test Amesa
Test Amesa (znany również jako test Amesa-Salmonella) to metoda badawcza stosowana w toksykologii i farmakologii do oceny potencjału mutagennego substancji chemicznych. Został opracowany przez Bruce’a Amesa w latach 70. XX wieku i jest jednym z najczęściej stosowanych testów do wstępnej oceny rakotwórczości związków chemicznych.
Metoda wykorzystuje bakterie Salmonella typhimurium, które posiadają mutacje uniemożliwiające im syntezę histydyny. Badana substancja jest inkubowana z tymi bakteriami, a następnie ocenia się liczbę rewersji (powrotnych mutacji), które przywracają bakteriom zdolność do syntezy histydyny. Zwiększona liczba kolonii bakteryjnych na pożywce bez histydyny świadczy o mutagennych właściwościach badanej substancji.
Test Amesa jest często stosowany w badaniach przesiewowych leków, dodatków do żywności, pestycydów i innych substancji chemicznych. Jest on relatywnie tani, szybki i wykazuje wysoką korelację z potencjałem rakotwórczym substancji w organizmach wyższych, choć wymaga potwierdzenia innymi metodami. W praktyce klinicznej wyniki testu Amesa są istotne przy ocenie bezpieczeństwa stosowania leków i innych substancji.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Cyrkon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Cyrkon (90Zr) jest stabilnym izotopem powstającym w wyniku rozpadu itru (90Y), który emituje promieniowanie beta o maksymalnej energii 2,28 MeV i ma okres półtrwania 2,67 dnia (64,1 godziny). Itr (90Y) jest wykorzystywany w produktach radiofarmaceutycznych, takich jak ItraPol, zawierających chlorek itru (90Y) w roztworze rozcieńczonego kwasu solnego o aktywności od 0,925 do 37 GBq. Dostępne dane przedkliniczne dotyczące toksyczności chlorku itru (90Y) oraz jego produktu rozpadu, cyrkonu (90Zr), są ograniczone i nie obejmują badań toksyczności ostrej, podostrej, przewlekłej, wpływu na zdolności rozrodcze, teratogenności, mutagenności ani rakotwórczości. Brak jest również danych z testów genotoksyczności, takich jak test Amesa czy badania aberracji chromosomowych, co utrudnia pełną ocenę bezpieczeństwa tych substancji na etapie przedklinicznym. Ze względu na brak szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących chlorku itru (90Y) i cyrkonu (90Zr), ocena profilu bezpieczeństwa radiofarmaceutyków znakowanych itrem (90Y) powinna opierać się przede wszystkim na danych klinicznych oraz doświadczeniu z ich zastosowania w praktyce medycznej. Profil bezpieczeństwa końcowego produktu radiofarmaceutycznego zależy w dużej mierze od charakterystyki nośnika, do którego przyłączany jest radioizotop, oraz od całościowej dokumentacji przedklinicznej i klinicznej konkretnego preparatu. W związku z tym, indywidualna ocena ryzyka i korzyści powinna uwzględniać specyfikę danego produktu leczniczego znakowanego itrem (90Y) z ItraPol.
aberracja chromosomowa, badanie rakotwórczości, chlorek itru, działanie teratogenne, izotop stabilny, kwas solny, okres półtrwania, produkt radiofarmaceutyczny, profil bezpieczeństwa przedkliniczny, promieniowanie beta, radiofarmaceutyk, radioizotop, test Amesa, test genotoksyczności, właściwość rakotwórcza, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dalacin T 10 mg/ml
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa klindamycyny w postaci emulsji na skórę Dalacin T (10 mg/ml) wykazała brak działania mutagennego w testach mikrojądrowym u szczurów oraz rewersji mutacji Amesa. Badania reprodukcyjne na szczurach, którym podawano dawki do 300 mg/kg/dobę (około 1,1-krotność maksymalnej dawki u ludzi w przeliczeniu na mg/m²), nie wykazały negatywnego wpływu na zdolność do rozrodu ani kopulacji. Ponadto, badania teratologiczne na szczurach i królikach, z podawaniem doustnym i podskórnym, nie potwierdziły teratogenności ani innych szkodliwych efektów na rozwój zarodka i płodu, z wyjątkiem przypadków toksyczności matczynej, która mogła wtórnie wpływać na rozwój.
Dalacin T, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosforan klindamycyny, funkcja reprodukcyjna, klindamycyna, mutacja powrotna, rozwój zarodkowo-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie chromosomu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambrosan 30 mg
Dane przedkliniczne dotyczące ambroksolu chlorowodorku, substancji czynnej w Ambrosan 30 mg, wskazują na niski wskaźnik toksyczności ostrej oraz szeroki margines bezpieczeństwa przy stosowaniu terapeutycznym. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym ustalono NOAEL dla myszy na poziomie 150 mg/kg mc./dobę (4 tygodnie), szczurów 50 mg/kg mc./dobę (52 i 78 tygodni), królików 40 mg/kg mc./dobę (26 tygodni) oraz psów 10 mg/kg mc./dobę (52 tygodnie). Nie zaobserwowano toksyczności narządowej ani ciężkich działań niepożądanych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu. Dodatkowo, badania dożylne u szczurów (4-64 mg/kg mc./dobę) i psów (45-120 mg/kg mc./dobę) nie wykazały ciężkiej toksyczności miejscowej ani ogólnoustrojowej, a działania niepożądane miały charakter przemijający.
