genotoksyczność
Genotoksyczność to zdolność substancji chemicznych, promieniowania lub czynników biologicznych do wywoływania uszkodzeń materiału genetycznego (DNA lub chromosomów) w komórkach. Te uszkodzenia mogą prowadzić do mutacji, które z kolei mogą inicjować proces kancerogenezy lub powodować wady wrodzone.
Mechanizmy genotoksyczności obejmują bezpośrednie uszkodzenie DNA poprzez tworzenie adduktów, pęknięcia nici DNA, modyfikacje zasad azotowych, a także pośrednie uszkodzenia wynikające z produkcji reaktywnych form tlenu lub zaburzenia procesów naprawy DNA. Substancje genotoksyczne mogą również wpływać na segregację chromosomów podczas podziału komórkowego, prowadząc do aneuploidii.
W praktyce medycznej i farmaceutycznej ocena genotoksyczności jest kluczowym elementem badań bezpieczeństwa leków, substancji chemicznych i materiałów medycznych. Standardowe testy obejmują test Amesa (oceniający mutacje u bakterii), test aberracji chromosomowych in vitro, test mikrojądrowy oraz comet assay. Pozytywne wyniki tych testów mogą wskazywać na potencjalne ryzyko kancerogenne danej substancji.
Narażenie na czynniki genotoksyczne w środowisku pracy lub życia codziennego jest przedmiotem intensywnych badań epidemiologicznych, gdyż może przyczyniać się do zwiększenia ryzyka nowotworów, zaburzeń reprodukcyjnych i przyspieszonego starzenia komórkowego. W onkologii zrozumienie mechanizmów genotoksyczności pomaga w opracowywaniu nowych terapii przeciwnowotworowych oraz strategii chemoprewencji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Urokinase medac 100 000 j.m.
W przypadku ludzkiej urokinazy (Urokinasum) ekstrahowanej z ludzkiego moczu, stanowiącej substancję czynną produktu leczniczego Urokinase medac 100 000 j.m., proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania są ograniczone. Klasyczne badania przedkliniczne, takie jak toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz toksyczny wpływ na reprodukcję, nie dostarczyły istotnych klinicznie informacji dodatkowych w stosunku do danych uzyskanych z wieloletniego doświadczenia klinicznego z tym lekiem.
badanie przedkliniczne, doświadczenie kliniczne, genotoksyczność, nowotwór, płodność, potencjał rakotwórczy, proszek do sporządzania roztworu, przeciwwskazanie do stosowania, roztwór do wstrzykiwań, rozwój płodu, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, Urokinase medac, urokinaza ludzka, uszkodzenie DNA - Leksykon substancji czynnych
Fenoterol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Fenoterol, będący beta-agonistą, wykazuje niski poziom toksyczności ostrej po podaniu jednorazowym, z wartościami LD50 wynoszącymi 1600-7400 mg/kg m.c. (doustnie u myszy, szczurów i królików) oraz 150-433 mg/kg m.c. u psów. Dożylne podanie fenoterolu charakteryzuje się znacznie niższymi wartościami LD50 (30-81 mg/kg m.c.). W przypadku podania wziewnego, toksyczność jest bardzo niska, bez śmiertelności przy dawkach 0,58-670 mg/kg m.c. Badania przewlekłe (do 78 tygodni) wykazały typowe dla beta-sympatykomimetyków efekty, takie jak hipokaliemia, tachykardia oraz zmniejszenie glikogenu w wątrobie. Istotne jest kardiotoksyczne działanie fenoterolu u szczurów, myszy i królików przy dawkach >1 mg/kg m.c./dobę oraz u psów przy dawkach wziewnych >0,019 mg/kg m.c./dobę, podczas gdy u małp nie stwierdzono toksyczności sercowej. Terapia skojarzona z bromkiem ipratropiowym nie wykazała synergistycznego działania toksycznego, a obserwowane działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa obu substancji.
Fenoterol nie wykazuje działania mutagennego ani genotoksycznego, co potwierdzają badania in vitro i in vivo. W badaniach rakotwórczości u myszy i szczurów podawanie doustne w dawce 25 mg/kg m.c./dobę zwiększało ryzyko mięśniaków gładkokomórkowych macicy i krezki jajnika, co jest prawdopodobnie efektem miejscowego działania beta-adrenergicznego i nie przekłada się na ryzyko u ludzi. W zakresie wpływu na reprodukcję, fenoterol nie wpływa negatywnie na płodność szczurów przy dawkach do 40 mg/kg m.c./dobę, a dawki do 25 mg/kg m.c./dobę u królików i 38,5 mg/kg m.c./dobę u myszy nie wykazują działania embriotoksycznego ani teratogennego. Tokolityczne działanie fenoterolu obserwowano u szczurów przy dawce 3,5 mg/kg m.c./dobę, natomiast bardzo wysokie dawki (300 mg/kg m.c./dobę doustnie, 20 mg/kg m.c./dobę dożylnie) powodowały wzrost wad rozwojowych. Fenoterol jest dobrze tolerowany miejscowo przy różnych drogach podania, a skojarzenie z bromkiem ipratropiowym nie zwiększa toksyczności ostrej.
