tomografia komputerowa
Tomografia komputerowa (TK) to nieinwazyjna technika diagnostyczna wykorzystująca promieniowanie rentgenowskie do tworzenia szczegółowych obrazów przekrojowych ciała pacjenta. Metoda polega na wykonaniu serii zdjęć rentgenowskich z różnych kątów, które następnie są przetwarzane przez komputer w celu uzyskania trójwymiarowego obrazu narządów wewnętrznych.
W badaniu TK stosuje się wiązkę promieniowania przechodzącą przez ciało pacjenta, a detektory mierzą stopień jej osłabienia przez tkanki o różnej gęstości. Nowoczesne tomografy wielorzędowe umożliwiają szybkie skanowanie dużych obszarów ciała z wysoką rozdzielczością przestrzenną, co pozwala na wykrywanie nawet niewielkich zmian patologicznych.
Tomografia komputerowa znajduje zastosowanie w diagnostyce chorób nowotworowych, urazów, patologii naczyniowych, schorzeń neurologicznych oraz chorób płuc. Często stosuje się środki kontrastowe podawane dożylnie, doustnie lub doodbytniczo w celu lepszej wizualizacji naczyń krwionośnych i tkanek. Należy pamiętać, że badanie wiąże się z ekspozycją na promieniowanie jonizujące, co wymaga właściwej oceny stosunku korzyści do ryzyka.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Migrena z aurą – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Migrena z aurą to nawracający ból głowy poprzedzony lub towarzyszący zaburzeniom sensorycznym, najczęściej wzrokowym (90% przypadków) lub czuciowym (31%), trwającym od 5 do 60 minut i zwykle jednostronnym. Typowy atak obejmuje fazy prodromu, aury, bólu głowy oraz postdromu. Diagnoza opiera się na kryteriach ICHD-3, wymagających co najmniej 2 ataków z odwracalnymi objawami aury, a także wykluczeniu innych poważnych stanów, takich jak udar mózgu. Leczenie obejmuje farmakoterapię doraźną (paracetamol, ibuprofen, tryptany, ergotamina, leki przeciwwymiotne) oraz profilaktyczną (beta-blokery, leki przeciwpadaczkowe, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, anty-CGRP, toksyna botulinowa), a także metody neuromodulacji i niefarmakologiczne terapie behawioralne. Szczególną uwagę zwraca się na wczesne podanie leków, najlepiej na początku bólu głowy, oraz na indywidualizację terapii w zależności od nasilenia i częstotliwości ataków.
afazja, akupunktura, aura migrenowa, beta-bloker, ból głowy z odbicia, leczenie doraźne, leczenie profilaktyczne, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwymiotny, metoda niefarmakologiczna, Międzynarodowa Klasyfikacja Bólów Głowy, migrena hemiplegiczna, migrena miesiączkowa, migrena przewlekła, migrena z aurą, nawracający ból głowy, parestezje, przeciwciało monoklonalne, rezonans magnetyczny, stymulacja nerwu błędnego, stymulacja nerwu trójdzielnego, szumy uszne, terapia poznawczo-behawioralna, TIA, tinnitus, toksyna botulinowa, tomografia komputerowa, topiramat, tryptan, zaburzenia mowy, zaburzenia sensoryczne, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Pierścień naczyniowy – Leczenie
Pierścień naczyniowy to wrodzona wada łuku aorty powodująca ucisk na tchawicę i/lub przełyk, manifestująca się objawami ze strony układu oddechowego (np. stridor, bezdech) i pokarmowego. Leczenie jest przede wszystkim chirurgiczne i polega na przecięciu pierścienia w celu uwolnienia ucisku. Operacja jest wskazana u wszystkich pacjentów z objawami klinicznymi i nie powinna być opóźniana, zwłaszcza przy objawach niewydolności oddechowej. Technika operacyjna zależy od typu pierścienia (np. podwiązanie mniejszego łuku w podwójnym łuku aorty, przecięcie ligamentum arteriosum w prawym łuku aorty z aberrantną lewą tętnicą podobojczykową) oraz obecności współistniejących anomalii. W złożonych przypadkach stosuje się zaawansowane metody, takie jak aortoplastyka rotacyjna przełyku, tylna tracheobronchopeksja czy rekonstrukcja łuku aorty. W przypadku pętlingu tętnicy płucnej operacja wymaga sternotomii pośrodkowej i krążenia pozaustrojowego. Hospitalizacja po torakotomii trwa zwykle 1-2 dni, a po sternotomii 5-7 dni. Przed zabiegiem zalecane jest obrazowanie CT lub MRI dla precyzyjnej diagnostyki.
aberrantna tętnica podobojczykowa, aorta okrężna, aortopeksja, bezdech, dysfagia, gastroenterolog, infekcja dróg oddechowych, kardiochirurg, krążenie pozaustrojowe, niewydolność oddechowa, otolaryngolog, pierścień naczyniowy, podwójny łuk aorty, pulmonolog, rezonans magnetyczny, sternotomia pośrodkowa, stridor, tomografia komputerowa, tracheobronchomalacja, tracheomalacja, tracheostomia, uchyłek Kommerella, ucisk tchawicy, wada wewnątrzsercowa, wideotorakoskopia, więzadło tętnicze - Leksykon chorób i schorzeń
Zablokowanie moczowodu – Diagnostyka i diagnoza
Zablokowanie moczowodu (ureteral obstruction) stanowi poważne zagrożenie dla funkcji nerek, prowadząc do objawów takich jak ból, gorączka, infekcje, a w skrajnych przypadkach do sepsy i śmierci. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych, w tym oznaczeniu poziomów mocznika (BUN), kreatyniny oraz elektrolitów (potas, fosforany, wapń zjonizowany), a także analizie moczu i posiewie w przypadku podejrzenia infekcji. Obrazowanie jest kluczowe i obejmuje ultrasonografię (USG) jako badanie pierwszego wyboru, tomografię komputerową (CT), rezonans magnetyczny (MRI), cystoskopię oraz skany nuklearne nerek. Szczególną uwagę zwraca się na wykrywanie wodonercza (hydronephrosis) i wodniaka moczowodu (hydroureter), które są typowymi objawami niedrożności. W diagnostyce różnicowej stosuje się bezkontrastową tomografię komputerową (NCCT) do wykrywania kamieni oraz urografię rezonansu magnetycznego (MRU) do identyfikacji zmian bezkamicznych. U noworodków z wodonerczem zalecane jest wykonanie cystouretrografii mikcyjnej (VCUG) i diuretycznego skanu nerek w celu oceny funkcji i stopnia niedrożności.
cewnikowanie pęcherza moczowego, cystoskopia, cystouretrografia mikcyjna, hematuria, infekcja, kolka nerkowa, kreatynina, mocznik, nefrolog, niedrożność dolnych dróg moczowych, niewydolność nerek, odpływ moczu, posiew moczu, radiolog interwencyjny, refluks pęcherzowo-moczowodowy, rezonans magnetyczny, sepsa, tomografia komputerowa, ultrasonografia, urografia rezonansu magnetycznego, urolog, uropatia obstrukcyjna, uszkodzenie nerek, wodonercze, zablokowanie moczowodu, zakażenie układu moczowego - Leksykon chorób i schorzeń
Mieszana choroba tkanki łącznej – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Mieszana choroba tkanki łącznej (MCTD) to przewlekłe schorzenie immunologiczne, charakteryzujące się obecnością przeciwciał anty-RNP oraz objawami klinicznymi typowymi dla twardziny układowej, tocznia rumieniowatego układowego, reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia wielomięśniowego. Rokowanie jest zróżnicowane, z 10-letnią przeżywalnością około 96%. Około 62% pacjentów osiąga korzystne wyniki leczenia, natomiast 38% doświadcza aktywnej choroby lub umiera z jej powodu. Najpoważniejszą manifestacją kliniczną wpływającą na śmiertelność jest nadciśnienie płucne, a także niewydolność nerek, infekcje i choroby serca. Czynniki prognostyczne zwiększające ryzyko zgonu to m.in. śródmiąższowa choroba płuc (ILD) w stosunku do całkowitej objętości płuc (TLV), zapalenie osierdzia, płeć męska, DLCO <60% wartości przewidywanej oraz późniejszy wiek w momencie diagnozy.
