aminotransferaza alaninowa
Aminotransferaza alaninowa (ALT, dawniej SGPT) to enzym występujący głównie w hepatocytach, którego stężenie wzrasta w surowicy krwi w przypadku uszkodzenia komórek wątroby. ALT katalizuje reakcję przeniesienia grupy aminowej z alaniny na kwas α-ketoglutarowy, tworząc pirogronian i glutaminian.
Podwyższone wartości ALT są czułym wskaźnikiem uszkodzenia hepatocytów, przy czym wzrost aktywności enzymu może wyprzedzać kliniczne objawy choroby wątroby. Najwyższe stężenia ALT obserwuje się w ostrym uszkodzeniu wątroby, wirusowym zapaleniu wątroby, toksycznym uszkodzeniu wątroby oraz w niealkoholowej stłuszczeniowej chorobie wątroby (NAFLD).
W diagnostyce chorób wątroby ALT jest zwykle oznaczana równolegle z AST (aminotransferazą asparaginianową), a stosunek AST/ALT (tzw. współczynnik de Ritisa) może mieć wartość diagnostyczną w różnicowaniu przyczyn uszkodzenia wątroby. Wartości referencyjne ALT zależą od płci, wieku i metody oznaczania, ale zazwyczaj mieszczą się w przedziale 10-40 U/l u dorosłych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Carvedilol Orion 12,5 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Carvedilol Orion, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących głównie układ sercowo-naczyniowy, nerwowy, oddechowy, pokarmowy oraz metaboliczny. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to zawroty głowy, ból głowy, niedociśnienie, niewydolność serca oraz astenia. Występowanie zawrotów głowy, zaburzeń widzenia i bradykardii jest dawkozależne. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca podczas titracji dawki może dojść do pogorszenia niewydolności lub zatrzymania płynów. Przemijające pogorszenie czynności nerek obserwowano u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, niskim ciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca i współistniejącą niewydolnością nerek, co wymaga monitorowania parametrów nerkowych. Karwedylol może także powodować zahamowanie zatokowe u pacjentów predysponowanych (np. osoby starsze, bradykardia, dysfunkcja węzła zatokowego), co wymaga szczególnej kontroli pracy serca.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, astma, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, cukrzyca utajona, depresja, dławica piersiowa, duszność, dysfunkcja węzła zatokowego, gamma-glutamylotransferaza, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperwolemia, hipoglikemia, karwedylol, koszmary senne, leukopenia, miażdżyca naczyń, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność serca, niskie ciśnienie tętnicze, nudności, obrzęk, obrzęk płuc, omamy, omdlenie, parestezja, przewlekła niewydolność serca, psychoza, rumień wielopostaciowy, splątanie, suche oko, suchość błony śluzowej, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wymioty, zaburzenia erekcji, zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, zahamowanie zatokowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawroty głowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Tokoferol – Działania niepożądane
Tokoferol (witamina E), występujący w formach all-rac-α-Tokoferylu octanu oraz RRR-o-Tokoferolu, jest generalnie dobrze tolerowany w dawkach terapeutycznych, jednak długotrwałe stosowanie dawek przekraczających 800 mg/dobę wiąże się ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane objawy to zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha), objawy neurologiczne (zmęczenie, osłabienie mięśniowe, bóle głowy) oraz reakcje skórne, w tym wysypka. Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktoidalne, zwłaszcza po pozajelitowym podaniu preparatów wielowitaminowych zawierających tokoferol. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek preparatów złożonych, np. Vitaminum A + E Medana (powyżej 4 kapsułek/dobę, tj. >800 mg tokoferolu), może dodatkowo powodować nieostre widzenie. W trakcie terapii obserwuje się również zmiany parametrów laboratoryjnych, takich jak wzrost aktywności transaminaz, aminotransferazy alaninowej, gamma-glutamylotransferazy, dehydrogenazy glutaminianowej oraz fosfatazy zasadowej, które zazwyczaj ustępują po zakończeniu leczenia.
aktywność transaminaz, all-rac-α-tokoferylu octan, aminotransferaza alaninowa, biegunka, ból brzucha, ból głowy, dawka terapeutyczna, dehydrogenaza glutaminianowa, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hiperwitaminoza E, kwasy żółciowe, nieostre widzenie, nudności, objawy neurologiczne, osłabienie mięśniowe, pirydoksyny chlorowodorek, reakcja anafilaktoidalna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, retynolu palmitynian, RRR-o-tokoferol, świąd, tokoferol, wymioty, wysypka, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Wzw (wirusowe zapalenie wątroby) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wirusowe zapalenie wątroby (WZW) to stan zapalny wątroby o charakterze ostrym (<6 miesięcy) lub przewlekłym (>6 miesięcy), wywołany głównie przez wirusy, ale także toksyny, alkohol czy autoimmunologię. Objawy kliniczne obejmują utratę apetytu, nudności, zmęczenie, bóle w prawym górnym kwadrancie, żółtaczkę, jasny stolec i ciemny mocz. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić wodobrzusze i encefalopatia wątrobowa związana z podwyższonym poziomem amoniaku (>45 mcg/dL). Diagnostyka opiera się na monitorowaniu enzymów wątrobowych (ALT 7-56 U/L, AST 10-40 U/L) oraz bilirubiny (>1 mg/dL). Opieka pielęgniarska koncentruje się na łagodzeniu objawów, zapobieganiu powikłaniom, edukacji pacjenta oraz monitorowaniu funkcji wątroby i postępu choroby. Leczenie farmakologiczne obejmuje leki przeciwwirusowe, interferon, immunoglobuliny oraz leki wspomagające, takie jak laktuloza w encefalopatii.
alkoholowe zapalenie wątroby, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biegunka, bilans płynów, bilirubina, encefalopatia wątrobowa, enzym wątrobowy, faza przedżółtaczkowa, faza żółtaczkowa, immunoglobulina, interferon, laktuloza, lek przeciwwirusowy, marskość wątroby, poziom amoniaku, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby, rak wątrobowokomórkowy, serokonwersja HBeAg, turgor skóry, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, wypełnienie włośniczkowe, WZW typu A, WZW typu B, WZW typu C, zaburzenie autoimmunologiczne, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pazopanib Zentiva 200 mg
Pazopanib Zentiva, stosowany w dawkach 200 mg i 400 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały szczegółowo opisane w badaniach klinicznych obejmujących 1149 pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym (RCC) oraz 382 pacjentów z mięsakami tkanek miękkich (STS). Do najpoważniejszych, choć rzadkich (<1%), działań niepożądanych należą: przemijające napady niedokrwienne, udar niedokrwienny mózgu, niedokrwienie i zawał mięśnia sercowego oraz mózgu, zaburzenia czynności serca, perforacje i przetoki przewodu pokarmowego, wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes oraz krwotoki z płuc, przewodu pokarmowego i do mózgu. U pacjentów z STS dodatkowo obserwowano żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia czynności lewej komory oraz odma opłucnowa. Działania te mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza krwotoki z przewodu pokarmowego i płuc, ciężka niewydolność wątroby oraz perforacja przewodu pokarmowego wymagają szczególnej uwagi klinicznej.