Badania reprodukcyjne wykazały brak embriotoksyczności i teratogenności przy dawkach do 3000 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz do 200 mg/kg mc./dobę u królików. Ambroksol nie wpływał na płodność przy dawkach do 500 mg/kg mc./dobę, a NOAEL dla rozwoju okołoporodowego i pourodzeniowego potomstwa wynosił 50 mg/kg mc./dobę. W dawce 500 mg/kg mc./dobę odnotowano jedynie niewielką toksyczność u samic i potomstwa, manifestującą się wolniejszym przyrostem masy ciała i mniejszą liczebnością miotu. Testy genotoksyczności in vitro (test Amesa, aberracje chromosomowe) i in vivo (test mikrojądrowy) były negatywne, podobnie jak długoterminowe badania rakotwórczości u myszy (50-800 mg/kg mc./dobę, 105 tygodni) i szczurów (65-1000 mg/kg mc./dobę, 116 tygodni), które nie wykazały działania rakotwórczego. Wyniki te potwierdzają bezpieczeństwo ambroksolu chlorowodorku w terapii krótkoterminowej i długotrwałej.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie histopatologiczne, dawka NOAEL, działanie teratogenne, działanie toksyczne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozród i rozwój, rozwój okołoporodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczne działanie w narządach docelowych, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu dożylnym, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rytmonorm 150 150 mg
Chlorowodorek propafenonu, substancja czynna leku Rytmonorm 150, przeszedł szerokie badania przedkliniczne potwierdzające jego bezpieczeństwo. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych działań niepożądanych poza przewidywanym profilem leku antyarytmicznego klasy IC, z oceną wpływu na układy sercowo-naczyniowy, oddechowy i nerwowy. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt wykazały brak nieoczekiwanych efektów toksycznych, a obserwowane działania były zgodne z mechanizmem farmakologicznym. Margines bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych jest akceptowalny, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania u ludzi.
aberracja chromosomowa, chlorowodorek propafenonu, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, lek antyarytmiczny klasy IC, lek przeciwarytmiczny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil farmakologiczny, Rytmonorm, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pirolam 10 mg/ml
Substancja czynna preparatu Pirolam, cyklopiroks z olaminą (10 mg/ml, roztwór na skórę), została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które potwierdziły jej korzystny profil bezpieczeństwa. Standardowe badania farmakologiczne nie wykazały istotnych klinicznie zaburzeń funkcjonowania układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Długoterminowe testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły istotnych efektów toksycznych, a parametry biochemiczne, hematologiczne i histopatologiczne pozostawały w normie, co wskazuje na brak ryzyka przy stosowaniu zgodnie z zaleceniami.
aberracje chromosomowe, badania histopatologiczne, badania przedkliniczne, cyklopiroks z olaminą, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, substancja czynna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Kwiat bzu czarnego – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania kwiatów bzu czarnego (Sambucus nigra L., flos) są ograniczone, zwłaszcza dla preparatów zawierających wyłącznie ten składnik, takich jak zioła do zaparzania czy preparat Pyrosal. Najobszerniejsze informacje pochodzą z badań nad preparatem Sinupret extract, w którym kwiat bzu czarnego jest jednym z pięciu składników. W badaniach toksyczności wielokrotnej podawano suchy wyciąg doustnie psom i szczurom przez odpowiednio 39 i 26 tygodni, ustalając poziom NOAEL na 320 mg/kg masy ciała, co odpowiada 22-krotnej (psy) i 7-krotnej (szczury) dawce równoważnej u ludzi. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo, w tym test AMES’a, test na komórkach chłoniaka myszy oraz test mikrojąderkowy na szczurach, nie wykazały potencjału mutagennego ani genotoksycznego.
badanie przedkliniczne, działanie teratogenne, fototoksyczność, genotoksyczność, kwiat bzu czarnego, NOAEL, ostra toksyczność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, rozwój zarodkowo-płodowy, Sambucus nigra, test Amesa, test mikrojąderkowy, test rewersji mutacji, toksyczność dawki wielokrotnej, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na reprodukcję, toksyczny wpływ na rozród, wpływ na płodność, wyciąg złożony - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Laticort 0,1% 1 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa hydrokortyzonu 17-maślanu, substancji czynnej produktu Laticort 0,1%, nie obejmowały bezpośrednich testów mutagenności, jednak dane z badań innych kortykosteroidów o podobnej strukturze, takich jak flutykazon propionian, wskazują na brak potencjału genotoksycznego. Testy mutagenności, w tym test Ames’a na Escherichia coli, test konwersji genów na Saccharomyces cerevisiae, test na komórkach jajnika chomika chińskiego, badania na limfocytach ludzkich in vitro oraz test mikrojąderkowy na myszach, wykazały wyniki negatywne. Ponadto, badania na bakteriach Salmonella typhimurium dla hydrokortyzonu i prednizolonu również nie potwierdziły działania mutagennego.
działanie klastogenowe, działanie rakotwórcze, Escherichia coli, flutykazon propionian, hydrokortyzon, hydrokortyzon 17-maślan, hydrokortyzon maślan, komórki jajnika chomika chińskiego, konwersja genów, kortykosteroid, limfocyty ludzkie in vitro, miejscowe stosowanie kortykosteroidów, nowotwór skóry, parametry płodności, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, prednizolon, rak skóry, Saccharomyces cerevisiae, Salmonella typhimurium, test Amesa, test mikrojąderkowy, test mutagenności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluoresceine Serb 100 mg/ml
Przedkliniczne badania farmakologiczne fluoresceiny sodowej nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka przy stosowaniu tego preparatu diagnostycznego. Ocena potencjału genotoksycznego obejmowała standardowe testy in vitro i in vivo, takie jak bakteryjny test mutagenności Amesa, testy aberracji chromosomowych w komórkach CHO i szpiku kostnym myszy oraz test mikrojądrowy. Wyniki były mieszane: negatywne w testach Amesa, aberracji chromosomowych i mikrojądrowym, natomiast pozytywne w testach mutacji genu kinazy tymidynowej oraz wymiany siostrzanych chromatyd. Pomimo tych pozytywnych wyników, całościowa analiza wskazuje na brak klinicznie istotnego potencjału genotoksycznego fluoresceiny sodowej, co potwierdza jej bezpieczeństwo genetyczne w zastosowaniach klinicznych.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, dawka kliniczna, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fluoresceina sodowa, kinaza tymidynowa, komórki CHO, margines bezpieczeństwa, potencjał genotoksyczny, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, wpływ na rozród i rozwój, wymiana siostrzanych chromatyd - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metcrean XR 500 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania metforminy chlorowodorku w preparacie Metcrean XR nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów przyjmujących lek w dawkach terapeutycznych. Badania farmakologiczne potwierdziły brak negatywnego wpływu na układ nerwowy, sercowo-naczyniowy oraz oddechowy. Ocena toksyczności po podawaniu wielokrotnym, obejmująca parametry biochemiczne, hematologiczne oraz histopatologiczne, nie wykazała działań toksycznych. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test aberracji chromosomowych oraz test mikrojądrowy, potwierdziły brak mutagennego i genotoksycznego potencjału metforminy. Długotrwałe badania na zwierzętach nie wykazały karcynogenności substancji.
