maksymalna tolerowana dawka
Maksymalna tolerowana dawka (MTD) to najwyższa dawka leku lub substancji, która może być podana bez wywołania nieakceptowalnych działań niepożądanych. Jest to kluczowy parametr w farmakologii klinicznej i toksykologii, stanowiący podstawę do ustalania dawkowania w badaniach klinicznych oraz w praktyce medycznej.
Określenie MTD jest jednym z głównych celów badań przedklinicznych oraz wczesnych faz badań klinicznych (faza I). W onkologii MTD jest szczególnie istotna, gdyż wiele leków przeciwnowotworowych ma wąski indeks terapeutyczny, a ich skuteczność często wiąże się z dawkami zbliżonymi do toksycznych. MTD ustala się poprzez stopniowe zwiększanie dawki aż do wystąpienia toksyczności limitującej dawkę (DLT).
Koncepcja MTD jest również ważna w kontekście indywidualizacji terapii, ponieważ maksymalna tolerowana dawka może różnić się w zależności od czynników genetycznych, stanu pacjenta, chorób współistniejących oraz interakcji lekowych. W nowoczesnych protokołach badań klinicznych coraz częściej stosuje się podejścia alternatywne do tradycyjnego ustalania MTD, takie jak metody adaptacyjne czy identyfikacja optymalnej dawki biologicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine Bluefish 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny wykazały, że stosowanie tego leku w dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę terapeutyczną u ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg lub mg/m² powierzchni ciała) może prowadzić do istotnych zaburzeń rozrodczych u szczurów i myszy, takich jak opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszona przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności u szczurów, przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż u ludzi), nie stwierdzono wpływu na płodność, jednak krótsze ekspozycje u samców wykazały obniżenie stężenia hormonów (FSH, testosteron), zmniejszenie gęstości nasienia oraz redukcję liczby komórek Sertoliego i dojrzałych spermatyd, co może wskazywać na potencjalne ryzyko przy długotrwałym stosowaniu lub wyższych dawkach.
amlodypina, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, efekt teratogenny, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, maksymalna zalecana dawka, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, spermatyda, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depakine Chrono 500 333 mg + 145 mg
Przedkliniczne badania walproinianu sodu wykazały brak mutagenności in vitro oraz niskie ryzyko genotoksyczności przy doustnym podaniu, co jest zgodne z główną drogą podania u ludzi. Jednakże podanie dootrzewnowe indukowało uszkodzenia DNA u gryzoni, co ma ograniczone znaczenie kliniczne. Badania kancerogenności nie wskazały na istotne ryzyko nowotworowe. Istotnym zagrożeniem jest teratogenność walproinianu, potwierdzona u myszy, szczurów i królików, manifestująca się wadami rozwojowymi wielu narządów oraz długotrwałymi zaburzeniami neurobehawioralnymi w kolejnych pokoleniach. Dodatkowo, narażenie prenatalne powodowało zmiany morfologiczne i funkcjonalne układu słuchowego u zwierząt, co może mieć implikacje kliniczne dla rozwoju sensorycznego.
aberracja chromosomowa, badanie kliniczne, badanie płodności, dominująca cecha letalna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, maksymalna tolerowana dawka, męski układ rozrodczy, naprawa DNA, narażenie na walproinian, niepłodność męska, nieprawidłowa spermatogeneza, NOAEL, pękanie DNA, pierwotny hepatocyt, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, ryzyko teratogenne, szpik kostny, układ słuchowy, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, walproinian, walproinian sodu, wymiana chromatyd siostrzanych, zaburzenie zachowania, zagrożenie dla człowieka, zmiana histopatologiczna, zmiana morfologiczna, zwyrodnienie jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Simvasterol 40 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa symwastatyny (substancji czynnej produktu Simvasterol) wykazały, że mechanizm działania jako inhibitora reduktazy HMG-CoA jest głównym determinantem profilu bezpieczeństwa leku. Badania farmakodynamiczne na modelach zwierzęcych nie ujawniły nieprzewidzianych efektów farmakologicznych, a toksyczność po podaniu wielokrotnym była zgodna z oczekiwaniami i nie wskazywała na dodatkowe ryzyko. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani genotoksyczności, a długoterminowe badania rakotwórczości nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów przy dawkach terapeutycznych.
Badania toksyczności reprodukcyjnej na szczurach i królikach, przy maksymalnej tolerowanej dawce, nie wykazały teratogenności, negatywnego wpływu na płodność, funkcje rozrodcze ani rozwój postnatalny potomstwa. Całościowa analiza danych przedklinicznych potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa symwastatyny, wspierając jej stosowanie w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg w formie tabletek powlekanych w zatwierdzonych wskazaniach klinicznych. Nie stwierdzono dodatkowych zagrożeń poza tymi wynikającymi z farmakologicznego mechanizmu działania leku.