Najczęściej występujące działania niepożądane (≥10%) obejmują zaburzenia przewodu pokarmowego takie jak biegunka, nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej oraz zaburzenia smaku, a także nadciśnienie tętnicze, zmiany pigmentacji skóry i włosów, złuszczającą wysypkę, ból głowy, uczucie zmęczenia, zmniejszenie masy ciała, ból, jadłowstręt oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT i AspAT). Ze względu na ryzyko poważnych powikłań, konieczne jest ścisłe monitorowanie funkcji wątroby, układu sercowo-naczyniowego oraz ryzyka krwawień podczas terapii pazopanibem, z regularnymi badaniami laboratoryjnymi i obrazowymi oraz dokładną oceną kliniczną w celu wczesnego wykrycia i odpowiedniego zarządzania działaniami niepożądanymi.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anoreksja, biegunka, chlorowodorek pazopanibu, dysfunkcja lewej komory, dysgeuzja, encefalopatia wątrobowa, hipopigmentacja skóry, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok płucny, krwotok z przewodu pokarmowego, mięsak tkanek miękkich, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność hepatocytów, nudności, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie otrzewnej, zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, złuszczająca wysypka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ambrisentan AOP 5 mg
Ambrisentan jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym lecytynę sojową (E322), co wyklucza stosowanie u osób z alergią na soję. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży ze względu na działanie teratogenne oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Ponadto, ambrisentan nie powinien być stosowany u kobiet karmiących piersią. Przeciwwskazaniem są także ciężkie zaburzenia czynności wątroby, w tym marskość, oraz podwyższone wartości aminotransferaz AspAT i/lub AlAT przekraczające 3-krotnie górną granicę normy (>3 x GGN). U pacjentów z idiopatycznym zwłóknieniem płuc lek może nasilać progresję choroby i jest również przeciwwskazany. Tabletki zawierają laktozę (47,5 mg w dawce 5 mg i 95 mg w dawce 10 mg), lecytynę sojową (0,14 mg i 0,21 mg) oraz barwnik czerwień Allura (E129) (0,02 mg i 0,41 mg), co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy lub alergiami.
ambrisentan, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy wątrobowe, czerwień Allura, działanie teratogenne, hepatotoksyczność, idiopatyczne zwłóknienie płuc, laktoza, lecytyna sojowa, marskość wątroby, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na składniki leku, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, reakcja alergiczna, substancja czynna, wady rozwojowe płodu, zaburzenia czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sumamed 500 mg
Azytromycyna w dawce 500 mg w postaci tabletek powlekanych wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak biegunka (≥1/10), wymioty, ból brzucha i nudności (≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się zaparcia, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka oraz poważne powikłania, w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego. Zaburzenia wątroby, takie jak żółtaczka cholestatyczna i niewydolność wątroby, choć rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000), wymagają natychmiastowej interwencji. Neurologiczne działania niepożądane obejmują ból głowy (≥1/100 do <1/10), zawroty głowy, parestezje i miastenię, a kardiologiczne – kołatanie serca i groźne zaburzenia rytmu, w tym torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT, które mogą zagrażać życiu.
AGEP, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, ból brzucha, częstoskurcz komorowy, DRESS, drożdżyca, dysfagia, eozynofilia, kandydoza jamy ustnej, kompleks Mycobacterium avium, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, miastenia, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezje, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zaparcia, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Arimidex 1 mg
Stosowanie anastrozolu w dawce 1 mg (Arimidex) u pacjentek po menopauzie z rakiem piersi wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, które zostały szczegółowo opisane na podstawie badania III fazy ATAC (n=9366) oraz danych po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to bóle głowy, uderzenia gorąca, nudności, wysypka, bóle i sztywność stawów, zapalenie stawów oraz osłabienie. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10000). Wśród istotnych zaburzeń metabolicznych odnotowano hipercholesterolemię i hiperkalcemię, a w układzie nerwowym – depresję (bardzo często) oraz zespół cieśni nadgarstka (często), szczególnie u pacjentek z predyspozycjami. Wątroba może wykazywać podwyższone enzymy (AlAT, AspAT, fosfataza zasadowa) oraz rzadko zapalenie wątroby. W obrębie skóry i tkanki podskórnej obserwowano wysypkę (bardzo często), reakcje alergiczne i rzadkie ciężkie reakcje, takie jak zespół Stevensa-Johnsona.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, anastrozol, biegunka, bilirubina, ból głowy, ból kości, ból mięśniowy, depresja, dysfagia, fosfataza zasadowa, gammaglutamylotransferaza, hipercholesterolemia, hiperkalcemia, krwawienie z pochwy, leczenie uzupełniające, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nudność, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie, osteoporoza, palec trzaskający, parestezja, plamica Henocha-Schönleina, pokrzywka, przerzedzenie włosów, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, suchość pochwy, sztywność stawów, uderzenie gorąca, wymioty, wysypka, zaburzenie czucia, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie stawów, zapalenie wątroby, zespół cieśni nadgarstka, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Fumaran dimetylu – Działania niepożądane
Fumaran dimetylu, stosowany w terapii rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 2513 pacjentów z ekspozycją do 12 lat (11318 pacjentolat). Najczęstsze działania niepożądane to nagłe zaczerwienienia skóry (35%) oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego: biegunka (14%), nudności (12%), ból brzucha i bóle w nadbrzuszu (po 10%), pojawiające się głównie w pierwszym miesiącu terapii. Działania te są zwykle łagodne lub umiarkowane, choć 3-4% pacjentów przerwało leczenie z ich powodu. W badaniach kontrolowanych placebo odnotowano istotnie wyższą częstość nagłych zaczerwienień skóry (34% vs 4%) i uderzeń gorąca (7% vs 2%) w grupie leczonej fumaratem dimetylu. Ponadto, obserwowano częstsze zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym biegunkę (14% vs 10%), nudności (12% vs 9%) i wymioty (8% vs 5%). Wśród działań niepożądanych o ciężkim przebiegu odnotowano limfopenię (41% pacjentów, z czego 2% ciężka, <0,5 × 10⁹/L utrzymująca się ≥6 miesięcy), zapalenie żołądka i jelit (1%) oraz rzadkie przypadki postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML), związanej z długotrwałą limfopenią i spadkiem limfocytów T CD4+ i CD8+.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, anafilaksja, białkomocz, ból nadbrzusza, działanie niepożądane, fumaran dimetylu, granulocyty kwasochłonne, leukopenia, liczba limfocytów, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, nadwrażliwość, nagłe zaczerwienienie skóry, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rumień, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, stwardnienie rozsiane, transaminazy wątrobowe, trombocytopenia, uderzenie gorąca, wirus Johna Cunninghama, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie żołądka, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Działania niepożądane – Colchicine RPH 500 mcg
Kolchicyna, stosowana w dawce 500 mikrogramów, charakteryzuje się wąskim indeksem terapeutycznym, co wymaga ścisłego monitorowania działań niepożądanych. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i bóle brzucha, które mogą prowadzić do zaburzeń wodno-elektrolitowych i wymagać modyfikacji dawkowania. Rzadziej występują poważne powikłania hematologiczne, w tym leukopenia (zmniejszenie liczby leukocytów), nadpłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, aplastyczna, pancytopenia, neutropenia i małopłytkowość, które mogą wskazywać na uszkodzenie szpiku kostnego i wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Neuropatia czuciowo-ruchowa, choć bardzo rzadka, stanowi poważne powikłanie, które może być nieodwracalne i wymaga szybkiej interwencji.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, azoospermia, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, kolchicyna, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, miotonia, morfologia krwi, nadpłytkowość, neuropatia czuciowo-ruchowa, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, oligospermia, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, plamica, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie szpiku kostnego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cidimus 0,5 mg
Przedawkowanie takrolimusu, substancji czynnej leku Cidimus (dostępnego w kapsułkach twardych o dawkach 0,5 mg, 1 mg i 5 mg), stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji. Objawy przedawkowania obejmują drżenie mięśniowe, somnolencję, bóle głowy, nudności, wymioty, pokrzywkę oraz zwiększone ryzyko zakażeń oportunistycznych. Biochemicznie obserwuje się podwyższone stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny (wskazujące na dysfunkcję nerek) oraz wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (uszkodzenie wątroby). Ze względu na dużą masę cząsteczkową takrolimusu, jego słabą rozpuszczalność w wodzie oraz silne wiązanie z erytrocytami i białkami osocza, konwencjonalna dializa jest nieskuteczna w eliminacji leku.