beta-adrenergiczny, beta-sympatykomimetyk, bromek ipratropiowy, bromowodorek fenoterolu, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie tokolityczne, genotoksyczność, hipokaliemia, kardiotoksyczność, LD50, mięśniak gładkokomórkowy, przerost mięśnia sercowego, skurcz macicy, tachykardia, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 100 mg + 25 mg
W badaniach przedklinicznych leku Losartan Hydrochlorotiazyd Krka nie wykazano istotnego ryzyka genotoksycznego ani farmakologicznego dla ludzi. Przewlekłe podawanie skojarzenia losartan/hydrochlorotiazyd przez okres do 6 miesięcy u szczurów i psów ujawniło głównie efekty toksyczne związane z losartanem, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, wzrost stężenia azotu mocznikowego oraz sporadyczne podwyższenie kreatyniny w surowicy. Zaobserwowano również zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, w tym owrzodzenia, nadżerki i krwawienia.
azot mocznikowy, badanie farmakologiczne, błona śluzowa, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, kreatynina, krwinki czerwone, losartan hydrochlorotiazyd, nadliczbowe żebra, nadżerka, owrzodzenie, śmierć płodu, teratogenność, toksyczność nerkowa, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aperisan 20%
Aperisan 20% w postaci żelu do stosowania w jamie ustnej zawiera 200 mg/g płynnego wyciągu z liści szałwii lekarskiej (Salvia officinalis L.). Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa tego preparatu są ograniczone, a producent nie przeprowadził kompleksowych badań w kluczowych obszarach oceny bezpieczeństwa farmakologicznego. Brakuje danych dotyczących toksycznego wpływu na reprodukcję, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, co uniemożliwia pełną ocenę ryzyka związanego z długotrwałym stosowaniem leku.
badanie kancerogenności, bezpieczeństwo farmakologiczne, dane kliniczne, dane przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, płodność, rozwój nowotworów, rozwój płodu, Salvia officinalis, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie materiału genetycznego, wyciąg z liści szałwii lekarskiej, żel do jamy ustnej - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg alergenów roztoczy kurzu domowego – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Standaryzowane wyciągi alergenów roztoczy kurzu domowego (Dermatophagoides pteronyssinus i Dermatophagoides farinae) stosowane w produkcie ACTAIR w dawkach 100 IR i 300 IR w formie tabletek podjęzykowych przeszły kompleksowe badania przedkliniczne. Wyniki konwencjonalnych badań farmakologicznych oraz toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały istotnego zagrożenia dla organizmu ludzkiego. Badania genotoksyczności potwierdziły brak ryzyka uszkodzeń materiału genetycznego przy stosowaniu terapeutycznym. Ponadto, ocena tolerancji miejscowej wykazała dobrą tolerancję wyciągu na tkanki jamy ustnej i podjęzykowej, co jest istotne ze względu na drogę podania produktu. Standaryzacja w jednostkach IR (Indeks Reaktywności), gdzie 100 IR/ml odpowiada bąblowi o średnicy 7 mm w teście skórnym, zapewnia powtarzalność dawkowania i efektu terapeutycznego, jednak jednostki te nie są porównywalne z innymi producentami, co należy uwzględnić przy interpretacji danych klinicznych.
badanie farmakologiczne, badanie toksyczności, Dermatophagoides farinae, Dermatophagoides pteronyssinus, działanie drażniące, działanie genotoksyczne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, indeks reaktywności, jednostka IR, punktowy test skórny, rozwój płodu, tabletka podjęzykowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, uszkodzenie materiału genetycznego, wyciąg alergenów roztoczy kurzu domowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sulfarinol (50 mg + 1 mg)/ml
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego Sulfarinol, zawierającego sulfatiazol (50 mg/ml) oraz azotan nafazoliny (1 mg/ml), wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, karcynogenności oraz wpływu na reprodukcję nie ujawniły istotnych zagrożeń. Szczególnie sulfatiazol, jako sulfonamid, nie wykazał toksyczności w zalecanych dawkach, natomiast azotan nafazoliny, sympatykomimetyk o działaniu obkurczającym naczynia, może powodować zwężenie naczyń włosowatych błony śluzowej nosa przy dawkach przekraczających zalecane lub przy długotrwałym stosowaniu.
azotan nafazoliny, błona śluzowa nosa, działanie rakotwórcze, efekty toksyczne, genotoksyczność, karcynogeneza, mikrokrążenie, nafazolina, obkurczenie naczyń krwionośnych, sulfatiazol, sulfonamidy, sympatykomimetyki, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, zaburzenia mikrokrążenia, zwężenie naczyń włosowatych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Jeanine 0,03 mg + 2 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa leku Jeanine, zawierającego 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg dienogestu, nie wykazały istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu potwierdziły akceptowalny profil bezpieczeństwa, zgodny z innymi doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, obejmując ocenę parametrów biochemicznych, hematologicznych oraz zmian narządowych. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały potencjału mutagennego ani klastogennego. Ponadto, badania dotyczące działania rakotwórczego nie wskazały bezpośredniego ryzyka onkogennego, choć należy uwzględnić możliwość nasilenia rozwoju tkanek i nowotworów hormonozależnych podczas długotrwałej terapii.