- Leksykon substancji czynnych
Erybulina – Właściwości farmakodynamiczne
Erybulina, będąca syntetycznym analogiem halichondryny B, działa jako inhibitor dynamicznej niestabilności mikrotubul, hamując fazę wzrostu mikrotubul i indukując apoptotyczną śmierć komórki poprzez blokadę cyklu komórkowego w fazie G2/M. W leczeniu miejscowo zaawansowanego lub przerzutowego raka piersi, badanie III fazy EMBRACE wykazało istotne statystycznie wydłużenie całkowitego czasu przeżycia (OS) u pacjentek leczonych erybuliną w porównaniu do leczenia według wyboru lekarza (TPC), z medianą czasu przeżycia wolnego od progresji (PFS) 3,7 vs 2,2 miesiąca (HR 0,865, 95% CI: 0,714-1,048, p=0,137). W badaniu 301 porównującym erybulinę z kapecytabiną u pacjentek z wcześniejszym leczeniem, mediana PFS wyniosła odpowiednio 4,1 i 4,2 miesiąca (HR 1,08; 95% CI: 0,932-1,250), a obiektywny odsetek odpowiedzi (ORR) był podobny (11,0% vs 11,5%). W leczeniu tłuszczakomięsaka erybulina w dawce 1,23 mg/m² podawana dożylnie w dniach 1. i 8. 21-dniowego cyklu wykazała poprawę mediany OS o 2 miesiące (13,5 vs 11,5 miesiąca) w porównaniu do dakarbazyny, bez istotnej różnicy w PFS czy ORR, z korzyścią ograniczoną do podtypu tłuszczakomięsaka.
apoptoza komórki, badanie fazy I, blokada cyklu komórkowego, całkowita odpowiedź, całkowita przeżywalność, całkowity czas przeżycia, chlorowodorek irynotekanu, czas przeżycia wolny od progresji, częściowa odpowiedź, erybuliny mezylan, lek halichondrynowy, maksymalna tolerowana dawka, mięsak Ewinga, mięsak prążkowanokomórkowy, mięsak tkanek miękkich, mięśniakomięsak gładkokomórkowy, obiektywny odsetek odpowiedzi, obiektywny współczynnik odpowiedzi, oporność na taksany, potrójnie ujemny rak piersi, przerzutowy rak piersi, tłuszczakomięsak - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apo-Doxan 1 1 mg
Przedkliniczne badania doksazosyny, substancji czynnej Apo-Doxan 1, 2 i 4, wykazały brak działania rakotwórczego w długoterminowych badaniach karcynogenności na szczurach i myszach, którym podawano odpowiednio do 40 mg/kg mc./dobę i 120 mg/kg mc./dobę przez okres do 24 miesięcy. Ekspozycja ustrojowa (AUC) u zwierząt była wielokrotnie wyższa niż u ludzi przy dawce terapeutycznej 16 mg/dobę (8-krotnie u szczurów i 4-krotnie u myszy). Ponadto, kompleksowe testy mutagenności nie wykazały działania mutagennego doksazosyny ani jej metabolitów na poziomie chromosomalnym i subchromosomalnym, co potwierdza bezpieczeństwo genotoksyczne leku.
AUC, dane przedkliniczne, doksazosyna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja AUC, ekspozycja ustrojowa, karcynogenność, maksymalna tolerowana dawka, mutageneza, płodność męska, potencjał mutagenny, poziom chromosomalny, poziom subchromosomalny, wpływ na płodność, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Jamesi 56,688 mg + 850 mg
Lek Jamesi, zawierający sytagliptynę w dawce 50 mg w połączeniu z metforminą (850 mg lub 1000 mg), jest wskazany do leczenia cukrzycy typu 2 u pacjentów z niedostateczną kontrolą glikemii pomimo stosowania maksymalnej tolerowanej dawki metforminy w monoterapii. Preparat może być stosowany jako terapia potrójna w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika lub agonistą receptora PPARγ (tiazolidynedionem), a także jako uzupełnienie terapii insulinowej (insulina + metformina + sytagliptyna). W każdym przypadku leczenie farmakologiczne powinno być wspierane odpowiednią dietą i regularną aktywnością fizyczną. Tabletki Jamesi występują w dwóch formach: różowe (50 mg sytagliptyny + 850 mg metforminy, 20,5 mm x 9,5 mm, oznaczone „S476”) oraz brązowe (50 mg sytagliptyny + 1000 mg metforminy, 21,5 mm x 10,0 mm, oznaczone „S477”).