aminotransferaza alaninowa, azot mocznikowy, dysfunkcja nerek, działanie hepatotoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie nefrotoksyczne, hemodiafiltracja, hemofiltracja, immunosupresant, kreatynina w surowicy, objawy neurologiczne, objawy skórne, objawy z przewodu pokarmowego, płukanie żołądka, pokrzywka, somnolencja, stężenie takrolimusu we krwi, takrolimus, takrolimus jednowodny, tremor, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, zaburzenie immunologiczne, zakażenie oportunistyczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simvasterol
Symwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wiąże się z ryzykiem miopatii i rabdomiolizy, szczególnie przy dawkach 40 mg i 80 mg/dobę, gdzie częstość miopatii wynosi odpowiednio 0,08% i 0,61%, a u pacjentów po zawale serca przy dawce 80 mg nawet 1,0%. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów azjatyckiego pochodzenia (częstość miopatii 0,24%) oraz u nosicieli allelu C genu SLCO1B1, u których ryzyko miopatii może sięgać 15% przy dawce 80 mg. Monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek ≥65 lat, płeć żeńska, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny). W przypadku CK przekraczającej 5-krotnie górną granicę normy lub nasilonych objawów miopatii, należy przerwać leczenie. Zaleca się także rozważenie badań genetycznych przed podaniem dawki 80 mg.
acypimoks, aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, amiodaron, amlodypina, antybiotyk makrolidowy, białko transportujące aniony organiczne, brak laktazy, cyklosporyna, danazol, diltiazem, elbaswir, fibrat, gemfibrozyl, gen SLCO1B1, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia rodzinna, hiperglikemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, laktoza jednowodna, lek przeciwgrzybiczny, lomitapid, miastenia, miastenia oczna, mioglobinuria, miopatia, niacyna, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, osłabienie mięśni proksymalnych, rabdomioliza, skala Tannera, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, werapamil, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Caspofungin Adamed
Kaspofungina, lek z grupy echinokandyn, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak anafilaksja, reakcje histaminopodobne (wysypka, obrzęk twarzy, skurcz oskrzeli) oraz ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i martwicę toksyczno-rozpływną naskórka. Skuteczność kaspofunginy wobec drożdżaków innych niż Candida oraz pleśni innych niż Aspergillus jest ograniczona i niepotwierdzona klinicznie. W trakcie terapii należy monitorować enzymy wątrobowe, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny, gdyż obserwowano przejściowy wzrost ALT i AST do trzykrotności górnej granicy normy, ustępujący po przerwaniu leczenia. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby wzrost AUC kaspofunginy wynosi około 20%, bez konieczności modyfikacji dawki, natomiast przy umiarkowanych zaburzeniach AUC wzrasta o około 75%, co wymaga zmniejszenia dawki dobowej do 35 mg u dorosłych.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, cyklosporyna, drożdżaki Candida, działanie niepożądane, echinokandyna, histamina, kaspofungina, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pleśń Aspergillus, reakcja alergiczna skórna, skurcz oskrzeli, świąd, terapia przeciwgrzybicza, wysypka skórna, zaburzenie czynności wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Excedrin Duo 200 mg + 500 mg
Excedrin Duo to preparat zawierający 500 mg paracetamolu oraz 200 mg ibuprofenu w formie tabletek powlekanych. Profil bezpieczeństwa leku jest zgodny z działaniami niepożądanymi obserwowanymi przy monoterapii tymi substancjami. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu żołądkowo-jelitowego i obejmują ból brzucha, nudności, wymioty, biegunkę oraz niestrawność. Rzadziej występują poważniejsze powikłania, takie jak wrzody, perforacje przewodu pokarmowego czy krwotoki, które mogą być szczególnie niebezpieczne u osób starszych. Wśród działań niepożądanych odnotowano także zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna), reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja), zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), a także nefrotoksyczność i hepatotoksyczność, zwłaszcza przy przedawkowaniu paracetamolu.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, choroba Leśniowskiego-Crohna, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatynowa, gamma-glutamylotransferaza, hepatotoksyczność, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, paracetamol i ibuprofen, parestezje, perforacja przewodu pokarmowego, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, smoliste stolce, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, udar mózgu, wrzód trawienny, zaburzenia układu krwiotwórczego, zaostrzenie astmy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kostarox
Etorykoksyb, substancja czynna leku Kostarox, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych obejmujących układ pokarmowy, sercowo-naczyniowy, nerkowy oraz reakcje skórne. U pacjentów obserwowano perforacje, owrzodzenia i krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego, szczególnie u osób starszych, przyjmujących jednocześnie inne NLPZ lub kwas acetylosalicylowy, a także z historią chorób przewodu pokarmowego. Stosowanie etorykoksybu zwiększa ryzyko zdarzeń zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, zwłaszcza przy wyższych dawkach i dłuższym czasie terapii. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki i regularną ocenę potrzeby kontynuacji leczenia, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą oraz palących tytoń. Etorykoksyb nie zastępuje kwasu acetylosalicylowego w profilaktyce przeciwzakrzepowej, gdyż nie wykazuje działania przeciwpłytkowego.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, brak laktazy, choroba zwyrodnieniowa stawów, cukrzyca, doustny lek przeciwzakrzepowy, etorykoksyb, hiperlipidemia, inhibitor COX-2, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie żołądkowo-jelitowe, prostaglandyna nerkowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, zaburzenie czynności lewej komory serca, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Melkart 50 mg
Lek Melkart zawiera 50 mg wildagliptyny i jest stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Standardowa dawka wynosi 100 mg na dobę, podzielona na dwie dawki po 50 mg rano i wieczorem, stosowana zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z metforminą, tiazolidynodionem, sulfonylomocznikiem oraz insuliną. W przypadku terapii dwulekowej z sulfonylomocznikiem zaleca się dawkę 50 mg raz na dobę rano, z jednoczesnym rozważeniem zmniejszenia dawki sulfonylomocznika w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. Maksymalna dawka dobowa wildagliptyny nie powinna przekraczać 100 mg. Lek podaje się doustnie, niezależnie od posiłku. U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny ≥50 ml/min) nie jest konieczne dostosowanie dawki, natomiast przy umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniu czynności nerek oraz w schyłkowej niewydolności nerek (ESRD) zalecana dawka to 50 mg raz na dobę.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cukrzyca, hipoglikemia, klirens kreatyniny, metformina, monoterapia, schyłkowa niewydolność nerek, sulfonylomocznik, terapia skojarzona z insuliną, terapia skojarzona z metforminą, terapia skojarzona z sulfonylomocznikiem, terapia skojarzona z tiazolidynodionem, tiazolidynodion, trójlekowa terapia doustna, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rupiron 10 mg
Rupiron (rupatadyna fumaran) w dawce 10 mg wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych obejmujących ponad 2043 pacjentów, w tym 120 osób leczonych długoterminowo (≥1 rok). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są senność (9,4%), bóle głowy (6,9%), uczucie zmęczenia (3,1%), astenia (1,5%), suchość błon śluzowych jamy ustnej (1,2%) oraz zawroty głowy (1,03%). Większość działań niepożądanych miała nasilenie łagodne do umiarkowanego i rzadko wymagała przerwania terapii. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), obejmując m.in. reakcje nadwrażliwości, zaburzenia układu nerwowego, serca, oddechowego, żołądkowo-jelitowego oraz zmiany w badaniach laboratoryjnych (np. wzrost aktywności fosfokinazy kreatynowej i aminotransferaz).
