazyna, nadwrażliwość serca, objawy nietolerancji, rozmaz krwi obwodowej, skurczowy ból brzucha, stężenie kreatyniny, sulfasalazyna, tioguanina, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wysypka skórna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności płuc, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia składu krwi, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu c – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) pozostaje istotnym problemem zdrowotnym, infekując ponad 170 milionów osób globalnie i stanowiąc główną przyczynę przewlekłej choroby wątroby. Rokowanie i długość życia pacjentów z przewlekłym WZW C zależą od stopnia uszkodzenia wątroby, obecności marskości oraz odpowiedzi na leczenie przeciwwirusowe. Ryzyko marskości wątroby wynosi 15-30% w ciągu 20 lat, a 5-letni wskaźnik przeżycia dla raka wątrobowokomórkowego (HCC) to około 22%. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują wiek, stopień włóknienia, poziomy enzymów wątrobowych (ALT, GGT), masę ciała, genotyp wirusa oraz wyjściowe miano HCV RNA. Szybka odpowiedź wirusologiczna (RVR) i eliminacja HCV RNA po 1 miesiącu leczenia są silnymi predyktorami trwałej odpowiedzi wirusologicznej (SVR). Nowe markery, takie jak LecT-Hepa, umożliwiają wczesne przewidywanie odpowiedzi na terapię, przewyższając tradycyjne wskaźniki FIB-4 i APRI.
albumina, aminotransferaza alaninowa, białko rdzeniowe, bilirubina, biomarker, biopsja wątroby, choroby naczyniowe, choroby współistniejące, gamma-glutamylotransferaza, genotyp HCV, marskość wątroby, niepowodzenie leczenia, niewydolność wątroby, ostre WZW C, przeszczep wątroby, przewlekła choroba wątroby, przeżycie całkowite, quasispecies, rak wątrobowokomórkowy, rak wątroby, stłuszczenie wątroby, szybka odpowiedź wirusologiczna, trwała odpowiedź wirusologiczna, udar niedokrwienny, wiremia, wirusowe zapalenie wątroby typu C, włóknienie wątroby, zakażenie HCV