fenytoina

Fenytoina (Phenytoin) to pochodna hydantoiny, klasyfikowana jako lek przeciwpadaczkowy o szerokim spektrum działania. Pierwotnie została wprowadzona do terapii w latach 30. XX wieku i do dziś pozostaje ważnym elementem farmakoterapii padaczki, szczególnie w napadach toniczno-klonicznych i częściowo złożonych.

Mechanizm działania fenytoiny opiera się głównie na blokowaniu napięciozależnych kanałów sodowych w neuronach, co hamuje powstawanie i szerzenie się potencjałów czynnościowych. Lek wykazuje właściwości stabilizujące błony komórkowe i zapobiega nadmiernym wyładowaniom elektrycznym w mózgu. Charakterystyczną cechą fenytoiny jest nieliniowa farmakokinetyka – przy wzroście dawki dochodzi do nasycenia enzymów metabolizujących, co może powodować nieproporcjonalny wzrost stężenia leku w surowicy.

W praktyce klinicznej fenytoina stosowana jest w leczeniu padaczki, zapobieganiu i przerywaniu stanu padaczkowego oraz profilaktyce napadów drgawkowych po zabiegach neurochirurgicznych. Dawniej stosowano ją również w leczeniu zaburzeń rytmu serca, jednak obecnie zastąpiono ją nowszymi preparatami. Terapeutyczne stężenie leku w surowicy wynosi 10-20 µg/ml, a monitoring stężenia jest istotnym elementem prowadzenia terapii.

Wśród działań niepożądanych fenytoiny wymienia się objawy neurologiczne (oczopląs, ataksja, zaburzenia mowy), skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona, hirsutyzm), przerost dziąseł oraz zaburzenia hematologiczne. Lek wykazuje liczne interakcje farmakologiczne poprzez indukcję enzymów wątrobowych. Podczas długotrwałego stosowania może powodować osteoporozę i zaburzenia metabolizmu witaminy D.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Accordeon 10 mg

Oksykodon, aktywny składnik produktu Accordeon, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, wynikające głównie z wpływu na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), metabolizmu przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6 oraz działania przeciwcholinergicznego. Współstosowanie oksykodonu z lekami hamującymi OUN (benzodiazepiny, neuroleptyki, opioidy, leki zwiotczające mięśnie) może prowadzić do nasilonej sedacji, depresji oddechowej, a nawet śpiączki i ryzyka zgonu. Inhibitory MAO zwiększają ryzyko zaburzeń ciśnienia tętniczego i zespołu serotoninowego, natomiast leki serotoninergiczne (SSRI, SNRI) mogą wywołać toksyczność serotoninową. Metabolizm oksykodonu jest silnie modulowany przez inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, worykonazol, klarytromycyna), które zwiększają AUC oksykodonu nawet do 3,6-krotnie, oraz induktory CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina), które obniżają stężenie oksykodonu nawet o 86%, co może skutkować nieskutecznością terapii i objawami odstawienia. Inhibitory CYP2D6 (paroksetyna, fluoksetyna, chinidyna) powodują umiarkowany wzrost stężenia oksykodonu i metabolitu noroksykodonu, jednak bez istotnej zmiany efektu farmakodynamicznego.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, chinidyna, CYP3A4, cytochrom P450, depresja oddechowa, działanie przeciwcholinergiczne, działanie synergistyczne, dziurawiec, fenytoina, fluoksetyna, hiperrefleksja, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, karbamazepina, lek neuroleptyczny, lek przeciwdepresyjny, lek trójpierścieniowy, lek zwiotczający mięśnie, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, pochodna fenotiazyny, ryfampicyna, SNRI, SSRI, toksyczność serotoninowa, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – SILDEROS 25 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/dobę), powodują znaczący wzrost stężenia syldenafilu (Cmax wzrost 300%, AUC wzrost 1000%), co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 25 mg na 48 godzin. Podobne, choć mniej nasilone efekty obserwuje się przy stosowaniu sakwinawiru, erytromycyny czy cymetydyny, które zwiększają stężenia syldenafilu odpowiednio o 140-210%, 182% i 56%. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan (125 mg 2x/dobę) i ryfampicyna, obniżają AUC syldenafilu o ponad 60%, co może wymagać zwiększenia dawki. Sok grejpfrutowy powoduje niewielkie zwiększenie stężenia syldenafilu, natomiast leki zobojętniające kwas solny nie wpływają na jego biodostępność. Syldenafil nie wykazuje istotnego wpływu na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP2C9 i CYP2D6.
amlodypina, antagonista wapnia, azytromycyna, bozentan, cykliczny guanozynomonofosforan, cymetydyna, doksazosyna, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, interakcja z alkoholem, itrakonazol, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zobojętniający, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl z walsartanem, sakwinawir, sok grejpfrutowy, tlenek azotu, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – Methotrexat-Ebewe 10 mg/ml

Metotreksat wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego toksyczność i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne są interakcje z podtlenkiem azotu, NLPZ (w tym kwasem salicylowym), inhibitorami pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol, lanzoprazol) oraz sulfonamidami i trimetoprimem, które zwiększają toksyczność metotreksatu poprzez mechanizmy takie jak zmniejszenie kanalikowego wydzielania, wpływ na metabolizm folianów czy opóźnienie nerkowej eliminacji. Wysokie ryzyko toksyczności wymaga unikania jednoczesnego stosowania tych leków, zwłaszcza przy dużych dawkach metotreksatu. Ponadto, alkohol znacząco zwiększa ryzyko hepatotoksyczności, co wymaga całkowitego unikania jego spożycia podczas terapii. Inne leki, takie jak penicyliny, probenecyd, cyprofloksacyna, leflunomid, cisplatyna, cytarabina czy merkaptopuryny, również wpływają na farmakokinetykę i toksyczność metotreksatu, co wymaga ścisłego monitorowania stężeń i funkcji narządów.
alkaloid Vinca, amiodaron, barbituran, chloramfenikol, cisplatyna, cyprofloksacyna, cytarabina, DMARD, doksorubicyna, doustny antybiotyk, doustny środek antykoncepcyjny, fenylobutazon, fenytoina, folinian wapnia, hepatotoksyczność, inhibitor pompy protonowej, kofeina, kolestyramina, koncentrat erytrocytów, kortykosteroid, kotrimoksazol, kwas foliowy, kwas p-aminobenzoesowy, kwas p-aminohipurowy, L-asparaginaza, leflunomid, lewetyracetam, merkaptopuryna, metotreksat, mielosupresja, neuralgia popółpaścowa, niedobór kwasu foliowego, NLPZ, pancytopenia, penicylina, pirymetamina, pochodna aminofenazonu, pochodna sulfonylomocznika, podtlenek azotu, półpasiec, probenecyd, prystynamycyna, radioterapia, salicylan, sulfasalazyna, sulfonamid, teofilina, terapia PUVA, tetracyklina, triamteren, żywa szczepionka
Leksykon leków
Interakcje leku – Mirtor 30 mg

Mirtazapina, zawarta w preparacie Mirtor, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakodynamicznie, przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie mirtazapiny z inhibitorami MAO, wymagające 2-tygodniowego odstępu między terapiami, ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Równoczesne podawanie z lekami serotoninergicznymi (m.in. SSRI, tryptany, tramadol, lit, dziurawiec) może prowadzić do zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta. Mirtazapina nasila działanie leków uspokajających (benzodiazepiny, opioidy, leki przeciwpsychotyczne, przeciwhistaminowe H1), a także może zwiększać ryzyko wydłużenia odstępu QTc przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwpsychotycznymi lub antybiotykami. W dawce 30 mg/dobę mirtazapina może podnosić INR u pacjentów leczonych warfaryną, co wymaga monitorowania tego parametru. Ponadto, alkohol nasila depresyjny wpływ mirtazapiny na OUN, dlatego jego spożycie jest przeciwwskazane podczas terapii.
amitryptylina, antagonista receptora H1, azolowy środek przeciwgrzybiczny, benzodiazepiny, błękit metylenowy, buprenorfina, cymetydyna, częstoskurcz komorowy, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenelzyna, fenytoina, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klirens mirtazapiny, komorowe zaburzenia rytmu serca, L-tryptofan, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, lek uspokajający, lek wydłużający odstęp QTc, linezolid, lit, mirtazapina, moklobemid, nefazodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, ryfampicyna, rysperydon, sole litu, torsade de pointes, tramadol, tranylcypromina, tryptany, warfaryna, wartość INR, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Euthyrox N 75 75 mcg