Po wprowadzeniu Rupiron 10 mg do obrotu zgłaszano dodatkowo tachykardię, kołatanie serca oraz poważne reakcje nadwrażliwości, takie jak reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Pomimo względnie dobrej tolerancji leku, konieczne jest monitorowanie pacjentów pod kątem objawów ze strony układu sercowo-naczyniowego oraz potencjalnych reakcji alergicznych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów nadzoru farmakoterapeutycznego jest kluczowe dla ciągłej oceny stosunku korzyści do ryzyka terapii rupatadyną. Znajomość szczegółowego profilu bezpieczeństwa umożliwia optymalizację leczenia i minimalizację ryzyka powikłań u leczonych pacjentów.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból nadbrzusza, ból pleców, ból stawów, dysfagia, działanie niepożądane, fosfokinaza kreatynowa, gorączka, kołatanie serca, krwawienie z nosa, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rupatadyna fumaran, senność, suchość błon śluzowych, suchość błony śluzowej nosa, suchość w gardle, tachykardia, test czynności wątroby, uczucie zmęczenia, wymioty, wysypka, zaburzenia koncentracji, zaburzenie kardiologiczne, zapalenie błony śluzowej, zapalenie gardła, zaparcia, zawroty głowy, zwiększenie łaknienia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Micafungin Accord 50 mg
Leczenie mykafunginą wiąże się z występowaniem działań niepożądanych u 32,2% pacjentów, z najczęstszymi objawami takimi jak nudności (2,8%), zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej (2,7%), zapalenie żył (2,5%) oraz wymioty (2,5%). Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia wątroby, które wystąpiły u 8,6% leczonych, obejmując podwyższenie aktywności AspAT (2,3%), AlAT (2,0%) oraz bilirubiny (1,6%). U 1,1% pacjentów konieczne było przerwanie terapii z powodu działań hepatotoksycznych, z czego 0,4% stanowiły przypadki ciężkie. Reakcje alergiczne, w tym anafilaktoidalne, zdarzały się rzadko (0,2%), głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi. Reakcje w miejscu podania nie wymagały przerwania leczenia.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cholestaza, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hemoliza, hepatomegalia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, mykafungina, nadciśnienie, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych, reakcja anafilaktoidalna, splątanie, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zaburzenia wątroby, zapalenie żył, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Teriflunomide +pharma
Przed rozpoczęciem i w trakcie terapii teriflunomidem konieczne jest systematyczne monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych, w tym ciśnienia tętniczego, aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT/SGPT) co 4 tygodnie przez pierwsze 6 miesięcy, a następnie regularnie, oraz pełnej morfologii krwi w przypadku objawów klinicznych. Terapia wymaga przerwania, gdy aktywność enzymów wątrobowych przekracza 3-krotnie górną granicę normy (GGN) lub przy ciężkich zaburzeniach hematologicznych. Ze względu na długi okres półtrwania teriflunomidu (średnio 8 miesięcy, do 2 lat u niektórych pacjentów), w razie konieczności szybkiego usunięcia leku stosuje się procedurę przyspieszonej eliminacji z cholestyraminą lub węglem aktywowanym. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, hipoproteinemią, nadciśnieniem tętniczym, ciężkimi zakażeniami oraz w przypadku współistniejących leków hepatotoksycznych lub immunosupresyjnych.
aminotransferaza alaninowa, działanie immunosupresyjne, dziedziczna nietolerancja galaktozy, fingolimod, hepatotoksyczność, hipoproteinemia, interferon beta, klirens, leukopenia, łuszczyca krostkowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, natalizumab, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, octan glatirameru, okres półtrwania, pancytopenia, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja polekowa z eozynofilią, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, transaminaza pirogronianowo-glutaminowa, zapalenie trzustki, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abiraterone Glenmark 250 mg
Abiraterone Glenmark, zawierający 250 mg abirateronu octanu w tabletce, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z częstością występowania ≥10% obejmującą obrzęk obwodowy (23%), hipokaliemię (18%), nadciśnienie tętnicze (22%), zakażenia dróg moczowych oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz AlAT i AspAT (około 6%). Ciężkie działania niepożądane stopnia 3. i 4. wg CTCAE występowały odpowiednio u 6% (hipokaliemia), 7% (nadciśnienie) i 1% (obrzęk). Szczególną uwagę należy zwrócić na hepatotoksyczność, objawiającą się wzrostem AlAT/AspAT i bilirubiny, występującą u około 6% pacjentów, zwykle w pierwszych 3 miesiącach terapii, z koniecznością monitorowania i ewentualnego przerwania leczenia. Ryzyko działań niepożądanych jest wyższe u pacjentów wrażliwych na hormony, z wyjściowym statusem ECOG 2 oraz u osób ≥75 lat. Jednoczesne stosowanie kortykosteroidów zmniejsza częstość i nasilenie działań niepożądanych związanych z efektem mineralokortykosteroidowym.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, analog LHRH, biegunka, bilirubina, dusznica bolesna, efekt mineralokortykosteroidowy, hepatotoksyczność, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, incydent mózgowo-naczyniowy, kortykosteroid, krwiomocz, migotanie przedsionków, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadostre zapalenie wątroby, niestrawność, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, octan abirateronu, osteoporoza, ostra niewydolność wątroby, przewlekła choroba wątroby, rabdomioliza, tachykardia, wirusowe zapalenie wątroby, wysypka, zakażenie dróg moczowych, zastój płynów, złamanie, złamanie patologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Multimel N4-550E komora z 10% emulsją tłuszczową (co odpowiada 10 g/100 ml) (200 ml) – 20,00 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 4,56 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,53 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,27 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,06 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,32 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,61 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,60 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,88 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,23 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,50 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,10 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,92 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,40 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,09 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,28 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,98 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 2,14 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 1,19 g + komora z 5,5 % roztworem aminokwasów (co odpowiada 5,5 g/100 ml) (400 ml) – 0,45 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 88,00 g + komora z 20% roztworem glukozy (co odpowiada 20 g/100 ml) (400 ml) – 0,30 g
Multimel N4-550E, stosowany w żywieniu pozajelitowym jako emulsja do infuzji, może wywoływać liczne działania niepożądane, zarówno w wyniku nieprawidłowego stosowania (np. przedawkowanie, zbyt szybka infuzja), jak i przy prawidłowym podawaniu. Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy nadwrażliwości, takie jak pocenie się, gorączka, dreszcze, ból głowy, wysypka, duszności i skurcz oskrzeli, które wymagają natychmiastowego przerwania infuzji. W badaniach klinicznych obejmujących 286 pacjentów stosowano dawki do 40 ml/kg/dobę przez 5-14 dni, potwierdzając bezpieczeństwo i skuteczność preparatu. Jednakże, istotnym powikłaniem jest zespół przeciążenia tłuszczami, objawiający się hiperlipidemią, gorączką, hepatomegalią, zaburzeniami hematologicznymi i neurologicznymi, wymagający hospitalizacji i zaprzestania infuzji.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, azotemia, bilirubina, cholestaza, ciężkie niedożywienie, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, głodówka pooperacyjna, hepatomegalia, hiperbilirubinemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość, niedokrwistość, niewydolność płucna, obrzęk obwodowy, rak żołądka, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, transaminazy, wchłanianie jelitowe, wybroczyny, zaburzenia krzepliwości krwi, zapalenie żyły, zatorowość płucna, zespół przeciążenia tłuszczami, żółtaczka, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – GluaMet 50 mg/tabl. + 850 mg/tabl.