aberracje chromosomowe, badanie histopatologiczne, dawka terapeutyczna, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, materiał genetyczny, metformina chlorowodorek, parametry biochemiczne i hematologiczne, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, ryzyko onkogenne, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność dawki wielokrotnej, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Salofalk 500 500 mg
Mesalazyna, substancja czynna leku Salofalk 500 (500 mg), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Standardowe testy farmakologiczne nie ujawniły istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania genotoksyczności, w tym test Amesa, badania aberracji chromosomowych oraz mikrojądrowy test in vivo, nie wykazały potencjału mutagennego. Długoterminowe badania na szczurach nie potwierdziły działania rakotwórczego, a ocena wpływu na rozród i rozwój potomstwa nie wykazała ryzyka teratogennego ani zaburzeń rozwojowych przy dawkach terapeutycznych.
aberracja chromosomowa, analiza histopatologiczna, badania farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, działanie rakotwórcze, funkcja nerek, martwica brodawek nerkowych, mesalazyna, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, układ organizmu, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie cewek nerkowych, uszkodzenie nefronu, wada wrodzona, zaburzenie rozwojowe, zmiana patologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clindalin 10 mg/g
Przedkliniczne badania klindamycyny, substancji czynnej w produkcie Clindalin 10 mg/g żel, wykazały brak potencjału genotoksycznego w testach mikrojądrowych na szczurach oraz w teście rewersji mutacji Amesa. Badania reprodukcyjne na szczurach, przy dawkach do 300 mg/kg mc./dobę (około 1,1-krotność maksymalnej dawki stosowanej u dorosłych pacjentów w przeliczeniu na mg/m²), nie wykazały negatywnego wpływu na zdolność do rozrodu i kopulacji. Testy teratogenności przeprowadzone na szczurach i królikach, z różnymi drogami podania (doustną i podskórną), nie potwierdziły działania teratogennego przy dawkach nietoksycznych dla samic, a negatywne efekty obserwowano jedynie przy dawkach toksycznych dla matek.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo terapeutyczne, Clindalin, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, funkcja reprodukcyjna, klindamycyna, mutagenność, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, rozwój prenatalny, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kwiatostan Lipy 2 g/saszetkę
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania kwiatu lipy (Tilia cordata Miller i/lub Tilia platyphyllos Scop., flos) są ograniczone, co wynika z jego wieloletniego tradycyjnego zastosowania w lecznictwie. Nie przeprowadzono szczegółowych badań oceniających wpływ na rozrodczość, w tym potencjalne działanie teratogenne, wpływ na płodność oraz rozwój pre- i postnatalny. Ponadto, brak jest badań dotyczących potencjalnego działania kancerogennego oraz genotoksycznego, takich jak test Amesa, test aberracji chromosomowych czy test mikrojądrowy. Nie wykonano również długoterminowych badań na zwierzętach, które mogłyby ocenić ryzyko indukcji nowotworów przez składniki kwiatu lipy.
aberracja chromosomowa, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, indukcja nowotworów, kwiat lipy, kwiatostan lipy, potencjał rakotwórczy, rozwój prenatalny i postnatalny, test Amesa, test mikrojądrowy, Tilia cordata, Tilia platyphyllos, toksyczność reprodukcyjna, tradycyjna medycyna europejska - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Inventum 25 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne syldenafilu, substancji czynnej produktu leczniczego INVENTUM (25 mg tabletki do rozgryzania i żucia), wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Standardowe testy farmakologiczne nie ujawniły istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy przy dawkach terapeutycznych. Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu na różnych gatunkach zwierząt nie wykazały toksyczności narządowej, co potwierdza dobrą tolerancję leku przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, testy genotoksyczności (w tym test Amesa, aberracji chromosomowych in vitro oraz test mikrojądrowy in vivo) nie wykazały potencjału mutagennego syldenafilu.