choroba autoimmunologiczna, cytopenia, kapilaroskopia wałów paznokciowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie płucne, natężona pojemność życiowa, niewydolność nerek, niezróżnicowana choroba tkanki łącznej, objętość naczyń płucnych, przeciwciało antykardiolipinowe, przeciwciało przeciwjądrowe, remisja, reumatoidalne zapalenie stawów, śródmiąższowa choroba płuc, toczeń rumieniowaty układowy, tomografia komputerowa, twardzina układowa, zapalenie osierdzia, zapalenie wielomięśniowe, zdolność dyfuzyjna płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Kamienie żółciowe – Diagnostyka i diagnoza
Kamienie żółciowe (cholelithiasis) to twarde złogi powstające w pęcherzyku żółciowym lub przewodach żółciowych, zbudowane z kryształów cholesterolu jednowodnego lub polimeryzowanego bilirubinianu wapnia. W populacjach zachodnich częstość występowania wynosi 10-14%, jednak objawy pojawiają się u 1-4% pacjentów. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym (w tym teście Murphy’ego) oraz badaniach laboratoryjnych oceniających morfologię, panel wątrobowy, bilirubinę całkowitą, fosfatazę alkaliczną, amylazę i lipazę. Ultrasonografia jamy brzusznej jest podstawową metodą obrazową o czułości 84-89% i swoistości do 99%, szczególnie skuteczną w wykrywaniu kamieni >2 mm oraz cech ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego (powiększenie, pogrubienie ściany, płyn okołopęcherzykowy, ultrasonograficzny objaw Murphy’ego). W diagnostyce kamieni w przewodzie żółciowym wspólnym (choledocholithiasis) stosuje się MRCP (czułość 90-94%, swoistość 95-99%) oraz endoskopową ultrasonografię (EUS), które uzupełniają USG, zwłaszcza gdy kamienie nie są widoczne w badaniu przezbrzusznym.
amylaza i lipaza, badanie fizykalne, bilirubina, bilirubinian wapnia, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, cholecystektomia laparoskopowa, choledocholithiasis, cholelithiasis, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, ERCP, fosfataza alkaliczna, kamica przewodowa, kamica żółciowa, kamień żółciowy, kolka żółciowa, kryształ cholesterolu, morfologia krwi, MRCP, objaw Murphy’ego, ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego, pęcherzyk żółciowy, przewód żółciowy, przezskórna cholecystostomia, scyntygrafia wątrobowo-żółciowa, tomografia komputerowa, ultrasonografia, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, żółtaczka, zwężenie przewodu żółciowego - Leksykon chorób i schorzeń
Utrata lub zmiana węchu – Leczenie
Utrata lub zmiana węchu (anosmia, hiposmia) może mieć etiologię wirusową, urazową, zapalną, polipowatą lub związaną ze starzeniem. Szczególnie istotna jest anosmia w przebiegu COVID-19, gdzie utrata węchu jest często przejściowa, ale może utrzymywać się dłużej niż kilka tygodni. Diagnostyka obejmuje badanie endoskopowe jam nosowych, testy węchowe oraz obrazowanie (CT, MRI) w celu wykluczenia guzów lub innych patologii. Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje farmakoterapię (kortykosteroidy miejscowe i ogólnoustrojowe, leki przeciwhistaminowe, antybiotyki), płukanie nosa roztworem soli fizjologicznej z dodatkiem steroidów oraz interwencje chirurgiczne (usuwanie polipów, korekcja przegrody, endoskopowa chirurgia zatok). W przypadku powirusowej utraty węchu, wczesne zastosowanie kortykosteroidów zwiększa szanse na odzyskanie funkcji węchowej.
akupunktura, alergiczny nieżyt nosa, anosmia, blokada zwoju gwiaździstego, choroba neurodegeneracyjna, depresja, endoskopowa chirurgia zatok, gabapentyna, infekcja bakteryjna, infekcja wirusowa, kortykosteroid, kwas alfa-liponowy, kwasy omega-3, lek przeciwhistaminowy, lek zmniejszający przekrwienie, neuroplastyczność, osocze bogatopłytkowe, otolaryngolog, parosmia, płukanie nosa, polip nosa, receptor węchowy, rezonans magnetyczny, SARS-CoV-2, skrzywienie przegrody nosowej, teofilina, test węchowy, tomografia komputerowa, witamina A, zaburzenie węchu, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Delirium – Leczenie
Delirium to ostry zespół zaburzeń świadomości i uwagi o nagłym początku i zmiennym przebiegu, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Podstawą leczenia jest szybka identyfikacja i eliminacja przyczyn wywołujących, takich jak infekcje (antybiotykoterapia), odwodnienie (nawodnienie), zaburzenia elektrolitowe (wyrównanie niedoborów), leki wywołujące delirium (modyfikacja terapii), ból (kontrola bólu), niedotlenienie (tlenoterapia) oraz zatrzymanie moczu (usunięcie cewnika). Kluczowe są interwencje niefarmakologiczne, w tym stabilizacja środowiska pacjenta, reorientacja, zapewnienie odpowiedniego oświetlenia, unikanie nadmiernej stymulacji oraz zaangażowanie rodziny. Programy takie jak Hospital Elder Life Program (HELP) wykazały skuteczność w zapobieganiu i leczeniu delirium u osób starszych poprzez wieloskładnikowe podejście obejmujące m.in. wczesną mobilizację, utrzymanie prawidłowego nawodnienia i odżywiania oraz korekcję zaburzeń sensorycznych.
badanie krwi, benzodiazepina, benzodiazepiny, czynniki wyzwalające, deksmedetomidyna, delirium, delirium hiperaktywne, delirium pooperacyjne, delirium terminalne, delirium tremens, demencja, elektrokardiogram, encefalopatia Wernickego, inhibitor cholinoesterazy, interwencja behawioralna, interwencja niefarmakologiczna, leczenie antybiotykami, lek przeciwpsychotyczny, lek uspokajający, melatonina, objaw pozapiramidowy, opieka wspierająca, późna dyskineza, ramelteon, rezonans magnetyczny, tlenoterapia, tomografia komputerowa, zaburzenia świadomości, zespół odstawienia alkoholu, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Mikrocefalia – Diagnostyka i diagnoza
Mikrocefalia definiowana jest jako obwód głowy mniejszy niż 2 odchylenia standardowe (SD) poniżej średniej dla wieku i płci (poniżej 3. percentyla), a ciężka mikrocefalia jako obwód głowy mniejszy niż 3 SD poniżej normy. Diagnostyka prenatalna opiera się głównie na ultrasonografii, gdzie kryteria obejmują HC < -3 SD, stosunek HC/AC poniżej 3 percentyla oraz HC/FL znacznie poniżej normy, a także rezonans magnetyczny płodu (MRI) wykonywany optymalnie między 28. a 32. tygodniem ciąży, pozwalający na wykrycie nieprawidłowości migracji neuronalnej (np. lissencefalia, polimikrogyria). Po urodzeniu diagnoza opiera się na pomiarze obwodu głowy w ciągu pierwszych 24 godzin życia, z uwzględnieniem historii ciąży, badania fizykalnego oraz pomiarów obwodu głowy rodziców. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć kraniosynostozę oraz ocenić, czy mikrocefalia jest pierwotna (wrodzona) czy wtórna (nabyta), a także czy występuje izolowanie czy w przebiegu zespołów genetycznych. Kluczowe jest zastosowanie odpowiednich siatek centylowych (WHO dla 0-2 lat, CDC dla 2-3 lat) oraz wielodyscyplinarne podejście diagnostyczne.
aberracje chromosomowe, array CGH, badanie ultrasonograficzne, cytomegalia, encefalopatia niedotlenieniowo-niedokrwienna, fizjoterapia, kariotyp, kraniosynostoza, lissencefalia, logopedia, mikrocefalia, mutacje genowe, obwód głowy, polimikrogyria, poradnictwo genetyczne, rezonans magnetyczny, rezonans magnetyczny płodu, różyczka, sekwencjonowanie całego eksonu, sekwencjonowanie nowej generacji, terapia zajęciowa, toksoplazmoza, tomografia komputerowa, wirus Zika, zespół Cockayne’a, zespół meckela-grubera, zespół Retta, zespół Rubinsteina-Taybiego, zespół Seckela, zespół Smitha-Lemliego-Opitza - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba chagasa – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Chagasa, wywołana przez Trypanosoma cruzi, wymaga różnorodnych metod diagnostycznych dostosowanych do fazy choroby. W ostrej fazie (2-4 tygodnie po zakażeniu) zaleca się bezpośrednie badanie świeżej krwi, rozmazy barwione metodą Giemsy oraz metody zagęszczania (mikrohematokryt, test Strouta) o czułości 80-90%. W fazie przewlekłej, charakteryzującej się niską parazytemią, diagnostyka opiera się na serologii, stosując co najmniej dwa testy o różnych zasadach metodologicznych, np. ELISA (czułość 94-100%, swoistość 96-100%), pośrednią hemaglutynację (czułość 88-99%, swoistość 96-100%) oraz immunofluorescencję (czułość i swoistość ok. 98%). PCR jest użyteczne w fazie ostrej i reaktywacji, jednak w przewlekłej fazie wykrywa pasożyty u 40-70% pacjentów. Szybkie testy diagnostyczne (RDTs) mają czułość 75,5-99% i swoistość 70,9-100%, zalecane są jedynie do badań przesiewowych. Diagnostyka powinna uwzględniać kontekst epidemiologiczny, zwłaszcza u osób z obszarów endemicznych oraz u pacjentów z grup ryzyka, takich jak kobiety w ciąży, osoby z immunosupresją czy biorcy przeszczepów.