GluaMet, zawierający wildagliptynę i metforminę chlorowodorek, wymaga indywidualnego dostosowania dawki w oparciu o aktualny schemat leczenia, skuteczność terapii oraz tolerancję leku. Maksymalna dobowa dawka wildagliptyny wynosi 100 mg, a metforminy jest dostosowywana w zależności od czynności nerek i stanu pacjenta. Standardowe dawki początkowe to 50 mg wildagliptyny z 850 mg lub 1000 mg metforminy, podawane dwukrotnie dziennie. U pacjentów po monoterapii metforminą, dawka wildagliptyny wynosi 50 mg dwa razy na dobę, a metformina jest kontynuowana w dawce aktualnie stosowanej. W przypadku terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki sulfonylomocznika w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. U pacjentów stosujących insulinę z metforminą, dawki wildagliptyny i metforminy powinny odpowiadać aktualnym dawkom tych leków.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, czynność nerek, działanie niepożądane, GFR, glikemia, górna granica normy, hipoglikemia, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, monoterapia metforminą, objawy żołądkowo-jelitowe, pochodne sulfonylomocznika, tiazolidynodion, trzylekowa terapia doustna, wildagliptyna i metformina chlorowodorek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tenofovir disoproxil Accordpharma 245 mg
Tenofovir disoproxil Accordpharma w dawce 245 mg w postaci tabletek powlekanych jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym w terapii skojarzonej zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (WZW B). U dorosłych pacjentów z HIV-1 lek jest wskazany zarówno u osób dotychczas nieleczonych z wysoką wiremią (>100 000 kopii/ml), jak i u pacjentów po wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej zakończonej niepowodzeniem (wiremia <10 000 kopii/ml). Wskazania obejmują również młodzież w wieku 12-18 lat z opornością na nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NRTI) lub nietolerancją leków pierwszego rzutu. W przypadku WZW B, lek jest zalecany u pacjentów z wyrównaną czynnością wątroby, wykazujących aktywną replikację wirusa, trwałe podwyższenie AlAT oraz potwierdzony stan zapalny lub zwłóknienie w badaniu histologicznym, a także u pacjentów z opornością na lamiwudynę oraz u osób z niewyrównaną czynnością wątroby. Młodzież 12-18 lat z aktywną immunologicznie chorobą wątroby również kwalifikuje się do terapii.
aminotransferaza alaninowa, badanie histologiczne, biopsja wątroby, gęstość mineralna kości, lek przeciwretrowirusowy, miano wirusa, nefrotoksyczność, niewyrównana czynność wątroby, nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, oporność na lamiwudynę, oporność wirusowa, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, replikacja wirusa, tenofowir dizoproksyl fumaran, terapia skojarzona, wiremia HBV DNA, wyrównana czynność wątroby, zakażenie HIV-1 - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Coxitex
Etorykoksyb, substancja czynna leku Coxitex, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych obejmujących układ pokarmowy, sercowo-naczyniowy, nerkowy oraz wątrobowy. U pacjentów, zwłaszcza w podeszłym wieku, stosujących jednocześnie NLPZ lub kwas acetylosalicylowy, obserwowano powikłania takie jak perforacje, owrzodzenia i krwawienia przewodu pokarmowego (PUBs), które mogą prowadzić do zgonu. Etorykoksyb zwiększa ryzyko zdarzeń zakrzepowych (zawał mięśnia sercowego, udar mózgu), szczególnie przy wyższych dawkach i długotrwałej terapii, co wymaga stosowania najmniejszej skutecznej dawki i okresowej oceny stanu pacjenta. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, hipercholesterolemią oraz palących tytoń należy rozważyć ryzyko sercowo-naczyniowe przed rozpoczęciem leczenia. Ponadto, etorykoksyb może powodować zatrzymanie płynów, obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz pogorszenie niewydolności serca, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami nerkowymi, niewydolnością serca lub marskością wątroby.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, choroba zwyrodnieniowa stawów, cukrzyca, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie przeciwpłytkowe, etorykoksyb, hiperlipidemia, inhibitor COX-2, inhibitor cyklooksygenazy, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, prostaglandyna, synteza prostaglandyn, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, warfaryna, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dessette Forte
Dessette forte, zawierający 30 µg etynyloestradiolu i 150 µg dezogestrelu, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Ryzyko to jest około dwukrotnie wyższe w porównaniu do preparatów zawierających lewonorgestrel, z częstością występowania ŻChZZ wynoszącą 9-12 przypadków na 10 000 kobiet rocznie. Szczególną uwagę należy zwrócić na indywidualne czynniki ryzyka, takie jak otyłość (BMI >30 kg/m²), wiek powyżej 35 lat, dodatni wywiad rodzinny, długotrwałe unieruchomienie czy współistniejące choroby (np. toczeń rumieniowaty układowy, nowotwory). Przeciwwskazane jest stosowanie Dessette forte u pacjentek z wieloma czynnikami ryzyka zakrzepicy żylnej lub tętniczej, a także u kobiet palących powyżej 35. roku życia, z nadciśnieniem tętniczym, migreną czy cukrzycą. Należy przeprowadzić dokładny wywiad, badanie fizykalne i pomiar ciśnienia tętniczego przed rozpoczęciem terapii oraz poinformować pacjentkę o objawach zakrzepicy i konieczności natychmiastowego zgłoszenia się do lekarza w przypadku ich wystąpienia.