agonista PPARγ, cukrzyca typu 2, dieta i ćwiczenia fizyczne, kontrola glikemii, leczenie potrójnie skojarzone, maksymalna tolerowana dawka, metformina, monoterapia metforminą, niedostateczna kontrola glikemii, parametry glikemii, pochodna sulfonylomocznika, standardowe postępowanie, sytagliptyna, tabletka powlekana, terapia insuliną, terapia skojarzona, tiazolidynedion - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Concoram 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Concoram, zawierający bisoprololu fumaran i amlodypinę bezylan, przeszedł szczegółowe badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem wpływu na rozród, płodność, potencjał rakotwórczy oraz mutagenność. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (10 mg) indukowała u szczurów i myszy opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności amlodypina podawana w dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższych niż u ludzi) nie wpływała na płodność, jednak w innym badaniu u szczurów wykazano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia oraz liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego. Badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę, a testy mutagenności były negatywne.
amlodypiny bezylan, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, beta-adrenolityk, bisoprololu fumaran, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, opóźnienie porodu, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, resorpcja płodu, spermatyda, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Glenmark 50 mg
Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 25-100 mg, z kumulacją stężenia leku 3-4-krotną oraz metabolitu dezetylosunitynibu 7-10-krotną przy wielokrotnym podawaniu. Stan równowagi osiągany jest po 10-14 dniach, a łączne stężenie osoczowe sunitynibu i metabolitu wynosi 62,9-101 ng/ml, co odpowiada wartościom hamującym fosforylację receptorów i wzrost guzów. Lek jest wolno wchłaniany (tmax 6-12 h), wiąże się silnie z białkami osocza (95% sunitynib, 90% metabolit), a jego objętość dystrybucji wynosi 2230 l. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Wydalanie następuje głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu z moczem (16%), a okres półtrwania sunitynibu i metabolitu wynosi odpowiednio 40-60 h i 80-110 h.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, AUC, BCRP, Cmax, CYP3A4, dezetylosunitynib, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, GIST, inhibitor izoenzymu, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, stała Ki, substrat BCRP, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie sunitynibu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pazopanib Viatris 200 mg
Pazopanib Viatris, dostępny w tabletkach powlekanych 200 mg i 400 mg, wykazuje po podaniu doustnym dawki 800 mg u pacjentów z guzami litymi maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 19 ± 13 µg/mL oraz mediana czasu do osiągnięcia Cmax (tmax) wynoszącą 3,5 godziny. Pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC0-∞) wynosi około 650 ± 500 µg·h/mL, a kumulacja leku przy wielokrotnym podawaniu zwiększa AUC0-T od 1,23 do 4 razy. Wchłanianie pazopanibu jest istotnie zwiększone przez pokarm, co podwaja AUC i Cmax, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo (co najmniej godzinę przed lub dwie godziny po posiłku). Rozkruszenie tabletki 400 mg zwiększa AUC(0-72) o 46% i podwaja Cmax, skracając tmax o około 2 godziny. Pazopanib wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, jest substratem P-gp i BCRP, a jego metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8. Metabolity stanowią jedynie 6% ekspozycji i mają ograniczoną aktywność biologiczną, co wskazuje, że efekt terapeutyczny zależy głównie od niezmienionego leku. Eliminacja jest powolna, z okresem półtrwania około 30,9 godziny, głównie przez kał, a wydalanie nerkowe stanowi mniej niż 4% dawki.
aminotransferaza alaninowa, AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność, chlorowodorek pazopanibu, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, Cmax, CYP1A2, CYP2C8, CYP3A4, farmakokinetyka, glikoproteina p, hamowanie proliferacji, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności wątroby, maksymalna tolerowana dawka, okres półtrwania leku, stan stacjonarny, tabletka powlekana, Tmax, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawiesina doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vinorelbine Accord 10 mg/ml
Winorelbina w formie koncentratu do infuzji (10 mg/ml) powinna być stosowana wyłącznie pod nadzorem lekarza doświadczonego w chemioterapii, z uwzględnieniem indywidualnego dawkowania zależnego od wskazań klinicznych i protokołu leczenia. Standardowe dawki wynoszą 25–30 mg/m² powierzchni ciała, podawane raz w tygodniu w monoterapii niedrobnokomórkowego raka płuc oraz raka piersi z przerzutami, z maksymalną tolerowaną dawką na jedno podanie 35,4 mg/m² i maksymalną dawką całkowitą 60 mg. W terapii wielolekowej niedrobnokomórkowego raka płuc stosuje się podobne dawki, ale z mniejszą częstością podawania (np. dni 1. i 5. lub 1. i 8. co 3 tygodnie). U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby zaleca się redukcję dawki do 20 mg/m² oraz ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych, natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. U osób starszych standardowe dawki są akceptowalne, choć wymagana jest ostrożność ze względu na potencjalnie zwiększoną wrażliwość.