badanie niekliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie rakotwórcze, etynyloestradiol i dienogest, genotoksyczność, hormonalny środek antykoncepcyjny, komponent estrogenowy, komponent progestagenowy, mutacja genowa, odpad farmaceutyczny, parametr toksykologiczny, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, rozwój embrionalny, rozwój pourodzeniowy, ryzyko onkogenne, ryzyko środowiskowe, steroidowy hormon płciowy, tkanka hormonozależna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, złożony doustny środek antykoncepcyjny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Permen Med 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa syldenafilu, substancji czynnej produktu leczniczego Permen Med (25 mg), obejmowały szeroki zakres standardowych testów farmakologicznych i toksykologicznych. Wyniki tych badań nie wykazały istotnych zagrożeń dla kluczowych układów fizjologicznych ani efektów kumulacyjnych po wielokrotnym podaniu. Testy genotoksyczności, przeprowadzone zarówno in vitro, jak i in vivo, nie potwierdziły potencjału mutagennego ani zdolności do wywoływania aberracji chromosomowych. Długoterminowe badania karcynogenności na modelach zwierzęcych nie wykazały działania rakotwórczego syldenafilu, co jest istotnym elementem oceny bezpieczeństwa tej substancji w dawkach terapeutycznych.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dane niekliniczne, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, mutacja genowa, ocena farmakologiczna, Permen Med, płodność, potencjał genotoksyczny, rozwój zarodkowo-płodowy, substancja czynna, syldenafil, toksyczność, toksyczność wielokrotnego podania, toksyczny wpływ - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Opokan-keto 25 mg/g
Przedkliniczne badania farmakologiczne i toksykologiczne ketoprofenu w postaci żelu o stężeniu 25 mg/g nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Kompleksowa ocena bezpieczeństwa obejmowała toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjalne działanie rakotwórcze oraz wpływ na reprodukcję. Wyniki nie wskazały na obecność efektów toksycznych, genotoksycznych, karcynogennych ani negatywnego wpływu na procesy reprodukcyjne, które mogłyby stanowić przeciwwskazanie do stosowania preparatu.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, ketoprofen, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, zagrożenie karcynogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daroxomb 110 mg
W badaniach przedklinicznych dabigatranu eteksylanu (Daroxomb) nie stwierdzono istotnych zagrożeń dla człowieka, mimo obserwacji działań toksycznych związanych z nasilonym efektem przeciwkrzepliwym substancji. Wpływ na płodność samic objawiał się zmniejszeniem liczby zagnieżdżeń i zwiększoną utratą zapłodnionego jaja przy dawce 70 mg/kg (5-krotnie wyższej niż ekspozycja u pacjentów). W toksyczności rozwojowej u szczurów i królików zaobserwowano zmniejszenie masy ciała płodu, obniżenie żywotności zarodka oraz wzrost wad rozwojowych przy dawkach 5-10-krotnie przekraczających ekspozycję kliniczną. Badania pre- i postnatalne wykazały zwiększoną umieralność płodów przy dawkach 4-krotnie wyższych niż u ludzi.
aktywność farmakologiczna, badania prenatalne i postnatalne, badanie farmakologiczne, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, dabigatran, dabigatran eteksylat, dawka toksyczna, działanie farmakodynamiczne, działanie guzotwórcze, ekspozycja w osoczu, genotoksyczność, incydent krwawienia, płodność samic, toksyczność po podaniu wielokrotnym, umieralność płodów, utrata zapłodnionego jaja, wady rozwojowe płodu, właściwości przeciwkrzepliwe, wpływ na płodność, zagnieżdżenie zapłodnionego jaja - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nilogrin 10 mg
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa nicergoliny, substancji czynnej leku Nilogrin, wykazały wpływ na rozwój płodowy u królików, w tym opóźnienie wzrostu płodów, niesklasyfikowane nieprawidłowości rozwojowe, zwiększenie przepływu krwi przez łożysko oraz przyspieszenie procesu kostnienia. Pomimo tych obserwacji, dane te mają ograniczone znaczenie kliniczne i nie zostały uznane za bezpośrednio przekładalne na bezpieczeństwo stosowania u ludzi. Warto podkreślić, że badania te nie dostarczają pełnej informacji na temat innych kluczowych aspektów bezpieczeństwa, takich jak genotoksyczność, rakotwórczość czy wpływ na płodność.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Physioneal 40 Clear-Flex 30,3 g + 0,245 g + 0,068 g + 19,95 g + 9,29 g + 6,73 g + 25 g + 5,38 g + 0,051 g + 2,1 g + 1,68 g
Physioneal 40 Clear-Flex to roztwór do dializy otrzewnowej dostępny w dwukomorowym systemie, zawierający glukozę w stężeniach 13,6 mg/ml, 22,7 mg/ml lub 38,6 mg/ml, elektrolity (Na⁺ 132 mmol/l, Ca²⁺ 1,25 mmol/l, Mg²⁺ 0,25 mmol/l, Cl⁻ 95 mmol/l) oraz bufory (mleczan 15 mmol/l i wodorowęglan 25 mmol/l) o łącznym stężeniu buforów 40 mmol/l. Po zmieszaniu roztwór ma fizjologiczne pH 7,4, co stanowi istotną różnicę w porównaniu do tradycyjnych roztworów dializacyjnych o niższym pH. Osmolarność roztworu zależy od stężenia glukozy i wynosi odpowiednio 344, 395 oraz 483 mOsmol/l dla kolejnych stężeń glukozy. Produkt stosowany jest w terapii nerkozastępczej, wykorzystując składniki o ustalonym profilu bezpieczeństwa klinicznego.