aminotransferaza alaninowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciąża, dezogestrel, etynyloestradiol, hipertriglicerydemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, incydent naczyniowo-mózgowy, insulinooporność, kamica żółciowa, krwawienie międzymiesiączkowe, krwawienie z odstawienia, nadciśnienie tętnicze, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, otoskleroza, plamienie, pląsawica Sydenhama, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rak szyjki macicy, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, udar, wirus brodawczaka ludzkiego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica naczyń krwionośnych, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby typu C, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pazopanib STADA 200 mg
Pazopanib, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg, jest stosowany w terapii raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaków tkanek miękkich (STS). W badaniach klinicznych obejmujących 1149 pacjentów z RCC i 382 z STS zidentyfikowano liczne działania niepożądane, w tym ciężkie incydenty naczyniowo-mózgowe (przemijające napady niedokrwienne, udar niedokrwienny), sercowo-naczyniowe (niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał serca), zaburzenia rytmu serca (wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes), perforacje i przetoki przewodu pokarmowego oraz poważne krwotoki (z płuc, przewodu pokarmowego i mózgu). U pacjentów z STS dodatkowo obserwowano żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia czynności lewej komory oraz odma opłucnową. Działania niepożądane potencjalnie prowadzące do zgonu obejmują krwotoki, niewydolność wątroby, perforacje przewodu pokarmowego oraz udar niedokrwienny mózgu.
ageuzja, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, chlorowodorek pazopanibu, dysgeuzja, hiperbilirubinemia, hipopigmentacja skóry, jadłowstręt, krwioplucie, krwotok z płuc, krwotok z przewodu pokarmowego, mięsak tkanek miękkich, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, ośrodkowy układ nerwowy, perforacja przewodu pokarmowego, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zatorowość płucna, zawał serca, złuszczająca wysypka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Klacid 500 mg
Klacid (klarytromycyna) 500 mg, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla tej grupy leków, z dominującymi działaniami niepożądanymi ze strony układu pokarmowego, takimi jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, które występują bardzo często (≥1/10). U pacjentów dorosłych stosujących wysokie dawki 1000 mg/dobę obserwuje się również często wysypkę, wzdęcia, ból głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych AspAT i AlAT. Rzadziej występują duszność, bezsenność i suchość w jamie ustnej. U pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza z AIDS, mogą pojawić się istotne nieprawidłowości laboratoryjne, takie jak leukopenia, trombocytopenia oraz wzrost stężenia azotu mocznikowego we krwi (2-3% przypadków). Działania niepożądane u dzieci są porównywalne z tymi u dorosłych.
AIDS, AlAT, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk makrolidowy, AspAT, azot mocznikowy, bezsenność, białe krwinki, biegunka, ból brzucha, drogi moczowe, drogi żółciowe, duszność, dysfagia, klarytromycyna, nudności, obniżona odporność, płytki krwi, reakcja alergiczna, suchość jamy ustnej, układ pokarmowy, wymioty, zaburzenie flory jelitowej, zaburzenie mięśniowo-szkieletowe, zaburzenie nerek, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie skóry, zaburzenie słuchu, zaburzenie smaku, zaburzenie układu oddechowego, zaburzenie wątroby, zakażenie Mycobacterium, zakażenie prątkowe, zespół nabytego niedoboru odporności - Leksykon substancji czynnych
Bilastyna – Działania niepożądane
Bilastyna, stosowana w dawkach 20 mg u dorosłych i 10 mg u dzieci (2-11 lat), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w leczeniu alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa, spojówek oraz przewlekłej pokrzywki idiopatycznej. W badaniach klinicznych częstość działań niepożądanych była porównywalna z placebo (12,7% vs 12,8% u dorosłych; 68,5% vs 67,5% u dzieci). Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy (4,01% vs 3,38%), senność (3,06% vs 2,86%), zawroty głowy (0,83% vs 0,59%) i zmęczenie (0,83% vs 1,32%) u dorosłych oraz ból głowy (2,1% vs 1,2%), ból brzucha (1,0% vs 1,2%), alergiczne zapalenie spojówek (1,4% vs 2,0%) i zapalenie błony śluzowej nosa (1,0% vs 1,2%) u dzieci. Działania te występowały z podobną częstością w grupach placebo, co potwierdza dobrą tolerancję leku. W trakcie badań odnotowano również rzadkie przypadki zaburzeń serca (blok prawej odnogi pęczka Hisa 0,24%, arytmia zatokowa 0,30%, wydłużenie QT 0,53%) oraz łagodne, przemijające podwyższenie enzymów wątrobowych (GGT 0,41%, ALT 0,30%, AST 0,18%).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, alergiczne zapalenie spojówek, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, arytmia zatokowa, bezsenność, biegunka, bilastyna, blok prawej odnogi pęczka Hisa, ból brzucha, ból głowy, ból w nadbrzuszu, częstoskurcz, duszność, działanie niepożądane, gamma-glutamylotransferaza, kołatanie serca, lęk, lek przeciwhistaminowy, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka twarzy, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja anafilaktyczna, senność, świąd, szumy uszne, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg
Aprepitant, stosowany w profilaktyce nudności i wymiotów u pacjentów poddawanych chemioterapii o wysokim (HEC) i umiarkowanym (MEC) ryzyku, został przebadany u około 6500 dorosłych oraz 184 pacjentów pediatrycznych. Profil bezpieczeństwa wykazuje, że najczęstsze działania niepożądane u dorosłych z HEC to czkawka, podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT), niestrawność, zaparcia, ból głowy i zmniejszenie łaknienia. W populacji MEC najczęściej obserwowano zmęczenie (1,4% vs 0,9% w grupie kontrolnej), a u dzieci czkawkę (3,3% vs 0,0%) oraz zaczerwienienie twarzy (1,1% vs 0,0%). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana.
aktywność AlAT, aktywność AspAT, aminotransferaza alaninowa, ból głowy, bradykardia, chemioterapia o wysokim ryzyku wymiotów, czkawka, gorączka neutropeniczna, infekcja gronkowcowa, niedokrwistość, niedrożność przepuszczająca, niestrawność, nudności i wymioty pooperacyjne, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, wrzód dwunastnicy, zaburzenia poznawcze, zaburzenia wątroby, zakażenie drożdżakowe, zapalenie okrężnicy neutropenicznej, zapalenie spojówek, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie łaknienia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amoxicillin/Clavulanic Acid Kabi 1000 mg + 200 mg
Amoxicillin/Clavulanic Acid Kabi (1000 mg + 200 mg) jest związkiem beta-laktamowym z inhibitorem beta-laktamaz, którego stosowanie wiąże się z występowaniem licznych działań niepożądanych. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka (często, ≥1/100 do <1/10), nudności, wymioty i niestrawność (niezbyt często, ≥1/1000 do <1/100). Istotne są również potencjalne powikłania wątrobowe, w tym podwyższenie AspAT i/lub AlAT (niezbyt często), zapalenie wątroby oraz żółtaczka cholestatyczna (częstość nieznana). Reakcje skórne obejmują wysypkę, świąd i pokrzywkę (niezbyt często), a także ciężkie, zagrażające życiu zespoły, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, pęcherzowe złuszczające zapalenie skóry, AGEP i DRESS (częstość nieznana). Zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza i niedokrwistość hemolityczna, mogą predysponować do powikłań infekcyjnych i krwotocznych.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, amoksycylina z kwasem klawulanowym, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, biegunka, ból głowy, choroba posurowicza, drgawki, dysbakterioza, inhibitor beta-laktamaz, kandydoza, krystaluria, leukopenia, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pęcherzowe złuszczające zapalenie skóry, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wydłużenie czasu krwawienia, wydłużenie czasu protrombinowego, wymioty, wysypka skórna, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jelita grubego, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu b – Diagnostyka i diagnoza
Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW B) stanowi istotny problem zdrowia publicznego, z około 254-260 milionami przewlekle zakażonych osób na świecie. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie serologicznej (HBsAg, anty-HBs, anty-HBc), molekularnej (ilościowe oznaczanie HBV DNA metodą PCR) oraz biochemicznej i obrazowej ocenie funkcji i uszkodzenia wątroby. Kluczowe jest rozróżnienie faz zakażenia (ostre vs przewlekłe) oraz monitorowanie markerów takich jak HBeAg, anty-HBe, anty-HBc IgM/IgG, a także nowych narzędzi diagnostycznych, np. ilościowego oznaczania HBsAg (qHBsAg). Regularne badania przesiewowe, zgodne z zaleceniami CDC, obejmują wszystkich dorosłych oraz osoby z grup ryzyka, co pozwala na wczesne wykrycie zakażenia i zapobieganie powikłaniom, takim jak marskość i rak wątrobowokomórkowy (HCC). Monitorowanie wiremii (HBV DNA) i enzymów wątrobowych (ALT, AST) jest niezbędne do oceny aktywności choroby i skuteczności terapii antywirusowej.