biotransformacja, ciężkie zaburzenia wątroby, działanie farmakodynamiczne, farmakokinetyka winorelbiny, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, maksymalna tolerowana dawka, monoterapia, niedrobnokomórkowy rak płuc, osmolalność, parametry hematologiczne, podanie dooponowe, podanie dożylne, powolny bolus, rak piersi z przerzutami, roztwór glukozy, sól fizjologiczna, terapia wielolekowa, winian, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Normodipine 10 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny, substancji czynnej preparatu Normodipine, wykazały istotne informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku. W badaniach na gryzoniach przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (przeliczone na mg/kg masy ciała) zaobserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W ocenie płodności szczurów dawki do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większe od maksymalnej dawki dla ludzi 10 mg w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazały negatywnego wpływu. Jednakże, w innym badaniu u samców szczurów podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi (w mg/kg) przez 30 dni skutkowało obniżeniem stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co sugeruje potencjalny wpływ na parametry płodności przy dawkach klinicznych.
amlodypina, bezylan, działania niepożądane leku, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, maksymalna zalecana dawka, mutagenność, Normodipine, opóźnienie porodu, parametry płodności, płodność, potencjał genotoksyczny, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Bortezomib medac 3,5 mg
Bortezomib medac (3,5 mg proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań) zawiera bortezomib w postaci estru kwasu boronowego z mannitolem. Ze względu na brak danych klinicznych dotyczących stosowania bortezomibu u kobiet w ciąży oraz brak pełnych badań teratogenności, lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w okresie ciąży, chyba że korzyść terapeutyczna przewyższa potencjalne ryzyko. Badania na zwierzętach (szczury, króliki) nie wykazały negatywnego wpływu na rozwój zarodka i płodu, jednak brak jest danych dotyczących wpływu na poród i rozwój pourodzeniowy. Konieczne jest stosowanie skutecznej antykoncepcji u kobiet i mężczyzn w wieku rozrodczym podczas terapii oraz przez 3 miesiące po jej zakończeniu. W przypadku terapii skojarzonej z talidomidem, który jest silnie teratogenny, należy przestrzegać programu zapobiegania ciąży Thalidomide. Karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas leczenia bortezomibem z uwagi na potencjalne ryzyko działań niepożądanych u niemowląt.
antykoncepcja, badania niekliniczne, bortezomib, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, działanie teratogenne, kwas boronowy, maksymalna tolerowana dawka, Program Zapobiegania Ciąży, proszek do sporządzania roztworu, rozwój pourodzeniowy, terapia bortezomibem, terapia skojarzona z talidomidem, wada wrodzona, wiek rozrodczy, wpływ teratogenny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Vipharm 25 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując porównywalny profil w obu grupach. Po podaniu doustnym w dawkach od 25 do 100 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) po 6-12 godzinach. Sunitynib wykazuje kumulację przy podawaniu wielokrotnym, prowadząc do 3-4-krotnego wzrostu stężenia leku i 7-10-krotnego wzrostu stężenia jego podstawowego czynnego metabolitu, osiągając stan stacjonarny między 10 a 14 dniem terapii. Łączne stężenie osoczowe sunitynibu i metabolitu po 14 dniach wynosi 62,9-101 ng/ml, co odpowiada stężeniu hamującemu fosforylację receptorów i wzrost guzów. Sunitynib wiąże się z białkami osocza w 95%, a jego objętość dystrybucji wynosi 2230 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin.
aktywność AlAT, aktywność AspAT, białko oporności raka piersi, biodostępność, cytochrom P450, dezetylosunitynib, ekspozycja ogólnoustrojowa, fosforylacja receptorów, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, pole powierzchni ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stężenie maksymalne, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Simvastatin Aurovitas 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa symwastatyny, obejmujące farmakodynamikę, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy, potwierdziły, że ryzyko działań niepożądanych wynika wyłącznie z mechanizmu działania inhibitora reduktazy HMG-CoA. Nie zaobserwowano nieoczekiwanych efektów farmakodynamicznych ani nietypowych efektów toksycznych, co wskazuje na stabilny i przewidywalny profil bezpieczeństwa leku. Badania genotoksyczności i rakotwórczości na modelach zwierzęcych nie wykazały uszkodzeń DNA ani zwiększonego ryzyka nowotworów, co jest istotne dla długoterminowej terapii hipolipemizującej.
aberracja chromosomowa, badanie farmakodynamiczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, genotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, maksymalna tolerowana dawka, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, statyna, symwastatyna, synteza cholesterolu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uszkodzenie DNA, zaburzenie lipidowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlonor 5 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny na szczurach i myszach wykazały, że podawanie leku w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) powodowało opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach dotyczących płodności, podawanie amlodypiny w dawce 10 mg/kg/dobę (8-krotnie większej niż dawka maksymalna dla ludzi w przeliczeniu na mg/m²) nie wykazało negatywnego wpływu na płodność szczurów. Jednakże, w innym badaniu, podawanie amlodypiny samcom szczurów w dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi (w mg/kg) przez 30 dni skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu oraz pogorszeniem parametrów nasienia, co sugeruje potencjalny wpływ na męską płodność przy dawkach klinicznych.