Lewotyroksyna sodowa (Euthyrox N 75) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi (insulina, metformina, pochodne sulfonylomocznika), które mogą wymagać częstego monitorowania glikemii i dostosowania dawek. Ponadto, pochodne kumaryny (warfaryna, acenokumarol) ulegają nasileniu działania przeciwzakrzepowego z ryzykiem krwawień, co wymaga regularnej kontroli parametrów krzepnięcia. Inhibitory proteazy (rytonawir, indynawir, lopinawir) oraz leki przeciwpadaczkowe (fenytoina) mogą zmieniać metabolizm i wiązanie lewotyroksyny, co wymaga ścisłego monitorowania hormonów tarczycy (fT4, fT3) i ewentualnej korekty dawki. Leki obniżające wchłanianie lewotyroksyny, takie jak cholestyramina, kolestypol, preparaty zawierające glin, żelazo, wapń oraz inhibitory pompy protonowej, powinny być podawane z odpowiednim odstępem czasowym (4-5 godzin lub co najmniej 2 godziny przed lub po lewotyroksynie), aby zapobiec zmniejszeniu skuteczności terapii.
amiodaron, barbiturat, białko osocza, cholestyramina, choroba wątroby, czynność tarczycy, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, fenytoina, glikemia, glukoza we krwi, hormon tarczycy, hormonalna terapia zastępcza, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, klirens wątrobowy, konwersja T4 do T3, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwcukrzycowy, lewotyroksyna sodowa, metabolizm lewotyroksyny, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia, parametr tarczycy, pH soku żołądkowego, pochodna kumaryny, propylotiouracyl, salicylan, sertralina, sewelamer, środek kontrastowy z jodem, środek przeciwzakrzepowy, stężenie TSH, tachykardia, wchłanianie lewotyroksyny, wole guzkowe, wolna frakcja hormonu tarczycy, zaburzenie sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Zentel 400 mg

Albendazol, substancja czynna preparatu Zentel 400 mg, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z wieloma lekami, które mogą wpływać na stężenie jego aktywnego metabolitu – sulfotlenku albendazolu – w osoczu. Leki takie jak prazykwantel, cymetydyna oraz deksametazon zwiększają biodostępność albendazolu, co może nasilać zarówno efekt terapeutyczny, jak i działania niepożądane, dlatego zaleca się monitorowanie pacjentów pod kątem toksyczności. Z kolei rytonawir, fenytoina, karbamazepina oraz fenobarbital obniżają stężenie metabolitu, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności leczenia, zwłaszcza w przypadku zarażeń układowych, wymagając kontroli efektywności terapii i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki indukujące enzymy wątrobowe, które mogą znacząco obniżać poziom albendazolu.
albendazol, alkohol benzylowy, alkohol etylowy, antagonista receptorów H2, biodostępność albendazolu, choroba wątroby, choroba wrzodowa, cymetydyna, deksametazon, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwzapalne, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, HIV, indeks terapeutyczny, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor proteazy, karbamazepina, laktoza jednowodna, leczenie przeciwpasożytnicze, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpasożytniczy, lek sedatywny, maltodekstryna, metabolit albendazolu, metabolizm wątrobowy, prazykwantel, rytonawir, stabilizator nastroju, substancja pomocnicza, sulfotlenek albendazolu, zarażenie układowe, żółcień pomarańczowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Bisoprolol Aurovitas 10 mg

Bisoprolol, jako selektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie bisoprololu z antagonistami kanału wapniowego typu werapamil i diltiazem, co może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia tętniczego oraz bloku przedsionkowo-komorowego, zwłaszcza przy dożylnym podaniu werapamilu. Również leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) mogą nasilać bradykardię i obniżenie pojemności minutowej serca, a ich nagłe odstawienie przed zakończeniem terapii bisoprololem niesie ryzyko nadciśnienia z odbicia. Fingolimod w połączeniu z bisoprololem może powodować addycyjne zwolnienie akcji serca, z udokumentowanym zmniejszeniem częstości akcji serca o około 15%. W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna. Warto podkreślić, że bisoprolol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych oraz maskować objawy hipoglikemii, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z cukrzycą.
adrenalina, amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista kanału wapniowego typu dihydropirydyny, barbiturat, beta-adrenolityk miejscowy, beta-adrenolityk selektywny, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, cukrzyca, digoksyna, diltiazem, dizopiramid, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, działanie sedatywne, felodypina, fenytoina, fingolimod, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, iwabradyna, izoprenalina, jaskra, klonidyna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy ośrodkowy, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, NLPZ, noradrenalina, omdlenie, pilocarpina, pochodna ergotaminy, pochodna fenotiazyny, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, rylmenidyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ współczulny, werapamil, zaburzenie krążenia obwodowego, zawrót głowy, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Nonpres Duo 25 mg + 40 mg

Produkt leczniczy Eplexemid zawiera eplerenon oraz furosemid, które wykazują liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Eplerenon zwiększa ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza w połączeniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, inhibitorami ACE, AIIRA, cyklosporyną, takrolimusem oraz trimetoprimem, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu i czynności nerek. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na eplerenon nawet o 441%, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania, natomiast umiarkowane inhibitory (np. erytromycyna, amiodaron) podnoszą AUC eplerenonu o 98-187%, wskazując na konieczność ograniczenia dawki do 25 mg/dobę. Furosemid natomiast może powodować hipokaliemię i hipomagnezemię, nasilając toksyczność glikozydów nasercowych i leków wydłużających QT, a także osłabiać działanie moczopędne pod wpływem NLPZ. Interakcje z lekami przeciwpsychotycznymi, przeciwarytmicznymi i antybiotykami (aminoglikozydy) zwiększają ryzyko kardiotoksyczności i nefrotoksyczności, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania. Alkohol potęguje działanie hipotensyjne i ryzyko hipowolemii oraz zaburzeń rytmu serca, dlatego jego spożycie powinno być ograniczone lub wyeliminowane.
alfa-1-adrenolityk, aminoglikozyd, amiodaron, amisulpryd, antagonista receptora angiotensyny II, cisplatyna, cyklosporyna, digoksyna, diltiazem, dziurawiec, eplerenon, eplerenon i furosemid, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, flukonazol, furosemid, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipowolemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, nefrotoksyczność, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, odstęp QT, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, pimozyd, równowaga elektrolitowa, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, salicylan, sertindol, sotalol, substancja czynna, sukralfat, takrolimus, telitromycyna, tetrakozaktyd, toksyczność litu, trimetoprim, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, werapamil, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Nitresan 20 mg 20 mg

Nitrendypina, antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn, jest metabolizowana przez izoenzymy 3A4 cytochromu P-450 obecne w błonie śluzowej żołądka i wątrobie. Leki indukujące ten układ, takie jak ryfampicyna, znacząco obniżają biodostępność nitrendypiny, co prowadzi do osłabienia jej działania przeciwnadciśnieniowego i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Z kolei inhibitory izoenzymów 3A4 (np. makrolidy: erytromycyna, klarytromycyna; inhibitory proteazy anty-HIV: rytonawir; azolowe leki przeciwgrzybicze: ketokonazol; nefazodon; fluoksetyna; cymetydyna; ranitydyna) zwiększają stężenie nitrendypiny w osoczu, co może wymagać monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej redukcji dawki. Leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) indukują metabolizm nitrendypiny, zmniejszając jej skuteczność, co wymaga dostosowania dawki po zakończeniu terapii przeciwpadaczkowej.
alfa-metylodopa, antagonista receptora angiotensyny, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, azytromycyna, beta-adrenolityk, chinuprystyna/dalfoprystyna, ciśnienie tętnicze, cymetydyna, digoksyna, dihydropirydyna, działanie przeciwnadciśnieniowe, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, inhibitor ACE, inhibitor PDE-5, inhibitor proteazy anty-HIV, izoenzym 3A4 cytochromu P-450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lek blokujący receptor alfa-adrenergiczny, lek moczopędny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm nitrendypiny, naczynie krwionośne, nefazodon, nitrendypina, pankuronium, preparat zwiotczający mięśnie, roksytromycyna, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, wekuronium
Leksykon leków
Interakcje leku – Pyralgina 500 mg

Metamizol sodowy jednowodny, substancja czynna preparatu Pyralgina, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Nasilenie działania obserwuje się zwłaszcza w przypadku leków przeciwzakrzepowych z grupy pochodnych kumaryny (zwiększone ryzyko krwawień), doustnych leków przeciwcukrzycowych (ryzyko hipoglikemii), fenytoiny oraz sulfonamidów przeciwbakteryjnych. Barbiturany osłabiają działanie metamizolu, natomiast inhibitory MAO je nasilają, co może prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Szczególnie niebezpieczna jest interakcja z chloropromazyną, wywołująca ciężką hipotermię. Metamizol nasila hemotoksyczność metotreksatu, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania, zwłaszcza u osób starszych. Ponadto, metamizol może osłabiać działanie kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek, co wymaga ścisłego monitorowania u pacjentów kardiologicznych stosujących aspirynę w dawkach kardioprotekcyjnych.
agregacja trombocytów, barbiturany, chloropromazyna, cytochrom P450 2B6, cytochrom P450 3A4, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doustne leki przeciwcukrzycowe, fenytoina, hemotoksyczność, hepatotoksyczność, hipoglikemia, hipotermia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitory MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kaptopryl, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek normotymiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, leki hipotensyjne, metamizol sodowy jednowodny, parametry krzepnięcia, pochodne kumaryny, pochodne pirazolonu, powikłania hematologiczne, profilaktyka udaru mózgu, profilaktyka zawału serca, reumatoidalne zapalenie stawów, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfonamidy przeciwbakteryjne, terapia substytucyjna, uzależnienie od nikotyny
Leksykon leków
Interakcje leku – Lesine 3 mg + 0,03 mg