aberracja chromosomowa, badanie karcynogenności, bezpieczeństwo farmakologiczne, cytrynian syldenafilu, funkcja reprodukcyjna, genotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, rozwój pourodzeniowy, składnik aktywny, test Amesa, test mikrojądrowy, test mutagenności, toksyczność narządowa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność wielokrotnej dawki, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fultium-D3 20 000 IU
Ocena bezpieczeństwa przedklinicznego cholekalcyferolu zawartego w preparacie Fultium-D3 opiera się na badaniach toksykologicznych, teratogennych oraz mutagennych. W badaniach nieklinicznych wykazano, że toksyczność pojawia się jedynie przy bardzo wysokich dawkach witaminy D3, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, co wskazuje na brak istotnego ryzyka działań toksycznych przy dawkowaniu klinicznym. Modele zwierzęce potwierdziły potencjalne działanie teratogenne cholekalcyferolu, jednak również tylko przy dawkach znacznie wyższych niż terapeutyczne, co minimalizuje ryzyko teratogenności w warunkach klinicznych. Test Amesa wykazał brak działania mutagennego przy fizjologicznych poziomach witaminy D3, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne preparatu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sirupus Pini compositus (420 mg + 64 mg + 3,2 mg)/5 ml
Sirupus Pini compositus, zawierający wyciąg sosnowy, nalewkę z owocu kopru włoskiego oraz fosforan kodeiny półwodny, nie przeszedł kompleksowych badań toksykologicznych jako gotowa postać leku. Dostępne dane przedkliniczne dotyczą głównie poszczególnych składników, z naciskiem na kodeinę, która wykazuje największy potencjał toksyczny. Analiza parametrów LD50 i LDL0 wskazuje na stosunkowo niski profil toksyczności po jednorazowym podaniu, jednak brak jest badań toksyczności ostrej, przewlekłej i podprzewlekłej dla całego produktu oraz danych dotyczących efektów toksycznych przy wielokrotnym stosowaniu. Szczególną uwagę zwrócono na wpływ kodeiny na reprodukcję i rozwój płodu – fosforan kodeiny zakwalifikowano do kategorii C FDA, co oznacza, że stosowanie w ciąży jest dopuszczalne tylko, gdy korzyści przewyższają ryzyko dla płodu.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna dla 50% populacji, fosforan kodeiny, genotoksyczność, immunotoksyczność, kancerogenność, nalewka z kopru włoskiego, neurotoksyczność, proces reprodukcyjny, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, wyciąg sosnowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dasatinib Krka 100 mg
Dasatinib Krka, dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach od 20 mg do 140 mg, jest silnym inhibitorem kinazy BCR-ABL oraz kinaz rodziny SRC, wykazującym aktywność już w stężeniach subnanomolarnych (0,6-0,8 nM). Lek ten hamuje zarówno aktywną, jak i nieaktywną formę BCR-ABL, a także inne kinazy onkogenne, co umożliwia przełamywanie oporności na imatynib u pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową (CML) i Ph+ ALL. Badania kliniczne fazy I i II potwierdziły skuteczność i trwałość odpowiedzi hematologicznej i cytogenetycznej u pacjentów opornych lub nietolerujących imatynibu, stosując początkową dawkę 70 mg dwa razy na dobę z możliwością modyfikacji. Profil farmakokinetyczny i mechanizm działania dazatynibu są ściśle powiązane z jego efektywnością terapeutyczną w leczeniu nowotworów hematologicznych.
agregacja płytek krwi, brodawczak, c-KIT, dazatynib, domena kinazy BCR-ABL, działanie fototoksyczne, efekt klastogenny, faza akceleracji, faza przewlekła, gruczolak prostaty, immunosupresja, inhibitor kinazy proteinowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor subnanomolarny, kanał potasowy hERG, kinaza BCR-ABL, kinaza onkogenna, kinaza receptora efryny, kinaza SRC, linia komórek białaczkowych, nowotwór hematologiczny, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, odstęp QT, oporność na imatynib, ośrodkowy układ nerwowy, parametr czerwonokrwinkowy, Ph+ ALL, profil toksyczności, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, rak płaskonabłonkowy, receptor PDGFβ, śródmiąższowa mineralizacja nerek, stężenie subnanomolarne, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, włókno Purkinjego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Temozolomide Glenmark 180 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne temozolomidu, przeprowadzone na szczurach i psach, wykazały, że głównymi narządami docelowymi toksyczności są szpik kostny (z istotną supresją hematopoezy), układ siateczkowo-śródbłonkowy, jądra (wpływ na męski układ rozrodczy) oraz przewód pokarmowy. Dawki śmiertelne (60-100% śmiertelności) wiązały się z występowaniem zwyrodnienia siatkówki, jednak zmiany te nie zostały potwierdzone w badaniach klinicznych, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. Temozolomid wykazuje działanie embriotoksyczne, teratogenne i genotoksyczne, co jest zgodne z jego mechanizmem alkilującym. W badaniach toksykologicznych za czuły wskaźnik toksyczności uznano zależne od dawki zmniejszenie liczby leukocytów i płytek krwi, co podkreśla konieczność monitorowania parametrów hematologicznych podczas terapii.
aberracja chromosomowa, badanie toksyczności, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak podstawnokomórkowy, guz nabłonkowy, komórka krwiotwórcza, leukocyt, limfocyt krwi obwodowej, mutacja punktowa, parametr hematologiczny, płytka krwi, potencjał kancerogenny, rak piersi, rogowiak kolczystokomórkowy, substancja lecznicza, szpik kostny, temozolomid, teratogenność, test Amesa, układ pokarmowy, układ rozrodczy, układ siateczkowo-śródbłonkowy, zmiana przednowotworowa, związek alkilujący, zwyrodnienie siatkówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia retard 25 mg
Badania przedkliniczne tapentadolu, substancji czynnej leku Palexia retard, wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro (test Amesa, test aberracji chromosomowych) jak i in vivo (testy aberracji chromosomowej i nieplanowanej syntezy DNA) nawet przy maksymalnych tolerowanych dawkach. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wskazały na potencjalne ryzyko karcinogenności u ludzi. W zakresie wpływu na funkcje rozrodcze, tapentadol nie wykazał istotnego negatywnego wpływu na płodność szczurów obu płci, choć przy wysokich dawkach zaobserwowano zmniejszoną przeżywalność płodów w macicy, bez jednoznacznego ustalenia mechanizmu. Badania teratogenności u szczurów i królików nie potwierdziły działania teratogennego, jednak dawki przekraczające zakres terapeutyczny wywoływały opóźnienie rozwoju i embriotoksyczność, głównie manifestującą się objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego związanymi z aktywnością receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, ekspozycja na tapentadol, maksymalna tolerowana dawka, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, receptor opioidowy μ, tapentadol, test Amesa - Leksykon substancji czynnych
Takalcytol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Takalcytol wykazuje wysoką aktywność farmakologiczną już w bardzo niskich dawkach, z maksymalną dawką terapeutyczną dla osoby o masie ciała 60 kg wynoszącą 0,003 µg/kg m.c. przy 1% wchłaniania. Dawka ta jest zbliżona do dawki nie wywołującej efektów toksycznych w badaniach przewlekłych, a nieznaczne jej przekroczenie może prowadzić do systemowych działań charakterystycznych dla witaminy D3. W badaniach toksyczności ostrej na modelach zwierzęcych ustalono LD50 dla takalcytolu na poziomie około 3200 µg/kg (doustnie), 559-1086 µg/kg (dożylnie) oraz 100-420 µg/kg (podskórnie). Objawy toksyczności ostrej obejmują hiperkalcemię, hiperfosfatemię oraz odkładanie się wapnia w nerkach, naczyniach wieńcowych, aorcie i innych narządach.