bufor, dializa otrzewnowa, elektrolity, funkcje reprodukcyjne, genotoksyczność, glukoza, karcynogenność, materiał genetyczny, mleczan, osmolarność, pH fizjologiczne, środek osmotyczny, stężenie buforu, system dwukomorowy, terapia nerkozastępcza, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, wodorowęglan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dexmedetomidine Kabi 100 mcg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące deksmedetomidyny (Dexmedetomidine Kabi, 100 μg/ml) wskazują na akceptowalny profil bezpieczeństwa leku. Badania farmakologiczne, toksykologiczne oraz genotoksyczności nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka, w tym braku działania mutagennego i kancerogennego. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i królików nie stwierdzono wpływu na płodność ani działania teratogennego. Maksymalna dawka dożylna u królików wynosząca 96 μg/kg mc./dobę mieściła się w zakresie klinicznym i nie wywołała istotnych efektów toksycznych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania w warunkach terapeutycznych.
badanie płodności, bezpieczeństwo farmakologiczne, deksmedetomidyna, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, efekt kancerogenny, efekt mutagenny, genotoksyczność, opóźnienie kostnienia, profil bezpieczeństwa, roztwór do infuzji, śmiertelność zarodków, toksyczność jednorazowa, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pascofemin –
Produkt leczniczy Pascofemin, będący roztworem doustnym w formie kropli, nie posiada udokumentowanych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. W dokumentacji rejestracyjnej brak jest informacji o badaniach toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, potencjale rakotwórczym, toksycznym wpływie na rozród i rozwój oraz farmakologicznych badaniach bezpieczeństwa. Preparat zawiera 10 ekstraktów roślinnych w rozcieńczeniach homeopatycznych (m.in. Vitex agnus castus D2, Cimicifuga racemosa D3) oraz 34% (V/V) etanolu jako substancję pomocniczą, co wymaga szczególnej uwagi w kontekście bezpieczeństwa stosowania.
Aletris farinosa, bezpieczeństwo farmakoterapii, Caulophyllum thalictroides, Chamaelirium luteum, charakterystyka produktu leczniczego, Cimicifuga racemosa, etanol, farmakologia bezpieczeństwa, Fraxinus americana, genotoksyczność, Lilium lancifolium, potencjał rakotwórczy, Pulsatilla pratensis, rozcieńczenie homeopatyczne, Senecio aureus, Strychnos ignatii, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, Vitex agnus-castus - Leksykon substancji czynnych
Calendula officinalis – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W dokumentacji przedklinicznej dotyczącej bezpieczeństwa stosowania Calendula officinalis (nagietek lekarski) w produktach leczniczych Homeoptic (krople do oczu, roztwór) oraz Limfodrenaż-Pascoe Sensitiv (krem) brak jest szczegółowych danych. W Homeoptic substancja występuje w rozcieńczeniu homeopatycznym 3 DH, w stężeniu 0,25 g/100 g, natomiast w Limfodrenaż-Pascoe Sensitiv jako nalewka macierzysta (TM) w stężeniu 2,0 g/100 g. Oba preparaty zawierają również inne składniki homeopatyczne lub roślinne, jednak w sekcji 5.3 charakterystyki produktów leczniczych (ChPL) odnotowano jedynie adnotację „Brak danych” dotyczących przedklinicznych badań bezpieczeństwa Calendula officinalis. Brak ten może wynikać z tradycyjnego, długotrwałego stosowania nagietka, niskich stężeń substancji w preparatach oraz ograniczonych wymagań regulacyjnych dla roślinnych składników w niskich dawkach.
badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, Calcarea fluorica, charakterystyka produktu leczniczego, Cineraria maritima, Conium maculatum, Euphrasia officinalis, farmakokinetyka, genotoksyczność, Hydrargyrum biiodatum, interakcje lekowe, Kalium muriaticum, krople do oczu, Limfodrenaż, Magnesia carbonica, nagietek lekarski, nalewka macierzysta, rozcieńczenie homeopatyczne, Silicea, Stibium sulfuratum nigrum, toksyczność ostra i przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tobramycin Via pharma 300 mg/5 ml
Tobramycyna, aminoglikozydowy antybiotyk, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo, w tym farmakologicznym, toksykologicznym, genotoksycznym, karcynogennym oraz reprodukcyjnym. Główne narządy docelowe toksyczności to nerki oraz struktury ucha wewnętrznego (narząd przedsionkowy i ślimak), co jest zgodne z profilem innych aminoglikozydów. Działania nefrotoksyczne i ototoksyczne obserwowano głównie przy stężeniach ogólnoustrojowych znacznie przekraczających te uzyskiwane po inhalacji terapeutycznych dawek. Badania karcynogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów po podaniu wziewnym, a testy genotoksyczności potwierdziły brak mutagenności i uszkodzeń chromosomów. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej, podskórne podawanie tobramycyny w dawkach do 100 mg/kg mc./dobę u szczurów i 20 mg/kg mc./dobę u królików nie wykazało działania teratogennego, choć wyższe dawki u królików były toksyczne dla ciężarnych samic i prowadziły do poronień. Nie oceniano jednak specyficznego ototoksycznego wpływu na potomstwo.