Lesine, zawierające drospirenon 3 mg i etynyloestradiol 0,03 mg, jest złożonym doustnym środkiem antykoncepcyjnym, który może wchodzić w istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Szczególnie istotne są leki indukujące enzymy mikrosomalne (np. karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, leki przeciwwirusowe HIV jak rytonawir, newirapina, efawirenz oraz preparaty z dziurawca zwyczajnego), które zwiększają metabolizm hormonów, obniżając skuteczność antykoncepcyjną i prowadząc do krwawień śródcyklicznych. W przypadku krótkotrwałego stosowania takich leków zaleca się dodatkową metodę antykoncepcji przez cały czas terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu, a w przypadku długotrwałego leczenia – zmianę na niehormonalną metodę antykoncepcji. Ponadto, u pacjentek stosujących Lesine i leki przeciwwirusowe w terapii HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir + dazabuwir, glekaprewir/pibrentaswir, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir) obserwowano znaczne podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT >5x GGN), co wymaga zmiany metody antykoncepcji na czas leczenia oraz powrotu do Lesine dopiero po 2 tygodniach od zakończenia terapii przeciwwirusowej.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, aminotransferaza, antagonista aldosteronu, antykoncepcja progestagenowa, badanie in vitro, badanie in vivo, barbiturat, bosentan, cyklosporyna, drospirenon i etynyloestradiol, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzymy mikrosomalne, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, glekaprewir/pibrentaswir, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, HIV, Hypericum perforatum, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, klirens hormonów płciowych, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwprątkowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm wątrobowy, metabolizm węglowodanów, mineralokortykosteroid, newirapina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okskarbazepina, ombitaswir parytaprewir rytonawir, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, steroidowy środek antykoncepcyjny, substrat CYP1A2, tiklopidyna, tizanidyna, topiramat, wirusowe zapalenie wątroby typu C, złożony doustny środek antykoncepcyjny
Leksykon substancji czynnych
Flunaryzyna – Interakcje

Flunaryzyna wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie flunaryzyny z hormonami żeńskimi (estrogeny, progestageny), co może prowadzić do mlekotoku, prawdopodobnie poprzez wpływ na poziom prolaktyny. Ponadto, karbamazepina i fenytoina, jako induktory enzymów wątrobowych cytochromu P450, przyspieszają metabolizm flunaryzyny, co skutkuje obniżeniem jej stężenia w surowicy i potencjalnym zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej; w takich przypadkach zaleca się zwiększenie dawki flunaryzyny oraz monitorowanie efektów klinicznych. Alkohol oraz leki o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (np. benzodiazepiny, barbiturany, opioidy, leki przeciwhistaminowe) wykazują synergistyczne działanie sedatywne z flunaryzyną, co może prowadzić do nadmiernej sedacji, zaburzeń koordynacji i spowolnienia czasu reakcji, dlatego konieczne jest całkowite unikanie alkoholu i ostrożność przy łączeniu tych leków.
antykoncepcja hormonalna, barbiturat, benzodiazepina, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, estrogen, fenytoina, flunaryzyna, hormonalna terapia zastępcza, karbamazepina, lek nasenny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, mlekotok, neuroleptyk, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, progestagen, prolaktyna, sedacja
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Accord 800 mg

Darunawir wykazuje zróżnicowane interakcje farmakokinetyczne w zależności od zastosowanego wzmacniacza – rytonawiru lub kobicystatu. Oba wzmacniacze metabolizowane są przez CYP3A, jednak darunawir wzmocniony kobicystatem jest bardziej podatny na indukcję CYP3A, co powoduje większe ryzyko subterapeutycznej ekspozycji. Silne induktory CYP3A (np. ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny, karbamazepina) są przeciwwskazane w terapii z darunawirem wzmacnianym zarówno rytonawirem, jak i kobicystatem. Silne inhibitory CYP3A4 (np. indynawir, klotrymazol) mogą znacząco zwiększać stężenia darunawiru, co wymaga ostrożności lub unikania jednoczesnego stosowania. Rytonawir i darunawir są również inhibitorami CYP2D6 oraz transporterów P-gp, OATP1B1 i OATP1B3, co może prowadzić do zwiększenia stężeń leków metabolizowanych przez te szlaki, np. flekainidu, metoprololu, digoksyny czy statyn, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Wzmocnienie farmakokinetyczne darunawiru przez rytonawir jest wyraźne – około 14-krotne zwiększenie ekspozycji przy dawce 600 mg darunawiru i 100 mg rytonawiru podawanych dwa razy na dobę.
aktywny metabolit, alfuzosyna, amiodaron, azolowy lek przeciwgrzybiczy, białko transportowe, bozentan, CYP2C8, darunawir, digoksyna, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, ekspozycja subterapeutyczna, eteksylat dabigatranu, etrawiryna, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flutikazon, glikoproteina p, hepatotoksyczność, indukcja CYP3A, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor izoenzymu, INR, izoenzym CYP3A, karbamazepina, klotrymazol, kobicystat, kwetiapina, lek przeciwretrowirusowy, lowastatyna, metadon, metoprolol, newirapina, OATP1B1, OATP1B3, oporność na leki, paklitaksel, propafenon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, rytonawir, statyny, symwastatyna, toksyczność wątrobowa, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Clopizam 100 mg

Klozapina, substancja czynna leku Clopizam, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie klozapiny z lekami mielosupresyjnymi (np. karbamazepina, chloramfenikol) oraz długo działającymi lekami przeciwpsychotycznymi w postaci depot ze względu na ryzyko neutropenii i agranulocytozy. Interakcje farmakodynamiczne obejmują nasilenie działania ośrodkowego (sedacja, zaburzenia poznawcze), działanie hipotensyjne (wzrost ryzyka incydentów hipotensyjnych), nasilone efekty przeciwcholinergiczne (np. zaparcia) oraz ryzyko napadów drgawkowych przy jednoczesnym stosowaniu z kwasem walproinowym. Spożywanie alkoholu podczas terapii jest przeciwwskazane z powodu addytywnego działania depresyjnego na OUN, co może prowadzić do nasilenia sedacji, zaburzeń motorycznych, zapaści krążeniowej i depresji oddechowej.
alfa-adrenomimetyk, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepin, chloramfenikol, clopizam, cymetydyna, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cyprofloksacyna, cytalopram, depresja oddechowa, digoksyna, działanie mielosupresyjne, działanie przeciwcholinergiczne, erytromycyna, fenylobutazon, fenytoina, fluwoksamina, hamowanie OUN, hamowanie szpiku kostnego, hormonalny środek antykoncepcyjny, incydent hipotensyjny, induktor enzymu CYP, inhibitor CYP1A2, inhibitor enzymu CYP, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, klozapina, kofeina, kwas walproinowy, lek cytotoksyczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwpsychotyczny depot, majaczenie, napad drgawkowy, neutropenia, omeprazol, opioid, penicylamina, perazyna, ryfampicyna, sulfonamid, warfaryna, właściwość alfa-adrenolityczna, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Cisplatyna – Przeciwwskazania stosowania

Cisplatyna, stosowana w onkologii jako cytostatyk o szerokim spektrum działania, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Należą do nich nadwrażliwość na cisplatynę lub składniki preparatów (Cisplatin-Ebewe, Cisplatinum Accord, zawierające 1 mg/ml cisplatyny), obecność niewydolności nerek lub zaburzeń czynności nerek ze względu na kumulacyjną nefrotoksyczność, a także mielosupresja i odwodnienie, które zwiększają ryzyko powikłań hematologicznych i nefrotoksycznych. Ponadto, cisplatyna jest przeciwwskazana u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami słuchu z powodu kumulacyjnego działania ototoksycznego oraz u kobiet karmiących piersią, gdyż lek przenika do mleka matki. Jednoczesne podawanie szczepionki przeciw żółtej febrze oraz fenytoiny (w przypadku Cisplatin-Ebewe) jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko interakcji i powikłań.
aminoglikozyd, ciąża, cisplatyna, cytostatyk, działanie nefrotoksyczne, działanie neurotoksyczne, działanie ototoksyczne, fenytoina, graniczna funkcja nerek, krioprezerwacja nasienia, leki nefrotoksyczne, mielosupresja, nadwrażliwość na substancję czynną, odwodnienie, odwodnienie pacjenta, ototoksyczność, parametry hematologiczne, reakcja alergiczna, szczepienie, szczepionka przeciw żółtej febrze, szumy uszne, uszkodzenie słuchu
Leksykon leków
Interakcje leku – Limetic 75 mcg

Stosowanie Limetic (dezogestrel 75 µg) wiąże się z ryzykiem interakcji farmakokinetycznych, głównie poprzez indukcję enzymów mikrosomalnych wątrobowych, co może prowadzić do zwiększonego klirensu progestagenów i obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej. Szczególnie istotne są leki indukujące enzymy CYP450, takie jak karbamazepina, fenytoina, prymidon, ryfampicyna, a także preparaty ziołowe zawierające dziurawiec zwyczajny. Indukcja enzymatyczna może pojawić się już po kilku dniach terapii i utrzymywać się do 4 tygodni po jej zakończeniu. W przypadku krótkotrwałego stosowania tych leków zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy długotrwałym leczeniu należy rozważyć zmianę metody antykoncepcji na niewrażliwą na indukcję enzymatyczną.
barbituran, boceprewir, bosentan, cyklosporyna, dezogestrel, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym wątrobowy, erytromycyna, etonogestrel, felbamat, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, gryzeofulwina, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens hormonów płciowych, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwprątkowy, lek przeciwwirusowy, metabolit dezogestrelu, metabolizm wątrobowy, nelfinawir, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oksykarbazepina, preparat ziołowy, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, skuteczność antykoncepcyjna, telaprewir, topiramat, zakażenie HIV/HCV
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibufen Baby 125 mg