atrofia, działanie embriofetotoksyczne, działanie karcynogenne, fosforany nieorganiczne, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, kalcyfikacja, kanaliki nerkowe, LD50, naczynia wieńcowe, NOEL, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, przerost kości, takalcytol, test Amesa, toksyczność przewlekła, witamina D3, złogi wapniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sevorane 100%
Sewofluran, stosowany do znieczulenia ogólnego, wykazuje niską toksyczność w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym szczurach, myszach, królikach, psach i małpach. Indukcja znieczulenia przebiega szybko i bez powikłań, a długotrwała ekspozycja na stężenie 1,4% przez 10 godzin nie powoduje zmian czynnościowych ani morfologicznych. Badania reprodukcyjne wykazały brak wpływu sewofluranu na płodność i rozwój przy stężeniu 1,0 MAC (2,2%). W kontekście neurotoksyczności, leki znieczulenia ogólnego, w tym sewofluran, mogą powodować utratę komórek neuronalnych i oligodendrocytów oraz zaburzenia neurogenezy w okresie szybkiego wzrostu mózgu, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje nieustalone.
aberracja chromosomalna, azot mocznikowy, czynność nerek, deficyt poznawczy, działanie mutagenne i rakotwórcze, GABA, kreatynina, LC50, nefrotoksyczność, neurogeneza, pochłaniacz CO2, receptor NMDA, sewofluran, środek wziewny, stosunek białko/kreatynina, synaptogeneza, test Amesa, toksyczność ostra i przewlekła, wapno sodowane, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pelafen MED 0,8 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Pelafen MED, zawierającego nalewkę z korzenia Pelargonium sidoides DC i/lub Pelargonium reniforme Curt., dostarczają ograniczonych, lecz istotnych danych. Test Amesa przeprowadzony na suchym wyciągu z korzenia pelargonii wykazał brak potencjału mutagennego, co wskazuje na niskie ryzyko indukcji mutacji genetycznych przez składniki aktywne w warunkach eksperymentalnych. Niemniej jednak, brak jest kompleksowych badań dotyczących wpływu preparatu na reprodukcję, rozwój zarodka i płodu, przebieg ciąży oraz rozwój potomstwa, a także danych oceniających potencjalne działanie rakotwórcze substancji zawartych w produkcie.
badanie mutagenności, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekstrakt etanolowy, etanol, korzeń pelargonii, mutacja genetyczna, nalewka z korzenia pelargonii, Pelargonium reniforme, Pelargonium sidoides, potencjał mutagenny, proces nowotworowy, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, rozwój zarodkowo-płodowy, suchy wyciąg z korzenia pelargonii, test Amesa, test bakteryjny, toksykologia reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – CYSTINOL 265 mg wyciągu suchego z liścia mącznicy (3,5-5,5:1), co odpowiada 62,3-77,7 mg pochodnych hydrochinonu w przeliczeniu na bezwodną arbutynę
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Cystinol, zawierającego 265 mg wyciągu suchego z liścia mącznicy (odpowiadającego 62,3-77,7 mg pochodnych hydrochinonu w przeliczeniu na bezwodną arbutynę), są ograniczone i niekompletne. Nie przeprowadzono standardowych badań genotoksyczności, takich jak test Amesa, test aberracji chromosomowych czy test mikrojądrowy, co uniemożliwia ocenę potencjalnego działania mutagennego substancji czynnej. Ponadto brak jest danych dotyczących wpływu na reprodukcję, w tym na płodność, rozwój zarodka i płodu, przebieg ciąży oraz rozwój pourodzeniowy, co stanowi istotne ograniczenie w ocenie bezpieczeństwa stosowania preparatu w populacjach reprodukcyjnych.
aberracja chromosomowa, arbutyna bezwodna, Arctostaphylos uva-ursi, badanie przedkliniczne, działanie karcinogenne, działanie mutagenne, pochodne hydrochinonu, profil bezpieczeństwa, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka i płodu, ryzyko rozwoju nowotworów, test Amesa, test mikrojądrowy, właściwość genotoksyczna, wpływ na reprodukcję, wyciąg z liścia mącznicy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroksol Hasco Junior 15 mg/5 ml
Chlorowodorek ambroksolu, substancja czynna preparatu Ambroksol Hasco Junior, wykazuje niski wskaźnik ostrej toksyczności potwierdzony badaniami przedklinicznymi na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek doustnych nie zaobserwowano działań niepożądanych (NOAEL) przy dawkach: myszy 150 mg/kg mc./dobę (4 tygodnie), szczury 50 mg/kg mc./dobę (52 i 78 tygodni), króliki 40 mg/kg mc./dobę (26 tygodni) oraz psy 10 mg/kg mc./dobę (52 tygodnie). Podawanie dożylne w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów przez 4 tygodnie nie wykazało ciężkiej toksyczności miejscowej ani ogólnoustrojowej, a obserwowane działania niepożądane miały charakter przemijający. Badania histopatologiczne nie wykazały istotnych zmian patologicznych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa ambroksolu przy długotrwałym stosowaniu.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, chlorowodorek ambroksolu, działanie embriotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, narząd docelowy, NOAEL, ostra toksyczność, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, przemijające działanie niepożądane, rozwój okołoporodowy, rozwój postnatalny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczne działanie ambroksolu, toksyczność matczyna, toksyczność miejscowa, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Silandyl 50 mg