antybiotyk aminoglikozydowy, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogenność, mutacja genowa, nebulizacja, organogeneza, ototoksyczność, poronienie, potencjał rakotwórczy, stężenie ogólnoustrojowe, tobramycyna, toksyczność ciążowa, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie chromosomów, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nicorette Classic Gum 2 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa gumy do żucia Nicorette Classic Gum opiera się głównie na znanym profilu toksyczności nikotyny, będącej składnikiem aktywnym produktu. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano, że ostre zatrucie nikotyną objawia się m.in. nieregularnym i słabym pulsem, trudnościami w oddychaniu oraz uogólnionymi drgawkami. Produkt zawiera kontrolowane dawki nikotyny – 2 mg lub 4 mg na jedną gumę (odpowiednio 10 mg lub 20 mg kompleksu 20% żywicy nikotynowej) – co jest istotne przy ocenie ryzyka przedawkowania. Brak jest specyficznych danych przedklinicznych dotyczących samej gumy, jednak profil toksyczności nikotyny jest dobrze udokumentowany i stanowi podstawę do oceny bezpieczeństwa stosowania produktu.
duszność, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, indukcja mutacji, model zwierzęcy, mutagenność, nieregularny puls, nikotyna, ostre zatrucie nikotyną, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie, substancja czynna, toksyczność nikotyny, układ nerwowy, układ oddechowy, układ organizmu, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione drgawki, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – NiQuitin MINI Citrus 4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku NiQuitin MINI Citrus, zawierającego 4 mg nikotyny w formie kationitu, potwierdzają brak działania mutagennego i rakotwórczego nikotyny w standardowych testach genotoksyczności i rakotwórczości. Profil toksykologiczny nikotyny, uwzględniony przy opracowywaniu schematu dawkowania, wskazuje na bezpieczne stosowanie w Nikotynowej Terapii Zastępczej (NTZ). Badania na modelach zwierzęcych wykazały toksyczność nikotyny u ciężarnych samic, skutkującą łagodną toksycznością płodu, opóźnieniem wzrostu prenatalnego i postnatalnego oraz zaburzeniami rozwoju ośrodkowego układu nerwowego, jednak nie stwierdzono wpływu NTZ na płodność u ludzi.
badanie przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, komórki Sertoliego, model zwierzęcy, narządy rodne, nikotyna z kationitem, nikotynowa terapia zastępcza, opóźnienie wzrostu płodu, tabletki do ssania, toksyczność nikotyny, toksyczność płodowa, zaburzenia rozwoju OUN, zaburzenia spermatogenezy, zmiany jajnikowo-maciczne, zmiany w najądrzach, zmniejszenie masy jąder - Leksykon substancji czynnych
Sumatryptan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sumatryptan, stosowany w terapii migreny, wykazuje brak działania genotoksycznego i karcynogennego w badaniach przedklinicznych zarówno in vitro, jak i na modelach zwierzęcych. W dawkach terapeutycznych nie stwierdzono toksyczności ostrej ani przewlekłej. W przypadku terapii złożonej sumatryptanem i naproksenem (Frimig Duo), toksyczność po wielokrotnym podaniu doustnym u myszy była związana głównie z naproksenem, obejmując narządy takie jak przewód pokarmowy i nerki, z większą wrażliwością samic, co koreluje z około 1,5-krotnie wyższą ekspozycją (Cmax). Wpływ na płodność wykazywał zależność od drogi podania i ekspozycji – doustne podanie sumatryptanu w dawkach powodujących około 200-krotnie wyższe stężenia w osoczu niż u ludzi skutkowało zmniejszeniem zdolności do inseminacji u szczurów, podczas gdy podanie podskórne przy ekspozycji około 150-krotnie wyższej nie wykazywało takiego efektu. W badaniach na królikach obserwowano śmiertelność zarodków bez wyraźnych wad teratogennych, a w przypadku Frimig Duo stwierdzono toksyczne działanie na matkę, zmniejszenie masy płodu oraz zwiększenie liczby resorpcji i utraty miotów, z nieznacznie podwyższoną częstością wybranych wad rozwojowych.
aberracja chromosomalna, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogenność, limfocyt krwi obwodowej, migrena, NOAEL, potencjał genotoksyczny, preparat złożony, przetrwały pień tętniczy, resorpcja zarodka, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodka, stężenie leku w osoczu, sumatryptan z naproksenem, toksyczność matczyna, toksyczność nerkowa, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, ubytek przegrody międzykomorowej, wada rozwojowa, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gargarin –
Preparat Gargarin, zawierający boraks (1,74 g), sodu wodorowęglan (1,74 g), sodu chlorek (750 mg), sodu benzoesan (750 mg) oraz lewomentol (20 mg) w 5 g proszku, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne oceniające jego profil bezpieczeństwa. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych działań niepożądanych na podstawowe parametry fizjologiczne. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie potwierdziły kumulacji ani efektów toksycznych, a standardowe testy genotoksyczności wykluczyły potencjał mutagenny składników preparatu. Ponadto, badania dotyczące działania rakotwórczego nie wykazały kancerogenności substancji aktywnych zawartych w leku.