Ibuprofen w dawce 125 mg (czopki Ibufen Baby) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza w kontekście stosowania u populacji pediatrycznej. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym ze względu na konkurencyjne hamowanie cyklooksygenazy i potencjalne osłabienie działania przeciwpłytkowego ASA oraz zwiększenie ryzyka działań niepożądanych. Również łączenie ibuprofenu z innymi NLPZ, kortykosteroidami, lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną), lekami nefrotoksycznymi (cyklosporyna, takrolimus) oraz inhibitorami CYP2C9 (worykonazol, flukonazol) wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania ze względu na zwiększone ryzyko owrzodzeń, krwawień, nefrotoksyczności oraz toksyczności leków. Ibuprofen może także osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych i moczopędnych, a jego stosowanie z lekami przeciwcukrzycowymi (pochodne sulfonylomocznika) może zwiększać ryzyko hipoglikemii. W przypadku leków takich jak lit, metotreksat, fenytoina czy zydowudyna konieczne jest monitorowanie stężeń i parametrów klinicznych ze względu na ryzyko zwiększonej toksyczności.
agregacja płytek krwi, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk chinolonowy, błona śluzowa żołądka, cholestyramina, dna moczanowa, działanie sedatywne, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, flukonazol, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hipoglikemia, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepriston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pancytopenia, pochodna sulfonylomocznika, próg drgawkowy, rytonawir, stężenie litu, stężenie metotreksatu, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczność hematologiczna, uszkodzenie nerek, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Phenytoin Hikma

Phenytoin Hikma, zawierający 50 mg/ml soli sodowej fenytoiny (250 mg w 5 ml ampułce, odpowiadające 230 mg fenytoiny), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zwiększonego ryzyka myśli i zachowań samobójczych, zagrażających życiu reakcji skórnych takich jak zespół Stevens-Johnsona (SJS) i toksyczna nekroliza naskórka (TEN), a także miejscowych reakcji toksycznych przy podaniu dożylnym, w tym Purple Glove Syndrome. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością serca, ciężkim upośledzeniem czynności płuc, ciężkim niedociśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe <90 mmHg), blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia oraz migotaniem/trzepotaniem przedsionków. U chorych z cukrzycą konieczne jest monitorowanie glikemii ze względu na ryzyko jej pogorszenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z allelem HLA-B*1502, zwłaszcza pochodzenia tajskiego i chińskiego, ze względu na zwiększone ryzyko SJS.
allel HLA-B*1502, białka osocza, blok przedsionkowo-komorowy, choroba nerek, choroba wątroby, cukrzyca, czynność tarczycy, depresja oddechowa, duszność, działanie proarytmiczne, enzymy wątrobowe, fenytoina, fosfataza zasadowa, glikemia, glikol propylenowy, hiperglikemia, hipoproteinemia, hipotensja, kontrola glikemii, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, martwica, migotanie przedsionków, morfologia krwi, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, sól sodowa fenytoiny, stan padaczkowy, toksyczna nekroliza naskórka, wysypka, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia przewodzenia, zachowania samobójcze, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Interakcje leku – Questax XR 150 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na ten enzym. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotny wzrost AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio zmniejszając ekspozycję o około 87% i zwiększając klirens o około 450%), co może wymagać modyfikacji terapii. Sok grejpfrutowy, jako inhibitor CYP3A4, również jest niezalecany. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje stabilna podczas stosowania leków przeciwdepresyjnych (imipramina, fluoksetyna), leków przeciwpsychotycznych (rysyperydon, haloperydol) oraz cymetydyny. Jednoczesne podawanie tiorydazyny zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%.
cymetydyna, cytochrom P450 3A4, działanie przeciwcholinergiczne, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, indukcja enzymatyczna, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje z alkoholem, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, lit farmakologia, metadon, neutropenia, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, tricykliczne leki przeciwdepresyjne, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT
Leksykon substancji czynnych
Acemetacyna – Interakcje

Acemetacyna, jako NLPZ dostępna w dawkach 60 mg (Rantudil Forte) oraz 90 mg (Rantudil Retard), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o wysokim znaczeniu klinicznym. Zwiększa stężenia digoksyny, litu i fenytoiny w surowicy, co wymaga monitorowania i dostosowania dawek. Nasilenie działania przeciwkrzepliwego warfaryny i acenokumarolu wymaga regularnej kontroli parametrów krzepnięcia (INR, APTT). Jednoczesne stosowanie z glikokortykosteroidami, kwasem acetylosalicylowym, innymi NLPZ, lekami przeciwpłytkowymi oraz SSRI zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego i owrzodzeń, co wskazuje na konieczność unikania takich skojarzeń lub wdrożenia gastroprotekcji. Probenecyd spowalnia eliminację acemetacyny, a leki zobojętniające mogą obniżać jej wchłanianie, co wpływa na skuteczność terapii. Ponadto, acemetacyna opóźnia eliminację penicylin, co może nasilać ich działania niepożądane.
acemetacyna, acenokumarol, antagonista receptora angiotensyny, choroba wrzodowa żołądka, digoksyna, fenytoina, gastroprotekcja, glikokortykosteroid, hiperkaliemia, inhibitor ACE, INR, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, lek zobojętniający, lit farmakologiczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, owrzodzenie żołądka, penicylina, probenecyd, Rantudil Forte, Rantudil Retard, smolisty stolec, SSRI, warfaryna, wymioty krwawe
Leksykon leków
Interakcje leku – Flectorgo 12,5 mg

Diklofenak, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o wysokim znaczeniu klinicznym. Jednoczesne stosowanie diklofenaku z digoksyną, glikozydami nasercowymi, lit, fenytoiną, lekami moczopędnymi, beta-adrenolitykami, inhibitorami ACE, lekami przeciwzakrzepowymi, SSRI, metotreksatem, takrolimusem, cyklosporyną oraz silnymi inhibitorami CYP2C9 wymaga szczególnej ostrożności i regularnego monitorowania stężeń leków w surowicy, ciśnienia tętniczego, czynności nerek oraz objawów toksyczności. Diklofenak może zwiększać stężenia wymienionych leków, nasilać nefrotoksyczność, ryzyko krwawień oraz toksyczność metotreksatu, co wymaga dostosowania dawkowania i ścisłej obserwacji pacjenta. Ponadto, stosowanie diklofenaku z innymi NLPZ lub kortykosteroidami zwiększa ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, takich jak owrzodzenia i krwawienia.
chinolon, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, diklofenak, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hepatotoksyczne, działanie hiperglikemizujące, działanie hipoglikemizujące, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, fenytoina, filtracja nerkowa, glikozyd nasercowy, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, klirens nerkowy, kolestypol, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, owrzodzenie żołądkowo-jelitowe, probenecyd, prostaglandyna nerkowa, sulfinpirazon, takrolimus, uszkodzenie wątroby, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Biotynox Forte 10 mg

Produkt leczniczy Biotynox Forte zawiera 10 mg biotyny i wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej stężenie i skuteczność terapeutyczną. Leki przeciwdrgawkowe (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon) znacząco obniżają stężenie biotyny w osoczu, co może wymagać zwiększenia dawki i monitorowania efektów. Kwas walproinowy obniża aktywność biotynidaz, enzymów metabolizujących biotynę, co również wymaga kontroli stężenia biotyny. Wysokie dawki kwasu pantotenowego i kwasu liponowego zmniejszają skuteczność biotyny, dlatego ich jednoczesne stosowanie z Biotynox Forte jest niewskazane. Alkohol etylowy, hormony steroidowe oraz palenie papierosów przyspieszają katabolizm biotyny, co może prowadzić do niedoborów i osłabienia działania leku. Antybiotyki mogą zaburzać mikroflorę jelitową odpowiedzialną za syntezę biotyny, co wymaga rozważenia suplementacji probiotyków.
alkohol etylowy, antybiotyk, antybiotykoterapia, awidyna, białko jaja kurzego, biodostępność biotyny, biotyna we krwi, biotynidaza, Biotynox Forte, fenobarbital, fenytoina, hormon steroidowy, karbamazepina, katabolizm biotyny, kwas liponowy, kwas pantotenowy, kwas walproinowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm biotyny, mikroflora jelitowa, niedobór biotyny, palenie papierosów, probiotyk, prymidon, terapia biotyną, witamina B5
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ranozek

Ranolazyna wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z czynnikami zwiększającymi ekspozycję na lek, takimi jak jednoczesne stosowanie umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 i inhibitorów P-glikoproteiny, łagodne zaburzenia czynności wątroby, niewydolność nerek o klirensie kreatyniny 30-80 ml/min, podeszły wiek, niska masa ciała (≤ 60 kg) oraz umiarkowana lub ciężka zastoinowa niewydolność serca (klasa III-IV wg NYHA). U pacjentów z wolnym metabolizmem CYP2D6 ryzyko działań niepożądanych jest szczególnie wysokie, co wymaga częstego monitorowania i ewentualnego zmniejszenia dawki. W przypadku nasilonych działań niepożądanych wskazane jest odstawienie leku. Ranolazyna blokuje prąd potasowy IKr, powodując wydłużenie odstępu QTc o około 2-7 ms przy dawkach terapeutycznych 500-1000 mg dwa razy na dobę, co wymaga ostrożności u pacjentów z wrodzonym lub nabytym zespołem wydłużonego QT oraz u osób stosujących inne leki wpływające na QTc.
blokada prądu potasowego, dziurawiec, farmakokinetyka ranolazyny, fenobarbital, fenytoina, genotypowanie, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor P-glikoproteiny, karbamazepina, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, korygujący prąd potasowy, metabolizm CYP2D6, monitorowanie EKG, niewydolność nerek, perfuzja narządów, ranolazyna, ryfampicyna, stężenie osoczowe, szybki metabolizm, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia, zespół wydłużonego QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Detritin 4000 IU