amplifikacja izotermiczna wspomagana pętlą, badania przesiewowe, badanie fizykalne, biopsja serca, choroba Chagasa, dysfagia, echokardiogram, elektrokardiogram, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, faza przewlekła, immunofluorescencja pośrednia, immunosupresja, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kolonoskopia, niedociśnienie, PCR w czasie rzeczywistym, płyn mózgowo-rdzeniowy, pośrednia hemaglutynacja, przeszczep narządów, reakcja łańcuchowa polimerazy, rozmaz krwi, szybkie testy diagnostyczne, tachykardia, test ELISA, tomografia komputerowa, transfuzja krwi, trypanosoma cruzi, trypanosomoza amerykańska, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opon mózgowych - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina przełykowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przepuklina przełykowa (hiatus hernia) charakteryzuje się zróżnicowanym przebiegiem klinicznym, a rokowanie zależy od typu, wielkości przepukliny, wieku pacjenta oraz chorób współistniejących. Laparoskopowa naprawa chirurgiczna jest metodą z wyboru, wykazującą około 90% skuteczności w długoterminowej kontroli objawów refluksu żołądkowo-przełykowego, choć nawroty anatomiczne występują u około 27,4% pacjentów, a objawowe u 7-50%. Wiek powyżej 80 lat znacząco zwiększa ryzyko powikłań i śmiertelności (iloraz szans 3,9 dla planowych i 3,5 dla nagłych operacji), jednak sam wiek nie powinien być bezwzględnym przeciwwskazaniem do zabiegu – kluczowa jest ocena kruchości (frailty score) i optymalizacja okołooperacyjna, zwłaszcza profilaktyka powikłań płucnych i zakrzepowo-zatorowych. BMI pacjenta koreluje z progresją przepukliny, co podkreśla rolę otyłości w patogenezie i rokowaniu.
badanie obrazowe, choroba refluksowa przełyku, choroba współistniejąca, iloraz szans, indeks masy ciała, inhibitor pompy protonowej, laparoskopowa naprawa przepukliny, niedożywienie, niewydolność oddechowa, osierdzie, otyłość, powikłanie płucne, przepuklina okołoprzełykowa, przepuklina przełykowa, przepuklina rozworu przełykowego, przepuklina ślizgowa, przepuklina typu I, przepuklina typu II-IV, przetoczenie krwi, refluks żołądkowo-przełykowy, sepsa, stłuszczenie wątroby, tomografia komputerowa, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wargi – Diagnostyka i diagnoza
Rak wargi, najczęściej będący rakiem płaskonabłonkowym, wymaga wczesnej i precyzyjnej diagnostyki obejmującej szczegółowe badanie fizykalne, wywiad z uwzględnieniem czynników ryzyka (palenie tytoniu, alkohol, ekspozycja na UV) oraz potwierdzenie histopatologiczne poprzez biopsję (wycinkową lub wycięciową) w znieczuleniu miejscowym. Cytologia eksfoliatywna stanowi metodę wstępną o ograniczonej wartości diagnostycznej. Po potwierdzeniu rozpoznania, niezbędne jest wykonanie badań obrazowych: tomografii komputerowej (TK) z kontrastem do oceny naciekania tkanek i przerzutów, rezonansu magnetycznego (MR) do oceny tkanek miękkich oraz pozytonowej tomografii emisyjnej (PET/CT) w celu wykrycia przerzutów regionalnych i odległych. Biopsja cienkoigłowa (FNA) powiększonych węzłów chłonnych szyi umożliwia ocenę obecności przerzutów. Diagnostyka molekularna, w tym ocena ekspresji p16, pozwala na identyfikację zakażenia HPV, co ma znaczenie prognostyczne i terapeutyczne. Klasyfikacja TNM (T, N, M) umożliwia określenie stadium zaawansowania, które jest kluczowe dla wyboru terapii i rokowania, z pięcioletnim przeżyciem sięgającym 100% w stadium I (guz <2 cm, bez przerzutów).
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, białko p16, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja wycięciowa, biopsja wycinkowa, bronchoskopia, endoskopia, ezofagoskopia, klasyfikacja TNM, laryngoskopia, liszaj płaski, panendoskopia, pantomogram, PET-CT, pozytonowa tomografia emisyjna, rak in situ, rak płaskonabłonkowy, rak wargi, rezonans magnetyczny, rogowacenie słoneczne wargi, tomografia komputerowa, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie cieśni aorty – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zwężenie cieśni aorty (coarctation of the aorta) to wrodzona wada serca, polegająca na zwężeniu łuku aorty, najczęściej za lewą tętnicą podobojczykową, co prowadzi do różnicy ciśnienia tętniczego między kończynami górnymi a dolnymi oraz przeciążenia lewej komory. Występuje u 5-8% pacjentów z wrodzonymi wadami serca, z częstością około 1600 noworodków rocznie w USA. Objawy zależą od stopnia zwężenia i wieku, obejmując niewydolność krążenia, tachypnoe, sinicę, zmniejszone tętno na tętnicach udowych oraz nadciśnienie tętnicze u starszych pacjentów. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, echokardiografii, rezonansie magnetycznym, tomografii komputerowej oraz cewnikowaniu serca. Leczenie obejmuje podawanie prostaglandyny E1 w dawce 0,05-0,15 mcg/kg/min u noworodków, leki inotropowe, moczopędne i przeciwnadciśnieniowe oraz interwencje chirurgiczne (np. zespolenie koniec do końca, plastyka z łatą) lub przezskórne (angioplastyka balonowa, implantacja stentu), dobierane indywidualnie w zależności od wieku i anatomii wady.
angioplastyka balonowa, bilans płynów, cewnikowanie serca, diureza, duszność wysiłkowa, dysfunkcja serca, echokardiografia, implantacja stentu, infekcyjne zapalenie wsierdzia, koarktacja aorty, lek inotropowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, nawrót zwężenia, nieefektywna perfuzja tkankowa, nietolerancja wysiłku, niewydolność krążenia, niewydolność serca, perfuzja obwodowa, prostaglandyna E1, przewód tętniczy, rekoarktacja, rezonans magnetyczny serca, sinica, tachypnoe, tętniak aorty, tętnica udowa, tomografia komputerowa, wrodzona wada serca, zaburzenia karmienia, zaburzony wzorzec oddychania, zespolenie koniec do końca, zmniejszony rzut serca, zwężenie cieśni aorty - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi nawrotowy – Diagnostyka i diagnoza
Nawrót raka piersi definiowany jest jako ponowne pojawienie się choroby nowotworowej po zakończonym leczeniu pierwotnym, mogący manifestować się jako wznowa miejscowa, regionalna lub przerzuty odległe. Diagnostyka nawrotu opiera się na badaniach obrazowych takich jak mammografia (wykrywająca 8-50% wznów ipsilateralnych), ultrasonografia, rezonans magnetyczny (MRI) o czułości tkankowej 99%, tomografia komputerowa (CT), PET/CT oraz scyntygrafia kości. Biopsja pozostaje złotym standardem potwierdzenia nawrotu i oceny profilu molekularnego guza, co jest kluczowe dla wyboru terapii. W diagnostyce pomocne są także markery nowotworowe (CEA, CA 27.29) oraz nowoczesne metody, takie jak biopsja płynna wykrywająca krążące DNA guza (ctDNA), umożliwiająca wykrycie nawrotu średnio 15 miesięcy przed objawami klinicznymi. Testy genomowe, np. Oncotype DX Breast Recurrence Score, pozwalają ocenić ryzyko nawrotu (wynik 26-100 wskazuje na wysokie ryzyko) i wspierają personalizację leczenia.
antygen rakowo-zarodkowy, badanie PET-CT, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja płynna, brodawka sutkowa, dół pachowy, krążące DNA guza, martwica tłuszczowa, mutacja BRCA, Oncotype DX, potrójnie ujemny rak piersi, pozytonowa tomografia emisyjna, profil molekularny guza, rak piersi nawrotowy, rak zapalny piersi, receptor hormonalny, scyntygrafia kości, tomografia komputerowa, utrata masy ciała, wysięk surowiczy, wznowa miejscowa, wznowa odległa, wznowa regionalna, zabieg oszczędzający pierś, zajęcie węzłów chłonnych - Leksykon chorób i schorzeń
Przemieszczenie przegrody nosowej – Diagnostyka i diagnoza
Przemieszczenie przegrody nosowej, występujące u około 80% populacji, diagnozuje się przede wszystkim na podstawie szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego przeprowadzanego przez otolaryngologa. Kluczowe metody diagnostyczne obejmują rynoskopię przednią, endoskopię nosową oraz badania obrazowe takie jak tomografia komputerowa (CT) i stożkowa tomografia komputerowa (CBCT). CT umożliwia ocenę stopnia i kształtu deformacji (np. C-kształtna, S-kształtna) oraz współistniejących patologii zatok, przy czym nowoczesne skanery pozwalają na uzyskanie obrazów w 20-40 sekund przy dawce promieniowania stanowiącej 10% standardowej. CBCT pozwala na precyzyjne obliczenie kąta i wskaźnika odchylenia przegrody. Dodatkowo, metody funkcjonalne takie jak rynometria akustyczna i rynomanometria dostarczają informacji o drożności nosa, jednak mają ograniczoną czułość i specyficzność w porównaniu do badań endoskopowych i obrazowych.