alfa-fetoproteina, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antygen powierzchniowy HBV, DNA HBV, elastografia przejściowa, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, indeks FIB-4, kowalencyjnie zamknięte koliste DNA, lek antywirusowy, marskość wątroby, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, ostre zakażenie HBV, przeciwciała anty-HBc, przeciwciała anty-HBc IgM, przeciwciała anty-HBe, przeciwciała anty-HBs, przeszczep narządów, przewlekłe zakażenie HBV, rak wątrobowokomórkowy, reakcja łańcuchowa polimerazy, ukryte zakażenie HBV, wirus zapalenia wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu B, włóknienie wątroby, wskaźnik APRI - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clindamycin Kabi 150 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne klindamycyny wykazały charakterystyczne objawy zatrucia, takie jak zmniejszona aktywność i drgawki, co jest istotne przy ocenie przedawkowania. Długotrwałe podawanie domięśniowe u psów spowodowało wzrost aktywności AspAT i AlAT oraz nieznaczne powiększenie masy wątroby bez zmian morfologicznych, a także uszkodzenia błony śluzowej żołądka i pęcherza moczowego, wskazując na potencjalną hepatotoksyczność i działanie drażniące. Miejscowa tolerancja po podaniu pozajelitowym ujawniła stany zapalne, wylewy podskórne i uszkodzenia tkanek w miejscu wkłucia, jednak przy stężeniach przewyższających maksymalne terapeutyczne, co sugeruje niższe ryzyko działań niepożądanych przy prawidłowym stosowaniu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, Clindamycin Kabi, działanie mutagenne, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, hepatotoksyczność, klindamycyna, przedawkowanie, rakotwórczość, stan zapalny, toksyczny wpływ na płód, toksyczny wpływ na zarodek, tolerancja miejscowa, wylew podskórny - Leksykon substancji czynnych
Octan leuproreliny – Działania niepożądane
Octan leuproreliny, analog gonadoliberyny (GnRH), jest stosowany w terapii zaawansowanego raka gruczołu krokowego, działając poprzez hamowanie produkcji testosteronu. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są uderzenia gorąca (występujące u około 58% pacjentów, o nasileniu łagodnym do umiarkowanego), zmęczenie, nudności, złe samopoczucie oraz reakcje miejscowe w miejscu wstrzyknięcia (pieczenie, ból, zasinienie). Inne często występujące działania obejmują zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość), bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia układu moczowego oraz zmiany w układzie rozrodczym (tkliwość piersi, zanik jąder, zaburzenia wzwodu). Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe, wydłużenie odstępu QT, śródmiąższowa choroba płuc, reakcje anafilaktyczne oraz martwica w miejscu podania.
aminotransferaza alaninowa, analog gonadoliberyny, flare phenomenon, gęstość kości, ginekomastia, kinaza kreatynowa, kontrola glikemii, krwiomocz, leukopenia, martwica w miejscu podania, nadciśnienie śródczaszkowe, nasilenie cukrzycy, niedokrwistość, octan leuproreliny, osteoporoza, pocenie nocne, przerost gruczołów piersiowych, przerzut do kręgosłupa, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rzekomy guz mózgu, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, uderzenie gorąca, wybroczyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie mięśniowo-szkieletowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wzwodu, zakażenie układu moczowego, zanik jąder, zaostrzenie objawów, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie okrężnicy, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zatrzymanie moczu, zawał przysadki mózgowej, zawroty głowy, złamanie patologiczne, zmniejszenie popędu płciowego, zwężenie dróg moczowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vigamox 5 mg/ml
Profil bezpieczeństwa miejscowego stosowania moksyfloksacyny (VIGAMOX) został oceniony w badaniach klinicznych obejmujących 2252 pacjentów, z dawkowaniem do 8 razy na dobę, najczęściej 3 razy na dobę. Nie odnotowano poważnych działań niepożądanych okulistycznych ani ogólnoustrojowych. Najczęstsze działania niepożądane to podrażnienie i ból oka (1-2%), głównie o łagodnym przebiegu u 96% pacjentów. U dzieci i młodzieży, w tym noworodków, profil bezpieczeństwa był podobny do dorosłych, z częstością podrażnienia i bólu oka na poziomie 0,9%. Rzadkie działania obejmują zmniejszenie hemoglobiny, bóle głowy, parestezje, zaburzenia smaku, wymioty oraz podwyższenie enzymów wątrobowych (aminotransferaza alaninowa, gammaglutamylotransferaza), co wymaga monitorowania przy długotrwałym stosowaniu.
aminotransferaza alaninowa, ból oka, chinolon, ciśnienie wewnątrzgałkowe, duszność, fluorochinolon, gammaglutamylotransferaza, hemoglobina, kołatanie serca, kortykosteroid, krwawienie spojówkowe, moksyfloksacyna, nadżerka rogówki, obrzęk naczyniowo-ruchowy, obrzęk powiek, parestezja, podrażnienie oka, pokrzywka, przekrwienie oka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, ścięgno Achillesa, suchość oka, światłowstręt, wrzodziejące zapalenie rogówki, zaburzenie smaku, zapalenie oka, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zerwanie ścięgna, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aprepitant Teva 125 mg; 80 mg
Profil bezpieczeństwa aprepitantu został oceniony na podstawie danych z około 6500 dorosłych i 184 pacjentów pediatrycznych, wykazując specyficzne działania niepożądane związane z jego stosowaniem w profilaktyce nudności i wymiotów po chemioterapii o wysokim (HEC) i umiarkowanym (MEC) ryzyku. U dorosłych z HEC najczęściej obserwowano czkawkę (4,6% vs 2,9%), wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (2,8% vs 1,1%), niestrawność (2,6% vs 2,0%), zaparcia (2,4% vs 2,0%), ból głowy (2,0% vs 1,8%) oraz zmniejszenie łaknienia (2,0% vs 0,5%). W populacji pediatrycznej najczęstsze działania to czkawka (3,3% vs 0,0%) i zaczerwienienie twarzy (1,1% vs 0,0%). Profil działań niepożądanych pozostaje stabilny przy wielokrotnym stosowaniu do 6 cykli chemioterapii. W leczeniu nudności i wymiotów pooperacyjnych (PONV) aprepitant wiązał się z wyższą częstością bólu w nadbrzuszu, zaparć i innych objawów ze strony układu pokarmowego oraz neurologicznego w porównaniu do ondansetronu.