Cholekalcyferol (witamina D3) zawarty w preparacie DETRITIN 4000 IU wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak przeciwdrgawkowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) oraz ryfampicyna, przyspieszają metabolizm witaminy D3, co prowadzi do obniżenia jej stężenia w surowicy i wymaga monitorowania poziomu 25(OH)D oraz ewentualnej korekty dawki. Izoniazyd hamuje aktywację metaboliczną witaminy D3, również zmniejszając jej efektywność. Ponadto, leki wpływające na wchłanianie witaminy D3, takie jak kolestyramina, orlistat, środki przeczyszczające oraz parafina ciekła, mogą ograniczać biodostępność cholekalcyferolu, co wymaga uwzględnienia w terapii i monitorowania stężenia metabolitów witaminy D.
1-hydrolaza 25-hydroksywitaminy D, 25-dihydroksycholekalcyferol, 25-hydroksycholekalcyferol, aktynomycyna, alfakalcydol, alkohol etylowy, analogi witaminy D, arytmia, badanie EKG, cholekalcyferol, choroby wątroby, digitoksyna, digoksyna, diuretyki tiazydowe, fenytoina, glikokortykosteroidy, glikozydy nasercowe, gruźlica, hipercholesterolemia, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hydroksylacja, indukcja enzymatyczna, izoniazyd, kalcytriol, kolestyramina, lek przeciwgruźliczy, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwpadaczkowe, leki zobojętniające, lipazy trzustkowe, nadkwaśność żołądka, orlistat, osteoporoza, otyłość, parafina ciekła, pochodne benzotiadiazyny, ryfampicyna, środki przeczyszczające, stężenie w surowicy, wymienniki jonowe, zaburzenia metabolizmu kostnego, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Egzysta 225 mg

Pregabalina, substancja czynna leku Egzysta, wykazuje minimalny metabolizm (mniej niż 2% dawki w postaci metabolitów) i jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem, co przekłada się na niski potencjał interakcji farmakokinetycznych. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, insuliną, diuretykami, fenobarbitalem, tiagabiną, topiramatem oraz doustnymi antykoncepcyjnymi zawierającymi noretysteron i/lub etynyloestradiol. W związku z tym nie jest zwykle konieczne dostosowanie dawki pregabaliny ani tych leków podczas jednoczesnego stosowania.
barbiturany, benzodiazepiny, depresja oddechowa, diuretyki, doustne leki antykoncepcyjne, doustne leki przeciwcukrzycowe, działanie depresyjne na OUN, efekt sedatywny, Egzysta, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, insulina, interakcja z alkoholem, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, leki nasenne, leki opioidowe, leki przeciwpadaczkowe, lorazepam, metabolizm leków, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, profil farmakokinetyczny, śpiączka, tiagabina, topiramat
Leksykon leków
Interakcje leku – Remurel 40 mg/ml

Glatirameru octan, substancja czynna Remurel (40 mg/ml), jest syntetycznym polipeptydem stosowanym w terapii stwardnienia rozsianego. Dotychczasowe dane kliniczne nie dostarczają wystarczających informacji na temat interakcji glatirameru octanu z interferonem beta, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Istotnym klinicznie efektem jest zwiększona częstość reakcji w miejscu wstrzyknięcia u pacjentów stosujących glatirameru octan wraz z kortykosteroidami, co sugeruje konieczność monitorowania i ewentualnej modyfikacji schematu podawania. Badania in vitro wykazały, że glatirameru octan wiąże się z białkami osocza, jednak nie wypiera fenytoiny ani karbamazepiny z ich połączeń, co wskazuje na niski poziom istotności klinicznej interakcji z tymi lekami.
badanie in vitro, białko osocza, dysfunkcja układu immunologicznego, fenytoina, glatirameru octan, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interferon beta, karbamazepina, kortykosteroid, lek immunomodulujący, metabolizm wątrobowy, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, Remurel, stwardnienie rozsiane, syntetyczny polipeptyd, układ odpornościowy, zaostrzenie objawów
Leksykon leków
Interakcje leku – Retrovir 100 mg

Zydowudyna, substancja czynna Retrovir 100 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego podawania ryfampicyny, która zmniejsza AUC zydowudyny o 48% ± 34%, oraz stawudyny, ze względu na antagonizm działania. Probenecyd zwiększa AUC zydowudyny o 106% (100-170%), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów hematologicznych z powodu ryzyka toksyczności. Atowakwon podnosi AUC zydowudyny o 33%, a kwas walproinowy, flukonazol i metadon również zwiększają jej stężenie, co może nasilać działania niepożądane i wymaga kontroli klinicznej. Klarytromycyna zmniejsza biodostępność zydowudyny, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych leków.
amfoterycyna B, antagonista receptorów H2, atowakwon, AUC, benzodiazepiny, cymetydyna, dapson, doksorubicyna, farmakokinetyka, fenytoina, flucytozyna, flukonazol, gancyklowir, glukuronidacja, indometacyna, interferon, ketoprofen, klarytromycyna, klofibrat, ko-trimoksazol, kwas walproinowy, lamiwudyna, lek hipolipemizujący, lek immunomodulujący, leki nefrotoksyczne, lorazepam, metabolizm wątrobowy, metadon, mielosupresja, naproksen, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oksazepam, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hematologiczne, pentamidyna, pirymetamina, probenecyd, Retrovir, ryfampicyna, stawudyna, układ krwiotwórczy, winblastyna, winkrystyna, zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Etiagen XR 200 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w terapii. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotny wzrost AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio do około 13% ekspozycji i o 450%), co wymaga unikania lub dostosowania dawki. Sok grejpfrutowy, również hamujący CYP3A4, nie jest zalecany ze względu na ryzyko wzrostu stężenia leku. Inne leki, takie jak imipramina, fluoksetyna, rysperydon, haloperydol i cymetydyna, nie wpływają istotnie na farmakokinetykę kwetiapiny.
AUC kwetiapiny, cymetydyna, CYP3A4, działanie depresyjne na OUN, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sedatywne, enzym mikrosomalny, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymatyczny, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klirens kwetiapiny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia i neutropenia, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sok grejpfrutowy, technika chromatograficzna, test immunoenzymatyczny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji poznawczych
Leksykon leków
Interakcje leku – Linefor 100 mg

Pregabalina, będąca substancją czynną produktu leczniczego Linefor, charakteryzuje się farmakokinetyką opartą głównie na wydalaniu nerkowym w postaci niezmienionej (>98% dawki), z minimalnym metabolizmem (<2%). Nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna, fenobarbital, tiagabina, topiramat), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami, insuliną oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretysteron i/lub etynyloestradiol. W związku z tym nie jest konieczna modyfikacja dawkowania pregabaliny ani tych leków w trakcie terapii. Brak wiązania z białkami osocza oraz brak wpływu na enzymy metabolizujące leki minimalizuje ryzyko farmakokinetycznych interakcji.
benzodiazepina, białko osocza, depresja oddechowa, diuretyk, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny środek antykoncepcyjny, etanol, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens pregabaliny, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, metabolizm leków, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, śpiączka, stan stacjonarny, tiagabina, topiramat, zaburzenie funkcji poznawczych
Leksykon leków
Interakcje leku – Bazdygor 200 mg + 500 mg

Produkt leczniczy Bazdygor zawiera 200 mg ibuprofenu oraz 500 mg paracetamolu w każdej tabletce powlekanej, co wymaga szczególnej uwagi ze względu na szerokie spektrum potencjalnych interakcji farmakologicznych. Bazdygor jest przeciwwskazany do stosowania z innymi preparatami zawierającymi paracetamol lub ibuprofen, kwas acetylosalicylowy, salicylany i inne NLPZ, ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym krwawień i uszkodzenia nerek. Ibuprofen może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II) oraz moczopędnych, a także zwiększać ryzyko nefrotoksyczności, szczególnie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Ponadto, jednoczesne stosowanie ibuprofenu z glikozydami nasercowymi, cyklosporyną, takrolimusem, kortykosteroidami, lit, metotreksatem, antybiotykami chinolonowymi, zydowudyną i inhibitorami CYP2C9 wymaga ostrożności ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności i działań niepożądanych.
aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, beta-adrenolityk, chloramfenikol, cyklosporyna, domperydon, działanie przeciwpłytkowe, działanie sedatywne, fenytoina, flukloksacylina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hiperkalemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, izoniazyd, kolestyramina, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, metotreksat, mifepriston, miłorząb japoński, narkotyczny lek przeciwbólowy, nefrotoksyczność, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, paracetamol, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, propantelina, substancja hepatotoksyczna, takrolimus, toksyczność hematologiczna, warfaryna, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Polpharma 2,5 mg