badania przedkliniczne, boraks, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, lewomentol, materiał genetyczny, parametry fizjologiczne, płodność, płukanie gardła, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, proszek do sporządzania roztworu, rozwój prenatalny, sodu benzoesan, sodu chlorek, sodu wodorowęglan, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fortrans –
Produkt leczniczy Fortrans zawiera makrogol 4000 jako substancję czynną w dawce 64,000 g na saszetkę, wraz z substancjami pomocniczymi: sodu siarczan bezwodny (5,700 g), sodu wodorowęglan (1,680 g), sodu chlorek (1,460 g) oraz potasu chlorek (0,750 g). Przeprowadzone badania przedkliniczne wykazały, że makrogol 4000 charakteryzuje się niską toksycznością ostrą oraz brakiem istotnych efektów toksycznych przy podaniu wielokrotnym. Testy farmakologiczne nie ujawniły szczególnych zagrożeń dla układów organizmu, a badania genotoksyczności potwierdziły brak potencjału mutagennego i genotoksycznego, co wskazuje na bezpieczeństwo stosowania substancji czynnej w kontekście ryzyka genetycznego.
badanie diagnostyczne, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, chlorek potasu, chlorek sodu, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, glikol polietylenowy, makrogol 4000, potencjał mutagenny, przedawkowanie leku, rakotwórczość, roztwór doustny, siarczan sodu bezwodny, toksyczność ostra, toksyczność wielokrotna, wodorowęglan sodu, zabieg chirurgiczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bendamustine Kabi 2,5 mg/ml
Badania przedkliniczne bendamustyny chlorowodorku wykazały istotne działania niepożądane, które mogą mieć znaczenie kliniczne, mimo że nie zawsze obserwowane są w badaniach klinicznych. U psów stwierdzono makroskopowe przekrwienie i krwotoki w przewodzie pokarmowym przy ekspozycji porównywalnej do dawek stosowanych u ludzi. Mikroskopowo zaobserwowano rozległe zmiany w tkance limfatycznej, potwierdzające działanie immunosupresyjne leku, co koreluje ze zwiększonym ryzykiem infekcji. Ponadto, zmiany cewkowe w nerkach oraz atroficzne i martwicze zmiany w nabłonku gruczołu krokowego wskazują na potencjalną nefrotoksyczność i wpływ na funkcje rozrodcze u mężczyzn. Bendamustyna wykazuje także działanie embriotoksyczne i teratogenne, co uzasadnia przeciwwskazania do stosowania w ciąży oraz konieczność stosowania skutecznej antykoncepcji u pacjentów w wieku rozrodczym.
aberracja chromosomowa, bendamustyna chlorowodorek, działanie embriotoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, krwotok w przewodzie pokarmowym, nabłonek gruczołu krokowego, nefrotoksyczność, przekrwienie błony śluzowej, środek cytostatyczny, uszkodzenie DNA, wtórny nowotwór, zmiany atroficzne, zmiany cewkowe nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Perazin 200 mg 200 mg
Perazin, będący pochodną fenotiazyny i należący do grupy leków przeciwpsychotycznych, charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa opartym głównie na danych literaturowych oraz badaniach analogicznych związków fenotiazynowych. W badaniach przedklinicznych nie wykazano istotnego ryzyka genotoksycznego, rakotwórczego ani toksycznego wpływu na reprodukcję przy dawkach terapeutycznych. Objawy toksyczności pojawiały się jedynie po podaniu dawek znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi, co wskazuje na niskie ryzyko działań niepożądanych w warunkach klinicznych przy zachowaniu zalecanego dawkowania.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmizek HCT 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu Telmizek HCT, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały, że dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej nie powodują dodatkowych toksycznych efektów w porównaniu z podawaniem poszczególnych składników oddzielnie. W badaniach na szczurach i psach zaobserwowano zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Dodatkowo, u psów stwierdzono rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiąże się z farmakologiczną aktywnością telmisartanu jako antagonisty receptora angiotensyny II. Uszkodzenia śluzówki żołądka można było ograniczyć poprzez podawanie roztworów soli i izolację zwierząt.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, czerwone krwinki, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan - Leksykon substancji czynnych
Tymolol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tymolol, beta-adrenolityk stosowany głównie w leczeniu jaskry, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi na zwierzętach. Dawki śmiertelne LD50 dla maleinianu tymololu podawanego doustnie wynoszą 1190 mg/kg u myszy i 900 mg/kg u szczurów. W badaniach toksyczności chronicznej u psów i szczurów obserwowano jedynie bradykardię oraz zwiększenie masy serca, nerek i wątroby, bez istotnych zmian patologicznych. Tymolol nie wykazuje istotnego potencjału mutagennego w testach in vivo i in vitro, a wyniki testu Amesa wskazują na brak wyraźnej zależności dawka-odpowiedź. W badaniach rakotwórczych u szczurów i myszy zaobserwowano wzrost częstości niektórych nowotworów przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalne dawki kliniczne (300-500 mg/kg/dobę), co nie ma bezpośredniego przełożenia na ryzyko u ludzi. Nie stwierdzono działania teratogennego, a wpływ na reprodukcję był minimalny nawet przy dawkach do 150-krotnie wyższych niż kliniczne.