alergiczny nieżyt nosa, bezdech senny, ciągłe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych, endoskop, endoskopia nosowa, infekcja zatok, krwawienie z nosa, lek przeciwhistaminowy, obrzęk alergiczny, otolaryngolog, polip nosa, przemieszczenie przegrody nosowej, przerost małżowin nosowych, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, rynomanometria, rynometria akustyczna, rynoplastyka, rynoskopia przednia, septoplastyka, septorynoplastyka, skrzywienie przegrody nosowej, steroid donosowy, stożkowa tomografia komputerowa, tomografia komputerowa, wziernik nosowy - Leksykon chorób i schorzeń
Wodniak – Diagnostyka i diagnoza
Wodniak (hydrocele) to nagromadzenie płynu surowiczego pomiędzy warstwami osłonki pochwowej jądra lub wzdłuż powrózka nasiennego, manifestujące się obrzękiem moszny, zwykle bezbolesnym i jednostronnym lub obustronnym. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na badaniu fizykalnym, w tym ocenie konsystencji, obecności obrzęku oraz możliwości oddzielnego wyczucia jądra, a także na diafanoskopii, która wykazuje dodatnią transilluminację w przypadku wodniaka. USG moszny jest badaniem z wyboru w przypadkach wątpliwych lub podejrzenia współistniejących patologii, umożliwiając ocenę charakteru płynu, wielkości zbiornika oraz wykluczenie innych przyczyn obrzęku, takich jak przepuklina pachwinowa, nowotwór jądra czy torbiel najądrza. W diagnostyce różnicowej istotne jest wykluczenie stanów ostrych, takich jak skręt jądra, oraz rozpoznanie typów wodniaka: wrodzonych (komunikujących i niekomunikujących) oraz nabytych, z uwzględnieniem wieku pacjenta i objawów klinicznych.
alfa-fetoproteina, badanie dopplerowskie, badanie fizykalne, badanie obrazowe, beta-hCG, diafanoskopia, hydrocelectomia, krwiak jądra, marker nowotworowy, obrzęk moszny, osłonka pochwowa, płyn surowiczy, potworniak, powrózek nasienny, przepuklina pachwinowa, rezonans magnetyczny, skleroterapia, skręt jądra, środek sklerotyzujący, tomografia komputerowa, torbiel najądrza, transilluminacja, USG moszny, wodniak, wodniak komunikujący, wodniak wrodzony, zapalenie jądra, żylaki powrózka nasiennego - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniak wątroby – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Naczyniak wątroby jest najczęstszym łagodnym guzem wątroby, występującym u 2-5% populacji, częściej u kobiet. Zmiana ta, zbudowana z nieprawidłowo rozwiniętych naczyń krwionośnych, zwykle ma charakter pojedynczy i jest mniejsza niż 4 cm, nie wykazując tendencji do wzrostu. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych: USG, TK i MRI, a biopsja jest rzadko wskazana ze względu na ryzyko krwawienia. Objawy kliniczne pojawiają się głównie przy naczyniakach olbrzymich (>4 cm), obejmując ból brzucha, uczucie pełności, nudności, a także powikłania takie jak zakrzepica, zespół Kasabacha-Merritta czy pęknięcie guza. Większość przypadków jest bezobjawowa i nie wymaga leczenia, a opieka polega na monitorowaniu i edukacji pacjenta.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, badanie ultrasonograficzne, bewacyzumab, bilans płynów, biopsja, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, doustne środki antykoncepcyjne, embolizacja przeztętnicza, inhibitor wielokinazowy, koagulopatia ze zużycia, łagodny guz wątroby, leczenie przeciwbólowe, linia zewnątrzoponowa, małopłytkowość, naczyniak wątroby, ostry ból brzucha, przeszczep wątroby, rak wątrobowokomórkowy, rak włóknisto-blaszkowy, rezonans magnetyczny, sorafenib, spirometria, tomografia komputerowa, wczesna sytość, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zespół Kasabacha-Merritta - Leksykon chorób i schorzeń
Empyema – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Ropniak opłucnej (empyema) jest poważnym stanem klinicznym, charakteryzującym się obecnością ropy w jamie opłucnej, najczęściej w przebiegu zapalenia płuc, z wysoką śmiertelnością 30-dniową sięgającą 10,5% i roczną przekraczającą 19%. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują wiek pacjenta, obecność przetoki oskrzelowo-opłucnowej (zwiększającej 90-dniową śmiertelność o 13,8%), wskaźnik chorób współistniejących Charlsona ≥3, nadużywanie alkoholu, choroby układu sercowo-naczyniowego oraz stan sprawności ≥3. Dodatkowo, cukrzyca, hipoalbuminemia, obecność przegród w płynie oraz gruźlica są istotnymi predyktorami niepowodzenia leczenia, szczególnie w złożonych przypadkach. Stratyfikacja ryzyka według badania PILOT pozwala na przewidywanie 3-miesięcznej śmiertelności na poziomie 2,3% (niski), 9,2% (średni) i 29,3% (wysoki), co umożliwia indywidualizację terapii.
alkoholizm, choroba nowotworowa, cukrzyca, gruźlica, hiperlipidemia, hipoalbuminemia, indeks Charlsona, jama opłucna, krzywa ROC, miażdżyca, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, pogrubienie opłucnej, przetoka oskrzelowo-opłucnowa, resekcja płuca, ropniak opłucnej, stratyfikacja ryzyka pacjenta, tomografia komputerowa, wysięk opłucnowy, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiele trzustki – Diagnostyka i diagnoza
Torbiele trzustki są często wykrywane przypadkowo podczas badań obrazowych, takich jak TK i MRI, z częstością sięgającą 10% u pacjentów poddawanych tym badaniom. Kluczowe jest rozróżnienie torbieli nowotworowych (np. IPMN, MCN) od nienowotworowych (np. pseudotorbiele), gdyż torbiele śluzowe mają potencjał złośliwości i wymagają często resekcji chirurgicznej. Diagnostyka opiera się na MRI/MRCP jako metodzie z wyboru, umożliwiającej ocenę komunikacji torbieli z przewodem trzustkowym oraz identyfikację cech ryzyka złośliwości, takich jak poszerzenie przewodu głównego ≥10 mm czy obecność komponentu litego. TK jest przydatna zwłaszcza w wykrywaniu zwapnień i u pacjentów, którzy nie mogą przejść MRI. Endoskopowa ultrasonografia (EUS) wraz z biopsją aspiracyjną cienkoigłową (EUS-FNA) pozwala na pobranie płynu do analizy cytologicznej i biochemicznej (m.in. CEA z wartością odcięcia 192 ng/ml, amylaza, CA 19-9), co wspomaga klasyfikację torbieli i ocenę ryzyka złośliwości. Nowoczesne metody, takie jak analiza molekularna płynu torbieli (NGS), endoskopowa mikroskopia konfokalna (CLE) oraz biopsja kleszczykowa pod kontrolą EUS (EUS-TTNB), zwiększają dokładność diagnostyczną do około 90%.
antygen karcinoembrionalny, badanie cytologiczne, BD-IPMN, biopsja cienkoigłowa, dysplazja wysokiego stopnia, endomikroskopia konfokalna, EUS, gruczolakorak trzustki, guz neuroendokrynny trzustki, IPMN, MCN, mikroskopia konfokalna, MRCP, NGS, ostre zapalenie trzustki, postępowanie kliniczne, przewlekłe zapalenie trzustki, pseudotorbiel trzustki, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, torbiel nowotworowa, torbiel śluzowa, torbiel trzustki, ultrasonografia endoskopowa, żółtaczka obturacyjna - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół pieczenia jamy ustnej – Diagnostyka i diagnoza
Zespół pieczenia jamy ustnej (BMS) to przewlekły zespół bólowy charakteryzujący się uczuciem pieczenia w jamie ustnej bez widocznych zmian patologicznych błony śluzowej. Diagnoza BMS opiera się na kryteriach ICHD-3, które wymagają obecności bólu trwającego ponad 3 miesiące, codziennie przez ponad 2 godziny, o charakterze palącym i lokalizującym się powierzchownie w błonie śluzowej jamy ustnej, przy prawidłowym badaniu klinicznym i wykluczeniu innych przyczyn. Typowe objawy obejmują ból obustronny, najczęściej w przednich dwóch trzecich języka, nasilający się w ciągu dnia, z towarzyszącym uczuciem suchości i zaburzeniami smaku. Diagnostyka różnicowa wymaga szerokiego panelu badań laboratoryjnych (morfologia, poziomy witamin B, kwasu foliowego, żelaza, cynku, glukozy, hormonów tarczycy i płciowych, markerów stanu zapalnego, autoprzeciwciał), testów mikrobiologicznych (w tym na Candida albicans), testów alergicznych, oceny wydzielania śliny (sialometria, sialochemia) oraz badań obrazowych i endoskopowych w wybranych przypadkach. Niezbędna jest także ocena stanu psychicznego pacjenta ze względu na częste współwystępowanie zaburzeń lękowo-depresyjnych.