aminotransferaza alaninowa, aprepitant, bezsenność, ból głowy, ból nadbrzusza, chemioterapia o umiarkowanym ryzyku wymiotów, chemioterapia o wysokim ryzyku wymiotów, czkawka, duszność, gorączka neutropeniczna, infekcja gronkowcowa, niedoczulica, niedokrwistość, niedrożność przepuszczająca, niestrawność, nudności, nudności i wymioty pooperacyjne, ondansetron, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, upośledzenie wymowy, wrzód dwunastnicy, wymioty, zaczerwienienie twarzy, zakażenie drożdżakowe, zapalenie jamy ustnej, zapalenie okrężnicy neutropeniczne, zapalenie spojówek, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie łaknienia, zwężenie źrenicy - Leksykon substancji czynnych
Karboksymaltoza żelazowa – Działania niepożądane
Karboksymaltoza żelazowa (Ferinject, 50 mg Fe³⁺/ml) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami takimi jak nudności (3,2%), reakcje w miejscu podania, hipofosfatemia, ból głowy, uderzenia gorąca, zawroty głowy oraz nadciśnienie tętnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne, w tym zespół Kounisa, które mogą prowadzić do zgonów. Hipofosfatemia występuje często (≥1/100 do <1/10) i wymaga monitorowania ze względu na ryzyko osteomalacji hipofosfatemicznej. W trakcie terapii obserwuje się także przejściowe podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST, GGTP, ALP), co wskazuje na obciążenie metaboliczne wątroby, szczególnie u pacjentów z chorobami wątroby. Reakcje miejscowe obejmują ból, krwiak, przebarwienia i podrażnienia, zwykle łagodne i przemijające.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dehydrogenaza mleczanowa, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, hipofosfatemia, karboksymaltoza żelazowa, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nudności, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja hipofosfatemiczna, ostry zespół wieńcowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, skurcz oskrzeli, uderzenie gorąca, zapalenie żył, zespół Kounisa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daroxomb 110 mg
Dabigatran eteksylan (Daroxomb) wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych, z dominującym ryzykiem krwawień, które występowały u około 9% pacjentów leczonych krótkoterminowo (do 42 dni) po alloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego, 22% pacjentów z migotaniem przedsionków leczonych długoterminowo (do 3 lat) oraz 14-15% pacjentów w leczeniu i prewencji żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG/ZP). Najczęstsze krwawienia obejmowały krwawienia z przewodu pokarmowego, nosa oraz układu moczowo-płciowego, z częstością sięgającą do 19,4% w badaniu RE-MEDY. Mimo rzadkiego występowania dużych krwawień, ich potencjalna śmiertelność i ryzyko kalectwa wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Działania niepożądane klasyfikowano według układów i narządów, z częstością od bardzo często (≥ 1/10) do bardzo rzadko (< 1/10 000), co pozwala na precyzyjne monitorowanie i ocenę ryzyka w zależności od wskazania terapeutycznego.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dabigatran eteksylat, duże krwawienie, dysfagia, hiperbilirubinemia, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, krwioplucie, krwotok urazowy, krwotok z żylaków odbytu, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, niedokrwistość pooperacyjna, nieprawidłowa czynność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skurcz oskrzeli, wrzód żołądka, wstrząs hipowolemiczny, zapalenie żołądka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vivacor 6,25 mg
Karwedylol, substancja czynna preparatu Vivacor, charakteryzuje się szerokim profilem działań niepożądanych, których częstość występowania klasyfikuje się od bardzo częstych (≥10%) do bardzo rzadkich (<0,01%). Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zawroty głowy, bóle głowy, osłabienie, niedociśnienie oraz niewydolność serca, które występują bardzo często i mają zwykle łagodny przebieg, szczególnie na początku terapii. Ryzyko wystąpienia zawrotów głowy, zaburzeń widzenia i bradykardii wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca może dojść do przejściowego nasilenia niewydolności i zatrzymania płynów podczas titracji dawki. Ponadto, u chorych z przewlekłą niewydolnością serca i współistniejącymi czynnikami ryzyka (np. niskie ciśnienie tętnicze, choroba niedokrwienna serca, zaburzenia czynności nerek) obserwowano odwracalne pogorszenie funkcji nerek. Karwedylol może również wpływać na gospodarkę węglowodanową, prowadząc do ujawnienia niejawnej cukrzycy, zaostrzenia istniejącej cukrzycy oraz zahamowania kompensacyjnej regulacji glikemii.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, beta-adrenolityki, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, dysfunkcja lewej komory, dysfunkcja węzła zatokowego, gammaglutamylotransferaza, hipercholesterolemia, infekcja dróg moczowych, infekcja górnych dróg oddechowych, karwedylol, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, objaw Raynauda, obrzęk płuc, przekrwienie błony śluzowej nosa, przewlekła niewydolność serca, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia glikemii, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zahamowanie zatokowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ambrisentan AOP 10 mg
Ambrisentan AOP, dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg, jest wskazany w leczeniu nadciśnienia płucnego, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na ambrisentan, soję (zawartość lecytyny sojowej E322), laktozę (47,5 mg w tabletce 5 mg i 95 mg w tabletce 10 mg), barwnik aluminiowy czerwień Allura (E129) oraz inne substancje pomocnicze. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym nie stosujących skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenności. Ponadto, nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, w tym z marskością, oraz przy aminotransferazach AspAT i/lub AlAT przekraczających 3-krotnie górną granicę normy. Ambrisentan jest także przeciwwskazany u chorych z idiopatycznym zwłóknieniem płuc, gdzie może zwiększać ryzyko powikłań oddechowych.
ambrisentan, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy wątrobowe, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dysfunkcja wątroby, działanie teratogenne, idiopatyczne zwłóknienie płuc, lecytyna sojowa, marskość wątroby, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, powikłanie oddechowe, reakcja alergiczna, wrodzony niedobór laktazy, wtórne nadciśnienie płucne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pazopanib Pharmascience 400 mg
Profil bezpieczeństwa pazopanibu opiera się na badaniach klinicznych obejmujących 1149 pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym (RCC) oraz 382 z mięsakami tkanek miękkich (STS). Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to biegunka, zmiana koloru włosów, hipopigmentacja skóry, złuszczająca wysypka, nadciśnienie tętnicze, nudności, ból głowy, uczucie zmęczenia, jadłowstręt, wymioty, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zmniejszenie masy ciała oraz podwyższone aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST). Rzadziej (<1%) występują poważne działania niepożądane zagrażające życiu, takie jak powikłania naczyniowo-mózgowe (przemijające napady niedokrwienne, udar niedokrwienny), sercowo-naczyniowe (niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał, zaburzenia rytmu w tym torsade de pointes), perforacje przewodu pokarmowego oraz krwotoki z płuc, przewodu pokarmowego i mózgu. U pacjentów z STS dodatkowo obserwowano żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia czynności lewej komory serca oraz odma opłucnową.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, ból głowy, dysgeuzja, dyspepsja, hipofosfatemia, hipopigmentacja skóry, jadłowstręt, krwioplucie, krwotok z płuc, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, mięsak tkanek miękkich, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, nudności, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, powikłania zakrzepowo-zatorowe, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności lewej komory serca, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zawał mózgu, zawał serca, zawroty głowy, zespół ręka-stopa, złuszczająca wysypka