Tadalafil jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200-400 mg/dobę) i rytonawir (200 mg 2x/dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2-4-krotny, Cmax wzrost do 22%), co wymaga ostrożności i rozważenia zmniejszenia dawki tadalafilu. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają AUC tadalafilu nawet o 88%, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Farmakodynamicznie, tadalafil nasila działanie hipotensyjne azotanów, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do ich jednoczesnego stosowania; interakcja utrzymuje się do 48 godzin po podaniu tadalafilu. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną (4-8 mg/dobę), może prowadzić do znacznego nasilenia hipotensji i ryzyka omdleń, dlatego takie połączenie jest niewskazane.
amlodypina, azotany, białko transportowe, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor izoenzymu CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanały wapniowe, lek blokujący receptory angiotensyny II, lek blokujący receptory α-adrenergiczne, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, przeciwcukrzycowy produkt leczniczy, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Oksykodon – Interakcje

Oksykodon, silny opioidowy lek przeciwbólowy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie oksykodonu z lekami hamującymi ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny, inne opioidy, gabapentynoidy czy leki uspokajające, co może prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu. Alkohol dodatkowo potęguje te efekty, dlatego jego spożycie podczas terapii oksykodonem jest bezwzględnie przeciwwskazane. Interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) mogą wywołać zaburzenia układu autonomicznego i nadciśnieniowe lub hipotensyjne przełomy, natomiast łączna terapia z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) niesie ryzyko zespołu serotoninowego. Współistniejące stosowanie leków przeciwcholinergicznych może nasilać działania niepożądane, takie jak zaparcia, suchość w jamie ustnej i zaburzenia mikcji.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepiny, depresja oddechowa, fenytoina, gabapentyna, gabapentynoidy, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek zwiotczający mięśnie, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, toksyczność serotoninowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fypalan

Perampanel, substancja czynna leku Fypalan, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych, takich jak myśli i zachowania samobójcze, ciężkie reakcje skórne (DRESS, SJS) oraz zaburzenia psychiczne, w tym agresja i zaburzenia psychotyczne. Zaleca się systematyczne monitorowanie pacjentów pod kątem tych objawów, zwłaszcza u dzieci, młodzieży i osób z napadami nieświadomości lub mioklonicznymi. W przypadku wystąpienia objawów ciężkich reakcji skórnych, takich jak gorączka, wysypka, limfadenopatia, eozynofilia, czy martwica naskórka obejmująca <10% powierzchni ciała, perampanel należy niezwłocznie odstawić. Dawkowanie do 12 mg/dobę może obniżać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych zawierających progestageny, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji. Ponadto, perampanel może powodować zawroty głowy i senność, wpływając na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, a także zwiększać ryzyko upadków, szczególnie u osób starszych.
ciężkie skórne działanie niepożądane, cytochrom CYP3A, enzym wątrobowy, eozynofilia, fenytoina, hepatotoksyczność, hormonalny środek antykoncepcyjny, idiopatyczna padaczka uogólniona, induktor cytochromu P450, inhibitor cytochromu P450, karbamazepina, laktoza jednowodna, lek przeciwpadaczkowy, limfadenopatia, martwica naskórka, myśli samobójcze, napad miokloniczny, napad nieświadomości, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, okskarbazepina, perampanel, progestagen, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi, zaburzenie psychotyczne, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół SJS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Ivares 5 mg

Iwabradyna, metabolizowana wyłącznie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna, erytromycyna doustna, nelfinawir, rytonawir, nefazodon) zwiększają stężenie iwabradyny w osoczu 7-8-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko ciężkiej bradykardii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak diltiazem i werapamil, podnoszą ekspozycję na iwabradynę 2-3-krotnie i dodatkowo obniżają częstość pracy serca o około 5 uderzeń/min, co również stanowi przeciwwskazanie. Inne umiarkowane inhibitory, np. flukonazol, wymagają ostrożności i monitorowania częstości pracy serca, a dawkę iwabradyny należy rozpocząć od 2,5 mg dwa razy na dobę. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, barbiturany, fenytoina, preparaty dziurawca zwyczajnego) zmniejszają stężenie iwabradyny i mogą osłabiać jej działanie, co wymaga ewentualnej korekty dawki.
amiodaron, amlodypina, antagonista aldosteronu, antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, barbiturany, beprydyl, beta-adrenolityk, bradykardia, chinidyna, cytochrom P450, cyzapryd, digoksyna, diltiazem, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna dożylna, fenytoina, fibrat, flukonazol, halofantryna, hipokaliemia, hipotensja, ibutylid, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, iwabradyna, izoenzym CYP3A4, jozamycyna, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lacydypina, lanzoprazol, lek moczopędny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpłytkowy, leki wydłużające odstęp QT, meflochina, nefazodon, nelfinawir, odstęp QT, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna dihydropirydyny, ryfampicyna, rytonawir, sertyndol, sok grejpfrutowy, sotalol, syldenafil, symwastatyna, telitromycyna, torsade de pointes, warfaryna, werapamil, zaburzenia rytmu serca, zespół długiego odstępu QT, zyprazydon
Leksykon leków
Interakcje leku – Silodosin MSN 4 mg

Sylodosyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4, dehydrogenazę alkoholową oraz UGT2B7, a także jest substratem P-glikoproteiny. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol 400 mg) powodują istotne zwiększenie ekspozycji na sylodosynę (Cmax wzrasta 3,7-krotnie, AUC 3,1-krotnie), co wyklucza jednoczesne stosowanie tych leków. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak diltiazem, zwiększają AUC sylodosyny o około 30%, bez wpływu na Cmax i t1/2, co nie wymaga korekty dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, barbiturany, karbamazepina, fenytoina) mogą obniżać stężenia sylodosyny, co może zmniejszać jej skuteczność. Jednoczesne stosowanie sylodosyny z antagonistami receptorów α-adrenergicznych jest niewskazane ze względu na ryzyko nasilenia działania hipotensyjnego. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji farmakodynamicznych z inhibitorami PDE-5 (sildenafil 100 mg, tadalafil 20 mg), choć u pacjentów >65 lat obserwowano niewielkie obniżenie ciśnienia tętniczego (5-15 mmHg skurczowego, 0-10 mmHg rozkurczowego), co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem działań niepożądanych.
antagonista receptora alfa-adrenergicznego, antagonista wapnia, barbiturany, cyklosporyna, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, diltiazem, działanie niepożądane, efekt hipotensyjny, fenytoina, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE-5, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek moczopędny, niedociśnienie ortostatyczne, omdlenie ortostatyczne, P-glikoproteina, receptor beta-adrenergiczny, ryfampicyna, rytonawir, sildenafil, stan równowagi dynamicznej, sylodosyna, tadalafil, UGT2B7, układ renina-angiotensyna, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Akis 50 mg/ml

Diklofenak, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wymagać dostosowania dawkowania i monitorowania pacjenta. Szczególnie istotne jest kontrolowanie stężenia litu i digoksyny w osoczu, gdyż diklofenak zmniejsza ich wydalanie nerkowe, co może prowadzić do toksyczności. NLPZ osłabiają działanie leków przeciwnadciśnieniowych, takich jak inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz leki moczopędne, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. Jednoczesne stosowanie diklofenaku z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas może prowadzić do hiperkaliemii, wymagającej regularnego monitorowania poziomu potasu. Ponadto, łączenie diklofenaku z innymi NLPZ, kortykosteroidami lub kwasem acetylosalicylowym zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego i jest niewskazane.
antagonista receptora angiotensyny II, chinolon przeciwbakteryjny, cholestyramina, cyklooksygenaza, cyklosporyna, deferazyroks, digoksyna, diklofenak, działanie drażniące na błonę śluzową, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, hamowanie czynności płytek krwi, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor kalcyneuryny, klirens nerkowy metotreksatu, kolestypol, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mifepryston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, pemetreksed, prostaglandyna nerkowa, roztwór do wstrzykiwań, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie litu w osoczu, sulfinpirazon, takrolimus, układ krwiotwórczy, warfaryna, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Transtec 35 mcg/h 35 mcg/h (20 mg)

Buprenorfina w systemie transdermalnym Transtec wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zagrażających życiu reakcji ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN), układu oddechowego i sercowo-naczyniowego. Ponadto, współpodawanie leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, trójpierścieniowych przeciwdepresyjnych) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego. Metabolizm buprenorfiny odbywa się głównie przez CYP3A4, dlatego inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol, erytromycyna) mogą podnosić stężenie leku, a induktory (np. rifampicyna, karbamazepina) je obniżać, co wymaga dostosowania dawki. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu z benzodiazepinami i innymi lekami o działaniu depresyjnym na OUN, gdyż może to prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu.
alprazolam, amitryptylina, benzodiazepina, buprenorfina, cytochrom P450, depresja oddechowa, diazepam, duloksetyna, dziurawiec, efekt depresyjny, enzym CYP 3A4, erytromycyna, fenelzyna, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipertermia, hipotonia, induktor CYP 3A4, inhibitor CYP 3A4, inhibitor MAO, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, moklobemid, morfina, niewydolność oddechowa, oksykodon, olanzapina, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, rifampicyna, risperidon, rytonawir, sertralina, SNRI, środek znieczulający, SSRI, system transdermalny, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wenlafaksyna, zaburzenie oddechowe, zespół serotoninowy, zolpidem, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Levothyroxine Accord 88 mcg

Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna preparatu Levothyroxine Accord, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność terapii. Substancje takie jak cholestyramina, kolestypol, preparaty zawierające glin, żelazo i wapń, a także inhibitory pompy protonowej (np. omeprazol, pantoprazol) zmniejszają wchłanianie lewotyroksyny, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych (4-5 godzin dla leków wiążących kwasy żółciowe, minimum 2 godziny dla jonów metali) oraz monitorowania parametrów tarczycy i ewentualnej korekty dawki. Leki indukujące enzymy wątrobowe (barbiturany, karbamazepina, dziurawiec) zwiększają metabolizm lewotyroksyny, obniżając jej stężenie w surowicy, co również wymaga dostosowania dawki. Ponadto, inhibitory kinazy tyrozynowej (imatynib, sunitynib) oraz inhibitory proteazy (rytonawir, indynawir, lopinawir) mogą zmieniać skuteczność leku, co podkreśla konieczność ścisłej kontroli funkcji tarczycy.
amiodaron, antykoncepcja hormonalna, badanie immunologiczne tarczycy, barbiturat, beta-adrenolityk, biotyna, chlorochina, cholestyramina, dikumarol, dziurawiec zwyczajny, esomeprazol, fenytoina, furosemid, glikemia, glikokortykoid, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymatyczny wątrobowy, indynawir, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, klofibrat, konwersja T4 do T3, krwawienie, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, metabolizm węglowodanów, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, omeprazol, orlistat, ośrodkowy układ nerwowy, pantoprazol, parametry krzepnięcia, parametry tarczycy, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, propylotiouracyl, rytonawir, salicylan, sertralina, sewelamer, środek kontrastowy jodowy, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Testosteron dekanonian – Interakcje

Testosteron dekanonian, składnik preparatu Omnadren 250, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących doustne antykoagulanty, gdzie konieczne jest regularne kontrolowanie czasu protrombinowego i INR w celu uniknięcia powikłań krwotocznych lub zakrzepowych. U chorych z cukrzycą insulinoniezależną testosteron dekanonian może obniżać stężenie glukozy i zmniejszać zapotrzebowanie na insulinę, co wymaga ścisłej kontroli glikemii i dostosowania dawki insuliny. Ponadto, jednoczesne stosowanie z ACTH lub kortykosteroidami zwiększa ryzyko obrzęków, zwłaszcza u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, nerek lub wątroby. Interakcje z oksyfenbutazonem mogą prowadzić do wzrostu jego stężenia w surowicy, co wymaga modyfikacji dawkowania. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak ryfampicyna, barbiturany, karbamazepina, salicylany, fenytoina i primidon, przyspieszają metabolizm testosteronu, obniżając jego efektywność terapeutyczną.
androgen, barbituran, białko wiążące hormony płciowe, cytochrom P450, czas protrombinowy, doustny antykoagulant, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, fenytoina, gospodarka lipidowa, hepatotoksyczność, hormon adrenokortykotropowy, induktor enzymatyczny, insulina, karbamazepina, kortykosteroid, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm testosteronu, oksyfenbutazon, oś podwzgórze-przysadka-gonady, primidon, profil lipidowy, retencja płynów, ryfampicyna, salicylan, SHBG, terapia testosteronem, testosteron dekanonian, współczynnik INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Lidocaine 1% Fresenius Kabi 10 mg/ml

Lidokaina, jako amidowy środek miejscowo znieczulający o wąskim oknie terapeutycznym, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami zwiotczającymi mięśnie szkieletowe (np. suksametonium), które mogą nasilać i wydłużać blokadę nerwowo-mięśniową, oraz z lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaron), gdzie istnieje ryzyko addytywnego działania na przewodnictwo mięśnia sercowego. Metabolizm lidokainy jest modyfikowany przez inhibitory enzymów (cymetydyna, fluwoksamina, propranolol) prowadzące do wzrostu stężenia lidokainy w osoczu, co wymaga redukcji dawki i monitorowania objawów toksyczności. Z kolei induktory enzymów wątrobowych (fenytoina, hormonalna terapia zastępcza) mogą obniżać stężenie lidokainy, co może wymagać zwiększenia dawki. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także leków beta-adrenolitycznych i antagonistów kanału wapniowego (propranolol, werapamil), które mogą nasilać kardiodepresyjne działanie lidokainy, a także leków wydłużających odstęp QT (pimozyd, olanzapina), zwiększając ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca.
5-hydroksytryptamina, adrenalina, alkaloid sporyszu, amiodaron, amprenawir, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora 5HT3, atazanawir, beta-adrenolityk, blokada nerwowo-mięśniowa, bupiwakaina, cymetydyna, cytochrom P450, częstoskurcz komorowy, darunawir, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diltiazem, dolasetron, dopamina, epinefryna, ergotamina, fentanyl, fenytoina, fluwoksamina, furosemid, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, indukcja enzymów wątrobowych, klirens, klonidyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, kurczliwość komór serca, kwaśna glikoproteina α1, kwetiapina, kwinuprystyna/dalfoprystyna, lek moczopędny, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwarytmiczne klasy III, leki zwiotczające mięśnie szkieletowe, lopinawir, meksyletyna, mepiwakaina, metoprolol, migotanie komór, monitorowanie EKG, okno terapeutyczne, olanzapina, pimozyd, prilokaina, próg drgawkowy, propranolol, przewlekły alkoholizm, przewodnictwo mięśnia sercowego, przewodzenie wewnątrzkomorowe, sertyndol, środek obkurczający naczynia krwionośne, środek przeciwwirusowy, środek znieczulający amidowy, stężenie w osoczu, suksametonium, timolol, tokainid, tropisetron, werapamil, węzeł przedsionkowo-komorowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia oddechowe, zotepina
Leksykon leków
Interakcje leku – Omeprazole Noridem 40 mg

Omeprazol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez hamowanie enzymu CYP2C19 oraz zmiany pH żołądka, co wpływa na biodostępność wielu leków. Szczególnie istotne są przeciwwskazane lub niezalecane jednoczesne stosowania z nelfinawirem (↓ stężenia o 40%, metabolitu M8 o 75-90%), atazanawirem (↓ ekspozycji o 75% przy 40 mg omeprazolu, 30% przy 20 mg), pozakonazolem, ketokonazolem, itrakonazolem oraz erlotynibem, które wykazują znaczne zmniejszenie wchłaniania i skuteczności klinicznej. Omeprazol zwiększa biodostępność digoksyny o około 10%, co wymaga monitorowania stężenia u osób starszych przy wysokich dawkach. Interakcja z klopidogrelem (80 mg omeprazolu/dobę) prowadzi do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit o 46% i redukcji hamowania agregacji płytek o 16%, co wskazuje na konieczność unikania tego połączenia ze względu na potencjalne ryzyko sercowo-naczyniowe.
antagonista witaminy K, atazanawir, choroba wrzodowa, cylostazol, CYP2C19, CYP3A4, digoksyna, erlotynib, farmakokinetyka omeprazolu, fenytoina, hamowanie agregacji płytek, hamowanie CYP2C19, hamowanie wydzielania kwasu solnego, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, lek przeciwgrzybiczy, metabolizm CYP2C19, metotreksat, nelfinawir, pozakonazol, R-warfaryna, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, worykonazol, wydzielanie kwasu żołądkowego, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Naxalgan 150 mg

Pregabalina, substancja czynna produktu leczniczego Naxalgan, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, w którym główną drogą eliminacji jest wydalanie niezmienionej substancji w moczu (ponad 98% dawki), a metabolizm jest minimalny (<2%). Lek nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z wieloma grupami leków, w tym przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), benzodiazepinami (lorazepam), opioidami (oksykodon), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami, insuliną, fenobarbitalem, tiagabiną, topiramatem oraz doustnymi lekami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretysteron i etynyloestradiol. W związku z tym nie jest konieczna modyfikacja dawkowania pregabaliny przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.
antykoncepcja hormonalna, benzodiazepina, depresja oddechowa, diuretyk, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie sedatywne, działanie uspokajające, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcje farmakokinetyczne, karbamazepina, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, metabolizm leków, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, polipragmazja, pregabalina, profil farmakokinetyczny, śpiączka, tiagabina, topiramat, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia koordynacji ruchowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Esomeprazole Adamed 40 mg

Ezomeprazol, jako inhibitor pompy protonowej metabolizowany głównie przez CYP2C19 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Istotne klinicznie są interakcje z inhibitorami proteaz, takimi jak atazanawir i nelfinawir, gdzie obserwuje się znaczące zmniejszenie ich stężeń (np. atazanawir – około 75% redukcji AUC, Cmax i Cmin przy jednoczesnym stosowaniu z omeprazolem 40 mg/dobę). Równoległe stosowanie ezomeprazolu z tymi lekami jest przeciwwskazane. Ponadto, ezomeprazol wpływa na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP2C19, takich jak diazepam (zmniejszenie klirensu o 45%) czy fenytoina (wzrost minimalnego stężenia o 13%), co wymaga monitorowania stężeń i ewentualnej korekty dawek. W przypadku metotreksatu i takrolimusu obserwuje się wzrost ich stężeń, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania parametrów klinicznych. Supresja kwasu żołądkowego przez ezomeprazol zmienia absorpcję leków zależnych od pH, np. zmniejsza wchłanianie ketokonazolu, itrakonazolu i erlotynibu, a zwiększa biodostępność digoksyny o 10-30%, co jest istotne zwłaszcza u osób starszych.
agregacja płytek, amoksycylina, atazanawir, błona śluzowa żołądka, chinidyna, choroba refluksowa przełyku, cylostazol, CYP2C19, cytochrom P450, cyzapryd, czas krzepnięcia, diazepam, digoksyna, fenytoina, induktor CYP, inhibitor CYP, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, izoenzym, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, metotreksat, naproksen, pH żołądkowe, pochodna kumaryny, rofekoksyb, ryfampicyna, sakwinawir, supresja kwasu żołądkowego, takrolimus, warfaryna, worykonazol, współczynnik INR, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Asduter 15 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Asduter, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4 oraz działaniem na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i receptor α1-adrenergiczny. Silne inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o około 107%, jednocześnie zmniejszając AUC i Cmax aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu o 32% i 47%, co wymaga redukcji dawki arypiprazolu o połowę. Silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC i Cmax arypiprazolu odpowiednio o 63% i 37%, a dehydroarypiprazolu o 77% i 43%, co również wskazuje na konieczność zmniejszenia dawki o około 50%. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak karbamazepina, obniżają Cmax i AUC arypiprazolu o 68% i 73%, a dehydroarypiprazolu o 69% i 71%, co wymaga podwojenia dawki leku. Po odstawieniu inhibitorów lub induktorów dawkę należy odpowiednio dostosować do pierwotnej wartości.
antagonista receptora H2, arypiprazol, chinidyna, dehydroarypiprazol, dekstrometorfan, diltiazem, efawirenz, enzymy CYP2D6 i CYP3A4, escytalopram, famotydyna, farmakoterapia, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, newirapina, odstęp QT, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, prymidon, receptor α1-adrenergiczny, ryfabutyna, ryfampicyna, schizofrenia, sedacja, SNRI, sole litu, SSRI, walproinian, warfaryna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Kwetaplex XR 150 mg