alergia kontaktowa, atypowy ból twarzy, badanie neurofizjologiczne, badanie pH-metryczne, biopsja błony śluzowej, błona śluzowa jamy ustnej, Candida albicans, czynnik stresogenny, endoskopia górnego odcinka, ICHD-3, język geograficzny, kandydoza jamy ustnej, liszaj płaski jamy ustnej, marker biologiczny, marker stanu zapalnego, Międzynarodowa Klasyfikacja Bólów Głowy, niedoczynność tarczycy, pierwotny zespół pieczenia jamy ustnej, przepływ śliny, refluks żołądkowo-przełykowy, rezonans magnetyczny, sialometria, stres oksydacyjny, test płatkowy, tomografia komputerowa, wtórny zespół pieczenia jamy ustnej, wymaz z jamy ustnej, zaburzenie psychiczne, zespół pieczenia jamy ustnej, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy – Diagnostyka i diagnoza
Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy charakteryzuje się przerwaniem ciągłości błony śluzowej sięgającym warstwy mięśniowej, wynikającym z zaburzenia równowagi między czynnikami agresywnymi (kwas żołądkowy) a ochronnymi (warstwa śluzowa). Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, ze zwróceniem uwagi na objawy alarmowe, takie jak krwiste wymioty, smolisty stolec, utrata masy ciała czy żółtaczka. Kluczowe jest wykrycie Helicobacter pylori, głównej przyczyny choroby, za pomocą testów nieinwazyjnych (test oddechowy z mocznikiem znakowanym 13C lub 14C, test antygenowy w kale) lub inwazyjnych (test ureazowy, badanie histopatologiczne biopsji). Ezofagogastroduodenoskopia (EGD) pozostaje złotym standardem diagnostycznym, umożliwiając lokalizację, ocenę wrzodu, pobranie wycinków oraz wykluczenie nowotworów, szczególnie u pacjentów powyżej 55-60 lat, z objawami alarmowymi lub powikłaniami. Metody obrazowe, takie jak badanie kontrastowe z barytem (czułość do 95%) i tomografia komputerowa jamy brzusznej, uzupełniają diagnostykę, zwłaszcza w ocenie powikłań (perforacja, krwawienie, zwężenie odźwiernika).
badanie histopatologiczne, biopsja błony śluzowej, błona śluzowa przewodu pokarmowego, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, dyspepsja funkcjonalna, ezofagogastroduodenoskopia, Helicobacter pylori, inhibitor pompy protonowej, krwawiący wrzód, kwas żołądkowy, morfologia krwi obwodowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objaw Blumberga, perforacja wrzodu, próby wątrobowe, strategia test and treat, szybki test ureazowy, test antygenowy w kale, test oddechowy z mocznikiem, test serologiczny, test stymulacji sekretynowej, tomografia komputerowa, tomografia komputerowa z angiografią, wrzód oporny na leczenie, zespół Zollingera-Ellisona, zwężenie odźwiernika - Leksykon chorób i schorzeń
Mikrocefalia – Objawy
Mikrocefalia to wrodzona wada neurologiczna charakteryzująca się obwodem głowy mniejszym o co najmniej 2 odchylenia standardowe (SD) od średniej dla wieku i płci, a w cięższych przypadkach o ≥3 SD. Etiologia obejmuje zaburzenia rozwoju mózgu prenatalne lub zahamowanie wzrostu mózgu po urodzeniu. Klinicznie obserwuje się nieproporcjonalnie małą czaszkę, spadziste czoło, luźną skórę głowy oraz opóźnienia rozwojowe w zakresie mowy, motoryki i funkcji poznawczych. Objawy neurologiczne mogą obejmować napady padaczkowe, spastyczność, niepełnosprawność intelektualną oraz problemy sensoryczne (wzrok, słuch). Diagnostyka opiera się na pomiarze obwodu głowy i badaniach obrazowych (TK, MRI) oraz ocenie rozwoju dziecka. Mikrocefalia może być wrodzona lub nabyta, a jej przebieg jest przewlekły i zróżnicowany pod względem nasilenia objawów.
audiolog, badanie krwi, badanie obrazowe głowy, ciężka mikrocefalia, drgawki, dysfagia, fizjoterapia, mikrocefalia nabyta, mikrocefalia wrodzona, napad padaczkowy, neurolog dziecięcy, niepełnosprawność intelektualna, objawy nerwowo-mięśniowe, obwód głowy, okulista, opóźnienie rozwojowe, problem ze słuchem, problem ze wzrokiem, rezonans magnetyczny, spastyczność, terapia mowy, terapia zajęciowa, tomografia komputerowa, trudność z karmieniem - Leksykon chorób i schorzeń
Zerwanie obrąbka stawu biodrowego – Etiologia i przyczyny
Zerwanie obrąbka stawu biodrowego jest wynikiem uszkodzenia pierścienia chrząstki włóknistej otaczającej panewkę, pełniącego funkcje stabilizujące i amortyzujące staw. Główne etiologie obejmują konflikt udowo-panewkowy (FAI) w formach CAM i PINCER, dysplazję stawu biodrowego, ostre urazy (np. wypadki komunikacyjne, urazy sportowe), przewlekłe mikrourazy związane z powtarzalnymi ruchami rotacyjnymi oraz wiotkość torebki stawowej, często wynikającą z zaburzeń tkanki łącznej. Zmiany degeneracyjne, zwłaszcza osteoartroza, również odgrywają istotną rolę, szczególnie u osób starszych. Warto podkreślić, że zerwanie obrąbka często współistnieje z innymi patologiami stawu, a jego etiologia jest wieloczynnikowa, co wymaga kompleksowego podejścia diagnostycznego i terapeutycznego.
antewersja szyjki kości udowej, artrografia MR, choroba Legga-Calvégo-Perthesa, choroba zwyrodnieniowa stawów, chrząstka włóknista, dysplazja stawu biodrowego, głowa kości udowej, hipermobilność stawu, konflikt typu CAM, konflikt typu PINCER, konflikt udowo-panewkowy, obrąbek panewkowy, obrąbek stawu biodrowego, osteoartroza, panewka stawu biodrowego, proces degeneracyjny, szyjka kości udowej, tomografia komputerowa, uszkodzenie chrząstki stawowej, więzadło biodrowo-udowe, wiotkość torebki stawowej, zerwanie obrąbka stawu biodrowego, zespół Ehlersa-Danlosa, zmiana degeneracyjna, zmiana zwyrodnieniowa, zwichnięcie stawu biodrowego - Leksykon chorób i schorzeń
Kamica ślinianek – Objawy
Kamica ślinianek (sialolithiasis) to schorzenie charakteryzujące się formowaniem złogów fosforanu wapnia i hydroksyapatytu w gruczołach ślinowych, najczęściej w śliniance podżuchwowej (80-90%), głównie w przewodzie Whartona. Objawy obejmują jednostronny ból i obrzęk gruczołu, nasilające się podczas posiłków (tzw. „zespół posiłkowy”), z dolegliwościami trwającymi 1-2 godziny. Ból jest tępy, nawracający, lokalizowany w okolicy gruczołu, a obrzęk może być widoczny i bolesny. Dodatkowo mogą wystąpić kserostomia, trudności w otwieraniu ust, halitoza oraz gorzki smak w ustach. Kamienie rosną średnio o 1 mm rocznie, a średni czas trwania objawów przed zgłoszeniem się do lekarza wynosi około 5 lat dla kamieni podżuchwowych i 4,8 roku dla przyusznych. Nawracające epizody bólu i obrzęku podczas posiłków określane są jako kolka ślinowa.
atrofia gruczołu, choroba dziąseł, dysfagia, fosforan wapnia, gruczoł ślinowy, halitoza, hydroksyapatyt, kamica ślinianek, kserostomia, obustronne występowanie, próchnica, przewód Whartona, sialadenitis, sialolit, ślinianka podjęzykowa, ślinianka podżuchwowa, ślinianka przyuszna, tomografia komputerowa, ultrasonografia, węzeł chłonny, włóknienie, wydzielina ropna - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie kanału kręgowego – Diagnostyka i diagnoza
Zwężenie kanału kręgowego to patologia charakteryzująca się redukcją przestrzeni kanału kręgowego, prowadzącą do ucisku rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie medycznym, badaniu fizykalnym oraz badaniach obrazowych, z MRI jako złotym standardem. Wymiary diagnostyczne to poniżej 11 mm w odcinku szyjnym (norma 14 mm) i 12 mm lub mniej w odcinku lędźwiowym. MRI umożliwia ocenę stopnia zwężenia, ucisku na struktury nerwowe, stanu krążków międzykręgowych i więzadeł żółtych. CT i CT-mielografia stanowią alternatywę w przypadku przeciwwskazań do MRI lub niejednoznacznych wyników. Badania elektrofizjologiczne mają ograniczoną wartość diagnostyczną i nie są zalecane rutynowo, choć test chodu EMG może wspomagać ocenę neurogennego chromania przestankowego.