aberracja chromosomowa, amlodypina, bezylan, dojrzałe spermatydy, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, gryzonie laboratoryjne, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, mutacja genowa, opóźnienie porodu, parametry nasienia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał rakotwórczy amlodypiny, przeżywalność potomstwa, testosteron w osoczu, toksyczny wpływ na płodność, wydłużenie porodu, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symamis 200 mg
Ocena bezpieczeństwa amisulprydu, substancji czynnej preparatu Symamis, opiera się na szerokim spektrum badań przedklinicznych, które wykazały korzystny profil toksykologiczny. Maksymalne tolerowane dawki w badaniach na szczurach (200 mg/kg/dobę) i psach (120 mg/kg/dobę) odpowiadały ekspozycji 2-7-krotnie wyższej (AUC) niż u ludzi, nie wykazując istotnej toksyczności narządowej. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach (do 120 mg/kg/dobę) i szczurach (do 240 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji 1,5-4,5-krotnie wyższej niż u ludzi) nie potwierdziły potencjału rakotwórczego amisulprydu. Testy genotoksyczności również nie wykazały mutagenności, co eliminuje ryzyko uszkodzenia materiału genetycznego.
amisulpryd, AUC, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, efekt farmakologiczny, ekspozycja u ludzi, funkcja reprodukcyjna, maksymalna tolerowana dawka, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, test genotoksyczności, toksyczność narządowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Finamlox 5 mg
Badania przedkliniczne amlodypiny wykazały, że podawanie leku w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała) u gryzoni powodowało istotne zaburzenia w przebiegu ciąży, takie jak opóźnienie daty porodu, wydłużenie czasu trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach nad płodnością u szczurów, amlodypina podawana w dawkach do 10 mg/kg/dobę (osiem razy wyższych niż dawka dla ludzi przeliczona na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazała negatywnego wpływu na płodność, jednak w innym badaniu podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg) skutkowało obniżeniem stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, a także zmniejszeniem liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.
amlodypina, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, maksymalna zalecana dawka, mutagenność, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, powierzchnia ciała, profil bezpieczeństwa, rozwój potomstwa, spermatyda, testosteron, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Simvastatin Aurovitas 40 mg
Symwastatyna, substancja czynna leku Simvastatin Aurovitas, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które potwierdziły jej akceptowalny profil bezpieczeństwa. Badania farmakodynamiczne wykazały, że działania niepożądane wynikają głównie z mechanizmu hamowania reduktazy HMG-CoA, bez pojawienia się nieoczekiwanych efektów farmakologicznych. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły istotnych działań toksycznych wykraczających poza znane efekty statyn. Ponadto, badania genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały mutagennego ani rakotwórczego potencjału symwastatyny, co potwierdza jej bezpieczeństwo w długoterminowej terapii.
badanie farmakodynamiczne, dawka wielokrotna, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, maksymalna tolerowana dawka, mechanizm farmakologiczny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój postnatalny, statyny, symwastatyna, synteza cholesterolu, teratogenność, uszkodzenie materiału genetycznego, właściwość karcinogenna, właściwość mutagenna, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kamiren 2 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa doksazosyny obejmowały ocenę potencjału karcynogennego, mutagennego oraz wpływu na płodność. Długoterminowe badania na szczurach i myszach, z dawkami odpowiednio do 40 mg/kg mc./dobę i 120 mg/kg mc./dobę (odpowiadającymi 8- i 4-krotnej ekspozycji AUC w stosunku do maksymalnej dawki u ludzi 16 mg/dobę), nie wykazały działania rakotwórczego. Ponadto, testy mutagenności nie potwierdziły mutagennego wpływu doksazosyny ani jej metabolitów na poziomie chromosomalnym i subchromosomalnym, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa genetycznego leku.
bezpieczeństwo reprodukcyjne, bezpieczeństwo stosowania leku, doksazosyna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ustrojowa, łagodny rozrost gruczołu krokowego, maksymalna dawka terapeutyczna, maksymalna tolerowana dawka, modele zwierzęce, nadciśnienie tętnicze, obszar pod krzywą stężenia, potencjał karcynogenny, poziom chromosomalny, zmniejszenie płodności, zmniejszona płodność - Leksykon substancji czynnych
Zonisamid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne zonisamidu wykazały specyficzne zmiany histopatologiczne w wątrobie psów przy ekspozycji odpowiadającej dawkom terapeutycznym u ludzi, obejmujące powiększenie narządu, zmianę barwy na ciemnobrązową oraz obecność ciałek blaszkowatych i wakuolizację cytoplazmy hepatocytów. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani rakotwórczego. Jednakże, zonisamid wykazywał teratogenne działanie u myszy, szczurów, psów i małp, powodując zaburzenia rozwojowe i śmierć zarodków przy stężeniach w osoczu porównywalnych lub niższych niż terapeutyczne u ludzi. U szczurów odnotowano również negatywny wpływ na płodność, w tym zmniejszenie liczby ciałek żółtych i miejsc implantacji oraz nieregularne cykle rujowe przy dawkach odpowiadających maksymalnej dawce terapeutycznej i wyższych.