Istotnym klinicznie aspektem jest hamowanie gojenia się ran rogówki przy częstym (częściej niż raz na dobę) miejscowym podawaniu tymololu, co ma znaczenie u pacjentów po zabiegach okulistycznych lub z uszkodzeniami rogówki. Badania nad preparatami złożonymi zawierającymi tymolol i inne substancje aktywne (latanoprost, dorzolamid, bimatoprost, trawoprost, tafluprost) potwierdziły akceptowalny profil bezpieczeństwa tych kombinacji. W badaniach na małpach odnotowano zmiany charakterystyczne dla prostanoidów, takie jak zwiększenie szpary powiekowej i pigmentacji tęczówki, przy stosowaniu trawoprostu z tymololem. Podsumowując, dane przedkliniczne wskazują na niski potencjał toksyczny tymololu przy dawkach klinicznych, a obserwowane działania niepożądane pojawiają się głównie przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej dawki stosowane u ludzi.
badanie cytogenetyczne, badanie farmakologiczne, beta-adrenolityk, bimatoprost, bradykardia, dorzolamid, działanie teratogenne, farmakokinetyka, genotoksyczność, gojenie rogówki, gruczolakorak sutka, guz chromochłonny nadnerczy, jaskra, kostnienie, latanoprost, LD50, maleinian tymololu, nowotwór płuc, pigmentacja tęczówki, potencjał mutagenny, prolaktyna, przepływ pępowinowy, szpara powiekowa, tafluprost, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, trawoprost, uszkodzenie rogówki, zabieg okulistyczny - Leksykon substancji czynnych
Takrolimus – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne takrolimusu wykazały, że głównymi narządami docelowymi toksyczności są nerki i trzustka, co potwierdzono na szczurach i pawianach. Dodatkowo, u szczurów zaobserwowano toksyczne działanie na układ nerwowy i oczy, a u królików odwracalne kardiotoksyczne efekty po dożylnym podaniu. Szczególnie istotne jest wydłużenie odstępu QTc przy szybkich dożylnych dawkach 0,1–1,0 mg/kg, z maksymalnymi stężeniami takrolimusu przekraczającymi 150 ng/ml, co jest ponad 6-krotnie wyższe niż w standardowej terapii transplantologicznej. Badania reprodukcyjne wskazują na toksyczność zarodkowo-płodową przy dawkach toksycznych dla samic, zaburzenia czynności rozrodczych i porodu u samic szczurów oraz obniżoną płodność u samców (zmniejszona liczba i ruchliwość plemników). Miejscowe stosowanie maści takrolimusu powodowało jedynie niewielkie zmiany skórne, jednak długotrwałe leczenie prowadziło do toksyczności układowej u szczurów, co wiązało się z dużym wchłanianiem przez skórę gryzoni.
badania przedkliniczne, fotorakotwórczość, funkcja nerek, genotoksyczność, immunosupresja, kardiotoksyczność, maść z takrolimusem, narażenie układowe, narządy docelowe, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, odstęp QTc, okulotoksyczność, potencjał rakotwórczy, rak płaskokomórkowy, ruchliwość plemników, takrolimus, toksyczność leku, toksyczność trzustkowa, toksyczność zarodkowa, toksyczność zarodkowo-płodowa, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa produktu leczniczego Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks opiera się na badaniach zarówno kombinacji substancji, jak i ich monoterapii. W 16-tygodniowych badaniach na psach nie stwierdzono dodatkowej toksyczności połączenia sytagliptyny i metforminy, przy czym poziom NOEL dla sytagliptyny wynosił 6-krotność ekspozycji klinicznej, a dla metforminy 2,5-krotność. Toksyczność hepatonerkowa sytagliptyny u gryzoni pojawiła się przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie ekspozycję u ludzi, natomiast przy 19-krotnym narażeniu nie obserwowano efektów toksycznych. Neurotoksyczność i miotoksyczność u psów wystąpiły przy 23-krotnym narażeniu, a przy 6-krotnym nie stwierdzono objawów. W badaniach genotoksyczności i kancerogenności sytagliptyna nie wykazała działania rakotwórczego u myszy, natomiast u szczurów przy 58-krotnym narażeniu zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością. Nie stwierdzono wpływu na płodność szczurów, a jedynie przy narażeniu >29-krotnym obserwowano niewielkie zniekształcenia żeber u płodów oraz toksyczność matczyną u królików. Sytagliptyna przenika do mleka szczurów w stosunku 4:1 względem osocza.
ataksja, drżenie, duszność, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, efekt toksyczny, genotoksyczność, gruczolakorak wątroby, margines bezpieczeństwa, metformina, narażenie kliniczne, neurotoksyczność, potencjał rakotwórczy, poziom NOEL, sytagliptyna, terapia skojarzona, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wymioty pieniste, zniekształcenie żebra, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Concoram 5 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Concoram, zawierający bisoprolol fumaran oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), przeszedł szczegółowe badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania. W badaniach na szczurach i myszach amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższych niż u ludzi, w przeliczeniu na mg/m²) nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność szczurów. Jednakże podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do ludzkiej przez 30 dni u samców szczurów skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia oraz liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego. Długoterminowe badania (2 lata) nie wykazały działania rakotwórczego amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę, a badania mutagenności nie potwierdziły działania mutagennego na poziomie genów i chromosomów.