Przeprowadzona kompleksowa ocena bezpieczeństwa syldenafilu, substancji czynnej produktu leczniczego Silandyl, opiera się na szerokim spektrum badań przedklinicznych, obejmujących farmakologię, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa. Standardowe badania farmakologiczne nie wykazały istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności wielokrotnego podawania nie ujawniły znaczących zmian w funkcjonowaniu narządów, parametrach biochemicznych i hematologicznych, potwierdzając akceptowalny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, aberracji chromosomowych oraz mikrojądrowy, nie wykazały potencjału mutagennego, a badania rakotwórczości na modelach zwierzęcych nie wskazały na ryzyko onkogenne.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, dane niekliniczne, genotoksyczność, lamelka ulegająca rozpadowi, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne i hematologiczne, potencjał rakotwórczy, profil farmakologiczny bezpieczeństwa, rakotwórczość, rozwój prenatalny i postnatalny, ryzyko nowotworowe, syldenafil, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib STADA 200 mg
Przedkliniczne badania toksyczności pazopanibu wykazały wielonarządowe działania niepożądane związane z mechanizmem hamowania VEGFR i zakłócaniem sygnalizacji VEGF, obejmujące m.in. zahamowanie wzrostu i zwiększoną łamliwość kości, zaburzenia przebudowy zębów, zmiany strukturalne w łożyskach pazurów, upośledzenie funkcji narządów rozrodczych, zaburzenia hematologiczne, a także zmiany czynnościowe i strukturalne nerek oraz trzustki. Większość tych efektów występowała przy stężeniach osoczowych niższych niż osiągane klinicznie u ludzi. U samic myszy zaobserwowano proliferacyjne zmiany w wątrobie (ogniska eozynofilii i gruczolaki) przy ekspozycji 2,5-krotnie wyższej niż kliniczna (AUC). Szczególną wrażliwość wykazano u młodych zwierząt, gdzie dawki odpowiadające 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji powodowały zahamowanie wzrostu kończyn, zwiększoną łamliwość kości oraz zaburzenia przebudowy zębów, co wskazuje na podwyższone ryzyko działań niepożądanych u dzieci i młodzieży.
aberracja chromosomalna, chlorowodorek pazopanibu, ciałko żółte, działanie mutagenne, embriotoksyczność i teratogenność, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, morfologia krwi, ognisko eozynofilii, proliferacyjne zmiany wątroby, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, ruchomość plemników, stężenie plemników, szlak sygnalizacji VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, wytwarzanie plemników, zanik jajnika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Octenisept (0,10 g + 2 g)/100 g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Octenisept (0,10 g oktenidyny dichlorowodorku + 2,00 g fenoksyetanolu/100 g, płyn) wykazały, że dawka śmiertelna LD50 po jednorazowym podaniu doustnym u szczurów wynosi 45-50 ml/kg, a po podaniu dootrzewnowym 10-12 ml/kg. Oktenidyna dichlorowodorku wykazała LD50 doustną 800 mg/kg oraz dożylną 10 mg/kg u szczurów. Wielokrotne miejscowe stosowanie nie wywołało toksyczności ani reakcji miejscowych, a podawanie doustne w dawce 650 mg/kg przez 2-6 tygodni powodowało jedynie poszerzenie jelita z powodu tworzenia gazów. Zaobserwowano podwyższoną śmiertelność u myszy i psów przy dawkach ≥2 mg/kg oraz u szczurów przy 8 mg/kg, związane z zapalnymi i krwotocznymi uszkodzeniami płuc. Badania reprodukcyjne i teratologiczne na królikach i szczurach nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności, a długoterminowe badania na szczurach nie potwierdziły negatywnego wpływu na rozrodczość.
aberracja chromosomowa, aktywność rakotwórcza, badanie toksyczności, błona śluzowa jamy ustnej, dawka śmiertelna LD50, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, efekt drażniący, fenoksyetanol, komórka nowotworowa trzustki, mutagenność, objaw negatywny, oktenidyna dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, rakotwórczość, rana, reakcja toksyczna, resorpcja zwrotna, substancja antybakteryjna, test Amesa, test Bühlera, test mikrojądrowy, toksyczność jednorazowa, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, uszkodzenie krwotoczne, uszkodzenie płuc, właściwość mutagenna, właściwość uczulająca, worek spojówkowy, zaburzenie genetyczne - Leksykon substancji czynnych
Mięta pieprzowa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mięta pieprzowa (Mentha piperita L.) jest szeroko stosowanym surowcem roślinnym w farmakoterapii, jednak dostępne dane przedkliniczne dotyczące jej bezpieczeństwa są ograniczone, co wynika z długotrwałego stosowania i regulacji dotyczących tradycyjnych produktów leczniczych roślinnych. Brak jest kompleksowych badań toksyczności reprodukcyjnej dla większości preparatów zawierających miętę pieprzową, z wyjątkiem Iberogastu, gdzie badania w dawkach do 1200-krotnie przekraczających zalecane nie wykazały ryzyka dla reprodukcji i rozwoju embrionalnego. Podobnie, testy genotoksyczności (np. test Amesa dla Dentoseptu) oraz badania mutagenności dla Iberogastu nie potwierdziły działania mutagennego. Nie przeprowadzono natomiast badań dotyczących potencjału rakotwórczego dla samego liścia mięty pieprzowej ani większości preparatów zawierających tę substancję.
badanie przedkliniczne, beta-azaron, biodostępność, działanie mutagenne, genotoksyczność, kancerogenność, mięta pieprzowa, potencjał rakotwórczy, produkt leczniczy roślinny, rozwój embrionalny, składnik farmakoaktywny, stężenie w osoczu, test Amesa, test mutagenności, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość mutagenna, właściwość rakotwórcza, wyciąg z mięty pieprzowej - Leksykon substancji czynnych
Urofolitropina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Urofolitropina, będąca rekombinowanym ludzkim hormonem folikulotropowym (FSH) stosowanym w preparacie Fostimon, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi, a test Amesa potwierdził brak działania mutagennego, co jest kluczowe dla oceny bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. Pomimo braku formalnych badań nad potencjałem rakotwórczym, brak mutagenności oraz bioidentyczność substancji sugerują niskie ryzyko karcynogenezy. Dodatkowo, preparat charakteryzuje się dobrą tolerancją miejscową po podaniu podskórnym, co jest istotne z punktu widzenia komfortu pacjentek podczas terapii.