badanie przewodnictwa nerwowego, chromanie przestankowe, CT-mielografia, elektromiografia, korzeń nerwowy, kręgozmyk, neuropatia obwodowa, objaw Babińskiego, objaw neurologiczny, przepuklina krążka międzykręgowego, przestrzeń podpajęczynówkowa, radikulopatia, rezonans magnetyczny, środek kontrastowy, tomografia komputerowa, ucisk na rdzeń kręgowy, wskaźnik kostkowo-ramienny, zdjęcie rentgenowskie, zespół ogona końskiego, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, zwężenie kanału kręgowego, zwężenie otworowe - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma nabłonkowate – Epidemiologia
Sarcoma nabłonkowate (ES) to rzadki, agresywny mięsak tkanek miękkich o pochodzeniu mezenchymalnym, charakteryzujący się utratą ekspresji białka SMARCB1/INI1. Występuje głównie u młodych dorosłych (mediana wieku 27 lat), z częstością zachorowań wynoszącą 0,02-0,05/100 000 w UE i USA. Wyróżnia się dwa podtypy: klasyczny (dystalny) i proksymalny, z przewagą zachorowań u mężczyzn (stosunek 2:1). ES cechuje się wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych (40-60%) i przerzutów regionalnych do węzłów chłonnych (do 30%), a także odległych (płuca, kości, mózg) u 20-50% pacjentów. 5-letnie przeżycie całkowite waha się od 25% do 70%, zależnie od stopnia zaawansowania choroby i obecności przerzutów. Czynniki pogarszające rokowanie to m.in. wielkość guza >5 cm, lokalizacja proksymalna, obecność nacieków naczyniowych, martwica ≥30%, dodatnie marginesy chirurgiczne oraz wysoka aktywność mitotyczna.
aktywność mitotyczna, choroba przerzutowa, kompleks SWI/SNF, leczenie systemowe, margines chirurgiczny, mięsak tkanek miękkich, nawrót miejscowy, nowotwór tkanek miękkich, obrazowanie przekrojowe, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut in-transit, przerzut odległy, przerzut regionalny, rhabdomyosarcoma, sarcoma nabłonkowate, system TNM, tkanka mezenchymalna, tomografia komputerowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cieśni piersiowej – Diagnostyka i diagnoza
Zespół cieśni piersiowej (TOS) to złożone schorzenie wynikające z ucisku struktur nerwowo-naczyniowych w przestrzeni między obojczykiem a pierwszym żebrem, obejmujące trzy główne typy: neurogenny (nTOS, 90-95% przypadków), żylny (vTOS, 3-5%) oraz tętniczy (aTOS, 1-2%). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym (m.in. testy prowokacyjne: Roosa, Adsona, Eden, Wrighta) oraz badaniach obrazowych (RTG, USG, CT, MRI) i elektrodiagnostycznych (EMG, badanie przewodnictwa nerwowego). Wartości diagnostyczne obejmują m.in. redukcję prędkości przewodzenia nerwów do <85 m/s jako wynik dodatni oraz <60 m/s jako wskazanie do leczenia operacyjnego. Badania naczyniowe, takie jak DSA, CTA, MR angiografia i duplex Doppler, są kluczowe w wykrywaniu zmian naczyniowych, zwłaszcza w vTOS i aTOS. Blokady mięśni schodkowych i piersiowego mniejszego z anestetykiem miejscowym pełnią rolę diagnostyczną i terapeutyczną, potwierdzając miejsce ucisku i prognozując skuteczność leczenia chirurgicznego.
badanie Dopplera, badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, CT angiografia, elektromiografia, neurogenny zespół cieśni piersiowej, neurografia MR, neuropatia łokciowa, parestezje, radikulopatia szyjna, rezonans magnetyczny, somatosensoryczne potencjały wywołane, splot ramienny, test Adsona, test Roosa, tętnica podobojczykowa, tętniczy zespół cieśni piersiowej, tomografia komputerowa, ultrasonografia, wewnątrznaczyniowa ultrasonografia, zapalenie splotu ramiennego, żebro szyjne, zespół cieśni nadgarstka, zespół cieśni piersiowej, żyła podobojczykowa, żylny zespół cieśni piersiowej - Leksykon chorób i schorzeń
Niekontrolowane oddawanie moczu podczas snu, inaczej enureza nocna – Diagnostyka i diagnoza
Enureza nocna, definiowana jako mimowolne oddawanie moczu podczas snu co najmniej dwa razy w tygodniu przez minimum 3 miesiące u dzieci powyżej 5 roku życia, dotyka około 15% pięciolatków. Diagnostyka wymaga szczegółowego wywiadu obejmującego częstotliwość epizodów, objawy dzienne, historię rodzinną, nawyki płynowe oraz ewentualne problemy urologiczne i neurologiczne. Badanie fizykalne powinno uwzględniać ocenę jamy brzusznej, okolicy krocza i dolnej części kręgosłupa oraz pomiar ciśnienia tętniczego. Podstawowe badania laboratoryjne to urynaliza na stężonym moczu (ciężar właściwy >1,010) i posiew moczu w przypadku podejrzenia zakażenia. Klasyfikacja enurezy obejmuje pierwotne i wtórne moczenie nocne oraz podział na monosymptomatyczne i niemonosymptomatyczne, co ma znaczenie prognostyczne i terapeutyczne. Dalsza diagnostyka, w tym USG nerek i pęcherza, badania urodynamiczne, uroflowmetria czy ocena objętości zalegającego moczu, jest wskazana przy obecności objawów dodatkowych lub nieprawidłowościach w badaniach podstawowych.
badanie cystometryczne, badanie fizykalne, badanie ogólne moczu, badanie urodynamiczne, bezdech senny, czerwona flaga, dziennik mikcji, enureza nocna, krwiomocz, mała pojemność pęcherza, moczenie nocne, niedobór ADH, pęcherz nadreaktywny, pęcherz neurogenny, pierwotne moczenie nocne, polisomnogram, poliuria nocna, posiew moczu, problem urologiczny, przerost prostaty, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, uroflowmetria, urynaliza, USG nerek, zakażenie układu moczowego - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak ewinga – Objawy
Mięsak Ewinga to złośliwy nowotwór kości i tkanek miękkich, najczęściej diagnozowany u pacjentów w wieku 10-20 lat, stanowiący drugi co do częstości pierwotny nowotwór kości u dzieci. Charakterystyczne objawy miejscowe obejmują ból nasilający się nocą i podczas aktywności fizycznej, obrzęk oraz obecność guza, często z towarzyszącymi złamaniami patologicznymi. Objawy ogólnoustrojowe, takie jak gorączka, utrata masy ciała, anemia i osłabienie, pojawiają się zwykle w zaawansowanym stadium choroby lub przy obecności przerzutów. Lokalizacje najczęstsze to kości długie kończyn, miednica, żebra, kręgosłup i klatka piersiowa, a przerzuty występują u 20-25% pacjentów w chwili rozpoznania, najczęściej do płuc, innych kości i szpiku kostnego.
anemia, badanie radiologiczne, badanie RTG, ból wzrostowy, chemioterapia, drętwienie, duszność, guz miednicy, kość długa, kość piszczelowa, kość ramieniowa, kość udowa, kostniakomięsak, kręgosłup, miednica, mięsak Ewinga, nietrzymanie moczu, nowotwór kości, objaw neurologiczny, paraliż, przerzut do płuc, przerzut nowotworowy, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, szpik kostny, tomografia komputerowa, utrata masy ciała, węzeł chłonny, złamanie patologiczne, złe samopoczucie - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zwyrodnieniowa stawów – Diagnostyka i diagnoza
Choroba zwyrodnieniowa stawów (OA) jest najczęstszą formą zapalenia stawów, dotykającą ponad 80% osób powyżej 55 roku życia. Diagnoza opiera się głównie na wywiadzie klinicznym i badaniu fizykalnym, gdzie kluczowymi objawami są ból nasilający się podczas ruchu, poranna sztywność trwająca krócej niż 30 minut oraz ograniczony zakres ruchu z trzeszczeniami i powiększeniem kostnym stawu. Badania obrazowe, zwłaszcza RTG, potwierdzają diagnozę poprzez wykrycie zwężenia szpary stawowej, osteofitów, sklerotyzacji podchrzęstnej i torbieli podchrzęstnych, jednak zmiany radiologiczne nie zawsze korelują z nasileniem objawów. MRI, CT i ultrasonografia są stosowane w wybranych przypadkach, szczególnie gdy konieczne jest wykluczenie innych patologii lub ocena tkanek miękkich. Badania laboratoryjne, w tym CRP i OB, zwykle pozostają w normie i służą głównie do wykluczenia innych schorzeń, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, dna moczanowa czy infekcje stawowe. Analiza płynu stawowego wykazuje liczbę leukocytów poniżej 2000/μl, co potwierdza charakter niezapalny OA.