amlodypina bezylan, badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, badanie mutagenności, bisoprololu fumaran, dojrzałe spermatydy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, lek beta-adrenolityczny, maksymalna tolerowana dawka, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, resorpcja płodu, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, wada wrodzona, wpływ na płodność, wpływ na rozród, wydłużony poród, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Alax 10,0-15,0 mg związków antranoidowych w przeliczeniu na aloinę/tabletkę
Lek Alax zawiera jako substancje czynne wysuszony, sproszkowany sok z liści aloesu (Aloe capensis) z zawartością związków antranoidowych w przeliczeniu na aloinę 18% (35 mg) oraz wyciąg suchy z kory kruszyny (Frangulae corticis extractum siccum, DER 5-8:1, ekstrahent: metanol) z zawartością związków antranoidowych w przeliczeniu na aloinę 15% (42 mg). Jedna tabletka dostarcza 10-15 mg związków antranoidowych w przeliczeniu na aloinę. Pomimo braku jednoznacznych dowodów klinicznych na niepożądane efekty stosowania preparatu w ciąży, wyniki badań eksperymentalnych wskazują na potencjalną genotoksyczność antrazwiązków takich jak emodyna, frangulina, chryzofanol i fiscjon, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku Alax u kobiet ciężarnych. W trakcie laktacji stosowanie leku nie jest zalecane ze względu na brak wystarczających danych dotyczących wydzielania metabolitów do mleka matki oraz potencjalnego ryzyka dla niemowląt, mimo że dotychczas nie zaobserwowano efektu przeczyszczającego u karmionych piersią dzieci.
- Leksykon substancji czynnych
Ketoprofen – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ketoprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje zróżnicowaną toksyczność w badaniach przedklinicznych na zwierzętach, z wartością LD50 po podaniu doustnym wynoszącą 360 mg/kg u myszy, 160 mg/kg u szczurów oraz 1300 mg/kg u świnek morskich. Ketoprofen z lizyną charakteryzuje się LD50 w zakresie 102-444 mg/kg w zależności od gatunku i drogi podania. Długotrwałe podawanie dawek ≥3 mg/kg/dobę u psów, ≥4,5 mg/kg/dobę u szczurów oraz ≥9 mg/kg/dobę u naczelnych skutkowało toksycznymi zmianami głównie w przewodzie pokarmowym (nadżerki, owrzodzenia, perforacje) oraz nerkach (martwica brodawek nerkowych). W badaniach porównawczych ketoprofen wykazywał lepszy profil tolerancji niż indometacyna. Podawanie ketoprofenu doodbytniczo i domięśniowo (w formie z lizyną) było lepiej tolerowane niż doustnie. Badania mutagenności i rakotwórczości nie wykazały działania genotoksycznego ani kancerogennego ketoprofenu i jego soli lizynowej.
badanie histopatologiczne, badanie toksykologiczne, dawka LD50, działanie kancerogenne, działanie mutagenne i rakotwórcze, działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, ketoprofen z lizyną, martwica brodawek nerkowych, nadżerki i owrzodzenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie błony śluzowej jelit, owrzodzenie żołądka, potencjał embriotoksyczny, spermatogeneza, test genotoksyczności, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, tolerancja miejscowa, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Tolutris, zawierającego telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazały, że łączne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu poszczególnych składników. Telmisartan wykazuje charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne w nerkach (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Nie stwierdzono jednoznacznych dowodów na teratogenność telmisartanu, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków (zmniejszona masa ciała, opóźnione otwarcie oczu). Brak działania mutagennego i rakotwórczego potwierdzono w badaniach in vitro i na modelach zwierzęcych.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hipertrofia i hiperplazja, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, liczba erytrocytów, parametr czerwonokrwinkowy, renina w osoczu, spermatyda, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron w osoczu, wartość hematokrytu, zmiana hematologiczna, zmiana hormonalna, zmiana nerkowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ceftriaxon AptaPharma 2 g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ceftriaksonu, substancji czynnej preparatu Ceftriaxon AptaPharma, przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych wykazały, że podawanie dużych dawek soli wapniowej ceftriaksonu prowadzi do powstawania odwracalnych złogów i strątów w pęcherzyku żółciowym u psów i małp. Badania te podkreślają istotność monitorowania potencjalnych interakcji ceftriaksonu z solami wapnia w praktyce klinicznej. Ponadto, analiza wpływu na funkcje rozrodcze nie wykazała toksyczności ani negatywnego oddziaływania na płodność, rozwój prenatalny i postnatalny u badanych zwierząt.
aberracja chromosomowa, badania przedkliniczne, bezpieczeństwo kliniczne, ceftriakson, działanie genotoksyczne, genotoksyczność, interakcje lekowe, kancerogenność, mutacja genetyczna, odwracalność, pęcherzyk żółciowy, sól wapniowa ceftriaksonu, toksyczność reprodukcyjna, układ żółciowy, złogi żółciowe - Leksykon substancji czynnych
Eszopiklon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania niekliniczne eszopiklonu wykazały brak działania mutagennego i rakotwórczego zarówno dla samego leku, jak i jego aktywnego metabolitu (S)-DMZ, co wskazuje na niskie ryzyko genotoksyczności i karcynogenności u ludzi. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej na myszy, szczurach, królikach i psach nie stwierdzono działania teratogennego. Zaobserwowano jednak odwracalne zmiany degeneratywne w męskich narządach płciowych (jądra i najądrza), zmniejszenie wskaźników płodności u obu płci oraz zakłócenia cykliczności rui u szczurów, jednak efekty te występowały przy dawkach 13-16-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna u ludzi (przeliczone na powierzchnię ciała) i nie mają istotnego znaczenia klinicznego.
badanie toksyczności, cykliczność rui, degeneracja narządów płciowych, działanie teratogenne, eszopiklon, genotoksyczność, karcynogenność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność poporodowa, rozwój wewnątrzmaciczny płodu, starzenie reprodukcyjne, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, wskaźnik płodności