anhydraza węglanowa, ciałko żółte, cykl rujowy, ekspozycja systemowa, genotoksyczność, hepatomegalia, implantacja zarodka, kłębuszek nerkowy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalna tolerowana dawka, organogeneza, parametr rozwojowy, rakotwórczość, wakuolizacja cytoplazmy, zaburzenie wzrostu, zdolność uczenia się, zonisamid - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Norvasc 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny wykazały, że stosowanie dawek około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała) u gryzoni powoduje istotne zaburzenia reprodukcyjne, takie jak opóźnienie terminu porodu, wydłużenie czasu porodu oraz obniżoną przeżywalność potomstwa. W badaniach nad płodnością u szczurów, przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie wyższych niż u ludzi, przeliczone na mg/m² powierzchni ciała), nie stwierdzono wpływu na płodność. Jednak w bardziej specyficznym modelu, gdzie samcom podawano amlodypinę w dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi (w mg/kg), zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu oraz pogorszenie parametrów nasienia, w tym zmniejszenie gęstości nasienia i liczby komórek Sertoliego.
amlodypina, badanie mutagenności, badanie wpływu, bezylan, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, parametr nasienia, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa amlodypiny, przeżywalność potomstwa, skutek niepożądany, spermatogeneza, stężenie FSH, testosteron, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telam 80 mg + 5 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Telam, zawierającego telmisartan (80 mg) i amlodypinę (5 mg), wykazały brak nakładania się profili toksyczności obu substancji, co sugeruje niskie ryzyko nasilenia działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu. W 13-tygodniowym badaniu toksyczności podprzewlekłej na szczurach stosowano dawki 3,2/0,8 mg/kg, 10/2,5 mg/kg oraz 40/10 mg/kg, potwierdzając bezpieczeństwo skojarzenia. Telmisartan wywoływał zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny i potasu w surowicy) oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka. Zmiany te były typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II i możliwe do zapobiegania przez doustne uzupełnienie soli. Nie stwierdzono działania teratogennego ani mutagennego telmisartanu, a badania rakotwórczości nie wykazały istotnych zagrożeń. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną u ludzi (10 mg/dobę) powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast w dawkach do 10 mg/kg nie wpływała na płodność szczurów. Badania mutagenności i rakotwórczości amlodypiny również nie wykazały działań niepożądanych.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, nadżerki i owrzodzenia, potas w surowicy, spermatydy, telmisartan i amlodypina, teratogenność, testosteron, toksyczność podprzewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Triveram 20 mg + 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl i amlodypinę, nie był badany bezpośrednio jako połączenie tych substancji w badaniach przedklinicznych. Dane dotyczące bezpieczeństwa opierają się na badaniach poszczególnych składników. Atorwastatyna nie wykazała działania teratogennego ani wpływu na płodność u szczurów, królików i psów, jednak toksyczne dawki u ciężarnych samic powodowały toksyczność płodu, opóźniony rozwój potomstwa i zmniejszoną przeżywalność poporodową. Przenika przez łożysko u szczurów, a jej stężenia w osoczu są porównywalne do stężeń w mleku, choć brak danych o przenikaniu do mleka ludzkiego. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności, a długoterminowe badania u szczurów nie potwierdziły działania rakotwórczego, choć u myszy przy dawkach 6-11-krotnie wyższych niż u ludzi zaobserwowano gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe.
badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie mutagenności, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, gruczolak wątrobowokomórkowy, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, opóźnienie porodu, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przezłożyskowe, przeżywalność noworodków, rak wątrobowokomórkowy, rozwój zarodkowy i płodowy, spermatyda, teratogenność, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Interakcje leku – Capecitabinum Glenmark 500 mg
Kapecytabina wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii onkologicznej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie kapecytabiny z brywudyną ze względu na hamowanie dehydrogenazy pirymidynowej i ryzyko znacznego wzrostu toksyczności fluoropirymidyn, co może prowadzić do zgonu. W przypadku leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryn (np. warfaryna 20 mg) kapecytabina zwiększa AUC S-warfaryny o 57% i INR o 91%, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia i dostosowania dawki. Fenytoina może ulegać kumulacji, co wymaga kontroli stężenia w surowicy. Kwas folinowy nasila toksyczność kapecytabiny, dlatego maksymalna dawka kapecytabiny powinna być ograniczona do 2000 mg/m²/dobę przy jednoczesnym podawaniu 30 mg kwasu folinowego dwa razy dziennie. Interferon alfa oraz radioterapia również obniżają maksymalną tolerowaną dawkę kapecytabiny do 2000 mg/m²/dobę.