artrocenteza, aspiracja płynu stawowego, białko C-reaktywne, biomarkery, choroba zwyrodnieniowa stawów, czynnik reumatoidalny, dna moczanowa, fibromialgia, łuszczycowe zapalenie stawów, OB, obrzęk szpiku kostnego, osteofity, przebudowa kostna, przeciwciała przeciwjądrowe, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, sklerotyzacja podchrzęstna, spondyloartropatia, sztywność poranna, tomografia komputerowa, torbiel maziowa, torbiele podchrzęstne, trzeszczenie stawu, ultrasonografia, zapalenie ścięgien, zwężenie szpary stawowej - Leksykon chorób i schorzeń
Ból zatokowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w bólu zatokowym jest ściśle związane z etiologią zapalenia zatok przynosowych. Najczęstszą przyczyną są infekcje wirusowe, które zwykle ustępują samoistnie w ciągu około tygodnia. Utrzymujące się objawy mogą sugerować bakteryjne lub grzybicze zapalenie zatok, wymagające odpowiedniej terapii, takiej jak antybiotykoterapia lub leczenie przeciwgrzybicze. Czas trwania bólu zatokowego, trwającego zwykle kilka dni lub dłużej, różni się od bólu migrenowego, który trwa od kilku godzin do maksymalnie dwóch dni, co stanowi istotny element diagnostyczny. Właściwa diagnoza jest kluczowa, gdyż aż 90% pacjentów z objawami bólu zatokowego może mieć w rzeczywistości migrenę, a błędne rozpoznanie prowadzi do nieadekwatnego leczenia i pogorszenia rokowania.
antybiotyk, antybiotykoterapia, badanie fizykalne, bakteryjne zapalenie zatok, ból głowy, ból migrenowy, ból zatokowy, choroba, diagnostyka różnicowa, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja wirusowa, konsultacja neurologiczna, lek przeciwgrzybiczny, migrena, nawracający ból, proces zapalny, rezonans magnetyczny, stan zapalny, terapia, tomografia komputerowa, wywiad medyczny, zapalenie zatok, zatoka przynosowa - Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie nosa – Diagnostyka i diagnoza
Złamanie nosa (fractura nasi) to najczęstszy uraz twarzoczaszki, obejmujący pęknięcia kości nad grzbietem nosa, ścian bocznych lub przegrodę nosową, która jest uszkodzona w około 20% przypadków. Objawy kliniczne obejmują ból, obrzęk, zasinienie, krwawienie, deformację nosa, trzeszczenie przy dotyku oraz trudności w oddychaniu. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, w tym ocenie przegrody nosowej wziernikiem. Badania obrazowe, takie jak RTG (czułość 60-70%) i tomografia komputerowa (CT), są stosowane w wybranych przypadkach, zwłaszcza przy podejrzeniu poważniejszych urazów twarzoczaszki, wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego lub zaburzeń ruchomości gałek ocznych. Ultrasonografia stanowi alternatywę diagnostyczną, szczególnie u dzieci i kobiet w ciąży, wykazując dobrą skuteczność w wykrywaniu złamań nosa.
badanie fizykalne, beta-2 transferyna, bezdech senny, błona śluzowa nosa, chirurg szczękowo-twarzowy, deformacja kosmetyczna, epistaxis, krwawienie z nosa, krwiak przegrody nosowej, laryngolog, niedrożność dróg oddechowych, oczy szopa, otolaryngolog, płyn mózgowo-rdzeniowy, rhinoplastyka, skrzywienie przegrody nosowej, tomografia komputerowa, ultrasonografia, uraz nosa, uraz twarzoczaszki, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, wyciek z nosa, zaburzenie zgryzu, zamknięta repozycja, zdjęcie RTG, złamanie kości nosowej, złamanie nosa, złamanie przegrody nosowej - Leksykon chorób i schorzeń
Schwannoma – Epidemiologia
Schwannoma stanowi około 89% guzów osłonek nerwowych, z czego około 60% to schwannoma przedsionkowe (VS), najczęściej diagnozowane u osób w wieku 50-60 lat, bez wyraźnej predylekcji płciowej. Zapadalność na VS w USA wynosi 1,2/100 000 osób rocznie, z wyższą częstością u rasy białej, a w Danii i Wielkiej Brytanii obserwuje się wzrost zapadalności, sięgający nawet 33,8 VS/milion/rok w Danii. Wzrost ten jest częściowo związany z powszechnym stosowaniem MRI i CT, co umożliwia wykrywanie mniejszych, bezobjawowych guzów (rozmiar guza zmniejszył się z 26 mm do 7 mm w ciągu 40 lat). Schwannoma rdzeniowe mają zapadalność 0,24/100 000 rocznie, częściej występują u białych mężczyzn w wieku 65-74 lat. Rzadkie lokalizacje obejmują przestrzeń zaotrzewnową (<3%), żołądek (0,02% wszystkich guzów żołądka) oraz okolice przedkrzyżowe i krzyżowe (0,3-2% schwannoma). Czynniki ryzyka VS obejmują choroby metaboliczne (nadciśnienie, cukrzyca, dyslipidemia), ekspozycję na hałas i promieniowanie jonizujące, podczas gdy palenie tytoniu może mieć efekt ochronny. Genetyczne predyspozycje dotyczą NF2, schwannomatozy i zespołu Carneya, z mutacjami w genie NF2 i LZTR1.
aktywna obserwacja, dyslipidemia, guz mezenchymalny, guz osłonki nerwowej, merlina, neurofibromatoza typu 2, niedosłuch odbiorczy, obrazowanie T2-zależne, oponiak rdzenia kręgowego, osłoniak nerwu przedsionkowego, przewód słuchowy wewnętrzny, radiochirurgia stereotaktyczna, rezonans magnetyczny, schwannoma, schwannoma przedsionkowe, schwannoma rdzeniowe, schwannomatoza, schwannomina, tomografia komputerowa, wyściółczak, zespół Carneya - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ozased 2 mg/ml
Midazolam w postaci roztworu doustnego OZASED (2 mg/ml) jest wskazany do stosowania u pacjentów pediatrycznych od 6. miesiąca życia do 17. roku życia jako środek sedatywny. Lek znajduje zastosowanie w indukcji umiarkowanej sedacji przed procedurami diagnostycznymi i terapeutycznymi, takimi jak diagnostyka obrazowa (TK, MRI), drobne zabiegi stomatologiczne, endoskopie, punkcje diagnostyczne oraz zmiana opatrunków. OZASED łagodzi objawy lękowe, niepokój i pobudzenie związane z procedurami medycznymi, co ułatwia współpracę dziecka i poprawia komfort przeprowadzanych zabiegów. Ponadto midazolam jest stosowany jako premedykacja przed znieczuleniem, redukując lęk przedoperacyjny, opór przed indukcją znieczulenia oraz ułatwiając separację od opiekunów.
diagnostyka obrazowa, endoskopia diagnostyczna, etanol, gammadeks, gastroskopia, indukcja znieczulenia, kolonoskopia, lęk przedoperacyjny, midazolam, objawy lękowe, premedykacja, procedury anestezjologiczne, procedury diagnostyczne, punkcja diagnostyczna, rezonans magnetyczny, roztwór doustny, sedacja, sedacja umiarkowana, sód, stany lękowe, substancja czynna, tomografia komputerowa, zabiegi stomatologiczne, znieczulenie - Leksykon chorób i schorzeń
Paraliż – Leczenie
Paraliż definiowany jest jako utrata lub osłabienie funkcji mięśniowych spowodowane zaburzeniami połączeń nerwowych między mózgiem a określonymi częściami ciała. Leczenie paraliżu wymaga indywidualnego, multidyscyplinarnego podejścia, angażującego neurologów, neurochirurgów, fizjoterapeutów, terapeutów zajęciowych, logopedów oraz psychologów. Kluczowe jest wczesne rozpoczęcie terapii, która obejmuje fizjoterapię (w tym hydroterapię i specjalistyczną fizjoterapię twarzy), terapię zajęciową, terapię mowy oraz leczenie farmakologiczne (miorelaksanty, kortykosteroidy, leki przeciwwirusowe, np. metyloprednizolon, amipryptylina, pregabalina). W przypadku paraliżu twarzy stosuje się także toksynę botulinową w leczeniu synkinezy, a w niektórych sytuacjach interwencje chirurgiczne, takie jak naprawa nerwów, przeszczepy mięśni (np. mięsień smukły) oraz procedury statyczne poprawiające symetrię twarzy. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (CT, MRI), elektromiografii (EMG) oraz ocenie klinicznej funkcji motorycznych i sensorycznych.
amitryptylina, dysfagia, egzoszkielet, elektromiografia, fizjoterapeuta, fizjoterapia, funkcjonalna stymulacja elektryczna, herpes simplex, herpes zoster, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydroterapia, inhibitor anhydrazy węglanowej, kortykosteroid, lek przeciwwirusowy, metyloprednizolon, miorelaksant, nerw twarzowy, neurochirurg, neurolog, neuroplastyczność, neurorehabilitacja, ortopeda, paraliż, paraliż poudarowy, paraliż strun głosowych, paraliż twarzy, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, pregabalina, przeszczep nerwu, przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, rdzeń kręgowy, rezonans magnetyczny, spastyczność, splot ramienny, stymulacja elektryczna, stymulacja rdzenia kręgowego, synkineza, terapia komórkami macierzystymi, terapia mowy, terapia zajęciowa, toksyna botulinowa, tomografia komputerowa, transfer nerwu, utrata funkcji mięśni - Leksykon chorób i schorzeń
Samotny guz włóknisty – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Samotny guz włóknisty (SFT) to rzadki nowotwór mezenchymalny z fuzją NAB2-STAT6, charakteryzujący się 5-letnim przeżyciem całkowitym około 84% i 10-letnim powyżej 70%. Mimo to, nawroty miejscowe i przerzuty odległe występują odpowiednio u 29% i 34% pacjentów w ciągu 5 lat, a u grupy wysokiego ryzyka przerzuty mogą sięgać 40%. Kluczowe czynniki prognostyczne to: dodatni margines resekcji (HR 4,8), guz ≥10 cm (HR 4,4), wysoka aktywność mitotyczna (HR 3,3), obecność martwicy/krwawienia oraz mutacje genów TP53 i promotora TERT, które korelują z agresywnym przebiegiem i gorszym rokowaniem. Mutacje promotora TERT występują u 28% pacjentów i wiążą się z większym guzem (p=0,000002), starszym wiekiem (p=0,006) oraz gorszym przeżyciem wolnym od zdarzeń (p=0,0082). Włączenie statusu mutacji TERT do modeli prognostycznych poprawia predykcję ryzyka nawrotów i przerzutów.