Kwetaplex XR (kwetiapina) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w terapii. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Spożycie soku grejpfrutowego, również hamującego CYP3A4, jest niezalecane z powodu ryzyka wzrostu stężenia leku w osoczu. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (karbamazepina zmniejsza ekspozycję do 13%, fenytoina zwiększa klirens o około 450%), co może obniżać skuteczność terapii. Jednoczesne stosowanie tiorydazyny zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%. Nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetyki przy jednoczesnym podawaniu imipraminy, fluoksetyny, rysperydonu, haloperydolu czy cymetydyny.
alkohol, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, działanie antycholinergiczne, fałszywie dodatni wynik testu immunologicznego, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, karbamazepina, ketokonazol, lek serotoninergiczny, leukopenia, lit, neutropenia, objawy pozapiramidowe, ospałość, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, SNRI, sok grejpfrutowy, SSRI, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Voriconazole Sandoz 200 mg

Worykonazol jest silnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4 oraz metabolizowanym przez CYP2C19, CYP2C9 i CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Szczególnie istotne są przeciwwskazane jednoczesne podania z lekami wydłużającymi odstęp QTc metabolizowanymi przez CYP3A4 (np. astemizol, cyzapryd, pimozyd, chinidyna, terfenadyna, iwabradyna), które mogą prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes. Silne induktory CYP450, takie jak karbamazepina i długo działające barbiturany, obniżają stężenie worykonazolu, zmniejszając jego skuteczność. Efawirenz w dawce ≥400 mg/dobę znacząco redukuje ekspozycję na worykonazol (Cmax ↓61%, AUCτ ↓77%), co również stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Alkohol etylowy, metabolizowany częściowo przez CYP3A4, może zwiększać toksyczność worykonazolu i alkoholu, dlatego zaleca się unikanie spożycia alkoholu podczas terapii.
azole przeciwgrzybicze, barbiturany, benzodiazepina, cyklosporyna, cytochrom P450, depresja OUN, doustny antykoagulant, działanie sedatywne, efawirenz, enzymy wątrobowe, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, hepatotoksyczność, induktor CYP450, inhibitor CYP3A4, inhibitor izoenzymów, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, lek immunosupresyjny, lek przeciwnowotworowy, metadon, midazolam, neurotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odstęp QTc, omeprazol, rabdomioliza, statyna, substrat CYP3A4, toksyczność, torsade de pointes, warfaryna, winkrystyna, worykonazol, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Metronidazol Polpharma 250 mg

Metronidazol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o różnym stopniu istotności klinicznej, które wymagają szczególnej uwagi podczas terapii. Kluczowe jest unikanie spożycia alkoholu, aby zapobiec reakcji disulfiramowej objawiającej się m.in. tachykardią, nudnościami i bólami głowy. Współstosowanie z warfaryną nasila efekt przeciwzakrzepowy, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego i ewentualnej redukcji dawki. Induktory enzymów mikrosomalnych (fenytoina, fenobarbital) skracają okres półtrwania metronidazolu do około 3 godzin, obniżając jego skuteczność, natomiast inhibitory (cymetydyna) wydłużają jego eliminację, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Metronidazol może również powodować zatrzymanie litu, co wymaga monitorowania stężenia litu, kreatyniny i elektrolitów oraz dostosowania dawkowania. Ponadto, jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. amiodaron, fluorochinolony, makrolidy) zwiększa ryzyko arytmii i wymaga monitorowania EKG lub unikania takiej terapii.
aldehyd octowy, amiodaron, antybiotyk makrolidowy, astemizol, busulfan, cyklosporyna, cymetydyna, cyprofloksacyna, czas protrombinowy, disulfiram, działanie antykoagulacyjne, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluorochinolon, fluorouracyl, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymów wątrobowych, ketokonazol, klarytromycyna, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwzakrzepowy, lewofloksacyna, meflokina, metronidazol, nefrotoksyczność, odstęp QT, preparat litu, reakcja disulfiramowa, terfenadyna, zaburzenie kardiologiczne, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Levetiracetam NeuroPharma 100 mg/ml

Lewetyracetam, substancja czynna leku Levetiracetam NeuroPharma (100 mg/ml, roztwór doustny), wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (dawka do 60 mg/kg mc./dobę). U dzieci obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu przy stosowaniu leków indukujących enzymy, jednak nie wymaga to korekty dawki. Probenecyd zmniejsza klirens nerkowy metabolitu leku, ale nie wpływa na klirens samego lewetyracetamu, co nie wymaga zmiany dawkowania. Doustne środki antykoncepcyjne, digoksyna i warfaryna nie wykazują klinicznie istotnych interakcji z lewetyracetamem, a żywność nie wpływa na stopień wchłaniania leku, jedynie nieznacznie zmniejszając jego szybkość.
czas protrombinowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, etynyloestriadiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, karbamazepina, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeczyszczający, leki indukujące enzymy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, napad padaczkowy, padaczka, politerapia, probenecyd, progesteron, prymidon, terapia przeciwpadaczkowa, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Farmalider 20 mg/ml

Ibuprofen, podobnie jak inne NLPZ, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ibuprofenu z innymi NLPZ oraz kwasem acetylosalicylowym ze względu na wysokie ryzyko wrzodów i krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen może kompetycyjnie hamować działanie przeciwpłytkowe małych dawek ASA, co może ograniczać jego efekt kardioprotekcyjny przy długotrwałym stosowaniu. W przypadku digoksyny, fenytoiny i soli litu obserwuje się wzrost ich stężenia w surowicy, co wymaga monitorowania przy dłuższej terapii. NLPZ osłabiają działanie leków hipotensyjnych (ACEI, beta-blokery, antagoniści receptora angiotensyny II) i moczopędnych, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek; zalecane jest odpowiednie nawodnienie i kontrola funkcji nerek. Dodatkowo, ibuprofen w połączeniu z diuretykami oszczędzającymi potas może powodować hiperkaliemię.
antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, beta-bloker, błona śluzowa przewodu pokarmowego, cyklosporyna, digoksyna, drgawki, działanie kardioprotekcyjne, działanie nefrotoksyczne, działanie przeciwpłytkowe, działanie synergiczne, fenytoina, flukonazol, glikokortykosteroid, hamowanie kompetycyjne, hemofilia, hiperkaliemia, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, monitoring glikemii, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie żołądkowo-jelitowe, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sole litu, sulfinpirazon, takrolimus, układ krwiotwórczy, warfaryna, worykonazol, wysięk stawowy, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Zofran Zydis 8 mg

Ondansetron, aktywny składnik leku Zofran Zydis, wykazuje korzystny profil interakcji farmakologicznych, nie indukując ani nie hamując metabolizmu innych leków. Metabolizm ondansetronu odbywa się głównie przez enzymy cytochromu P-450: CYP3A4, CYP2D6 i CYP1A2, co zapewnia kompensację w przypadku zmniejszonej aktywności jednego z nich, np. w genetycznie uwarunkowanej niewydolności CYP2D6, bez istotnego wpływu na klirens leku i dawkowanie. Należy jednak zachować szczególną ostrożność u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wydłużające odstęp QT (np. antracykliny, trastuzumab, erytromycyna, amiodaron, beta-adrenolityki), ze względu na ryzyko addytywnego wydłużenia QT i groźnych zaburzeń rytmu serca, wymagające ścisłego monitorowania kardiologicznego. Ponadto, stosowanie ondansetronu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) może wywołać zespół serotoninowy, co wymaga uważnej obserwacji pacjenta.
amiodaron, antracykliny, apomorfina, atenolol, chemioterapia, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, daunorubicyna, doksorubicyna, EKG, erytromycyna, fenytoina, induktory CYP3A4, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, karbamazepina, ketokonazol, leki beta-adrenolityczne, leki kardiotoksyczne, liofilizat doustny, niedociśnienie tętnicze, odstęp QT, ondansetron, radioterapia, ryfampicyna, SNRI, SSRI, tramadol, trastuzumab, tymolol, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy, Zofran Zydis