5-fluorouracyl, allopurynol, bewacyzumab, brywudyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, dehydrogenaza pirymidynowa, ekspozycja na lek, fenoprokumon, fenytoina, fluoropirymidyny, hepatotoksyczność, INR, interferon alfa, izoenzymy cytochromu P450, kwas folinowy, leki zobojętniające, maksymalna tolerowana dawka, monoterapia kapecytabina, odwodnienie, oksaliplatyna, parametry farmakokinetyczne, parametry krzepnięcia, pochodne kumaryny, radioterapia, stężenie leku w osoczu, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, zaburzenia krzepnięcia, zatrucie fenytoiną - Leksykon substancji czynnych
Pleryksafor – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Pleryksafor wykazuje specyficzny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych, w tym szczurach, myszach i psach. Po podaniu pojedynczej dawki podskórnej obserwowano przemijające objawy ze strony układu nerwowo-mięśniowego, takie jak ataksja, sedacja, duszność, przyjmowanie pozycji leżącej oraz kurcze mięśniowe. Przy powtarzanym podawaniu stwierdzono leukocytozę, hiperkalcurię i hipomagnezurie, nieznaczne powiększenie śledziony oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego (biegunka, tachykardia). Histopatologicznie wykazano krwiotworzenie pozaszpikowe w wątrobie i śledzionie. Margines bezpieczeństwa ekspozycji u młodych szczurów był co najmniej 18-krotnie wyższy niż maksymalna dawka kliniczna u dzieci do 18 lat. W badaniach in vitro pleryksafor w stężeniu 5 µg/mL wykazywał powinowactwo do receptorów presynaptycznych układu nerwowego (kanały wapniowe typu N, potasowe SKCa, receptory histaminowe H3, muskarynowe M1/M2, adrenergiczne α1B/α2C, neuropeptydu Y/Y1 oraz NMDA), jednak kliniczne znaczenie tych interakcji pozostaje nieustalone.
badanie histopatologiczne, cewiak nerwowy, chłoniak nieziarniczy, depresja układu krążenia, duszność, działanie teratogenne, glejak, hematopoeza, kanał wapniowy typu N, krwiotworzenie pozaszpikowe, kurcz mięśniowy, leukocyt, maksymalna tolerowana dawka, naczyniotworzenie, obwodowy układ nerwowy, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfoblastyczna, pleryksafor, receptor adrenergiczny, receptor histaminowy H3, receptor muskarynowy, receptor NMDA, resorpcja płodu, tachykardia, test genotoksyczności, układ nerwowo-mięśniowy, wada wrodzona, zaburzenia koordynacji ruchowej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Bortezomib Zentiva 3,5 mg
Bortezomib Zentiva (3,5 mg proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań) zawiera bortezomib w formie estru mannitolu i kwasu boronowego, który może znacząco wpływać na płodność, przebieg ciąży oraz możliwość karmienia piersią. Wskazane jest stosowanie skutecznej antykoncepcji przez pacjentów obu płci w wieku rozrodczym nie tylko podczas terapii, ale także przez 3 miesiące po jej zakończeniu, aby zapobiec potencjalnym teratogennym skutkom leku. Dane kliniczne dotyczące stosowania bortezomibu w ciąży są ograniczone, a badania na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu na rozwój zarodka i płodu, jednak brak jest danych dotyczących wpływu na przebieg porodu i rozwój pourodzeniowy potomstwa. Z tego powodu bortezomib nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne, a pacjentki muszą być informowane o potencjalnym ryzyku dla płodu.
badanie niekliniczne, bortezomib, charakterystyka produktu leczniczego, działanie teratogenne, ester mannitolu i kwasu boronowego, maksymalna tolerowana dawka, Program Zapobiegania Ciąży, roztwór do wstrzykiwań, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka i płodu, schemat terapeutyczny, terapia skojarzona, test ciążowy, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Doxanorm 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa doksazosyny, substancji czynnej produktu Doxanorm, nie wykazały działania karcynogennego ani mutagennego. Długoterminowe badania na szczurach i myszach, z dawkami do 40 mg/kg mc./dobę (szczury) i 120 mg/kg mc./dobę (myszy), co odpowiada ekspozycji 8-krotnie (szczury) i 4-krotnie (myszy) wyższej niż u ludzi przy dawce 16 mg/dobę, nie potwierdziły ryzyka rozwoju nowotworów. Testy mutagenności wykazały brak działania genotoksycznego zarówno na poziomie chromosomalnym, jak i subchromosomalnym, co istotnie zmniejsza ryzyko uszkodzeń DNA i powstawania zmian nowotworowych.