aktywność mitotyczna, fuzja genów NAB2-STAT6, indeks proliferacyjny Ki-67, klasyfikacja WHO, margines resekcji, martwica guza, mutacja promotora TERT, mutacja TP53, nowotwór mezenchymalny, przerzut odległy, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, resekcja chirurgiczna, samotny guz włóknisty, SFT opłucnej, tomografia komputerowa, wznowa miejscowa - Leksykon chorób i schorzeń
Uraz mięśnia uda – Diagnostyka i diagnoza
Uraz mięśnia uda (hamstring injury) jest powszechnym problemem wśród sportowców i osób aktywnych fizycznie, wymagającym precyzyjnej diagnostyki opartej na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach obrazowych. Klasyfikacja urazów według stopnia zaawansowania obejmuje: stopień 1 (mikrouszkodzenia, ~5% utraty funkcji), stopień 2 (częściowe naderwanie z umiarkowanym do silnego bólem i obrzękiem) oraz stopień 3 (całkowite przerwanie mięśnia lub oderwanie przyczepu, z wyraźną przerwą w strukturze mięśnia i znacznym upośledzeniem funkcji). Diagnostyka obrazowa opiera się głównie na rezonansie magnetycznym (MRI), który umożliwia ocenę lokalizacji, rozległości uszkodzenia, obecności krwiaków oraz stopnia retrakcji włókien mięśniowych, szczególnie istotna w urazach stopnia 3 i u sportowców wyczynowych. Alternatywnie stosuje się ultrasonografię (USG), która jest dostępna, tańsza i pozwala na badanie dynamiczne, choć ma ograniczenia w ocenie głębokich struktur. Badanie RTG jest pomocne w wykrywaniu złamań awulsyjnych i innych urazów kostnych towarzyszących.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, badanie rentgenowskie, badanie ultrasonograficzne, dehydrogenaza mleczanowa, kinaza kreatynowa, krwiak śródmięśniowy, mioglobina, naciągnięcie mięśnia, naderwanie mięśnia, obrzęk, protokół RICE, przerwanie mięśnia, rezonans magnetyczny, rwa kulszowa, siła mięśniowa, siniak, tendinopatia, tomografia komputerowa, uraz mięśnia kulszowo-goleniowego, uraz mięśnia uda, wywiad medyczny, zakres ruchu, zapalenie kaletki, zapalenie ścięgna, złamanie awulsyjne, złamanie zmęczeniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie stawu kciuka – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie stawu kciuka, zwane także zapaleniem stawu nadgarstkowo-śródręcznego, jest chorobą zwyrodnieniową dotykającą głównie osoby po 40. roku życia, z przewagą kobiet (3-krotnie częściej niż mężczyźni). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz specjalistycznych testach klinicznych, takich jak test rotacyjny, test dźwigniowy (najbardziej czuły) i test rozciągania stawu. Obrazowanie radiologiczne, głównie RTG w projekcjach AP, bocznej i Robertsa, pozwala na ocenę zmian zwyrodnieniowych, takich jak zwężenie szpary stawowej, osteofity (<2 mm w stadium II, >2 mm w stadium III), podchrzęstna sklerotyzacja, torbiele oraz podwichnięcia stawu. Klasyfikacja według skali Eatona-Littera wyróżnia cztery stadia zaawansowania choroby, które korelują z nasileniem objawów klinicznych i ograniczeniem funkcji kciuka.
artrodeza, artroplastyka, badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne, choroba de Quervaina, choroba zwyrodnieniowa, fizjoterapia, ganglion, iniekcja steroidowa, leczenie operacyjne, leczenie zachowawcze, orteza, osteofit, osteotomia, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, torbiel galaretowata, trapeziektomia, wywiad medyczny, zapalenie ścięgien, zapalenie stawu kciuka, zapalenie stawu nadgarstkowo-śródręcznego, zapalenie stawu podstawy kciuka, zdjęcie rentgenowskie, zespół kanału nadgarstka, złamanie kości nadgarstka, zwężenie szpary stawowej - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak – Diagnostyka i diagnoza
Chłoniaki stanowią heterogenną grupę nowotworów złośliwych układu limfatycznego, których prawidłowa diagnostyka jest kluczowa dla wyboru terapii i oceny rokowania. Podstawą rozpoznania jest biopsja węzła chłonnego, preferencyjnie wycinająca, umożliwiająca ocenę architektury węzła i identyfikację charakterystycznych komórek, np. Reed-Sternberga w chłoniaku Hodgkina. Diagnostyka uzupełniana jest przez badania histopatologiczne, immunofenotypowanie, cytogenetykę oraz molekularne techniki, takie jak sekwencjonowanie NGS. Badania obrazowe, w tym CT, PET-CT (z użyciem 18F-FDG) oraz MRI, pozwalają na ocenę rozprzestrzenienia choroby i monitorowanie odpowiedzi na leczenie. Badania laboratoryjne, w tym morfologia krwi, testy funkcji wątroby i nerek oraz markery biochemiczne (np. LDH), dostarczają informacji o stanie ogólnym pacjenta i mają znaczenie prognostyczne. Biopsja i aspiracja szpiku kostnego są istotne w ocenie zajęcia szpiku i określaniu stadium zaawansowania.
aberracja chromosomowa, analiza histopatologiczna, anemia, aspiracja szpiku kostnego, badanie cytogenetyczne, badanie fizykalne, badanie scyntygraficzne kości, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja nacinająca, biopsja płynna, biopsja szpiku kostnego, biopsja węzła chłonnego, biopsja wycinająca, chłoniak, chłoniak Hodgkina, chłoniak non-Hodgkin, cytometria przepływowa, dehydrogenaza mleczanowa, hematopatolog, immunofenotypowanie, klasyfikacja Ann Arbor, klasyfikacja Lugano, komórka Reed-Sternberga, laparoskopia, leukocytoza, małopłytkowość, mediastinoskopia, morfologia krwi, nowotwór złośliwy układu limfatycznego, powiększony węzeł chłonny, pozytonowa tomografia emisyjna, rezonans magnetyczny, rozlany chłoniak z dużych komórek B, sekwencjonowanie nowej generacji, tomografia komputerowa - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina – Diagnostyka i diagnoza
Przepuklina to uwypuklenie narządu przez osłabione miejsce w ścianie mięśniowej, diagnozowane głównie na podstawie badania fizykalnego, które cechuje się wysoką czułością (do 96% w przypadku przepuklin pachwinowych). W diagnostyce obrazowej najczęściej stosuje się ultrasonografię (czułość >90%, swoistość 82-86%), tomografię komputerową (TK) oraz rezonans magnetyczny (MRI), szczególnie przy podejrzeniu przepuklin złożonych, sportowych lub trudnych do wykrycia. Badania obrazowe wspomagają różnicowanie z innymi schorzeniami, takimi jak torbiele jajnika, mięśniaki macicy czy endometrioza. W diagnostyce przepuklin rozworu przełykowego stosuje się dodatkowo endoskopię, manometrię przełyku oraz 24-godzinną pH-metrię. Klasyfikacja przepuklin według lokalizacji anatomicznej (pachwinowa, udowa, pępkowa, rozworu przełykowego, incyzyjna) oraz ocena ryzyka powikłań (np. uwięźnięcia) są kluczowe dla wyboru terapii.
badanie fizykalne, badanie palpacyjne, choroba refluksowa przełyku, diagnostyka różnicowa, dysfagia, endoskopia, gastroskopia, herniografia, krwiak, laparoskopia, limfadenopatia, lipoma, manometria przełyku, monitorowanie pH przełyku, niedrożność jelit, odprowadzenie przepukliny, operacja otwarta, pH-metria, próba Valsalvy, przepuklina, przepuklina pachwinowa, przepuklina pępkowa, przepuklina przeponowa, przepuklina rozworu przełykowego, przepuklina Spigela, przepuklina sportowa, przepuklina udowa, przepuklina w bliźnie pooperacyjnej, przewlekły stan zapalny, rezonans magnetyczny, surowiczak, tomografia komputerowa, ultrasonografia, uwięźnięcie przepukliny, zakażenie rany