działanie mutagenne, Fostimon, hormon folikulotropowy, mutagenność, narządy płciowe, niepłodność, podanie parenteralne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rekombinowany FSH, śmiertelność zarodkowo-płodowa, stymulacja jajników, test Amesa, toksyczność, tolerancja miejscowa, urofolitropina, wspomagany rozród, wstrzyknięcie podskórne, zespół hiperstymulacji jajników - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Losmina 120 mg/0,8 ml (12 000 j.m.)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej, substancji czynnej preparatu Losmina, obejmowały ocenę toksyczności po wielokrotnym podaniu, potencjału mutagennego, teratogennego oraz wpływu na reprodukcję. Długoterminowe badania toksyczności przeprowadzono na szczurach i psach z dawką 15 mg/kg/dobę podskórnie przez 13 tygodni oraz na szczurach i małpach z dawką 10 mg/kg/dobę podskórnie i dożylnie przez 26 tygodni, nie wykazując działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka myszy, test aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich in vitro oraz test aberracji chromosomalnej komórek szpiku kostnego szczura in vivo, potwierdziły brak potencjału mutagennego i klastogennego enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna limfocytów, aberracja chromosomalna szpiku kostnego, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, Losmina, potencjał mutagenny, substancja czynna, test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka, toksyczność narządowa, toksyczność płodowa, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oktaseptal (0,10 g + 2,00 g)/100 g
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Oktaseptal, zawierającego oktenidyny dichlorowodorek (0,10 g/100 g) i fenoksyetanol (2,00 g/100 g), wykazały, że dawka śmiertelna LD50 po jednorazowym podaniu doustnym u szczurów wynosi 45-50 mL/kg, a po podaniu dootrzewnowym 10-12 mL/kg. Dawkę 0,45 mL/kg podaną dootrzewnowo uznano za tolerowaną bez objawów niepożądanych. Wielokrotne stosowanie miejscowe nie wywoływało toksyczności, a doustne podawanie oktenidyny w dawce 650 mg/kg przez 2-6 tygodni powodowało jedynie poszerzenie jelita z powodu tworzenia się gazów. Zwiększona śmiertelność obserwowana była przy dawkach ≥ 2 mg/kg u myszy i psów oraz ≥ 8 mg/kg u szczurów, związana z zapalnymi i krwotocznymi uszkodzeniami płuc. LD50 samej oktenidyny wynosiła 800 mg/kg (doustnie) i 10 mg/kg (dożylnie) u szczurów. Badania rozwoju zarodkowo-płodowego na królikach i szczurach nie wykazały działania embriotoksycznego ani teratogennego, a wielopokoleniowe badania nie potwierdziły negatywnego wpływu na rozrodczość.
aberracja chromosomowa, błona śluzowa jamy ustnej, dawka śmiertelna LD50, działanie antybakteryjne, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, fenoksyetanol, NOAEL, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, test Amesa, test mikrojądrowy, właściwość mutagenna, worek spojówkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adoben 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej leku Adoben, wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) oraz in vivo, nawet przy dawkach zbliżonych do maksymalnej dawki tolerowanej. Długoterminowe badania na zwierzętach nie wykazały potencjału karcynogennego, co wskazuje na niskie ryzyko rakotwórczości u ludzi. W zakresie wpływu na płodność, tapentadol nie wpływał istotnie na płodność samców i samic szczurów, choć przy dużych dawkach obserwowano zmniejszenie przeżywalności w macicy. Badania teratogenności na szczurach i królikach potwierdziły brak działania teratogennego, jednak przy dawkach przekraczających zakres terapeutyczny stwierdzono opóźnienie rozwoju zarodkowo-płodowego oraz embriotoksyczność, głównie z objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego związanymi z aktywnością receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, badania przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, karcynogenność, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, parametry neurobehawioralne, płodność, potencjał teratogenny, przeżywalność w macicy, receptor opioidowy μ, rozwój zarodkowo-płodowy, tapentadol, test Amesa, toksyczność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Drotapil 40 mg
Drotaweryna chlorowodorek, substancja czynna leku Drotapil 40 mg, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które potwierdziły jej korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, działania rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa nie stwierdzono istotnych zagrożeń dla człowieka. Szczególnie istotne było potwierdzenie braku wpływu na repolaryzację komór serca, co wyklucza ryzyko wydłużenia odstępu QT i związanych z tym zaburzeń rytmu serca. Badania genotoksyczności, w tym test Amesa, test na komórkach chłoniaka mysiego oraz test mikrojądrowy, nie wykazały mutagenności ani klastogenności drotaweryny.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo reprodukcyjne, chłoniak mysi, drotaweryna chlorowodorek, działanie kardiotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, klastogenność, mutacja genowa, mutagenność, mutagenność bakteryjna, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, repolaryzacja komór serca, rozwój zarodkowo-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, uszkodzenie chromosomu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej Palexii, nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego. Test Amesa oraz badania aberracji chromosomowych in vitro i in vivo, przeprowadzone przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej, potwierdziły brak potencjału genotoksycznego. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wskazały na ryzyko karcinogenności u ludzi. W zakresie wpływu na rozród, tapentadol nie wpłynął negatywnie na płodność szczurów obu płci, choć przy wysokich dawkach zaobserwowano zmniejszenie przeżywalności embrionów w macicy, bez jednoznacznego określenia przyczyny. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego, jednak dawki przekraczające zakres terapeutyczny indukowały opóźnienie rozwoju embrionów oraz embriotoksyczność z objawami ośrodkowego układu nerwowego, związanymi z aktywnością receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, maksymalna dawka tolerowana, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, opóźnienie rozwoju, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, potencjał genotoksyczny, przeżywalność w macicy, receptor opioidowy μ, tapentadol, test Amesa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Deflegmin EFFECT 30 mg
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna leku Deflegmin EFFECT, wykazuje niski wskaźnik toksyczności ostrej potwierdzony w badaniach na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym ustalono NOAEL na poziomie 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie). Podawanie ambroksolu w formie 3-godzinnej infuzji dożylnej w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów nie wywołało ciężkich działań toksycznych ani zmian histopatologicznych. Badania reprodukcyjne wykazały brak embriotoksyczności i teratogenności przy dawkach do 3000 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz do 200 mg/kg mc./dobę u królików, a także brak zaburzeń płodności przy dawkach do 500 mg/kg mc./dobę u szczurów.