AUC, dawka terapeutyczna, doksazosyna, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, ekspozycja terapeutyczna, karcynogeneza, maksymalna tolerowana dawka, margines bezpieczeństwa, mutageneza, mutagenność, płodność, profil bezpieczeństwa leku, uszkodzenie DNA, zmiany nowotworowe, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dalacin C 75 mg/5 ml
Na podstawie badań przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt określono profil bezpieczeństwa klindamycyny i jej soli, głównego składnika leku Dalacin C. Toksyczność ostra wykazała LD50 dla podania doustnego w zakresie 1800-2620 mg/kg m.c., natomiast dożylnego 245-820 mg/kg m.c. W badaniach przewlekłych na szczurach i psach maksymalna tolerowana dawka wynosiła 300-600 mg/kg m.c./dobę. U psów przy dawce 300 mg/kg m.c./dobę zaobserwowano wzrost aktywności aminotransferaz w osoczu, a przy 600 mg/kg m.c./dobę zmiany patologiczne w błonie śluzowej żołądka i pęcherzyku żółciowym. Badania mutagenności nie wykazały potencjału mutagennego klindamycyny, jednak brak jest danych dotyczących jej potencjalnego działania rakotwórczego.
aminotransferazy, błona śluzowa żołądka, chlorowodorek klindamycyny, droga doustna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, klindamycyna, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, pęcherzyk żółciowy, podanie dożylne, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko karcinogenne, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zdolność rozrodcza - Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Właściwości farmakokinetyczne
Pazopanib, inhibitor kinazy tyrozynowej stosowany w terapii onkologicznej, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 19 ± 13 µg/ml osiągane po medianie 3,5 godziny po podaniu pojedynczej dawki 800 mg. AUC0-∞ wynosi około 650 ± 500 µg·h/ml, z istotnym wzrostem ekspozycji przy podawaniu wielokrotnym (AUC0-T wzrasta 1,23-4-krotnie). Podanie leku z posiłkiem zwiększa AUC i Cmax około dwukrotnie, dlatego zaleca się przyjmowanie pazopanibu na czczo (co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku). Rozkruszenie tabletki 400 mg powoduje wzrost AUC(0-72) o 46% i podwojenie Cmax, co wskazuje na zwiększoną biodostępność i szybsze wchłanianie. Pazopanib wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, jest substratem P-gp i BCRP, a jego metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z powstawaniem czterech metabolitów o niskiej aktywności farmakologicznej. Eliminacja jest powolna, z okresem półtrwania około 30,9 godziny, głównie przez przewód pokarmowy (kał), z wydalaniem nerkowym poniżej 4% dawki.
aminotransferaza alaninowa, białko oporności raka piersi, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cytochrom P450, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dawkowanie, eliminacja leku, farmakokinetyka, forma farmaceutyczna, glikoproteina p, inhibitor kinazy tyrozynowej, interakcje z pokarmem, izoenzym CYP3A4, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności wątroby, maksymalna tolerowana dawka, maksymalne stężenie w osoczu, modelowanie farmakokinetyczne, okres półtrwania, stan stacjonarny, trudność w połykaniu, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Capecitabine Glenmark 150 mg
Kapecytabina wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, szczególnie z brywudyną, lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny (np. warfaryną), fenytoiną, kwasem folinowym oraz interferonem alfa-2a. Brywudyna hamuje dehydrogenazę pirymidynową, co znacząco zwiększa toksyczność kapecytabiny i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania; zaleca się zachowanie co najmniej 4-tygodniowego odstępu po terapii brywudyną przed rozpoczęciem kapecytabiny. Współpodawanie z warfaryną zwiększa AUC S-warfaryny o 57% i INR o 91%, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia i dostosowania dawki antykoagulantu. Fenytoina, metabolizowana przez CYP2C9, może osiągać toksyczne stężenia podczas terapii kapecytabiną, dlatego konieczne jest monitorowanie jej poziomu w surowicy. Kwas folinowy nasila toksyczność kapecytabiny, obniżając maksymalną tolerowaną dawkę (MTD) z 3000 mg/m² do 2000 mg/m² na dobę. Interferon alfa-2a również zmniejsza MTD kapecytabiny do 2000 mg/m² na dobę.
allopurynol, bewacyzumab, brywudyna, czas protrombinowy, dehydrogenaza pirymidynowa, fenytoina, fluoropirymidyna, interferon alfa, izoenzym 2C9 cytochromu P-450, kapecytabina, kwas folinowy, kwas foliowy, lek przeciwzakrzepowy z grupy kumaryny, maksymalna tolerowana dawka, oksaliplatyna, parametry krzepnięcia krwi, radioterapia, stężenie fenytoiny w surowicy, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie błony śluzowej