aberracja chromosomowa, ambroksolu chlorowodorek, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, infuzja dożylna, narząd docelowy, NOAEL, podanie parenteralne, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał rakotwórczy, rozwój okołopourodzeniowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie płodności, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Sandoz 50 mg
Dazatynib przeszedł szeroką ocenę toksykologiczną w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym na myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły przewodu pokarmowego (jelito jako narząd docelowy), układu krwiotwórczego (zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych i zmiany w szpiku kostnym) oraz układu limfatycznego (redukcja liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych), przy czym wszystkie te zmiany były odwracalne po przerwaniu leczenia. U małp obserwowano śródmiąższową mineralizację nerek po podawaniu leku do 9 miesięcy. Dazatynib hamował agregację płytek in vitro i wydłużał czas krwawienia in vivo u szczurów, jednak bez wywoływania samoistnych krwotoków. Badania kardiologiczne wykazały brak wydłużenia odstępu QT oraz innych niekorzystnych zmian w zapisie EKG u małp, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa kardiologicznego. Testy genotoksyczności potwierdziły brak mutagenności in vitro (test Amesa) i genotoksyczności in vivo (test mikrojądrowy), choć wykazano działanie klastogenne in vitro na komórkach jajnika chomika chińskiego.
aberracja chromosomowa, agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, grasica, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, kanał potasowy hERG, mineralizacja nerek, model in vitro, model in vivo, obumieranie płodu, odstęp QT, organogeneza, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzeł chłonny, włókno Purkinjego, zapis EKG - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Naloxonum hydrochloricum WZF 400 mcg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa naloksonu chlorowodorku wykazały brak istotnej toksyczności ostrej oraz po podaniu wielokrotnym, co wskazuje na niskie ryzyko toksyczne przy standardowym stosowaniu. Testy mutagenności przyniosły wyniki niejednoznaczne: słabo dodatnie w teście Amesa oraz aberracji chromosomalnych na limfocytach ludzkich in vitro, natomiast testy HGPRT na komórkach V79 oraz aberracji chromosomalnych szpiku kostnego szczura in vivo były ujemne, co sugeruje ograniczony potencjał genotoksyczny w warunkach in vivo. Brak jest danych dotyczących działania rakotwórczego, gdyż nie przeprowadzono dedykowanych badań w tym zakresie.
aberracje chromosomalne, badania przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, limfocyty ludzkie, mutagenność, nalokson chlorowodorek, ośrodkowy układ nerwowy, rozwój neurobehawioralny, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, śmiertelność noworodków, szpik kostny, test Amesa, test mutagenności HGPRT, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroxol Rivopharm 30 mg/5ml
Chlorowodorek ambroksolu, substancja czynna Ambroxol Rivopharm, wykazuje niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych. W badaniach toksyczności wielokrotnej doustnej NOAEL wynosił odpowiednio: 150 mg/kg m.c./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg m.c./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg m.c./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg m.c./dobę u psów (52 tygodnie). Podanie dożylne przez 4 tygodnie w dawkach do 64 mg/kg m.c./dobę u szczurów i do 120 mg/kg m.c./dobę u psów nie wykazało toksyczności miejscowej ani ogólnoustrojowej. Badania teratogenności i embriotoksyczności nie wykazały działania szkodliwego przy dawkach do 3000 mg/kg m.c./dobę u szczurów i 200 mg/kg m.c./dobę u królików. Wpływ na płodność szczurów był nieistotny przy dawkach do 500 mg/kg m.c./dobę, a dawka 50 mg/kg m.c./dobę była bezpieczna dla potomstwa w okresie okołoporodowym i po urodzeniu.
aberracja chromosomowa, badanie histopatologiczne, chlorowodorek ambroksolu, dane toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ostra toksyczność, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał teratogenny, poziom NOAEL, rozwój okołoporodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczne działanie, toksyczność dożylna, toksyczność matczyna, toksyczność miejscowa, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra i przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Biseptol 960 800 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Biseptol, zawierający sulfametoksazol i trimetoprim w dawkach 120, 480 lub 960 mg, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne potwierdzające jego bezpieczeństwo stosowania. Badania farmakologiczne nie wykazały negatywnego wpływu na układy sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Ocena toksyczności po podaniu wielokrotnym wykazała dobrą tolerancję, bez istotnych zmian w funkcjonowaniu wątroby, nerek i parametrów hematologicznych. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test aberracji chromosomowych oraz test mikrojądrowy, nie wykazały potencjału mutagennego ani uszkodzeń DNA. Ponadto, badania embriotoksyczności i teratogenności na zwierzętach laboratoryjnych nie wskazały na ryzyko wad wrodzonych przy stosowaniu terapeutycznych dawek leku.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo onkologiczne, biseptol, dane niekliniczne, dawkowanie, funkcja nerek, funkcja wątroby, genotoksyczność, karcynogeneza, kobieta w ciąży, mutacja genowa, ocena histopatologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, potencjał embriotoksyczny, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, sulfametoksazol i trimetoprim, test Amesa, test mikrojądrowy, układ oddechowy, układ organizmu, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, wada wrodzona, właściwość rakotwórcza, właściwość toksyczna